Χωράει ο Μίκης σε μια στήλη εφημερίδας;

  

Κομμάτια κι αποσπάσματα από μια αξέχαστη συζήτηση με τον «Ψηλό» της Νεολαίας Λαμπράκη και του Πατριωτικού Αντιδικτατορικού Μετώπου

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 13/9/2021

Ένα κείμενο για τον Μίκη Θεοδωράκη θα μπορούσε να γράφεται επί 96 συναπτά έτη, όσα έζησε ο μακαρίτης. Και να συνεχίζεται μετά θάνατον επ’ αόριστον, χωρίς να χάνει το ενδιαφέρον του.

Το δικό μου κείμενο για τον δικό μου Μίκη, τον «Ψηλό», όπως τον αποκαλούσαμε εμείς οι Λαμπράκηδες, οφείλει να γραφτεί σε μια – δυό ώρες και να χωρέσει σε μια στήλη εφημερίδας. Πράγμα που εγείρει το αγωνιώδες για τον γραφέα και σουρεαλιστικό για τον αναγνώστη ερώτημα, «πώς να χωρέσει ο Ψηλός σε μια στήλη εφημερίδας;»

Λοιπόν, που λέτε, ο δικός μου Μίκης ήταν μια αίσθηση ελευθερίας δίχως όρια…Κάποτε, φθινόπωρο του ’87 ήταν θαρρώ, τον συνάντησα  στο σπίτι του στου Φιλοπάππου για μια συνέντευξη* με αφορμή την υπόθεση Κοσκωτά, αν... θυμάστε. Η συζήτηση ξεκίνησε από την εμπλοκή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στο σκάνδαλο και κατέληξε στην μεγάλη περιπέτεια της Ελλάδας και ολόκληρης της ανθρωπότητας ανά τους αιώνες: πέντε αξέχαστα μεσημέρια κι απογεύματα, καθισμένοι αντικριστά στο γραφείο του με θέα την Ακρόπολη να ξετυλίγουμε την ιστορία της ζωής του. Που ήταν η ιστορία της Ελλάδας. Και του κόσμου…

Ο Μίκης, όπως στην πολιτική και την μουσική του, έτσι και στον λόγο του ήταν καταιγιστικός, χειμαρρώδης, ανοικονόμητος. Ήταν αδύνατον να τον συγκρατήσεις στο θέμα που σε ενδιέφερε, άνοιγε διαδοχικούς παρενθετικούς κύκλους γύρω του και σε οδηγούσε στο άπειρο!..

*******

Στα διαλειμματα αυτής της μαραθώνιας συζήτησης, ο Μίκης ξαναγινόταν ο «Ψηλός», ο μυθικός πρόεδρος της Νεολαίας Λαμπράκη, κι εγώ  ο εργαζόμενος μαθητής νυχτερινού γυμνασίου του ’65, ένα από τα 300.000 μέλη της. Τότε εκείνος μου ιστορούσε την καταλυτική επίδραση των τραγουδιών του – της μουσικής, της ποίησης και των τεχνών εν γένει – στην άνθιση και την πολιτική καρποφορία του φαινομένου των «Λαμπράκηδων». Κι εγώ τον επιβεβαίωνα μετρώντας τις γκλομπιές, και τις  κλωτσοπατινάδες που αγόγγυστα υπέμενα, πότε ως «Γελαστό παιδί» και πότε ως «Λεβέντης που εροβόλαγε» στις διαδηλώσεις για το «114», το «15%» και τα Ιουλιανά…

Ύστερα, του μίλησα για την βαθειά – «σαν μαχαιριά!...»  –  λύπη που ένοιωσα τον Αύγουστο του ‘67, όταν ο ασφαλίτης βασανιστής μου, μεταξύ δυό ραβδισμών του λειτουργήματος της «φάλαγγας» που ασκούσε πάνω μου, μου ανήγγειλε  θριαμβικά και χαιρέκακα τη σύλληψή του. Κι εκείνος σκοτείνιασε, κι έπιασε να μου μιλάει για τις λεπτομέρειες της σύλληψής του, και για το ΠΑΜ (Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο) που, «άφησα πίσω μου ορφανό»…

Το χαμόγελο επέστρεψε στο πρόσωπο του  όταν του είπα ότι εγώ και η παρέα των Λαμπράκηδων που πιάστηκαν μαζί μου, προκάμαμε να οργανωθούμε πριν τη σύλληψή μας  στο δικό του ΠΑΜ. Κι όταν του είπα πως «την ώρα που οι βασανιστές μου με κατέβασαν στο κρατητήριο και είπα τα νέα για την σύλληψή σου στα παιδιά, (σ σ: τους συγκρατούμενους συντρόφους μου), μετά από μια στιγμή ανήσυχης σιωπής αρχίσαμε με υψωμένες τις γροθιές  να τραγουδάμε τα τραγούδια σου», έλαμψε ολόκληρος σαν τον Ήλιο τον Ηλιάτορα…

*******

Θέλω να πω ότι ο Μίκης ήταν ο απόλυτος εκφραστής του ΕΠΟΝίτικου συνθήματος «Πολεμάμε και Τραγουδάμε». Ότι με τα τραγούδια του «Ψηλού» στο στόμα και στην ψυχή, μεταμορφωνόμαστε, εμείς οι Λαμπράκηδες, σε γενναίους μαχητές υπέρ της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης. Και νικούσαμε…

Θυμάμαι πως όταν τον ρώτησα για τη στροφή του απ’ τη συμφωνική μουσική στο ελληνικό τραγούδι και την μελοποίηση των ποιητών, με παρέπεμψε σε έναν, αγαπημένο και σε εμένα τότε, αυτοπροσδιορισμό του Αντονέν Αρτώ: Εκεί όπου οι άλλοι υποκρίνονται ότι παρουσιάζουν έργα και ποιήματα εγώ δεν προτίθεμαι παρά να εκθέσω το πνεύμα μου γυμνό. Ζωή σημαίνει να σε καίνε τα ερωτήματα. Δεν αντιλαμβάνομαι το έργο σαν ξεκομμένο απ’ τη ζωή. Δεν μ’ αρέσει η ξεκομμένη απ’ τη ζωή δημιουργία. Άλλωστε, δεν αντιλαμβάνομαι, δεν μπορώ ν’ αντιληφθώ το πνεύμα σαν ξεκομμένο απ’ το πνεύμα…

Έχω δεκάδες ακόμα ιστορίες να προσθέσω, πολύτιμα κομμάτια κι αποσπάσματα απ’ την συνάντηση και τον διάλογό μου εν γένει, με τον Μίκη, διάλογο που κράτησε μια αιωνιότητα και πέντε μέρες. Ωστόσο η απόπειρά να "χωρέσω" τον δικό μου Μίκη στις 675 λέξεις τούτης ‘δω  της στήλης είναι καταδικασμένη, ως ατελής. Όμως μου μένουν 18 ακόμα λέξεις για να την τελειώσω: ο Ψηλός της Νεολαίας Λαμπράκη και του ΠΑΜ ήταν για μένα μέγας εμπνευστής και καθοδηγητής. Τελεία και παύλα.

 *Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η ΠΡΩΤΗ» στην οποία ήμουν τότε διευθυντής.

  

Για να σωθεί το κλίμα, θέλει δουλειά πολλή

Ενώ  βιώνουμε τις τραγικές συνέπειες της κλιματικής κατάρρευσης της Γης, η αναχαίτιση της κλιματικής αλλαγής εξακολουθεί να σκοντάφτει στα παγκόσμια διακυβερνητικά πολιτικοοικονομικά συμφέροντα…  

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 5/9/2021 

«Ο κόσμος υποφέρει, πεθαίνει. Ολόκληρα οικοσυστήματα καταρρέουν, βρισκόμαστε στις αρχές ενός μαζικού αφανισμού, κι εσείς για το μόνο που μιλάτε είναι για τα χρήματα, για παραμύθια μιας αέναης οικονομικής ανάπτυξης; Πώς τολμάτε;»…

Ήταν μόλις δυό χρόνια πριν, τέλη Αυγούστου – αρχές Σεπτεμβρίου  του 2019, όταν η μικρή ακτιβίστρια Γκρέτα Τούνμπεργκ τα έψελνε στους πολιτικούς ηγέτες της διεθνούς… κοινότητας από το βήμα του ΟΗΕ, στο άνοιγμα της Συνόδου της Νέας Υόρκης για την ολιγωρία τους να λάβουν αποφασιστικά μέτρα στη μάχη εναντίον της κλιματικής αλλαγής.

Ποιά κλιματική αλλαγή; «Η κλιματική αλλαγή είναι μια απάτη», υποστήριζε ανοιχτά ο τότε Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ. Και, στο περιθώριο της συνόδου, γελούσε περιπαικτικά με τη «μικρή δυσλεκτική Σουηδή» και το «απίστευτο θράσος της» να προκαλεί την πολιτική ηγεσία «μ’ αυτόν τον ανοίκειο τρόπο». Όλο αυτό, υπό την συνοδεία των  γελώτων ουκ ολίγων ομολόγων του, αρνητών της κλιματικής αλλαγής και των συνεπειών της…

Συνέπειες τις οποίες  ο Αμερικανός πρόεδρος διασκέδαζε και ένα χρόνο αργότερα (τον Σεπτέμβρη του 2020), τότε που τεράστιες αδηφάγες φλόγες σάρωναν απ’ άκρου εις άκρον την Δυτική Ακτή. Και, προκειμένου να υποβαθμίσει  τις ανησυχίες που εκφράζονταν για την κλιματική αλλαγή, δήλωνε εκείνο το αφασικό «όχι, δεν φταίει το κλίμα: στο τέλος ο καιρός θα γίνει πιο δροσερός, περιμένετε και θα δείτε»!..

*******

Περιμέναμε, περιμένατε, περίμεναν: έπρεπε να νοιώσουμε στο πετσί μας τους τερατώδεις παγιωμένους καύσωνες, να γίνουμε παρανάλωμα του πυρός αγκαλιά με τα δάση, τα ζώα και τα σπίτια μας, να δούμε με τα μάτια μας τις απίστευτες φονικές πλημμύρες στην Γερμανία και το Βέλγιο,  για να συνειδητοποιήσουμε ότι ο κόσμος υποφέρει, πεθαίνει, ότι ολόκληρα οικοσυστήματα καταρρέουν, ότι «βρισκόμαστε στις αρχές ενός μαζικού αφανισμού», όπως μας προειδοποιούσε η «μικρή Σουηδή ακτιβίστρια».

«Ο μόνος τρόπος για να επιβραδυνθεί και ενδεχομένως να αποφευχθεί η κλιματική κατάρρευση της Γης μέσα στην επόμενη δεκαετία είναι η άμεση και δραστική μείωση εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου, καθώς κάθε κλάσμα περαιτέρω αύξησης της θερμοκρασίας μπορεί να δημιουργήσει ταχύτατα εξελισσόμενες συνέπειες», τόνιζε η αυγουστιάτικη  διακυβερνητική έκθεση του ΟΗΕ (9/8/2021) για την Κλιματική Αλλαγή.

Εδώ θα άρμοζε ως σχόλιο ένας παγκόσμιος λαϊκός κλαυσίγελως, δεδομένου ότι η έκθεση είναι διακυβερνητική. Πράγμα που σημαίνει ότι όλες οι κυβερνήσεις του κόσμου γνώριζαν αλλά έμεναν άπραγες!.. Αν προσθέσουμε δε ότι η έκθεση του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή είναι  η έκτη έκθεση που δημοσιεύεται από το 1988, ότι συντάσσεται επί έξι χρόνια από εκατοντάδες ειδικούς και ότι συμπεραίνει πως οι ταχείες αλλαγές στο κλίμα (όπως η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, το λιώσιμο των πάγων, οι καύσωνες, οι πλημμύρες και οι ξηρασίες) οφείλονται εξ ολοκλήρου στον ανθρώπινο παράγοντα, τότε ο κλαυσίγελως θα μπορούσε να μεταβληθεί σε παγκόσμιο ουρλιαχτό!..

*******

Κατά τα λοιπά, οι παγκόσμιοι ηγέτες ανακοίνωσαν ως… συνήθως ότι «τα ευρήματα της έκθεσης επιβάλλουν την λήψη νέων μέτρων και τη μετατόπιση της παγκόσμιας οικονομίας (sic) στις χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα». Και ότι «μην ανησυχείτε, τον ερχόμενο Νοέμβριο θα βρεθούμε στη Γλασκώβη (σ.σ: στη Σύνοδο Κορυφής «COP26» του ΟΗΕ για το κλίμα, προφανώς) για να συνεδριάσουμε… κατεπειγόντως».

Μάλιστα!.. Kατεπειγόντως τον… Νοέμβρη!.. Αλλά τι μέτρα να πάρει «κατεπειγόντως» η δόλια η Ευρωπαϊκή Ένωση, όταν η υλοποίηση της γεωοικονομικής και γεωπολιτικής της ατζέντας, που βασίζεται στην αναχαίτιση της κλιματικής αλλαγής, την ουδετερότητα του άνθρακα και την επιτάχυνση της ψηφιοποίησης κοντράρεται με τα κυβερνητικά συμφέροντα ουκ ολίγων κρατών μελών: της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, ας πούμε, ή του γαλλικού ενεργειακού μείγματος ή του πολωνικού τομέα εξόρυξης άνθρακα, κλπ. κλπ…  

Ας μην κοροϊδευόμαστε… Ακόμα κι αν καμφθεί  το τείχος των παγκόσμιων διακυβερνητικών πολιτικοοικονομικών συμφερόντων, για να σωθεί το κλίμα, θέλει δουλειά πολλή: τα αναγκαία μέτρα για την άμεση αναχαίτιση της κλιματικής αλλαγής θα προξενήσουν δυσβάσταχτα κοινωνικά προβλήματα, αφού  θα επηρεάσουν καθοριστικά το σύνολο του υπαρκτού τρόπου ζωής του «πολιτισμένου κόσμου».  Από τις εργασιακές πρακτικές, την οργάνωση της τροφικής αλυσίδας και της αγροτικής παραγωγής, μέχρι τις τεχνικές και τα υλικά αρχιτεκτονικής, την ανακύκλωση των απορριμμάτων, τα μέσα μεταφοράς και μετακίνησης…  

Από μια τίμια παγκόσμια εκστρατεία για την  αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης, ελάχιστα από τα πράγματα που θεωρούμε σήμερα αυτονόητα μπορούν να ξεφύγουν: η κλιματική αλλαγή δεν κάνει διακρίσεις. Η εμβέλειά της επεκτείνεται σε ό,τι υπάρχει  γύρω μας. Η επίδρασή της είναι καταστροφική.

 

 

 

 

Τούτο τον Αύγουστο κάηκαν τα πάντα όλα!..

Πάνω απ’ όλα κάηκε η έννοια «Πολιτεία» και η αξία της, καθώς η μέριμνα για την ηθική και πολιτική ελευθερία των πολιτών, που υποτίθεται ότι εγγυάται, έγινε στάχτη.   

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Οι φωτιές του Αυγούστου ήταν ό,τι πρέπει για να φωτογραφίσει ο εικονολήπτης εξαίσιες εικόνες, να μεταδώσει ο ρεπόρτερ σπαρακτικά ρεπορτάζ, να πληκτρολογήσει ο δημοσιογράφος διαβαστερά κείμενα, να συγγράψει ο συγγραφέας φλεγόμενα έπεα πτερόεντα. Ή μη…

Έτσι, τα τσουρουφλισμένα από την θλίψη μερόνυχτα αυτής της αβάσταχτης τραγωδίας, είχα την ευκαιρία να διαβάσω ωραία κείμενα για τούτες τις άτιμες, τις ανθρωποφάγες, τις ανίκητες φωτιές που κατέκαψαν την Εύβοια, το Τατόι και τα πέριξ, την Ηλεία, την Αρκαδία, τη Λακωνία, τη Μεσσηνία. 

Όμως, τούτο τον Αύγουστο δεν κάηκαν μόνο  1.214.560 στρέμματα δασικών εκτάσεων, όπως λένε οι στατιστικές. Κάηκαν τα πάντα όλα, όπως τo ‘λεγε ο συγχωρεμένος ο Αλέφαντος: κάηκε η έννοια «Πολιτεία» και η αξία της, καθώς η μέριμνα για την ηθική και πολιτική ελευθερία των πολιτών, που υποτίθεται ότι εγγυάται, έγινε στάχτη∙ μαζί με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, που κάηκε στις φλόγες του πολιτικού αμοραλισμού της και της απίστευτης ανικανότητάς της στη διαχείριση μεγάλων κρίσεων, όπως η πανδημία και οι καταστροφικές πυρκαγιές που βιώσαμε αυτό το καλοκαίρι. 

Δίπλα της κάηκε, στην κυριολεξία μιλάμε, και η έννοια «πολιτική προστασία». Μαζί με τον μισοκαμένο ήδη (από τα… αστυνομικά του… κατορθώματα) ομώνυμό της υπουργό Χρυσοχοϊδη, και τον ανεπαρκή βοηθό του Χαρδαλιά…

*******

Και βέβαια η αξιωματική αντιπολίτευση. Η οποία, προφανώς ενοχική απ’ τα προπέρσινα δικά της – τα Ματιώτικά της πάθη, έβλεπε την Ελλάδα να καίγεται επιμένοντας... ενωτικά!.. Με μια ήδη "καμένη" και, επομένως, άπραγη κυβέρνηση… Της οποίας η μόνη μέριμνα ήταν η αποστολή SMS... εκκενώσεων.

Όπως έγραφα τότε στο Facebook, οι μόνοι που απέμειναν να παλεύουν με τις φωτιές ήσαν οι ανυπάκουοι στα κυβερνητικά SMS συμπολίτες μας, που προσπαθούσαν να σώσουν τα σπίτια τους βοηθούμενοι από εκατοντάδες αλληλέγγυους εθελοντές!.. Πράγμα που, σ' αυτή την ακυβέρνητη και άκρως απογνωστική φλεγόμενη πραγματικότητά μας, έκανε να φαντασιωνόμαστε ακόμα και μια κυβέρνηση εθελοντών!...

Όμως δεν είναι μόνο που «η μισή Ελλάδα κάηκε», έτσι γενικώς. Δεν είναι η οικολογική ή η οικονομική ή η πολιτική καταστροφή. Δεν είναι που «χαθήκαν περιουσίες και παρθένα δάση και όμορφα χωριά». Ούτε που «κάηκαν και ξεσπιτώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι του μόχθου και της αγροτιάς». Είναι που η καταραμένη αυτή φωτιά έκανε στάχτη θείες μνήμες, κι άγια μυστικά.

Όπως τα δικά μου, ας πούμε, τα προσωπικά μου άγια μυστικά που κάηκαν για δεύτερη φορά στον κατακαημένο Νομό Ηλείας: Λαμπέτι και Κολύρι, Βαρβάσαινα, Αμπελώνας, Άγιος Γεώργιος, Βασιλάκι, Υψηλό, 'Ασπρα Σπίτια, Ξηρόκαμπο, Αμπάρι, Κρυονέρι, Λάλα, Δούκα, Λάσδικα, Νεμούτα, Ολυμπία, Φρίξα, Δήλιζα, Πεύκες, Άνω - Κάτω Λούβρο, Μουριά, Λινάρια, Καμμένα, Βίλλια, Χελιδόνι, Μιράκα, Πελόπιο, Πλάτανος, Καυκανιά, Ηράκλεια, Κοσκινά, Μάγειρα και Κλαδέο, Βούναργο, Κουτσοχέρα.

*******

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πύργο Ηλείας. Το πατρικό μου κτήμα, στα όρια της πόλης, μια ανάσα από Λαμπέτι και Κολύρι, το ‘γλυψε η φωτιά. Το ίδιο και την Κουτσοχέρα, το χωριό του πατέρα μου, που το ‘ζωσαν οι φλόγες της φονικής πυρκαγιάς (84 νεκροί) του 2007: κάηκαν οι φτέρες, τα πουρνάρια, οι γκορτσιές, τα πεύκα και τα κυπαρίσσια, που έντυναν το ηλιοδαρμένο σώμα της φτωχής πατρίδας. Και κάηκαν οι κερασιές, οι αχλαδιές, οι καρυδιές των παιδικών μου χρόνων και οι λαχταριστές μαύρες σταφίδες που, κρυφά, τρυγούσαμε απ’ τ’ αμπέλια, τα αυγουστιάτικα ακοίμητα μεσημέρια μας, τις ώρες που οι μεγάλοι έπαιρναν αμέριμνοι τον δίκαιο ύπνο τους, κάτω απ’ τον ίσκιο της μεγάλης πλατανιάς.

Κάηκε και το πανηγύρι του Αι-Λιά. Με εκείνον τον λυτρωτικά απελπισμένο ήχο του ζουρνά. Που μ’ έμαθε να αισθάνομαι, μέχρι δακρύων, τα τραγούδια και τις μουσικές. Και κάηκε το αγαπημένο μου κουτσοχεραίικο γλυκό: φύλλο ανοιγμένο με τον πλάστη, σπιτικό. Μέλι, καρύδια, κανελογαρύφαλλα και πάλι απ’ την αρχή…

Καμένο και το λατρευτό τοπίο των πρώτων σχολικών μας εκδρομών, το δάσος του Καϊάφα: αρχαία πεύκα με πανύψηλους καμαρωτούς κορμούς, να ξεφυτρώνουν μέσα από τεράστιους αμμόλοφους, χρυσούς. Και να μας υποδέχονται με γελαστές σκιές-χάδια δροσιάς, λίγο πριν πέσουμε με την ανείπωτη λαχτάρα των παιδιών στη χρυσοπράσινη αγκαλιά  της θάλασσας.

Λέω, πως τούτες οι καταραμένες οι φωτιές, πάνω απ’ όλα, καίνε μνήμες-ψυχές που σύχναζαν εκεί που, τώρα, μαύρα και άραχλα αποκαΐδια των ελληνικών χωριών και των δασών. Μνήμες του χρόνου, πού είχανε χτιστεί ξερολιθιά πάνω στα σπίτια που καιγόντουσαν…  Και κάηκαν μαζί τους…

ΠΗΓΗ: Η ΑΥΓΗ της Κυριακής (29/6/2021)

 

 

 

 

 

 

Ο νέος ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και οι αντικατοπτρισμοί

 

Έξι χρόνια μετά την ιστορική  νύχτα της 12ης Ιουλίου 2015, ο Αλέξης Τσίπρας αναγνωρίζεται ως ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της Αριστεράς της εποχής του  

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 11/7/2021 

Όσοι αντιμετωπίζουν ιδεολογικά (με άρθρα και αναλύσεις που πατούν σε θεωρίες και δόγματα) την παρούσα κυβερνητική πραγματικότητα της χώρας μας, ειδικά τις εξελίξεις στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και ειδικότερα τη διαλεκτική  ρητορική του ηγέτη του κόμματος Αλέξη Τσίπρα από το βήμα της Προγραμματικής Συνδιάσκεψης του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, το πιθανότερο είναι να χάσουν τον μπούσουλα που οδηγεί σε μια - κάποια χρονισμένη κριτική θεώρηση…  

Να βγουν εκτός χρόνου, δηλαδή, και να καταλήξουν στη συγγραφή άτοπων και άγονων πολιτικών δοκιμίων χωρίς παραλήπτες. Το έκαναν (το κάναμε) επί ΠΑΣΟΚ, κατά κόρον, οι αριστεροί αναλυτές και στοχαστές. Και εξακολουθούν να το κάνουν και επί ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα και πρώην κυβερνητικά στελέχη, και υπουργοί… 

Η αρχική κυβερνητική πραγματικότητα ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ απέχει από την σημερινή πολιτική – ιδεολογική πραγματικότητα ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ όσο απέχει η στιγμή που διαβάζετε τούτες τις αράδες από τη  στιγμή που ο Έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, τη μεγάλη νύχτα της 12ης Ιουλίου 2015, αποφάσισε να αποστασιοποιηθεί από το ιδεοληπτικό «εγώ» του κόμματός του για να υπηρετήσει, ως πρωθυπουργός όλων των Ελλήνων, το παλλαϊκό, εάν θέλετε, «εμείς»: «Αφήνουμε κατά μέρος την Μεγάλη Ουτοπία και καταπιανόμαστε με ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις στο πλαίσιο του εφικτού… Επιχειρούμε όσα μας επιτρέπονται από το πλαίσιο στο οποίο δρούμε, επιλύοντας τα προβλήματα με τα διαθέσιμα μέσα και συνθέτοντας τις συγκρούσεις υπέρ των λαϊκών συμφερόντων στο εσωτερικό των ισχυόντων θεσμών»*…

*******

Η μεγάλη αντίφαση είναι ότι, ενώ η γενναία «υπέρβαση» Τσίπρα του χάρισε εθνική (και διεθνή) ηγετική ακτινοβολία, πράγμα που φάνηκε με τη θριαμβευτική επανεκλογή του μετά τη «συνθηκολόγηση», δεν έγινε ποτέ απολύτως αποδεκτός από το σύνολο των μελών και στελεχών του ίδιου του κόμματός του, της ίδιας της κυβέρνησής του, ως ο αδιαμφισβήτητος αρχηγός, ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης τους:

Τότε ήταν υπό διαρκή αμφισβήτηση από τις «ασυνεπείς μειοψηφίες», τις συνιστώσες, τα κόμματα εντός του κόμματος. «Δεν ήταν πρωθυπουργός, αλλά απλά «πρώτος μεταξύ ίσων» σε ένα σύνθετο πολιτικό μηχανισμό», περιέγραφε επακριβώς ο Ζαν Κατρεμέρ της γαλλικής Libération, σε μια αποτίμηση της κυβερνητικής λειτουργίας κατά την περίοδο των διαπραγματεύσεων.

Αλλά ακόμα και τώρα, έξι χρόνια μετά, κάποιοι  αντικατοπτρισμοί αμφισβήτησης απ’ τα παλιά (άτοπα άρθρα – άχρονες αναλύσεις) στοχεύουν… Τσίπρα. Ακόμα και την εξαιρετικά ρεαλιστική και απολύτως χρονισμένη ρητορική του για τον νέο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ και τα βασικά χαρακτηριστικά του: «Έχουμε ανάγκη ένα κόμμα που αντιλαμβάνεται πέρα για πέρα την ευθύνη απέναντι στο λαό. Όχι ένα κόμμα που νομίζει ότι η ιστορία το περιμένει για να το δικαιώσει…

»Ένα κόμμα στραμμένο στον αντίπαλο. Όχι ένα κόμμα στραμμένο στον εαυτό του. Ένα κόμμα των μελών και όσων ελπίζουν σε αυτό. Όχι ένα κόμμα βαστάζο προσωπικών στρατηγικών. Ένα κόμμα σύγχρονο, ανοιχτό, νεανικό. Όχι ένα κόμμα φοβικό και αγκυλωμένο. Ένα κόμμα που παίρνει δύναμη από τη δυναμική των κινημάτων και των προοδευτικών ιδεών της εποχής. Όχι ένα κόμμα που μηρυκάζει τις ήττες του…»**.

*******

Κατά τα λοιπά, αντικρίζοντας (ιδεολογικά ή μη) την παρούσα κατάσταση των κυβερνητικών πραγμάτων, αναγνωρίζουμε αβίαστα τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη ως χαρακτηριστικό εκπρόσωπο της Δεξιάς, που πιστεύει και, ασύστολα, διακηρύσσει ότι  «οι ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων είναι… ιερές ή απαραβίαστες, φυσικές ή αναπόφευκτες: «όχι μόνο δεν είναι εξαλείψιμες ή είναι εξαλείψιμες εις βάρος όμως της ελευθερίας, αλλά είναι και χρήσιμες, στο μέτρο που προάγουν την αδιάλειπτη πάλη για τη βελτίωση της κοινωνίας»***.

Και, φυσικά, απέναντί του, ευκολότερα ακόμη, αναγνωρίζουμε τον πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα ως τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη της Αριστεράς της εποχής του, που θεωρεί, πιστεύει και διακηρύσσει ότι οι ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων μπορεί και πρέπει να περιοριστούν ή να εξαλειφθούν∙ αλλά, για να επιχειρηθεί η εξάλειψή τους, προϋπόθεση είναι «να φύγει η κυβέρνηση της Δεξιάς και να έρθει μια προοδευτική κυβέρνηση που θα επαναφέρει τη δικαιοσύνη παντού»:

 «Είμαστε εδώ για να ενώσουμε, όχι για να διχάσουμε. Να ενώσουμε στην αλλαγή και όχι στην υποταγή. Να ενώσουμε για ένα άλμα στο αύριο και όχι μια επιστροφή στο χτες. Να ενώσουμε στην εκλογική νίκη και την απαρχή μιας νέας πορείας. Να ενώσουμε τους εργαζόμενους, τους νέους, τους μικρομεσαίους, τους αγρότες, τους ανθρώπους της τέχνης και του πολιτισμού, τους φωτισμένους διανοούμενους, κάτω από τη σημαία της δικαιοσύνης... Να ενώσουμε την κοινωνία στη διεκδίκηση της δικαιοσύνης παντού».

*Μετεκλογική δήλωση του αριστερού προέδρου του Μεξικού (3/7/2018 ) Λόπες Ομπραδόρ

**Ο Αλέξης Τσίπρας (02/07/2021) στο Kατράκειο

***Από το βιβλίο του Νορμπέρτο Μπόμπιο «Δεξιά και Αριστερά»

 

Πρωθυπουργός στη χώρα της μετά – αλήθειας

 

Εκεί όπου τα γεγονότα διαλύονται και μετασχηματίζονται σε ανυπόστατες ή και εντελώς ψευδείς θεωρίες, με τρόπο ώστε να στοιχειοθετούν ψυχολογικές βεβαιότητες ή αβεβαιότητες στο επίπεδο της κοινής γνώμης.

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Τρίτη πρωϊ, προσπάθησα να κάνω focus στο «κοινωνικό συμβόλαιο» του ΣΥΡΙΖΑ για τα εργασιακά (να τσεκάρω αν, πράγματι, όπως έγραφε η efsyn, «κινείται στον αντίποδα του εκτρώματος Χατζηδάκη») αλλά δεν… πρόκαμα. Με απέσπασε το «έκτακτο» για την επέλαση της μετάλλαξης Δέλτα και, στο καπάκι, το πρωθυπουργικό κωμειδύλλιο  για τη δωροκάρτα… εμβολιασμού στους νέους, που το σκέπασαν τα εξαίσια τρολ που ακολούθησαν την κορυφαία, αυτή, πράξη πολιτικής φαυλότητας…

Που τα σκέπασε το τζούφιο πόρισμα της εξεταστικής για τον Παππά, που το σκέπασε το  «Αναπτυξιακό… άλμα Μητσοτάκη» από το βήμα της Γ.Σ. του ΣΕΒ, που το σκέπασε – για μερικά δευτερόλεπτα μόνο – η δήλωση Τσίπρα από το ίδιο βήμα ότι  «βάση για την επανεκκίνηση της οικονομίας είναι η μείωση των ανισοτήτων» που, αστραπιαία, την σκέπασε το «έκτακτο» για τα προνόμια των εμβολιασθέντων, που το σκέπασε ο εκβιασμός («Θέλετε να σας ξανακλείσουμε και να χρεοκοπήσετε;») του Άδωνη προς τους επιχειρηματίες της εστίασης, κ.ο.κ.

Αναπόφευκτα, κατέληξα σε ένα τεστ μνήμης για να τσεκάρω τις εικόνες που εγγράφονται στη μνήμη των ανθρώπων από εβδομάδα σε εβδομάδα και μου πρόκυψε το χάος. Ένα άναρχο και τραγικά δυσεπίλυτο πάζλ έγχρωμων τηλεοπτικών και ιντερνετικών εικόνων (web TV, YouTube, Instagram, κλπ., κλπ.,) και λέξεων… Λέξεις ελληνικές, αγγλικές, ισπανικές, γερμανικές, σε μια χαοτική αλληλουχία ειδήσεων, ρεπορτάζ, άρθρων, αναλύσεων και σχολίων στις εφημερίδες και στα social media… 

*******

Όλα αυτά μέσα σε ένα κομφούζιο ακατάσχετου προφορικού λόγου στα ραδιοφωνικά και τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων, και στις ενημερωτικές εκπομπές: ένας φρικτός σκουπιδότοπος πολιτικών και κοινωνικών ψεμάτων, η χωματερή της «μετά – αλήθειας», παραγεμισμένη με πολτοποιημένα κομμάτια και αποσπάσματα της ζωής μας – της ζωής των ανθρώπων γύρω μας, σε μια έκταση ίσαμε την περιφέρεια του πλανήτη: «Μα είναι αυτή η ζωή μας;», αναρωτήθηκα στο τέλος... 

Αναρώτηση μάλλον άλογη, συναισθηματική ίσως, καθώς θεωρούμε ή πιστεύουμε, ή θέλουμε να πιστεύουμε, πως η ζωή μας είναι διαφορετική… Αυτό δα μας έλειπε, να κατοικούμε σ’ αυτόν τον εφιαλτικό ψηφιακό σκουπιδότοπο, να μην είμαστε παρά πολτοποιημένα πληροφορικά ράκη – απολειφάδια της κοινωνίας της πληροφορίας: η ψηφιοποίηση της πληροφορίας και η διάχυση της μέσω των ηλεκτρονικών δικτύων στον τελικό χρήστη την καθιστά ως το σημαντικότερο συστατικό στοιχείο του νέου μοντέλου κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης…  

Όμως εμείς, οι περισσότεροι εν πάση περιπτώσει από εμάς, νομίζουμε –ή συνειδητά υποδυόμαστε– πως ζούμε τη ζωή που ζούσαν οι μανάδες και οι πατεράδες μας, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας: γέννηση, βάπτιση, σχολείο, στρατός, εργασία, γάμος, παιδιά, σπίτι – δουλειά – σπίτι – δουλειά…. κηδεία. 
  
Σ' αυτό το άγραφο «πρωτόκολλο» ζωής, εκείνοι που, παραδοσιακά, παρενέβαιναν να χρωματίσουν τις ζωές των άλλων – τις ζωές μας, δηλαδή – αισθητικά, αισθηματικά, ήσαν οι ζωγράφοι, οι μουσικοί, οι τραγουδιστές, οι θεατρίνοι, οι χορευτές, οι λογοτέχνες, οι κινηματογραφιστές…    

*******

Μέχρι που μπήκε στο παιχνίδι των χρωμάτων η τηλεόραση και, με το φαύλο εκτόπισμά της, τους εκτόπισε, αρκούντως… Κι ύστερα το διαδίκτυο, ο «κυβερνοχώρος», η κοινωνία της πληροφορίας, ένα χαοτικό και άκρως δυσεπίλυτο παζλ έγχρωμων τηλεοπτικών και ιντερνετικών εικόνων (web TV, YouTube, Instagram, κλπ., κλπ.,) και λέξεων∙ στη θέση του «αγγελικού μεταϋλιστικού κόσμου», που επαγγέλονταν οι ήρωες και οι προφήτες του προοδευτικού κόσμου και… καλώς ήλθατε στον κόσμο της 4^ης βιομηχανικής επανάστασης, του κοινωνικού φόβου της ψηφιακής «μετά – αλήθειας»…

Όπου, η κάθετη οικονομική ιεραρχία όχι μόνο δεν εξαλείφθηκε προς χάριν της κοινωνίας της πληροφορίας, αλλά την εξαχρείωσε. Και, ειδικά στο πεδίο της πολιτικής επικοινωνίας και της ενημέρωσης, την μετάλλαξε σε κοινωνία του ψέματος: κατακερματισμός και διάλυση των γεγονότων και των ειδήσεων, καταιγισμός από ραγδαία εναλλασσόμενες αυθαίρετες επιλογές και προβολές αποσπασμάτων τους, συνδεδεμένες με ανυπόστατες (κατασκευασμένες ή και εντελώς ψευδείς) θεωρίες, με τρόπο ώστε να στοιχειοθετούν ψυχολογικές βεβαιότητες ή αβεβαιότητες στο επίπεδο της κοινής γνώμης.

Κι εσύ να προσπαθείς να κάνεις focus στο «κοινωνικό συμβόλαιο» του ΣΥΡΙΖΑ για τα εργασιακά (να τσεκάρεις αν, πράγματι, όπως έγραφε η efsyn, «κινείται στον αντίποδα του εκτρώματος Χατζηδάκη»), αλλά να μην… προκάνεις. Να σε αποσπά το έκτακτο  για την επέλαση της μετάλλαξης Δέλτα και, στο καπάκι, το πρωθυπουργικό κωμειδύλλιο  για τη δωροκάρτα… εμβολιασμού στους νέους, που το σκέπασαν τα εξαίσια τρολ που ακολούθησαν την κορυφαία, αυτή, πράξη πολιτικής φαυλότητας  και, σκεπάστηκαν απ’ το…  «αναπτυξιακό άλμα Μητσοτάκη»!.. Στο κενό!.. Της μετά – αλήθειας!...  

 

 

 

 

Έρμαια στη δυστοπία του κοινωνικού φόβου

 

Εκεί όπου οι ανθρώπινοι δεσμοί διαλύονται, το πνεύμα της αλληλεγγύης αποδυναμώνεται, ο χωρισμός και η απομόνωση παίρνουν τη θέση του διαλόγου και της συνεργασίας.

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 27/6/2021

Δεν προλάβαμε να «χωνέψουμε» τη φρίκη που φάγαμε με το ανατριχιαστικό θρίλερ της ιδιαζόντως ειδεχθούς γυναικοκτονίας στα Γλυκά Νερά, ήρθε το καμπανάκι των ειδικών για το τέταρτο κύμα πανδημίας (μετάλλαξη Δέλτα) που, ξεκινώντας απ’ τη Βρετανία, ακουμπάει ήδη τη Γερμανία και την Ιταλία και απειλεί σύσσωμη την Ευρώπη.     

Έτσι, καθώς η πανδημική περιπέτεια «Covid-19» παρατείνεται, μαζί της μοιάζει να παρατείνεται αυξανόμενη η υπαρξιακή αβεβαιότητα του μέσου Ευρωπαίου πολίτη. Η υγειονομική και  οικονομική ανασφάλεια, το άγχος, η θλίψη, οι ενοχές. Να μεγεθύνεται ο «κοινωνικός φόβος»: ο φόβος φτάνει στο αποκορύφωμά του όταν είναι διάχυτος, διάσπαρτος, ασαφής, όταν δεν συνδέεται με κάτι, όταν παραμένει αποσπασμένος από την πραγματικότητα και αιωρείται ελεύθερα, χωρίς ορατό ειρμό ή λόγο, όταν η απειλή που θα έπρεπε να φοβόμαστε μπορεί να αναφανεί φευγαλέα παντού, δεν μπορούμε όμως να την αντικρίσουμε πουθενά…

Ο Πολωνός κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν είναι ακαταμάχητος καθώς αναλύει την ανθρωπολογία του φόβου: «Φόβος» είναι το όνομα που δίνουμε στην αβεβαιότητά μας∙ στην άγνοιά μας για την απειλή και για ό,τι πρέπει να κάνουμε – ό,τι μπορούμε και ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε – προκειμένου να τη σταματήσουμε καθ’οδόν – ή να της αντισταθούμε, αν η αναχαίτισή της ξεπερνά τις δυνάμεις μας*».

*******

Είναι κοινός τόπος ότι, στις μέρες μας, η ανθρωπότητα βιώνει μιαν αβάσταχτη δυστοπία, καθώς βαδίζει στα τυφλά προς το άγνωστο. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον Covid – 19 και τις μεταλλάξεις του, ή την κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και την οικονομική κρίση, αλλά και με μια σειρά ακαθόριστων και ασαφών βιοπολιτικών κλονισμών που διαταράσσουν τις ισορροπίες και συνιστούν την «άγνωστη απειλή»…

Ελαφρώς υπερβάλλοντας, θα μπορούσαμε να συνοψίσουμε την εμπειρία ζωής στην Ευρώπη του 21ου αιώνα με τον θαυμαστό τρόπο που ο Γάλλος ιστορικός Lucien Febvre, συνόψιζε (σε τέσσερις λέξεις!) τη ζωή στην Ευρώπη του 16ου αιώνα: «Peur toujours, peur partout» («φόβος πάντα, φόβος παντού»). Ο Febvre , συνέδεσε την τοτεινή παρουσία του φόβου με το σκοτάδι, που άρχιζε έξω από την πόρτα μιας καλύβας και σκέπαζε τον κόσμο έξω από το φράκτη του αγροκτήματος. «Στο σκοτάδι μπορούν να συμβούν τα πάντα, ουδείς όμως γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί τελικά…»

Μπαίνω στον πειρασμό να συνδέσω αυτή τη θαυμάσια παραβολή του Lucien Febvre για τον φόβο με την ελληνική πραγματικότητα. Να βάλω στη θέση της «καλύβας» την Γερμανία, ας πούμε, και στη θέση του «αγροκτήματος» διάσπαρτες της χώρες της ευρωζώνης, με την Ελλάδα έξω ακόμα κι απ’ τον φράχτη του «αγροκτήματος» να την σκεπάζει βαθύ σκοτάδι: το σκοτάδι δεν είναι η αιτία του φόβου, είναι όμως το φυσικό περιβάλλον της αβεβαιότητας – κι επομένως του φόβου. Και θα συμφωνήσετε υποθέτω, ότι την τελευταία δωδεκαετία (εξαιρέστε  την τετραετία Τσίπρα – ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλετε), η χώρα μας αποτελεί το… φυσικό περιβάλλον της αβεβαιότητας στο χώρο της Ε.Ε. Και δη της ευρωζώνης.

*******

Εδώ είναι απαραίτητο να σημειώσουμε την καταλυτική επίδραση των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και των social media στη δόμηση της «κοινωνίας του Φόβου»: «οι πολιτικοί στη Δύση αξιοποιούν τον φόβο ως πολιτικό εργαλείο», δηλώνει απερίφραστα ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν σε συνέντευξη του στη «La Repubblica» με τίτλο «Ο φόβος ως Εργαλείο Κυριαρχίας»

»Ο πυρήνας της σύγχρονης στρατηγικής της κυριαρχίας έγκειται στο να ανάβεις και να κρατάς αναμμένο το φιτίλι της ανασφάλειας… », λέει. Και εξηγεί: «ο φόβος είναι ένα μέσο πολύ ελκυστικό προκειμένου η δημαγωγία να αντικαταστήσει την έλλογη επιχειρηματολογία και η αυταρχική πολιτική τη δημοκρατία…».

Σαν να σκιτσάρει μια mix-καρικατούρα τριών  χαρακτηριστικών εκπροσώπων του ακραίου νεοφιλελεύθερισμού, του εθνοτικού αυταρχισμού και του λαϊκισμού, των Μητσοτάκη, Όρμπαν και Τζόνσον, αντίστοιχα: «δηλώνουν ότι στόχος τους είναι να εγγυηθούν την ασφάλεια του πληθυσμού, αλλά ταυτόχρονα κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να υποδαυλίζουν το αίσθημα ενός επικείμενου κινδύνου…»

Ωστόσο, ο καθηγητής Μπάουμαν παραλείπει να μας πει ότι όλο αυτό το σκεύασμα κοινωνικού φόβου διακινείται και εγκαθίσταται από το σύστημα των media της εφαρμοσμένης «μετά – αλήθειας» («Post-truth») ως διαρκής απειλή: μια συνεχής αίσθηση συναγερμού επηρεάζει αρνητικά την ιδέα της ιδιότητας του πολίτη, καθώς και τα καθήκοντα που συνδέονται με αυτήν. Με το φόβο οι ανθρώπινοι δεσμοί διαλύονται, το πνεύμα της αλληλεγγύης αποδυναμώνεται, ο χωρισμός και η απομόνωση παίρνουν τη θέση του διαλόγου και της συνεργασίας.

* Από την εισαγωγή του Ζίγκμουντ Μπάουμαν, στο βιβλίο του Ρευστός Φόβος (Εκδόσεις Πολύτροπον)

 

 

 

 

Ο εμμονικά… επιτυχημένος κ. Μητσοτάκης

Επί δύο συναπτά έτη ο Έλληνας πρωθυπουργός εκβιάζει ένα προσωπικό success story και απαιτεί… να θεωρείται ηλίθιος όποιος αρνείται να το δει   

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 20/6/2021

«Απαιτώ να θεωρείται ηλίθιος όποιος αρνείται να δει ένα άλογο να καλπάζει πάνω σε μια ντομάτα», είχε πει ο Αντρέ Μπρετόν σε μια έξαρση προπαγανδιστικής φρενίτιδας, εκβιάζοντας την σουρεαλιστική θεώρηση των πραγμάτων…

Όχι, δεν προτίθεμαι να εκβιάσω την προσοχή του αναγνώστη με εντυπωσιακές αναφορές, αναφέρομαι στον Έλληνα πρωθυπουργό, τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και είναι εκείνος που, εδώ και δυό χρόνια, από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε καθήκοντα πρωθυπουργού μέχρι σήμερα, εκβιάζει μια σουρεαλιστική εικόνα της χώρας, μια εικονική πραγματικότητα εφάμιλλη της μπρετονικής εικόνας του αλόγου που καλπάζει πάνω σε μια ντομάτα: απαιτώ να θεωρείται ηλίθιος όποιος αρνείται να δει ότι επί των ημερών μου η  Ελλάδα  καλπάζει πάνω σε ένα φωτεινό ευρωπαϊκό success story…

Αυτό γενικότερα, εφ’ όλης της ύλης!.. Ειδικότερα, επί της εποχής της πανδημίας, «απαιτώ να θεωρείται ηλίθιος όποιος αρνείται ότι τα πάμε καλά, καλύτερα από την υπόλοιπη Ευρώπη»…

Και, απαιτώ να θεωρείται ηλίθιος όποιος αρνείται ότι «είμαστε ανάμεσα στις καλύτερες χώρες της ΕΕ σε ότι αφορά στον ρυθμό εμβολιασμού, και ότι η Ελλάδα υποδέχεται το καλοκαίρι θωρακισμένη με την ασπίδα του εμβολιασμού και οπλισμένη με το δόρυ του εθνικού σχεδίου ανάκαμψης».

Και, «απαιτώ να θεωρείται ηλίθιος όποιος αρνείται ότι το μόνο μελανό σημείο επί θητείας μου είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, και προσωπικά ο κ. Τσίπρας, γι’ αυτό και έδωσα εντολή στον Τασούλα να του αφαιρέσει το λόγο στη Βουλή», και, και, και…

*******

«Σιγά τον εκβιασμό», θα μπορούσε να σχολιάσει ο χρονίως πολιτικά εκβιαζόμενος και, εξ αυτού, κομματικά αποστασιοποιημένος πολίτης της λεγόμενης «βουβής πλειοψηφίας» της χώρας μας. Αλλά δεν είναι έτσι, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τον «εκβιασμό» ενός μεμονωμένου ακραία διεφθαρμένου ή κοινωνιοπαθούς πρωθυπουργού. Αντιμετωπίζουμε έναν «εκβιασμό» που υποστηρίζεται από έναν παντοδύναμο επικοινωνιακό στρατό, το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ.

Έναν μύθο που, ευθύς καθώς αρθρώνεται μέσω του μιντιακού σύμπαντος, μεταβάλλεται σε εικονική πραγματικότητα: «Με τη βοήθεια του Μωυσή πρωθυπουργού μας, ξεπεράσαμε πρώτοι ανάμεσα στους Ευρωπαίους εταίρους μας τα δύσκολα της πανδημίας και πλέουμε πλησίστιοι στα πελάγη της θερινής τουριστικής ευωχίας. Ενώ με εφαλτήριο τα 7,5 δισ. της προέδρου της ΕΕ, Ούρσουλας φον Ντερ Λάιεν, περνάμε σε μια πρωτοφανή για τη χώρα μας φάση ανάπτυξης»*  

Αυτά σε μια περίοδο που ο ελληνικός λαός, καθηλωμένος στον ανέμελο καταναγκασμό διαδοχικών οικονομικών, υγειονομικών και εργασιακών lockdown, λιμοκτονεί και λοιμοκτονεί ● σε μια περίοδο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης εργάζεται επίμονα και μεθοδικά υπέρ μιας άδικης και επικίνδυνης κοινωνίας δύο ταχυτήτων, μεταξύ εμβολιασμένων και ανεμβολίαστων, θέτοντας θέμα υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού ● σε μια περίοδο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατ’ εντολήν του ΣΕΒ και των  επιχειρηματικών ομίλων που τον στηρίζουν, νομοθετεί εργασιακό μεσαίωνα ● σε μια περίοδο που η κυβέρνηση Μητσοτάκη στερεί από τη νεολαία τα όνειρα για πρόσβαση στα πανεπιστήμια, οδηγώντας στην ανεργία και στη μετανάστευση…

*******

Στον σημερινό μαζικό πολιτισμό, τον επικοινωνιακό πολιτισμό, «ο μύθος δεν λειτουργεί ως μύθος, αλλά σαν παραμυθάκι που μπορεί να σοφιστεί ο κάθε ανοητούλης» (συγνώμη, κ.  Μητσοτάκη, ζητήστε συγνώμη εκ μέρους μου κι απ’ τα παιδιά του επικοινωνιακού μηχανισμού σας) για να εξαπατήσει το «μεγάλο κοινό». Μεταβάλλοντας τον μύθο της αρεσκείας του, μέσω του τηλεοπτικού και μιντιακού, εν γένει, σύμπαντος που ελέγχει, σε εικονική πραγματικότητα.

Αυτό, μας λέει ο Ρολάν Μπάρτ, συμβαίνει διότι, από τους μύθους της καθημερινότητας δεν εκκενώνονται έννοιες, αφού η χρήση τους είναι εφήμερη. Έτσι, το άκρως περιπεπλεγμένο σύμπλεγμα των ανθρωπίνων πράξεων και συμπεριφορών, παντελώς στερημένο διαλεκτικής, είναι ανίκανο να οργανώσει φαντασιακά έναν κόσμο χωρίς αντιφάσεις, διότι τον οργανώνει επιπόλαια, επιφανειακά, χωρίς βάθος…

Αυτό ή περίπου αυτό: το σύστημα Μητσοτάκη, που δεν είναι παρά το έσχατο απολειφάδι του σάπιου μεταπολιτευτικού συστήματος των διαπλεκομένων πολιτικοοικονομικών συμφερόντων, ανίκανο εξαρχής να επιδράσει στην ετερόδοξη πολιτική διεύθυνση της χώρας, επιβιώνει στις κυβερνητικές καρέκλες χάρις σε μια σειρά εφήμερων (επικοινωνιακών) μύθων. Που, με την υποστήριξη του ελεγχόμενου επικοινωνιακού σύμπαντος, μεταβάλλονται σε εικονική πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα «ανίκανη να οργανώσει φαντασιακά έναν κόσμο χωρίς αντιφάσεις, διότι τον οργανώνει επιπόλαια, επιφανειακά, χωρίς βάθος…»

Όμως τον οργανώνει. Και τον συντηρεί, μέρα τη μέρα, εβδομάδα την εβδομάδα, μήνα τον μήνα, μέσω των τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών δελτίων, μέσω των πρωτοσέλιδων εντύπων και ηλεκτρονικών Μέσων. Και τον εκβιάζει: «απαιτώ να θεωρείται ηλίθιος όποιος αρνείται  να δει ένα άλογο να καλπάζει πάνω σε μια ντομάτα».

*Από άρθρο κυβερνητικού σάιτ, αποδιδόμενο στο… newsroom

Νόμος είναι το δίκιο του απεργού κ. Χατζηδάκη

Ωστόσο η κυβέρνηση της Ν.Δ. αγνοεί αυτή την αδήριτη ιστορική αλήθεια  και θεσμοθετεί την ποινικοποίηση της απεργίας… 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 13/6/2021 

«Γίνονται απεργίες σε σάς; Καλά, αστυνομία δεν έχετε;» έλεγε ο Στάλιν στον Χάρρυ Χόπκινς (σύμβουλο του Ρούσβελτ) το 1942. Ο ίδιος δεν είχε ανάγκη την αστυνομία. Τα ενσωματωμένα στο σοβιετικό κράτος συνδικάτα είχαν ως βασικό καθήκον την παρεμπόδιση όχι μόνο των απεργιών, αλλά και των απεργιακών… σκέψεων. Το αυτό συνέβαινε σε όλο το βασίλειο της απολυταρχίας: από την Πορτογαλία του Σαλαζάρ και την Ισπανία του Φράνκο ως την Βολιβία του Μπαριέντος και το Πουάντ α Πιτρ της Γουαδελούπης, το δικαίωμα στην απεργία ήταν στον γύψο…

Κάτι παρόμοιο, ωστόσο, συμβαίνει και στις σύγχρονες δημοκρατίες της Δύσης. Στην προχθεσινή δημοκρατία του Σημίτη, ας πούμε, ή τη χθεσινή, του Σαμαρά, και τη σημερινή, του Κυριάκου Μητσοτάκη: τα μερικώς ή και ολοσχερώς χειραγωγημένα από τα συστημικά κόμματα ομοσπονδιακά συνδικάτα υπακούουν αβίαστα στους διαρκώς… βελτιούμενους αντεργατικούς νόμους των συντηρητικών κυβερνήσεων. Οι υπουργοί Εργασίας των οποίων, πέρα από την κατεδάφιση  στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων που δεν πρόλαβαν να κατεδαφίσουν οι προηγούμενοι, δεν παραλείπουν να αποδομήσουν… λίγο ακόμα και το δικαίωμα στην απεργία.

Το επιχείρησε ο υπουργός του Σαμαρά, Βρούτσης, όταν, με αφορμή την απεργία στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της Πτολεμαΐδας (2013), σήκωσε την παντιέρα του κρατικού ελέγχου των απεργιών με εκείνο το αλήστου μνήμης μανιφέστο για την «αναγκαιότητα νομοθετικής παρέμβασης προς εκσυγχρονισμόν (!) των απεργιών»...  

*******

Το επιχειρεί τώρα και ο διάδοχός του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, Κωστής Χατζηδάκης. Ο οποίος, δια του θατσερικού τύπου δόγματος «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία»,  απαγορεύει (!) στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις την επαναπροκήρυξη των απεργιών που παράνομα ( σ. σ: κατά παράβαση του Συντάγματος) κρίνονται ως… παράνομες. Απαγορεύοντας (!) επί της ουσίας, στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες οργανώσεις να καλύπτουν απεργιακά τα σωματεία, που τους απαγορεύεται (!) να πραγματοποιούν απεργίες! 

Τρομοκρατικό κερασάκι στην τούρτα αυτής της τερατώδους  αλληλουχίας απεργιακών απαγορεύσεων, η θεσμοθέτηση αστικής ευθύνης «για τους συνδικαλιστές οι οποίοι ασκούν βία ή γενικότερα προβαίνουν σε παράνομες πράξεις κατά τη διάρκεια απεργιών». Η θεσμοθετημένη, δηλαδή, παρεμπόδιση,  καταστολή και ποινικοποίηση κάθε ενοχλητικής (για την  πολιτικοοικονομική εξουσία) συνδικαλιστικής – απεργιακής δράσης δι’ ασήμαντον ή στημένη, ή fake αφορμή.    

Εντάξει, στα χαρτιά τουλάχιστον, υποτίθεται ότι η συλλογική δράση, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, η συνδικαλιστική δράση και η απεργία είναι δικαιώματα συνταγματικά κατοχυρωμένα (αρθρ. 22 και 23 Σ) στη χώρα μας. Εξάλλου, όπως υποστηρίζει και ο καθηγητής Δημοσίου Δικαίου, Γιώργος Κατρούγκαλος*, «το νομοσχέδιο βρίθει αντισυνταγματικών ρυθμίσεων που θα ελεγχθούν από τα δικαστήρια, ακόμη και εάν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία τις υπερψηφίσει».

Όλα αυτά στα χαρτιά!..  Στην πράξη, υπάρχουν οι εργαζόμενοι, τα συνδικάτα τους και η δύναμη της Απεργίας: η 24ωρη απεργία της περασμένης Πέμπτης ενάντια στο εργατοκτόνο σχέδιο των Μητσοτάκη – Χατζηδάκη, η οποία εκτιμάται  απ’ τους πολιτικούς αναλυτές ως η πιο σημαντική κυβερνητική δοκιμασία στην διετή διακυβέρνηση της χώρας απ’ την ΝΔ.

*******

Η δύναμη της απεργίας, αυτού του όπλου που ενώνει τους εργαζόμενους πέρα από τα ατομικά τους συμφέροντα, είναι τέτοια που, δίκαια, από τους κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών, θεωρείται ύψιστη απειλή κατά της ασφάλειας κάθε κράτους, κάθε καθεστώτος, κάθε κυβέρνησης. Απεργούν οι Ρώσοι προλετάριοι το 1917; «Πνίξτε τους στο αίμα!». Απεργούν οι Ούγγροι εργάτες το 1956; Η κυβέρνηση Καντάρ μιλάει για πληρωμένη με δολάρια προδοσία του έθνους! Απεργούν οι μεταλλωρύχοι κασσίτερου στη Βολιβία; Ο δικτάτορας στέλνει επειγόντως τεθωρακισμένο τρένο στον τόπο του εγκλήματος: 40 νεκροί!

Στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα, στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που ήταν μια περίοδος απόλυτης λεηλασίας των εργασιακών δικαιωμάτων, τα ενσωματωμένα στο μεταπασοκικό – μνημονιακό  κράτος συνδικάτα, κορόιδευαν την κοινωνία με άσκοπες μικροαπεργίες, υπονομεύοντας το ώριμο μαζικό – λαϊκό αίτημα για μια γενική απεργία διαρκείας, που θα έστελνε το σάπιο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…

Γενικότερα, οι σημερινές ευρωσυστημικές κυβερνήσεις    φοβούνται τις απεργίες όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και προκειμένου να τις ξορκίσουν, ανεξάρτητα αν εκδηλώνονται   στα… τσιφλίκια τους (το κράτος, τις δημόσιες υπηρεσίες) ή στα  τσιφλίκια των μεγαλοεπιχειρηματιών της  οικονομικής ελίτ που, με το αζημίωτο, υπηρετούν, θεσμοθετούν εργατοκτόνους νόμους.

Νόμους που, ενίοτε, φτάνουν μέχρι και στην ποινικοποίηση της απεργίας, με εφαλτήρια θατσερικού τύπου στερεότυπα, όπως το Χατζηδακικό «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία». Αγνοώντας την ιστορικά αδήριτη κινηματική αλήθεια που ορίζει ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

*Σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών

 

«Διεφθαρμένος πρωθυπουργός - διεφθαρμένη χώρα»

Ένας αφορισμός που συνήθιζε να επαναλαμβάνει ο Βρετανός  συγγραφέας Τζόρτζ Όργουελ, χωρίς βέβαια να έχει υπ’ όψιν του τον σημερινό Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 6/6/2021

Η διαφθορά είναι αγαπημένο θέμα. Ειδικά όταν εκδηλώνεται σε αντικρινές πολιτικές , κοινωνικές και ταξικές όχθες, όταν προσωποποιείται σε διακεκριμένους πολιτικούς αντιπάλους, όταν πλήττει διασημότητες της πεντάρας. Τότε η  αδρεναλίνη ανεβαίνει, η έξαψη κορυφώνεται. Μα και όταν δεν εκδηλώνεται, όταν δεν προσωποποιείται, η διαφθορά παραμένει αγαπημένο θέμα: τρέφεται με φήμες στα καφέ του Κολωνακίου, με «εμπιστευτικές πληροφορίες» στα δημοσιογραφικά γραφεία, με σχόλια και αναθέματα στα social media.  

 Με την αβίαστη θεσμική συνδρομή της κυβέρνησης Μητσοτάκη (την κατεδάφιση κάθε αρμού του ανοικοδομούμενου, επί κυβέρνησης Τσίπρα, Κράτους Δικαίου)  η διαφθορά επανήλθε ως η… γνώριμη,   έξυπνη αμαρτία που φωλιάζει μέσα μας, έτοιμη να ξεμυτίσει στην πρώτη ευκαιρία: στην κοινωνία του χρήματος, θεωρείται τελείως ανόητος όποιος δεν κλέβει. Αυτή η στάση εικονογραφείται θαυμάσια και από τον ετήσιο εθνικό πλειοδοτικό  διαγωνισμό φοροδιαφυγής και απόκρυψης φορολογητέας ύλης.   

«Θα ήταν ηλίθιος αν δεν τα ‘παιρνε!..» Είναι μια φράση που ξανακούγεται όλο και πιο συχνά στη μικρή μας χώρα, ακόμα και από κορυφαίους πολιτικούς παράγοντες, ακόμα και για μιζαδόρους της πολιτικής τύπου Novartis, ή Siemens. Είναι η φράση που, στην εποχή της πανδημίας, επανατοποθετεί την κοινωνική ηθική στον πάτο των εθνικών μας, ας πούμε, αρετών και την πολιτική ηθική κάτω απ’ τον πάτο των αντίστοιχων πολιτικών. Μια φράση που οριοθετεί την χώρα μας ως διεφθαρμένη χώρα…

*******

Διεφθαρμένος πρωθυπουργός – διεφθαρμένη χώρα, έλεγε ο συγγραφέας Τζόρτζ Όργουελ, χωρίς βέβαια να… έχει υπ’ όψιν του τον σημερινό Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Του οποίου, ωστόσο, το πολιτικό προφίλ δεν απέχει και πολύ απ’ αυτό των συντηρητικών Βρετανών πρωθυπουργών του πρώτου ημίσεως του 20^ου αιώνα, προδιδόμενο από εκείνη την –αγγλοσαξονικού τύπου– βαθιά επιθυμία συγκάλυψης της πραγματικής του πολιτικής ταυτότητας ή της ανυπαρξίας της… Τη μια στιγμή ακροδεξιός, την άλλη κεντροδεξιός, την τρίτη ανέμελος φιλελές: πότε Βούδας, πότε Κούδας, πότε… Μωυσής κι Ιούδας.

Λοιπόν, που λέτε,  μ’ αυτόν τον τύπο που μπλέξαμε, πάθαμε μαφιόζικο καπιταλισμό made in USA. Κάτι σαν déjà vu μ’ αυτό που συνέβη  στις αρχές του 20^ου αιώνα στις ΗΠΑ, όπως το περιέγραφε (1951) ο Aμερικανός κοινωνιολόγος, καθηγητής του Κολούμπια και συγγραφέας του « Μίντλ-Τάουν», Ρόμπερτ Σ. Λύντ: «Σήμερα οι ελέφαντες (σ.σ: εννοεί τα νέα οικονομικά τζάκια της εποχής), ημιεξημερωμένοι και απατεώνες, έχουν αναπτυχθεί και…  ευημερούν πολυτελώς μέσα στα πράσινα βοσκοτόπια ισχύος που άφησε ελεύθερα η δημοκρατία.

»Σήμερα εμείς, σαν έθνος, η Γερουσία μας, τα ιδρύματά μας, φοβόμαστε και στεκόμαστε με δέος μπροστά  σ’ αυτές τις μυστικές δυνάμεις– που λέγονται οργανωμένες επιχειρήσεις, οργανωμένα επαγγέλματα, οργανωμένη εργασία, οργανωμένος πατριωτισμός και οργανωμένη θρησκεία. Με αποτέλεσμα την ανάπτυξη μιας κοινωνίας εκβιασμού, που δίνει το παράδειγμα σε κάθε άνθρωπο να επιδιώκει να αρπάζει ό, τι μπορεί για τον εαυτό του»…

*******

Όχι, δεν αναφέρομαι στο τελευταίο άνθος του κακού της κυβερνητικής διαφθοράς, το φαινόμενο Greek Mafia που ευδοκιμεί  στην εποχή της πανδημίας, αλλά στη διάτρητη από σημεία πολιτικής διαφθοράς στρατηγική του κ. Μητσοτάκη για την επάνοδο στην    «κανονικότητα»…

Μια «στρατηγική» που χαρακτηρίζεται από ακραία συντηρητικές πολιτικές επιλογές που έρχονται σε αντίθεση ακόμα και με τις συστημικής «οδηγίες» του φόρουμ Davos* 2021 για την αναγκαιότητα μιας … καπιταλιστικής επαναφοράς: το περίφημο Great Reset που, υποτίθεται, θα αντικαθιστά «τον υπαρκτό καπιταλισμό των μετόχων» με έναν «καπιταλισμό των μετόχων», στο πλαίσιο του οποίου «οι εταιρείες θα εργαστούν για το… κοινό καλό και όχι για άμεσα κέρδη και οφέλη», όπως πριν την πανδημία.

Ούτε καν!... Η «στρατηγική» Μητσοτάκη επιμένει  «στην καταστροφή της χώρας με απανωτά lockdowns για να ανοίξουν τον δρόμο στο… great reset που τον συμφέρει, όπου η μεσαία τάξη θα υποδουλωθεί στις ορέξεις των πολυεθνικών και των ντόπιων φεουδαρχών που τον στηρίζουν, προσποιούμενοι τους δεινούς επιχειρηματίες», όπως ανοιχτά κατηγορείται, όχι από την αριστερά, αλλά από την εσωκομματική αντιπολίτευση του κόμματός του..

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης «ξεπληρώνει γραμμάτια απέναντι σε μια  επιχειρηματική ελίτ, στο ΣΕΒ πάνω απ’ όλα, που θα έχει περισσότερα κέρδη μέσα από τη μείωση του εργασιακού κόστους», είπε ξεκάθαρα ο πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξης Τσίπρας, αναφερόμενος σε ένα ακόμα κυβερνητικό προϊόν πολιτικής διαφθοράς, το αντεργατικό νομοσχέδιο της κυβέρνησης της ΝΔ. Και  έβαλε το πρωθυπουργικό… great reset στη θέση του: ιδιαίτερα μετά την πανδημία – μια ιστορική τομή που αναγκάζει όλες τις κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο να σκεφτούν διαφορετικά, είναι αναντίστοιχο να επιμένει (σ.σ.: ο κ. Μητσοτάκης) σε σκουριασμένες λογικές του παρελθόντος που αποδείχτηκαν αποτυχημένες (…) Σήμερα σε όλο τον κόσμο θεωρείται – και πρώτος το εξήγγειλε ο Πρόεδρος Μπάιντεν μιλώντας για το τέλος της λογικής των trickledown economics – ότι πρέπει να οδηγηθούμε στην ενίσχυση της εργασίας, στην ενίσχυση του κοινωνικού κράτους…»

Συμφωνώ και επαυξάνω, επαναλαμβάνοντας τον αφορισμό του Όργουελ: Διεφθαρμένος πρωθυπουργός – διεφθαρμένη χώρα. Με την υποσημείωση ότι ο Βρετανός συγγραφέας συμπλήρωνε πάντα τον συγκεκριμένο αφορισμό με έναν άλλο: οι λαοί που εκλέγουν διεφθαρμένους πολιτικούς, κλέφτες, απατεώνες και προδότες δεν είναι θύματα, αλλά συνένοχοι.

 *Η ετήσια συνάντηση μεγαλοεπιχειρηματιών, οικονομικών παραγόντων και πολιτικών ηγετών που διοργανώνει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ