«Η τρίτη θητεία Μητσοτάκη»: μια fake δημοσκοπική πιθανότητα σε 64 λέξεις

Πώς δουλεύει το «σύστημα ελέγχου» των δημοσκοπήσεων και των ΜΜΕ για την χειραγώγηση του εκλογικού σώματος

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

 

«Οι πολίτες θεωρούν πως η ΝΔ θα παραμείνει το πρώτο κόμμα και είναι πιθανό να οδηγήσει την κυβέρνηση σε μία τρίτη θητεία. Ωστόσο, η πιθανότητα αυτοδυναμίας είναι αμφισβητούμενη από τους ψηφοφόρους. Οι Έλληνες δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια εναλλακτική που να πείθει ευρύτερα, αλλά μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος επιζητεί την αλλαγή. Τα νέα πολιτικά σχήματα από κορυφαίους πολιτικούς εμφανίζουν έως τώρα περιορισμένο ενδιαφέρον».

 

Οι 64 λέξεις που ήδη διαβάσατε – όσοι τις διαβάσατε – δεν είναι παρά ο πολτοποιημένος χυλός μιας δημοσκόπησης των ημερών μας στο μίξερ ενός συστημικού αρθρογράφου των ημερών μας. Οι «πολίτες», που κατ’ αρχήν «θεωρούν πως η ΝΔ θα παραμείνει το πρώτο κόμμα και είναι πιθανό να οδηγήσει την κυβέρνηση σε μία τρίτη θητεία», στην επόμενη φράση γίνονται οι «ψηφοφόροι» που θεωρούν ότι «η πιθανότητα αυτοδυναμίας της είναι αμφισβητούμενη», στη δε μεθεπόμενη γίνονται «οι Έλληνες» που «δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια εναλλακτική που να πείθει ευρύτερα», είναι τα παγιδευμένα μέλη του λεγόμενου δημοσκοπικού «δείγματος» (1000 με 1500 άτομα συνήθως) που δέχτηκαν να απαντήσουν σε… ειδικά σχεδιασμένες ερωτήσεις των επικοινωνιολόγων της εταιρίας η οποία διεξήγαγε τη δημοσκόπηση, προκειμένου να προκύψει το επιθυμητό, για το σύστημα «ελέγχου» της πλειονότητας των εταιριών δημοσκοπήσεων και των ΜΜΕ και επικοινωνίας, αποτέλεσμα.  

       

Η απάντηση, στην πιθανή – αθώα, αφελή ή ανόητη – ερώτηση κάποιων για την ταυτότητα του συστήματος «ελέγχου» της πλειονότητας των εταιριών δημοσκοπήσεων και των ΜΜΕ, βρίσκεται… πεντακάθαρα κωδικοποιημένη στις πρώτες 64 λέξεις που ήδη διαβάσατε – όσοι τις διαβάσατε – στον πρόλογο αυτού του κειμένου: σ’ αυτόν τον «πολτοποιημένο στο μίξερ ενός συστημικού δημοσιογράφου των ημερών μας χυλό, μιας (σ. σ: ανάμεσα σε δεκάδες ολόιδιες άλλες)  δημοσκόπησης των ημερών μας. Μέσα στις ίδιες αυτές 64 λέξεις, δίπλα στην «ταυτότητα του συστήματος ελέγχου» (σ. σ: το σύστημα Μητσοτάκη & ΣΙΑ είναι, εν τέλει, για όσους δεν κατάφεραν να… αποκωδικοποιήσουν την ταυτότητά του), βρίσκονται αποκωδικοποιημένα και τα «θέλω» του συστήματος. Οι σκοπιμότητες που ορίζουν το επιθυμητό στο εν λόγω σύστημα δημοσκοπικό αποτέλεσμα. Το οποίο, καταλαβαίνετε, οφείλει να υπηρετεί την επιθυμητή, σ’ αυτό, χειραγώγηση της κοινής γνώμης…

 

Οι δημοσκοπήσεις των ημερών μας, λοιπόν, οφείλουν να προβλέπουν ή να φαίνεται ότι προβλέπουν όσα, περίπου, περιλαμβάνονται στις 64 λέξεις του συστημικού αρθρογράφου των ημερών μας, που συνιστούν τον πρόλογο αυτού του κειμένου: σταθερή πρωτιά της ΝΔ με ποσοστά στα όρια της… δημιουργικής ασάφειας όσον αφορά την αυτοδυναμία (σ. σ: μεταξύ 25 και 30%), αλλά και χωρίς ισχυρή εναλλακτική πρόταση απέναντί της, ούτως ώστε «οι πολίτες να  θεωρούν πως η ΝΔ θα παραμείνει το πρώτο κόμμα και ότι, με αυτοδυναμία ή χωρίς (με  μετεκλογικές συμμαχίες, προφανώς), θα οδηγήσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε μία τρίτη θητεία». Ακολούθως, οφείλουν να… προβλέπουν μια – δυό αλήθειες για ξεκάρφωμα, όπως αυτή των 64 λέξεων που… αποκαλύπτει ότι «η πιθανότητα αυτοδυναμίας είναι αμφισβητούμενη από τους ψηφοφόρους» και η άλλη που ομολογεί ότι «μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος επιζητεί την αλλαγή»…

 

Τέλος, οι δημοσκοπήσεις των ημερών μας, οφείλουν να υπονομεύουν συστηματικά με fake ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία κάθε πρόσφατη απόπειρα εμφάνισης νέων πολιτικών σχημάτων με πιθανότητες ανατροπής των συστημικών δημοκοπικών ισορροπιών – όπως τα των Καρυστινού, Τσίπρα και Σαμαρά – «προβλέποντας» ότι «τα νέα πολιτικά σχήματα εμφανίζουν έως τώρα περιορισμένο ενδιαφέρον». Ακριβώς όπως, κάνει και ο «συστημικός αρθρογράφος» της ιστορίας μας, εν κατακλείδι των 64 λέξεων που, εν… αναπτύξει, διαβάσατε όσοι την διαβάσατε. Μιας ιστορίας που δεν είναι παρά ο πολτοποιημένος χυλός μιας δημοσκόπησης των ημερών μας στο μίξερ ενός αντισυστημικού αρθρογράφου των ημερών μας.

SOCIAL MEDIA: πόρτα στους 15χρονους χρήστες από τoυς «δικτάτορες των κλικ»!..

 Σε μια εποχή όπου ακμάζουν οι μορφές  διακυβέρνησης που συνδυάζουν την διαδικτυακή τοξική «κοσμοθεωρία» με τον ακραίο πολιτικό αυταρχισμό 

 

Γράφει  ο Νίκος Τσαγκρής

Στα μουλωχτά – σχεδόν αθόρυβα, έρχεται λέει, «καθολική απαγόρευση των social media σε παιδιά ηλικίας κάτω των 15 ετών»! Κολλητά, έρχονται «περιορισμοί και για τους εφήβους χρήστες social media και gaming, ηλικίας από 15 έως 18 ετών», λέει. Και…λέει, ότι τα εν λόγω απαγορευτικά και περιοριστικά μέτρα, «ενδέχεται να τεθούν σε συζήτηση στο Υπουργικό Συμβούλιο ακόμα και την άλλη βδομάδα (στις 26/2), ώστε το Σχέδιο Νόμου να κατατεθεί άμεσα στη Βουλή»…

Μη με ρωτάτε τώρα ποιος τα λέει όλα αυτά, στην εποχή μας απ’ τα social media όλα τα μαθαίνεις – κάποιες από τις λίγες αξιόπιστες σελίδες που απέμειναν εντός τους: «Το ανατριχιαστικά… χαριτωμένο», λέει, είναι ότι «ενώ στην Αυστραλία (την πρώτη χώρα όπου, τον περασμένο Δεκέμβριο, εφαρμόστηκε καθολική απαγόρευση των social media στις ηλικίες κάτω των 16 ετών) η ευθύνη απαγόρευσης περνά άμεσα στις εταιρίες των κοινωνικών δικτύων που καλούνται να κλείσουν εκατομμύρια λογαριασμούς, η χώρα μας (σ. σ.: ο κ. Μητσοτάκης, δηλαδή) έχει υιοθετήσει ένα διαφορετικό «μοντέλο» που, αναπόφευκτά, μας φέρνει στο νου το δίκτυο παρακολουθήσεων του Μητσοτάκη με το σύστημα Predator!.. 

Πρόκειται για το σύστημα kids wallet, το οποίο κατ’ αποκλειστικότητα, λέει (!!!), διαθέτει η χώρα μας, και το οποίο θα διασυνδεθεί δια νόμου με τις εταιρίες των social media και, μέσω αυτού, οι Έλληνες γονείς θα έχουν τη δυνατότητα να συνδέονται μέσω δικών τους κωδικών (taxis) με τα ψηφιακά μέσα  των ανήλικων παιδιών τους, να τα παρακολουθούν, να ελέγχουν, να θέτουν όρια στο βαθμό ψηφιακής έκθεσής τους, και καταλαβαίνετε τι θα γίνεται. Και αν όχι, σας αφήνουμε να το υποστείτε μέχρι να το… καταλάβετε!

Αυτά τα… ωραία, σε μια εποχή όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτουργούν σαν ναρκωτικό για όλους τους χρήστες τους, νέους, γέρους και παιδιά (ανεξαρτήτως γεωγραφικής και φυλετικής προέλευσης, μορφωτικού – πολιτιστικού επιπέδου και πολιτικοοικονομικού στάτους),  τροφοδοτώντας τους με ντοπαμίνη και επανασυνδέοντας τις οδούς ανταμοιβής του εγκεφάλου τους, «με την θεμελιωδώς ανθυγιεινή δυναμική να επιδεινώνεται από το γεγονός ότι η διαδικτυακή προβολή συχνά απαιτεί να είμαστε απαίσιοι—διοχετεύοντας αρνητικά συναισθήματα όπως ο θυμός και η οργή, συνήθως βασισμένα σε παραπληροφόρηση ή θεωρίες συνωμοσίας», όπως λέει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, Ντον Μοϊνίχαν (Don Moynihan).

Σε μια εποχή  όπου, δεδομένης της αφόρητης τοξικότητας των social media, «με τόσες πολλές πλατφόρμες που ξεχειλίζουν από μισαλλοδοξία, ρατσισμό, μισογυνισμό και ακροδεξιά ρητορική», όπως γράφει η αρθρογράφος Φράνσις Ράιαν του Guardian, «εγείρεται ένα αμείλικτο ηθικό ερώτημα για όλους μας»: «Είναι ακόμα ηθικό να  χρησιμοποιούμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;». Κι ένα ακόμα: «Σε μια εποχή όπου όλες οι μεγάλες πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης έχουν μολυνθεί, μήπως πρέπει να υπάρξει ένα σημείο όπου οι αξιοπρεπείς άνθρωποι θα οφείλουν να αποσυνδέονται;»: 

● Από τότε που ο Elon Musk αγόρασε το X, εκτός από τα deepfakes με σεξουαλικά άσεμνες εικόνες , ο αλγόριθμος του ιστότοπου έχει δώσει προβάδισμα στην προώθηση δεξιού περιεχομένου, με τον ίδιο τον Musk να αναρτά δημοσιεύσεις για το πώς η λευκή φυλή «πεθαίνει γρήγορα» και άλλες ακραίες απόψεις με φυλετικό πρόσημο σχεδόν κάθε μέρα του Ιανουαρίου.

● Το Facebook, που κατηγορείται εδώ και καιρό για μαζική συλλογή δεδομένων και εμπλοκή σε εκλογικές παρεμβάσεις υποκινούμενες από τη Ρωσία, κατάργησε τον έλεγχο ψευδών ειδήσεων εβδομάδες πριν από τη δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ.

 

● Το Instagram, που ανήκει επίσης στον Mark Zuckerberg του Meta, διαπιστώθηκε ότι εν γνώσει του προήγαγε τις εικόνες στις οποίες απεικονίζονταν σώματα εφήβων κοριτσιών.

 

● Και το TikTok έχει κατηγορηθεί για «εκμετάλλευση» ανηλίκων, με παιδιά κάτω των 13 ετών να εκτίθενται σε περιεχόμενο αυτοτραυματισμού παρακολουθώντας βίντεο όπου παρουσιάζονται οι τελευταίες τάσεις χορευτικής τρέλας…

 

Εν κατακλείδι, αυτά τα… ωραία σε μια εποχή όπου η πολιτική επικοινωνία διεξάγεται, σχεδόν αποκλειστικά, μέσω αναρτήσεων στο διαδίκτυο, και στην Αμερική του Τράμπ – όπως και σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα – ακμάζουν ήδη οι λεγόμενες «δικτατορίες των κλικ» (Clicktatorships), μορφές  διακυβέρνησης που συνδυάζουν την τοξική  «κοσμοθεωρία» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με τις αυταρχικές πολιτικές τάσεις του παρελθόντος. Μια εποχή που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι η χρήση των social media πρέπει να απαγορευτεί στους πολιτικούς αξιωματούχους, ιδιαίτερα στους κυβερνώντες Aμερικανούς και Eυρωπαίους… τοιούτους. Και όχι στους…πιτσιρικάδες!..

Οι αγρότες ξενυχτούσαν στη Βουλή κι εκείνος… τρωγόπινε με τον Ερντογάν

Δραπέτης από το κυβερνητικό χάος στο οποίο έχει βυθίσει τη χώρα, ο κ. Μητσοτάκης υποδύεται τον… διπλωμάτη πρωθυπουργό 

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Το μεσημέρι της  Τετάρτης, οι εφημερίδες έγραφαν ότι ο Ερντογάν περίμενε τον Μητσοτάκη στην Άγκυρα, δηλώνοντας ότι ανυπομονεί να τον συναντήσει προκειμένου να συμβάλλουν από κοινού «στην ειρήνη στην περιοχή». «Μη μασάς, είναι fake news», μου είπε χάσκοντας ο περιπτεράς της πλατείας Βαρνάβα. «Και την περασμένη βδομάδα οι εφημερίδες έγραφαν ότι ο Μητσοτάκης έδωσε ρεσιτάλ διπλωματίας στο Νταβός, αλλά ο Κούλης δεν ήταν στο Νταβός. Στα Καλάβρυτα για σκι ήταν...», ολοκλήρωσε βαριεστημένος το… σχόλιό του.

Αλήθεια είναι. Αλλά όχι όλες οι εφημερίδες. Προσωπικά, μόνο την  «Απογευματινή» είδα να κρέμεται στα μανταλάκια, με τίτλο «Ρεσιτάλ διπλωματίας Μητσοτάκη στο Νταβός», τη μέρα που ο πρωθυπουργός μας έκανε… σλάλομ στο χιονοδρομικό των Καλαβρύτων… «Μα υπάρχει ακόμα η Απογευματινή;», θα με ρωτήσετε. Να σας πω την αλήθεια, δεν ξέρω. Και δεν ξέρω ακόμα αν εξακολουθούν να κυκλοφορούν εφημερίδες, ούτε καν αν… κυκλοφορούν κανονικοί δημοσιογράφοι. Το μόνο που ξέρω (στα social media το διάβασα) είναι ότι ο Μητσοτάκης δεν πήγε στο Νταβός. Και ίσως γι’ αυτό – λόγω της… απουσίας Μητσοτάκη, εννοώ – στο Νταβός έγινε δουλίτσα…

Χάρις στην φωτισμένη παρέμβαση του Καναδού πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ κυρίως, την οποία ο πολύς Stewart Patrick του «Carnegie Endowment for International Peace» συνέκρινε με την ομιλία του Τσώρτσιλ για το «Σιδηρούν Παραπέτασμα», γράφοντας ότι, όπως κι εκείνη του Τσώρτσιλ το 1946 (σ. σ: που σήμανε την αρχή του Ψυχρού Πολέμου), έτσι κι αυτή του Κάρνεϊ σήμερα «σήμανε το τέλος στις ψευδαισθήσεις και σηματοδότησε την αρχή μιας νέας εποχής στην παγκόσμια πολιτική ιστορία»…

Πράγματι, η παγκόσμια τάξη που κάποτε γνωρίζαμε είναι πλέον νεκρή και η κυβέρνηση Τραμπ είναι ταυτόχρονα ο δολοφόνος και ο νεκροθάφτης της, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν γίνει ένας αρπακτικός ηγεμόνας. Δεν επενδύουν πλέον στην παγκόσμια τάξη, αλλά είναι αποφασισμένες να την ανατρέψουν, εκμεταλλευόμενες την καταναγκαστική δύναμη προς όφελός τους και προς ζημία των άλλων.

Και πράγματι, για τις μεμονωμένες μεσαίες δυνάμεις – μια κατηγορία που θα μπορούσε να περιλαμβάνει την Ε.Ε., τον Καναδά και τα περισσότερα μέλη της G20 εκτός από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα – η ιμπεριαλιστική στροφή της Αμερικής δημιουργεί ένα δίλημμα, αλλά και μια ευκαιρία. Η μόνη ρεαλιστική στρατηγική επιλογή τους, όπως προτείνει ο Κάρνεϊ, «είναι να συνεργαστούν για την υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου, τη διαφύλαξη της εθνικής κυριαρχίας και την πρωτοπορία της διεθνούς συνεργασίας. Και αυτό πρέπει να το κάνουν αυτό όχι μόνο σε μεγάλους διεθνείς οργανισμούς, όπως τα Ηνωμένα Έθνη, αλλά και σε ευέλικτους, ad hoc συνασπισμούς, ομάδες «μεταβλητής γεωμετρίας» που έχουν σχεδιαστεί για συγκεκριμένους σκοπούς»…

Καταλάβατε; Φαντάζομαι ναι, μα ο Μητσοτάκης δεν κατάλαβε γρι. Εξακολουθεί να παραπαίει στους ρυθμούς του βιολιού που βαράει ο Τράμπ απ’ τη μια, κι απ’ την άλλη δραπετεύει από το κυβερνητικό χάος στο οποίο έχει βυθίσει τη χώρα του, υποδυόμενος τον απασχολημένο με δυσεπίλυτα ζητήματα διπλωματίας ταξιδιώτη πρωθυπουργό. Ένα ταξιδάκι διπλωματικής αναψυχής στην Άγκυρα, περπάτημα στα… ήρεμα νερά του γαλάζιου χαλιού made… NAVTEX που τού ‘στρωσε ο Ερντογάν.

Κι ύστερα, βούρ στο Λευκό Παλάτι του σουλτάνου για το μεγάλο φαγοπότι: αγκινάρες με σάλτσα κάρι, τσι κιοφτέ, τουλουμίσιο τυρί, μελιτζάνες μπαϊλντί, λαχανοντολμάδες με κάστανα, πιρούχι με βούτυρο, μοσχαρίσια στηθοπλευρά συνοδευόμενη από πιλάφι με σαφράν, αμύγδαλα και σπαράγγια στη σχάρα, Urfa κεμπάπ και αρνίσια παϊδάκια, παρφέ με πικραμύγδαλα και ανανά, συνοδευόμενο από φρούτα εποχής, στο μακρύ τραπέζι που έστρωσε ο Τούρκος στον «δικό» μας και στους υπουργούς και υφυπουργούς του, καθώς και στους συμβούλους τους και στα λοιπά μέλη της αποστολής που τον συνόδευαν.

«Ένα στημένο, απ’ τον Τούρκο ηγέτη, επικοινωνιακό σόου, στο οποίο η Αθήνα, δυστυχώς, δέχθηκε τον ρόλο του κομπάρσου προκειμένου να ξεπλύνει στα μάτια της Δύσης τον Ερντογάν», έγραψαν οι… κακές γλώσσες του διπλωματικού ρεπορτάζ. Το δέχομαι, αν στη θέση της συλλαβής «η Αθήνα» μπει η συλλαβή «ο Μητσοτάκης», κι αν στη θέση της φράσης «στα μάτια τη Δύσης» μπεί η φράση «στα μάτια του Τραμπ». Είπαμε, ο Μητσοτάκης δεν πήρε χαμπάρι απ’ την ιστορική παρέμβαση Κάρεϊ στο Νταβός: εξακολουθεί να παραπαίει στους ρυθμούς του βιολιού που βαράει ο Τράμπ απ’ τη μια, κι απ’ την άλλη δραπετεύει από το κυβερνητικό χάος στο οποίο έχει βυθίσει τη χώρα του, υποδυόμενος τον απασχολημένο με δυσεπίλυτα ζητήματα διπλωματίας ταξιδιώτη πρωθυπουργό… 

Έτσι νομίζει, δηλαδή. Στην πραγματικότητα, αποδεικνύεται καθημερινά ότι στην πατρίδα μας «Το χάος είναι ο Μητσοτάκης». Κάτι που επιβεβαιώθηκε και χθες το βράδι, από την μυθική κάθοδο των αγροτικών τρακτέρ στην Αθήνα και την άλωση της Ομόνοιας, της Πλατείας Συντάγματος, και της Βουλής από τους χιλιάδες εξεγερμένους, κατά της κυβέρνησης της ΝΔ, αγροτοκτηνοτρόφους.           

Η μεγάλη χίμαιρα των «εναλλακτικών κυβερνήσεων» Καρυστιανού και Τσίπρα

Δυό θολές κυβερνητικές υποσχέσεις, μοχλευμένες κατά το δοκούν από τις εταιρίες δημοσκοπήσεων και τα ΜΜΕ

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Πάμε... εκλογές; Έτσι φαίνεται, αλλά αυτό δεν σημάνει ότι έτσι είναι. Αυτό που φαίνεται έχει να κάνει με την εικονική δημοσιογραφική και δημοσκοπική περιρρέουσα ατμόσφαιρα των ημερών. Αυτό που συμβαίνει απέχει παρασάγγας απ’ αυτό που φαίνεται: οι εκλογές δεν επιβάλλονται από το κόμματα της αντιπολίτευσης, ούτε καν της αξιωματικής, πόσο μάλλον της απισχνασμένης, μετά την αυτοδιάλυση του ΣΥΡΙΖΑ (του κόμματος της εκλεγμένης αξιωματικής αντιπολίτευσης), σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ. Η οποία ούτε καν τις ζητάει (σ. σ: τις εκλογές), καταλαβαίνετε, φαντάζομαι, γιατί. 

Αυτό που συμβαίνει είναι ότι οι πολίτες, απηυδισμένοι από την απύθμενη κυβερνητική διαφθορά και την χρονίζουσα αντιπολιτευτική ανεπάρκεια, αναζητούν εκλογικές χίμαιρες σε «εναλλακτικές λύσεις διακυβέρνησης», σε νέα «άφθαρτα», ακόμα και αδόκιμα, κομματικά σχήματα. Και να οι δημοσκοπήσεις, και να τα ρεπορτάζ και τα άρθρα και οι αναλύσεις, να ενθαρρύνουν ή να αποθαρρύνουν τις λαϊκές εκλογικές χίμαιρες: να καταγράφουν, να ιστορούν και να φωτογραφίζουν τις ημερήσιες διακυμάνσεις των επιλογών του εκλογικού σώματος, τις κυμαινόμενες  προθέσεις των αναποφάσιστων και τις «διαρροές» των κομμάτων προς τους δύο πιθανούς νέους σχηματισμούς, αυτόν της Μαρίας Καρυστιανού, κι εκείνον του Αλέξη Τσίπρα.

Στην πραγματικότητα, με βάση τις πληροφορίες και τις ενδείξεις του παρόντος, κάθε άλλο παρά… «πάμε εκλογές». Κόντρα στις εσωκομματικές πιεστικές ίντριγκες για μια συναινετική προεκλογική απόσυρση του πρωθυπουργού από την προεδρία της ΝΔ (την αντικατάστασή του από τον Νίκο Δένδια και την κάθοδο του κυβερνώντος κόμματος στις επόμενες εκλογές υπό την προεδρία του «δημοφιλούς» υπουργού Εθνικής Άμυνας με στόχο την ανάκτηση της χαμένης αυτοδυναμίας), ο κ. Μητσοτάκης «είναι αποφασισμένος να   ηγηθεί ο ίδιος της επερχόμενης εκλογικής μάχης και να διεκδικήσει την αυτοδυναμία», σύμφωνα με τους στενούς επιτελείς του: «Δεσμευόμενος ότι οι εκλογές θα γίνουν την άνοιξη του 2027, έχει εξασφαλίσει τη συναίνεση του Καραμανλή ως προς αυτό», λένε… Και λένε πως «μόνο ο Σαμαράς εξακολουθεί, με γνώμονα την εμπάθεια πάντα, να τον κοντράρει»…

«Κυρίως τον κοντράρει η Μαρία Καρυστιανού και, δευτερευόντως, ο Αλέξης Τσίπρας», απαντούν οι δημοσκοπήσεις… διαψεύδοντας τους στενούς επιτελείς του πρωθυπουργού: «Στο ερώτημα ποιο πολιτικό σχήμα μπορεί να αποτελέσει τον κύριο αντίπαλο της Ν.Δ. ‘με πιθανότητες να κερδίσει τις εκλογές’, το κόμμα Καρυστιανού συγκεντρώνει το 30,6%, την ώρα που το κόμμα Τσίπρα συγκεντρώνει 19,1% και το ΠΑΣΟΚ 17,8%», μας πληροφορεί η πρόσφατη δημοσκόπηση της MRB.

Ακολούθως, μας πληροφορεί ότι «το κόμμα Καρυστιανού φέρεται να αφομοιώνει το 46% των σημερινών ψηφοφόρων της Πλεύσης Ελευθερίας, το 37,2% της Ελληνικής Λύσης, το 32,6% του ΚΚΕ, το 15,9% του ΠΑΣΟΚ, το 12,1% της Ν.Δ και το 3,2% του ΣΥΡΙΖΑ». Και ότι το κόμμα Τσίπρα, απ’ την άλλη,  «φέρεται να αφομοιώνει όλο τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, το 21% του ΚΚΕ, το 17,9%, της Πλεύσης Ελευθερίας, το 17,4% της Ν.Δ., το 16,7 του ΠΑΣΟΚ και το 8,6% της Ελληνικής Λύσης». Η ίδια δημοσκόπηση μας πληροφορεί ότι «ο ένας στους τρεις αναποφάσιστους (ποσοστό 33,3%) επιλέγει το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού», ενώ «το 14,4% επιλέγει το κόμμα του Αλ. Τσίπρα και το 9,3% το ΠΑΣΟΚ»!..

Αυτά από την MRB και, μέσες – άκρες, τα ίδια από τις δεκάδες δημοσκοπήσεις του τελευταίου διμήνου που, επί της ουσίας, ερευνούν μια εικονική, μια φανταστική, στην καλύτερη μια υποθετική πραγματικότητα, αφού στην παρούσα πολιτική κατάσταση τα δυό ερευνώμενα σχήματα – το «κόμμα Καρυστιανού» και το «κόμμα Τσίπρα» – είναι ανύπαρκτα: δυό θολές κυβερνητικές υποσχέσεις,  μοχλευμένες κατά το δοκούν (με βάση τα κομματικά συμφέροντα που υπηρετούν, εννοώ) από τα ΜΜΕ που τις… «ερευνούν», τις «αναλύουν» και τις πλασάρουν, με το αζημίωτο βέβαια) στην θολωμένη κοινή γνώμη…

«Τους απηυδισμένους από την απύθμενη κυβερνητική διαφθορά και την χρονίζουσα αντιπολιτευτική ανεπάρκεια πολίτες», που λέγαμε, τα εκατομμύρια των Ελλήνων «που  αναζητούν εκλογικές χίμαιρες σε εναλλακτικές λύσεις διακυβέρνησης, σε νέα άφθαρτα, ακόμα και αδόκιμα, κομματικά σχήματα. Και να οι δημοσκοπήσεις, και να τα ρεπορτάζ και τα άρθρα και οι αναλύσεις, να ενθαρρύνουν ή να αποθαρρύνουν, να στηλιτεύουν ή να… αποθεώνουν τη μεγάλη χίμαιρα των «εναλλακτικών κυβερνήσεων» Καρυστιανού και Τσίπρα, που δεν είναι παρά μια εικονική, μια φανταστική, στην καλύτερη μια υποθετική πραγματικότητα.

Ο παράφρων «Clicktator» Ντόναλντ Τράμπ και η εθισμένη στα social κυβέρνησή του…

«Ζούμε σε αλγοριθμικές κοινωνίες που κυβερνώνται από ρεαλιστικές απεικονίσεις ανθρώπινων εγκεφάλων»

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Δείξε μου τον «Τύπο» σου, να σου πω ποιος είσαι»! Αυτό είναι το πιο trendy κριτήριο για το status της κυβερνητικής εξουσίας κάθε χώρας του 21^ου αιώνα που… σέβεται τον εαυτό της, έγραφα τον Γενάρη του 2017, λίγες μέρες μετά την πρώτη νίκη του Ντόναλντ Τράμπ στις αμερικανικές εκλογές. Το έγραφα σχολιάζοντας την διαρκώς αυξανόμενη, τις μέρες εκείνες, χειραγώγηση των ελληνικών ΜΜΕ από τη ΝΔ του Μητσοτάκη, σε συνδυασμό με τον καταλυτικό ρόλο που έπαιξαν τα χειραγωγημένα απ’ τον Τράμπ και το δαιμονικό επιτελείο του αμερικανικά ΜΜΕ, στην πρώτη εκλογική νίκη του σημερινού «δεύτερη φορά προέδρου των ΗΠΑ», που αποκαλείται και… «Πορτοκαλής Παράφρων». 

Φυσικά, όταν έγραφα «Δείξε μου τον Τύπο σου», εννοούσα "δείξε μου τα Μέσα σου", το σύνολο, δηλαδή των ΜΜΕ (έντυπα, τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά, διαδικτυακά) που ελέγχεις ή διαθέτεις: ο Ντόναλντ Τραμπ διέθετε 3.643 ιστοσελίδες τότε, πολλές εκ των οποίων δεν ήσαν παρά domain names, (διευθύνσεις ή επωνυμίες τις οποίες δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος) τις οποίες είχε αγοράσει πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του, «για να μην τον βρίζουν». Και να τις… βρίζει εκείνος.

Ωστόσο, «η πρώτη θητεία του Τράμπ ήταν περισσότερο μια τηλεοπτική προεδρία», όπως λέει ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, Ντον Μοϊνίχαν (Don Moynihan),σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξή του στον Ηλία Μαγκλίνη της «Καθημερινής»: «Μπορούσες να μπεις στη λογική της (σ. σ:  στη λογική της «τηλεοπτικής προεδρίας Τράμπ»), διότι ήξερες ότι ο Τραμπ προήλθε από τη βιομηχανία του θεάματος και είχε σε υψηλή εκτίμηση την κουλτούρα της εικόνας. Έλεγε ότι μέλη της ομάδας του «βγήκαν μέσα από κάστινγκ», προσθέτει. Και εξηγεί: «Αυτό το βλέπουμε ακόμη. Για παράδειγμα, καμιά εικοσαριά ή και περισσότερα μέλη του Fox News δουλεύουν για τον Τραμπ. Ωστόσο, δεν μπορείς να καταλάβεις τη δεύτερη προεδρία του Τραμπ αν δεν αντιληφθείς ότι διαμορφώνεται από απόψεις της Δεξιάς του Διαδικτύου…  

«Ο Τραμπ είναι αναμφίβολα ο Αμερικανός πρόεδρος που έχει χειριστεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο»,    γράφει ο Ντον Μοϊνίχαν στην ιστοσελίδα πολιτικών ερευνών «donmoynihan.substack.com», υπό τον τίτλο «Ζούμε υπό την επιρροή ενός δικτάτορα των click (Clicktator)», εξηγώντας μας ότι αυτό που βλέπουμε σήμερα από την κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι απλώς μια δεξιοτεχνική χειραγώγηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά κάτι πιο ανησυχητικό: «Σήμερα, ζούμε σε μια αλγοριθμική κοινωνία που κυβερνάται από ρεαλιστικές απεικονίσεις ανθρώπινων εγκεφάλων», μας λέει… «Μια Clicktatorship», που πάει να πει «Μια δικτατορία των κλικ»!..

Με τον όρο «δικτατορία των κλικ», ο καθηγητής Ντον Μοϊνίχαν περιγράφει μια μορφή διακυβέρνησης (όπως αυτή του Ντόναλντ Τράμπ, πρωταρχικά – και, δευτερευόντως, όπως αυτή του Μητσοτάκη, λέω εγώ), που συνδυάζει μια κοσμοθεωρία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με αυταρχικές τάσεις. Αυτό υπονοεί ότι οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτή τη μορφή διακυβέρνησης δεν χρησιμοποιούν απλώς τις διαδικτυακές πλατφόρμες ως τρόπο επικοινωνίας, αλλά ότι οι πεποιθήσεις, η κρίση και η λήψη αποφάσεών τους αντανακλούν, επηρεάζονται και ανταποκρίνονται άμεσα στον διαδικτυακό κόσμο σε απόλυτο βαθμό: Η κατά Μοϊνίχαν «Clickatorship / Δικτατορία των κλικ», θεωρεί τα πάντα ως διαδικτυακό περιεχόμενο, συμπεριλαμβανομένων των βασικών πολιτικών αποφάσεων και των πρακτικών εφαρμογής τους».

«Ο φόνος στη Μινεσότα (σ. σ: της 37χρονης Ρενέ Νικόλ Γκουντ που πυροβόλησε και σκότωσε η ICE στη Μινεάπολη) είναι ένα καλό παράδειγμα του πώς η «Clickatorship» έχει διαχυθεί στους κόλπους της κυβέρνησης Τράμπ», λέει στη συνέντευξή του στον Ηλία Μαγκλίνη της «Καθημερινής» ο Ντον Μοϊνίχαν, αποκαλύπτοντας ότι «το υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας προσλαμβάνει κόσμο για τις τάξεις της ICE χρησιμοποιώντας ινφλουένσερ του Διαδικτύου και προπαγανδιστικές εικόνες, μέσα από τις οποίες η πάταξη της μετανάστευσης παρουσιάζεται σαν ένα μιλιταριστικό βιντεοπαιχνίδι: «Οι άνθρωποι που ανταποκρίνονται, βομβαρδίζονται από εικόνες που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα και που είναι επικίνδυνες όταν τίθενται σε εφαρμογή στους δρόμους της Αμερικής», καταλήγει.

Στην ίδια συνέντευξη, ο Μοϊνίχαν καταθέτει την σοκαριστική πληροφορία ότι «στις επιδρομές της ICE συμμετέχουν στρατολογημένοι φωτογράφοι, οι εικόνες των οποίων μοντάρονται στη συνέχεια και γίνονται περιεχόμενο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης», προσθέτοντας ότι «ο πράκτορας της ICE που σκότωσε την Αμερικανίδα πολίτη στη Μινεάπολη κατέγραφε το γεγονός με το προσωπικό του κινητό την ώρα που την πυροβολούσε» και ότι «στη συνέχεια, η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποίησε τις εικόνες του για να τον απαλλάξει από κάθε κατηγορία!..

Απ’ όλα αυτά καταλαβαίνουμε, υποθέτω, ότι η κυβέρνηση Τράμπ δεν χρησιμοποιεί απλώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διαμορφώσει ένα αφήγημα. Ότι ο ίδιος, μα και πολλά απ’ τα βασικά μέλη της, είναι βαθιά εθισμένα σε αυτά: «Θα ανησυχούσαμε αν ένας ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος ήταν αλκοολικός ή ναρκομανής, γνωρίζοντας ότι αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την κρίση του και τη λήψη αποφάσεων. Αλλά θα πρέπει να ανησυχούμε εξίσου για τις ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές των Pete Hegseth και Elon Musk στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης - όσο θα ανησυχούσαμε αντίστοιχα αν ήταν εθισμένοι στο αλκοόλ ή στην κεταμίνη», σχολιάζει σχετικά ο καθηγητής Μοϊνίχαν. Μαζί του κι εμείς…

Καρυστιανού & Τσίπρας, ως «δίδυμη απειλή» της συστημικής… ισορροπίας

 

Η πλειονότητα του εκλογικού σώματος δηλώνει πως δεν εμπιστεύεται τους επαγγελματίες πολιτικούς του υπαρκτού πολιτικού συστήματος

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής  

«Βλέπω Τσίπρα και Καρυστιανού στο 10-12%. Η Νέα Δημοκρατία αποτελεί μονόδρομο στην παρούσα πολιτική κατάσταση και εξακολουθώ να μην αποκλείω την αυτοδυναμία», απήγγειλε το κατευναστικό για το κλονιζόμενο Μητσοτακέικο καθεστώς ποίημά του – απ’ τον τηλεοπτικό «αέρα» του ΣΚΑΙ – ο γηραιός… εθνικός μας εκλογομάγειρας, Ανδρέας Δρυμιώτης: «Ελπίζω ο λαός να μην κάνει ξανά το λάθος να εμπιστευτεί ερασιτέχνες», ολοκλήρωσε την απαγγελία του, εξορκίζοντας μ’ αυτόν τον στίχο αγοραίας πολιτικής τοξικότητας τη δίδυμη «απειλή» της… αυτοδυναμίας Μητσοτάκη.

Το… ποίημα αυτό έγινε viral, όπως ήταν φυσικό, και η υβριστική καταιγίδα που ξέσπασε στα social media ενάντια στον συστημικό δημοσκόπο συγχρονίστηκε σε ένταση και τοξικότητα με τις διαδικτυακές μικροπολιτικές καταιγίδες που, εδώ και κάτι μήνες, μαίνονται γύρω απ’ τα πρόσωπα που συνιστούν την… ξορκισμένη απ’ τον 86χρονο Δρυμιώτη, «δίδυμη απειλή», καθαρίζοντας την εικόνα: στην παρούσα πολιτική κατάσταση, Τσίπρας και Καρυστιανού –Καρυστιανού και Τσίπρας (με τη σειρά που επιθυμείτε βάλτε τους, για να μην έχουμε…παρεξηγήσεις) δεν απειλούν απλώς την αυτοδυναμία Μητσοτάκη, αλλά λειτουργούν ήδη ως καταλύτες για την ανατροπή των ισορροπιών του πολιτικού μας συστήματος…         

«Έρευνα της εταιρείας GPO, που δόθηκε πριν από δύο εικοσιτετράωρα στη δημοσιότητα, φέρνει τη Νέα Δημοκρατία να διατηρεί διαφορά ασφαλείας από το ΠΑΣΟΚ με 28,9% έναντι 13,7% στην εκτίμηση ψήφου. Όμως η εικόνα φαίνεται να μεταβάλλεται αν μπουν στην εξίσωση τα υπό ίδρυση κόμματα της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα», αναφέρει σχετικά, η ανάλυση του Μιχάλη Χατζηκωνσταντίνου στο CNN Greece, τεκμηριώνοντας, κατά κάποιον τρόπο, τη «δίδυμη απειλή». Και εξηγεί: Πιο συγκεκριμένα, η δυνητική ψήφος προς έναν φορέα υπό την κυρία Καρυστιανού φτάνει το 22,8% και υπό τον Αλέξη Τσίπρα στο 17,5%. Ακολούθως, ο αναλυτής υπογραμμίζει ότι, έναντι της προηγούμενης μέτρησης (Δεκέμβριος 2025), ο υπό ίδρυση φορέας της κυρίας Καρυστιανού καταγράφει άνοδο 2% ενώ ο υπό ίδρυση πολιτικοί φορέας του κ. Τσίπρα  εμφανίζει πτώση 1,9%.

Σημειώνουμε ότι η συγκεκριμένη ανάλυση του συγκεκριμένου αναλυτή αναφέρεται στην δημοσκόπηση (της εταιρίας GPO) στην οποία αναφερόταν και ο κ. Δρυμιώτης, όταν δήλωνε στον «αέρα» του ΣΚΑΙ «βλέπω Τσίπρα και Καρυστιανού στο 10-12%» (σ. σ.: εκεί που η δημοσκόπηση… έβλεπε την Καρυστιανού να φτάνει το 22,8% και τον Τσίπρα στο 17,5%), και ταυτόχρονα δήλωνε ότι «η Νέα Δημοκρατία αποτελεί μονόδρομο στην παρούσα πολιτική κατάσταση και εξακολουθώ να μην αποκλείω την αυτοδυναμία», τη στιγμή που η δημοσκόπηση…έβλεπε τη ΝΔ (πρόθεση ψήφου) στο 23%, αποκλείοντας – δημοσκοπικά, πάντα – αυτοδυναμία της ΝΔ. 

Συνοψίζοντας, πέρα από την… αποκάλυψη του χρώματος των γυαλιών με τα οποία «βλέπει» τις εξελίξεις της παρούσας πολιτικής (δημοσκοπικής, λέω εγώ) πραγματικότητας ο γηραιός… εθνικός μας εκλογομάγειρας («σιγά την αποκάλυψη», θα μου πείτε) βλέπουμε πως  οι ισορροπίες του πολιτικού συστήματος απειλούνται να ανατραπούν από τα κυοφορούμενα κόμματα Καρυστιανού και Τσίπρα, καθώς οι δυό υπό ίδρυση πολιτικοί φορείς  φαίνεται να απειλούν όχι μόνο τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Βλέπουμε επίσης ότι οι διαδικτυακές μικροπολιτικές καταιγίδες που, εδώ και κάτι μήνες, μαίνονται με περισσή τοξικότητα γύρω απ’ τα πρόσωπα που συνιστούν την… ξορκισμένη απ’ τον 86χρονο Δρυμιώτη «δίδυμη απειλή» (στα στοιχεία των δημοσκοπήσεων το βλέπουμε) δεν είναι παρά η άπελπις υπαρξιακή μάχη  των κομμάτων όλου του πολιτικού φάσματος με το «κόμμα Καρυστιανού» κατ’ αρχήν, και δευτερευόντως με το «κόμμα Τσίπρα», απ’ τα οποία αισθάνονται ότι κινδυνεύουν.

Τέλος, βλέπουμε (σ. σ: στα στοιχεία των δημοσκοπήσεων το βλέπουμε κι αυτό) ότι το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος (το 43,7%)  εναποθέτει τις ελπίδες του για βελτίωση της κατάστασης στη χώρα μόνο σε ένα νέο κόμμα και ακολουθούν με τεράστια απόσταση η κυβέρνηση (24,5%) και τα υπάρχοντα κόμματα (16%). Που πάει να πει ότι το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων δεν εμπιστεύεται τους επαγγελματίες πολιτικούς των υπαρκτών κομμάτων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης…

Σε αντίθεση με την έμπλεη τοξικότητας δημόσια ευχή – εξορκισμό της… δίδυμης «απειλής» της αυτοδυναμίας Μητσοτάκη («Ελπίζω ο λαός να μην κάνει ξανά το λάθος να εμπιστευτεί ερασιτέχνες»), εκ μέρους του συστημικού εκλογομάγειρα Δρυμιώτη.

 

Επιστροφή στο δόγμα Μονρόε: Συγκάτοικοι στην τρέλα του Τράμπ οι Ευρωπαίοι ηγέτες

Την απαρχή μιας αυτοκρατορίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής απεργάζεται ο διαταραγμένος Αμερικανός πρόεδρος

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Δέστε τον»!.. / «Ο άνθρωπος είναι του… τρελού»!.. / «Μαζέψτε τον, γιατί, στην τελική, ο τύπος θα πατήσει το κουμπί!..», ήταν η αρχική μαζική αντίδραση της παγκόσμιας λαϊκής διαδικτυακής κοινότητας στο εξωφρενικό πειρατικό ρεσάλτο του Τράμπ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της χώρας Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του Σίλια Φλόρες.

Η παγκόσμια πολιτική και διπλωματική κοινότητα μούγκα!.. Κάτι χλωμοί… πολίτικαλ κορέκτ ψίθυροι περί Διεθνούς Δικαίου εκ δεξιών και εξ ευωνύμων της ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας μόνο, κι ανάμεσά τους η ντροπιαστική φωνή του… «δικού μας» (του εθνικού μας κολαούζου του Τράμπ Κυριάκου Μητσοτάκη) να τους αμφισβητεί: «Ο Νικολάς Μαδούρο ήταν επικεφαλής μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητο πόνο στον λαό της Βενεζουέλας. (…) Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών»!..

Κατά τα λοιπά, σιωπή ασυρμάτου: «Η αποτυχία της Ευρώπης να καταδικάσει την παράνομη επιθετικότητα του Τραμπ στη Βενεζουέλα δεν είναι απλώς λανθασμένη – είναι ηλίθια», ξεσπούσε απερίφραστα από τις σελίδες του Guardian η αναλύτρια διεθνών υποθέσεων, Nathalie Tocci, την επομένη της γκανγκστερικής ενέργειας του Αμερικανού προέδρου στο Καράκας.

Πράγματι, μετά τη συνένοχη σιωπή τους για τα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα και τη σιωπηρή αποδοχή της επίθεσης ΗΠΑ/Ισραήλ στο Ιράν, οι ευρωπαϊκές χώρες (με λίγες αξιοσημείωτες εξαιρέσεις – όπως αυτές της η Ισπανίας, της Ολλανδίας και της Νορβηγίας) συμπεριφέρονται ως αποικίες, ανίκανες και απρόθυμες να αντισταθούν στις αλλεπάλληλες εγκληματικές παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου απ’ τον Τράμπ. Και βέβαια, όσο περισσότερο οι ευρωπαϊκές χώρες θα συμπεριφέρονται ως αποικίες, τόσο περισσότερο η παρανοϊκή κατακτητική επιθετικότητα του Αμερικανού προέδρου θα απελευθερώνεται και θα εντείνεται…

Δεν είναι τυχαίο ότι, στο μεσοδιάστημα (τις 15 μέρες που μεσολάβησαν από την επέμβαση στη Βενεζουέλα ως σήμερα), ο Ντόναλντ Τράμπ εξέταζε δυό – τρείς στρατιωτικές επιλογές που του προτείνονταν από τον αποκαλούμενο και «ταχυδακτυλουργό», ύπατο σύμβουλό του σε θέματα εκτελεστικής εξουσίας (!) Στίβεν Μίλερ, προκειμένου να… την πέσει στο Ιράν! Ταυτόχρονα απειλούσε την Κούβα ότι, «αν δεν κάνει μια συμφωνία μαζί του» (σ. σ: για το εισαγόμενο στη  χώρα βενεζουελάνικο πετρέλαιο), θα την… καταλάβει και θα διορίσει πρόεδρό της τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, ενώ δήλωνε ευθαρσώς ότι «οι ΗΠΑ θα αποκτήσουν τη Γροιλανδία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο»!..

Σκέφτομαι πως, με τούτα και με εκείνα, αν ο Τράμπ συνεχίσει να παίζει ανενόχλητος το παρανοϊκό βιολί του, το… σωτήριον έτος 2026,  μπορεί μείνει στην ιστορία ως έτος οριστικής επιστροφής στην αποικιοκρατία made in USA: «Καμιά έκπληξη», μου απαντά ο αρθρογράφος Simon Jenkins, συγγραφέας του βιβλίου «A Short History of America: From Tea Party to Trump», από τις σελίδες του Guardian: «Η έκπληξη είναι ότι η επιχείρηση (σ. σ.: η γκανγκστερική επίθεση Τράμπ στη Βενεζουέλα) προκάλεσε τόση έκπληξη. Καθ’ όλη τη διάρκεια της Αμερικανικής ιστορίας, ο ένας πρόεδρος μετά τον άλλον θεωρούσαν εξαιρετικά ελκυστικό να ισχυρίζονται ότι το «πρόδηλο πεπρωμένο» των ΗΠΑ ήταν να διακηρύσσουν και να προωθούν την ελευθερία απανταχού της γης…»

O «ταχυδακτυλουργός» της πολιτικής Τράμπ, Στίβεν Μίλερ – σημειώνει ο Simon Jenkins – θεωρεί ως φυσικό επακόλουθο «το ενδεχόμενο, ο Πρόεδρος να συνεχίσει στο δρόμο του δόγματος Μονρόε» που χάραξαν οι προηγηθέντες ομόλογοί του. Και θυμίζει με νόημα, ότι «το αρχικό δόγμα ανακήρυσσε τις ΗΠΑ υπεύθυνες για την προστασία ολόκληρης της Αμερικής από τον ευρωπαϊκό αποικισμό». Και ότι «ένα προγενέστερο δόγμα, το δόγμα Ρούσβελτ, υποσχόταν ότι η Ουάσινγκτον δεσμευόταν, έστω και απρόθυμα, σε κραυγαλέες περιπτώσεις αδικημάτων ή ανικανότητας, στην άσκηση διεθνούς αστυνομικής εξουσίας».

Εξ αυτών συνάγεται ότι η εκδοχή του Τραμπ για να δικαιολογήσει την αφόρητη πίεση προς τη Γροιλανδία, πιθανότατα την Κούβα, ακόμη και τον Καναδά, φαίνεται πως θα είναι η επίκληση της εθνικής ασφάλειας. Απλά, θυμίζουμε ότι η σύζυγος του Μίλερ φέρεται ότι ανάρτησε έναν χάρτη της Γροιλανδίας με την αστερόεσσα. Και ότι αν αυτό συνέβαινε αύριο – μεθαύριο, θα αποτελούσε την απαρχή μιας αυτοκρατορίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και, επιπλέον, μια περαιτέρω διολίσθηση προς την τρέλα.

 

Φραπές και Δημοκρατία: Δυό legends της εκτελεστικής εξουσίας ζητούν «οξυγόνο»!..

Όταν ο Κώστας Καραμανλής και ο Ευ. Βενιζέλος αφυπνίζονται (κατόπιν εορτής) και βλέπουν "ακραία κρίση της Ελληνικής Δημοκρατίας"  

     

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

 

Καλώς τα παιδιά, καλώς τα παλληκάρια του δημοκρατικού  αναστοχασμού… Για τους legends της εκτελεστικής εξουσίας της χώρας ομιλώ, αν δεν καταλάβατε, τον Κώστα Καραμανλή και τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Που ξαφνικά, εν μέσω της Εξεταστικής Επιτροπής με… Φραπέ και της ακραίας καταστολής των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων της αγροτικής κοινότητας εκ μέρους της κυβέρνησης του στενού πολιτικού συγγενούς τους, Κυριάκου Μητσοτάκη, αφυπνίστηκαν, κοίταξαν γύρω τους, και άρχισαν να περιγράφουν την ακραία κρίση δημοκρατίας που είδαν (επιτέλους!...) ότι πλήττει τη χώρα μας και, τρόπος του λέγειν, να ζητούν… «οξυγόνο»!..

Ή κάτι τέτοιο: ακούγοντας τις ομιλίες τους στην εκδήλωση της εφημερίδας «Δημοκρατία» για τα 15^α γενέθλιά της, αισθάνθηκα ότι στο τέλος θα…  φώναζαν «Δεν έχουμε οξυγόνο!», όπως η Μαρία Καρυστιανού και οι εκατοντάδες χιλιάδες ακόλουθοί της, που διαδηλώνουν ζητώντας Δικαιοσύνη, Δημοκρατία και κράτος Δικαίου. Ή ότι θα έκλειναν τις ομιλίες τους με το σύνθημα του τρίτου αφυπνισθέντος (κατόπιν διετούς ύπνωσης, αυτός) legend της εκτελεστικής εξουσίας, το περίφημο «Μας χρειάζεται ένα σοκ δημοκρατίας, εντιμότητας και δικαιοσύνης!» του Αλέξη Τσίπρα.

 

Όπως και να το κάνουμε, μοιάζει παράδοξο, ψεύτικο, υποκριτικό, να ακούς τον τέως πρωθυπουργό – έσχατο συναυτουργό της χρεοκοπίας της χώρας και νυν καλοπερασάκια «Βούδα της Ραφήνας» – Κώστα Καραμανλή να περιγράφει ως «νάρκες στα θεμέλια του δημοκρατικού πολιτεύματος» τη συσσώρευση πλούτου στους λίγους, την αποδυνάμωση της μεσαίας τάξης και τα «γκέτο των πλουσίων» που εμφανίζονται ως «εικόνες ενός κοντινού, δυστοπικού μέλλοντος». Να επισημαίνει ότι στο κυβερνητικό μας παρόν, «το Κοινοβούλιο υποβαθμίζεται, η Δικαιοσύνη επηρεάζεται, τα ΜΜΕ χειραγωγούνται» και να υπογραμμίζει ότι «οι κυβερνήσεις δεν ακούν την κοινωνία» και,  «όταν αυτό παγιώνεται, οδηγούμαστε σε κρίση απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος», καθώς «η δημοκρατία δοκιμάζεται και η ποιότητά της φθίνει»…

 

Και είναι απειθώς μετανοητικό και αυτοσαρκαστικά… αυτοκριτικό, να ακούς τον αρχιτέκτονα του «νόμου περί ευθύνης (περί ποινικής ανευθυνότητας, επί της νομικής ουσίας) υπουργών Ευάγγελο Βενιζέλο, να στηλιτεύει την κυρίαρχη (στη χώρα μας) διαφθορά και την κραυγαλέα έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους δημοκρατικούς θεσμούς, «συμπεριλαμβανομένης της Δικαιοσύνης», υπογραμμίζοντας ότι «όλες οι εμβληματικές δικαστικές υποθέσεις εξελίσσονται με τρόπο που καλλιεργεί την κοινωνική πεποίθηση ότι κυριαρχούν η αδιαφάνεια και η συγκάλυψη»…

 

Να ακούς, επίσης, τον συναυτουργό της εγκαθίδρυσης της μνημονιακής δημοκρατίας Σαμαρά στη χώρα μας (τον αξιωματούχο του ΠΑΣΟΚ που, τότε, συνέβαλλε όσο κανένας όμοιός του στην  μετατόπιση της έδρας της δημοκρατικής νομιμότητας από το Σύνταγμα και το Κοινοβούλιο στην Επιχείρηση, στις Τράπεζες, στις Αγορές) να φθέγγεται  ότι σήμερα «η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι ένα μειοψηφικό φαινόμενο στον δυτικό κόσμο». Ότι «μόλις 900 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν υπό συνθήκες δημοκρατίας – περίπου το 1/10 του παγκόσμιου πληθυσμού – ενώ τα υπόλοιπα 9/10 ζουν σε αυταρχικά ή ολοκληρωτικά καθεστώτα»!..

Παρ’ όλα αυτά, σωστά τα είπαν, ντρέτα ο πρώτος, περί δια γραμμάτων ο δεύτερος, αλλά αργά, πάρα πολύ αργά: είκοσι με τριάντα χρόνια αργότερα από τότε που άρχισαν και οι ίδιοι, μεταξύ των άλλων, να συμβάλλουν – ως ενεργοί ύπατοι αξιωματούχοι της εκτελεστικής εξουσίας της χώρας – στην παραβίαση και το σταδιακό ξέφτισμα των βασικών δημοκρατικών θεσμών (Σύνταγμα, Νομοθετική Εξουσία, Λαϊκή Κυριαρχία, Δικαιοσύνη και Κράτος Δικαίου, Διάκριση των Εξουσιών, Ελευθερία του Τύπου, κλπ.) και, εν τέλει, στην χθεσινή και τη βαθιά σημερινή κρίση δημοκρατίας που συνιστά κρίση απονομιμοποίησης του πολιτικού μας συστήματος. Διότι ναι, «η Δημοκρατία είναι πρωτίστως ένα σύστημα διακυβέρνησης», και ναι, «κρίση της δημοκρατίας υπάρχει όταν η χώρα έχει καταστεί μη διακυβερνήσιμη»…

 

Ωστόσο, οι δυό… legends της εκτελεστικής  εξουσίας (οι κ.κ. Κώστας Καραμανλής και Ευάγγελος Βενιζέλος) δεν είπαν τίποτα!..  Υπό την έννοια ότι, μετά από… εκατό χρόνια απόμαχης πολιτικής μοναξιάς,  ξαφνικά αφυπνίστηκαν και εν μέσω της ακραίας καταστολής των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων της αγροτικής κοινότητας εκ μέρους της κυβέρνησης του στενού πολιτικού συγγενούς τους, Κυριάκου Μητσοτάκη, άρχισαν να ρητορεύουν, παπαγαλίζοντας κάτι δικά μας:  πράγματα που λέγαμε και γράφαμε και ξαναγράφαμε για την χρονίζουσα κρίση Δημοκρατίας που έπληττε τη χώρα μας πολλά χρόνια πριν. Από τότε που κι εκείνοι, ως ενεργοί ύπατοι αξιωματούχοι της εκτελεστικής εξουσίας, συνέβαλλαν τα μάλα σ’ αυτήν!..

 

Συμβάλλοντας, βέβαια, με τη σιωπή τους και στο ακραίο έλλειμμα Δημοκρατίας που βιώνουμε σήμερα. Έλλειμμα που προσδιορίζεται όχι μόνο απ’ τον κυβερνητικό αυταρχισμό (δείγματα του οποίου παρακολουθούμε στις κυβερνητικές επιχειρήσεις καταστολής κατά των αγροτικών κινητοποιήσεων), αλλά από την τερατώδη έκταση της κυβερνητικής διαφθοράς, την γενικότερη άσκηση εξουσίας διά του απολυταρχικού δόγματος «Νόμος και Τάξη» με την βίαιη καταστολή κάθε λαϊκής αντίδρασης στο πολιτικά διεφθαρμένο – αντιδημοκρατικό – κλεπτοκρατικό καθεστώς Μητσοτάκη, την παραβίαση και υπονόμευση των κοινοβουλευτικών θεσμών, το ξεπούλημα της χώρας στην εκλογική πελατεία του, στους ολιγάρχες φίλους του… 

Η κλεπτοκρατία Μητσοτάκη και οι… «φύσεις του κακού» γύρω της κι εντός της

Ένα κείμενο με αφορμή τις επιχειρήσεις καταστολής της αγροτικής εξέγερσης και την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής    

 

Η εβδομάδα που πέρασε ήταν η εβδομάδα που το κράτος του «Φραπέ», του «Χασάπη» και της «Πόπης με τη Φεράρι» έδινε ρέστα ακραίας αστυνομικής βίας και τρομοκρατίας, ξυλοκοπώντας άγρια, λούζοντας με χημικά και εκφοβίζοντας με ρίψεις χειροβομβίδων κρότου λάμψης, τους εξεγερμένους ενάντια στο κλεπτοκρατικό κράτος Μητσοτάκη απλήρωτους βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφους (σ. σ: για τους κανονικούς αγροτοκτηνοτρόφους μιλάμε, και όχι για τους τους πλαστούς – τους επιδοτούμενους απ’ τα ευρωκλεψιμέϊκα κονδύλια του Μητσοτακέικου Οπεκεπέδες) που είχαν κατακλύσει τις εθνικές οδούς όλης της χώρας με τα τρακτέρ τους. Συλλαμβάνοντας στο τέλος, πολλούς εξ’ αυτών, ως κοινούς εγκληματίες!..

«Τι χώρα είναι αυτή που πρέπει να φοβάσαι την αστυνομία;», έκλεινε (με μια φράση έμπλεη πολιτικής αθωότητας) το αγανακτισμένο post ενός Λαρισαίου φοιτητή – αυτόπτη μάρτυρα του προπηλακισμού ενός αγρότη από αξιωματούχο αστυνομικό: «στο τέλος τον τράβηξε απ’ το τρακτέρ, τον έριξε κάτω στις λάσπες, και τον πατούσε στον σβέρκο», περιέγραφε τρομοκρατημένος στην προηγούμενη παράγραφο. Και ύστερα, «ελπίζω να μην έχουμε τα ίδια το Σαββατοκύριακο, στην επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου…»

Προφανώς, ο εν λόγω Λαρισαίος φοιτητής, νεαρός ακόμα, δεν είχε δει κατάματα τη σκοτεινή πλευρά του… αστυνομικού φεγγαριού. Ίσαμε  που είδε τους μπάτσους να την πέφτουν στους εξεγερμένους αγρότες της Λάρισας και πήρε μια μικρή ιδέα: Στη φωτεινή της πλευρά, η Αστυνομία μπορεί να φαντάζει ανθρώπινη, φιλική, αφού είναι – υποτίθεται ότι είναι – ένας μηχανισμός κατά του κακού. Το πρόβλημα είναι ότι η φύση του κακού επαφίεται στην πολιτική φιλοσοφία της εκάστοτε κρατικής – κυβερνητικής εξουσίας˙ στη διάθεση της οποίας, ωστόσο, βρίσκεται και ο «μηχανισμός κατά του κακού», η Αστυνομία! Έτσι, μοιραία, ο «μηχανισμός κατά του κακού» (η Αστυνομία) τίθεται στην υπηρεσία ενός κακού! Του κράτους…

Είκοσι χρόνια πριν, το κράτος της νεοκαραμανλικής δεξιάς εντόπισε τη φύση του κακού στα Εξάρχεια. Και διέταξε τον «μηχανισμό κατά του κακού» να περιπολεί μέρα – νύχτα στην περιοχή, προκειμένου να το αποκαλύψει και να το αποτρέψει. Μια νύχτα ενός Δεκέμβρη, σαν σήμερα (στις 6/12/2008), ο «μηχανισμός» είδε το «κακό» στο πρόσωπο ενός δεκαπεντάχρονου Άγγελου (του Αλέξη Γρηγορόπουλου) και επιχείρησε να το αποτρέψει πυροβολώντας τον στο ψαχνό!.. 

Φυσικός αυτουργός, βέβαια, ήταν ένας στρατιώτης του «μηχανισμού κατά του κακού», ο αστυνομικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας. Οι αστυνομικοί, ακόμα και όταν γνωρίζουν καλά τις αρμοδιότητές τους, δεν διστάζουν να τις ξεπερνούν από υπερβάλλοντα ζήλο, προκειμένου να πετύχουν, με κάθε μέσο, τον υποδεδειγμένο σκοπό: ενθαρρυμένοι, βέβαια, από μια διοίκηση που τους καλύπτει, από μια Δικαιοσύνη που δεν θέλει ποτέ να τους στενοχωρεί και, κυρίως, από την εκάστοτε κυβερνητική – κρατική εξουσία που τους «καθοδηγεί», υποδεικνύοντάς τους το «κακό» που την… βολεύει. 

Σήμερα, ακριβώς 17 χρόνια μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, το ακροκεντροδεξιό – κλεπτοκρατικό κράτος Μητσοτάκη, εξακολουθεί να υποδεικνύει τα Εξάρχεια ως τόπο του «κακού»∙ κατά τη διάρκεια, δε, της επταετούς εγκατάστασής του στη χώρα μας, έχει διευρύνει… άπλετα τις ανακαλύψεις «φύσεων και τόπων του κακού» σε ό,τι πετάει κι ό,τι κολυμπάει και απειλεί (θεωρεί ότι απειλεί, ακριβέστερα) την καθεστηκυία τάξη του!.. Ακολούθως, βέβαια, υποδεικνύει τις ανακαλύψεις του στον «μηχανισμό κατά του κακού» (σ. σ: προτελευταία ανακάλυψη ο «Άγνωστος Στρατιώτης» στο Σύνταγμα, τελευταία τα μπλόκα των αγροτοκτηνοτρόφων στις Εθνικές οδούς) και, Κράτος – Αστυνομία – Θάνατος…  

 «Μη μπερδεύεσαι, κράτος είναι ο στρατός και τα σώματα Ασφαλείας», με κανοναρχούσε (το 1968, στις φυλακές της Αίγινας) ο γλυκύτατος συγκρατούμενός μου Περικλής Ροδάκης. Και ήταν αυτός ο πιο αφαιρετικός, αλλά και ο πιο ουσιώδης ορισμός του κράτους που έχω ακούσει στη ζωή μου… «Το Κράτος είναι η εκτελεστική επιτροπή της άρχουσας τάξης» όριζε, ωστόσο, ο Κάρολος Μάρξ: μια δύναμη που «τοποθετήθηκε πάνω απ’ την κοινωνία για να μετριάζει τη σύγκρουση (σ. σ: την πάλη των τάξεων) να την κρατάει μέσα στα όρια της ‘τάξης’», συμπλήρωνε ο Φρ. Ένγκελς, υποσχόμενος την κατάργησή του με τη κατάργηση των τάξεων. Ο Στάλιν, βέβαια, το είχε… εμπεδώσει πιο εμπειρικά: «το Κράτος είναι ένα όργανο στα χέρια της άρχουσας τάξης, που σκοπός του είναι να καταπολεμήσει την αντίσταση αυτών που είναι αντίθετοι σε αυτήν την τάξη». 

 Όμως, το ποια είναι (κάθε φορά) η άρχουσα τάξη, ποια η κυβέρνηση που «δουλεύει» για λογαριασμό της και ποια η «φύση του κακού» που καλείται να αποτρέψει, να καταστείλει, να καταστρέψει, χρησιμοποιώντας το «όργανο της άρχουσας τάξης», τον «μηχανισμό κατά του κακού», που λέγαμε, είναι ένα μερικώς – αν όχι ολοσχερώς –  εξαρτώμενο από τον βαθμό συλλογικής συνειδητότητας των λαών, ερώτημα.    

Το ερώτημα αυτό, αποσπασμένο από την ιστορία, οφείλει να απασχολεί (ως ζήτημα θεμελιακό) κάθε προοδευτικό «κυβερνητικό» οργανισμό, δίπλα και παράλληλα με το δραματικό ερώτημα - απάντηση του Νόαμ Τσόμσκι*»: "Ξέρετε εσείς να υπάρχει κάποιο κράτος που να είναι κράτος δικαίου; Τα κράτη δεν είναι οργανισμοί ήθους και ηθικής, είναι οργανισμοί ισχύος". 

Προσωπικά δεν τρέφω αυταπάτες – εδώ και χρόνια υιοθετώ την άποψη αυτή του Ιονέσκο: «το Κράτος (σ. σ: λαϊκό ή αστικό, καπιταλιστικό, σοσιαλιστικό ή κομμουνιστικό) είναι παντού, και αλλού ακόμη περισσότερο, μια τεράστια μηχανή που συντρίβει τα άτομα. Το Κράτος είναι ο θάνατος… Δεν είναι δυνατή μια δίκαιη τάξη χωρίς τη αλληλεγγύη και την αγάπη»… 

* Από μια παλαιότερη συνέντευξή του Ν. Τ. στο Βήμα.