Ο οριστικός εκφυλισμός ΣΥΡΙΖΑ – ΝΕ.ΑΡ και η τελευταία έξοδος προς το «νέο» κόμμα Τσίπρα

Μέρες ολικής αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης και ολοκλήρωσης της ρευστοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Ως εβδομάδα οριστικής αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης θα μπορούσε καταγραφεί στην πολιτική ιστορία της χώρας η εβδομάδα που πέρασε. Ωστόσο ο Έλληνας πρωθυπουργός  έσπευσε στο μέσον αυτής (την περασμένη Τετάρτη) να επισκεφθεί τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και να δηλώσει ότι «η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν μας αφορά», εννοώντας τον ίδιο, το κόμμα του και την κυβέρνησή του, προφανώς, προσθέτοντας – έτσι, ξεκάρφωτα – τη φράση «σε έναν χρόνο ολοκληρώνεται η θητεία μας». Λες και με την πρώτη φράση ήθελε να καθησυχάσει εαυτόν και… αλλήλους ότι η «αναδιάταξη» δεν μειώνει την κυβερνητική δυναμική του κόμματός του, ενώ με την δεύτερη οριοθετούσε το τέλος αυτής και, «ένας χρόνος μας μένει: βουρ να ολοκληρώσουμε το μεγάλο φαγοπότι»!..

Αντίθετα, τόσο οι πληροφορίες και οι εκτιμήσεις όσο και οι μετρήσεις δείχνουν ότι η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού – μετά και την επίσημη προσθήκη των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού στο εκλογικό τοπίο – αφορά κυρίως την ΝΔ του κ. Μητσοτάκη, καθώς της  αφαιρούν συνολικά (σ. σ.: από το 25% της πρόθεσης ψήφου που, κατά μέσο όρο, συγκέντρωνε πριν την επίσημη εξαγγελία των δυο νέων κομμάτων) ένα ποσοστό της τάξεως του 5 – 6%. Υποβιβάζοντάς την,  κατ’ αρχήν, κάτω απ’ το 20% και ως τις εκλογές… βλέπουμε.

Από την άλλη, η εβδομάδα που πέρασε και… ολίγη απ’ την επόμενη,   θα καταγραφεί κατά πάσα πιθανότητα και ως εβδομάδα οριστικής διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, αφού το μεγαλύτερο μέρος των ακολούθων στελεχών του κατέχοντος την σφραγίδα του πάλαι – ποτέ «κόμματος της κυβερνώσας αριστεράς», Σωκράτη Φάμελλου, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν είτε μαζικά (στοιχισμένα γύρω του) – είτε κατά μόνας το «στοιχειωμένο μαγαζάκι της Κουμουνδούρου», συγκλίνοντας στον δρόμο που πιστεύουν ότι οδηγεί προς την εκλογική σωτηρία τους, την επαγγελματική τους… Ιθάκη. Το ίδιο περίπου, συνέβαινε τις προηγούμενες μέρες και στο αποκομμένο από τον ΣΥΡΙΖΑ τμήμα που ονομάστηκε «Νέα Αριστερά».

Φυσικά, υπήρξαν και οι αξιοπρεπείς αριστεροί που αντιστάθηκαν στις… Σειρήνες της αήθους και άναρχης πολιτικής  επιβίωσης. Λίγοι και καλοί, όπως η βουλευτής της Νέας Αριστεράς Σία Αναγνωστοπούλου. Της οποίας η δήλωση στο Meganews, πέραν της προσωπικής αξιοπρέπειας που εμπεριέχει, καθιστά διαφανή και την   επίγνωσή της για το μέγεθος της πολιτικής αποτυχίας και του εκφυλισμού του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ και, βέβαια, της Νέας Αριστεράς: «Παραμένω στη Νέα Αριστερά και δεν μπαίνω στην κλοτσοπατινάδα», δήλωσε εξ αρχής η κ. Αναγνωστοπούλου) και πρόσθεσε: «Αποτύχαμε πολιτικά στη Νέα Αριστερά, όπως απέτυχε και ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά και ηθικά». Και ανάγοντας σε μείζον θέμα τη συλλογική και προσωπική αξιοπρέπεια, ζήτησε «να σταματήσει ο εκφυλισμός»...

Εύκολο να το λες, δύσκολο να συμβεί… Τρία χρόνια τώρα, δεν είμαστε παρά εκόντες – άκοντες θεατές του εν λόγω «εκφυλισμού», καθώς τον παρακολουθούμε να καταλαμβάνει σταδιακά την ηγεσία και το επαγγελματικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρα και, εν τέλει, να διαλύει εις τα εξ ών συνετέθη το πρώτη φορά «κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς»: ένα κόμμα που, στην πραγματικότητα, «δεν υπήρξε ποτέ ως ενιαίο κόμμα», αφού στη θεωρία, συστήθηκε ως ένα πείραμα οργανωτικής συνύπαρξης των εκτός ΚΚΕ κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών σχημάτων της Αριστεράς (ένα «πολυτασικό» μεν, πολιτικά και οργανωτικά ενιαίο δε, κόμμα), ενώ στην πράξη οι περισσότερες τάσεις μονιμοποίησαν τα σχήματά τους λειτουργώντας ως μικρογραφίες κομμάτων εντός του κόμματος, με κάθετη οργανωτική δομή, ακόμα και με ημιπαράνομα διοικητικά όργανα, και δική τους πειθαρχία…

Έτσι, ο Τσίπρας και η παρέα του βρέθηκαν να κυβερνούν υπό την καχύποπτη… στήριξη ενός αδύναμου κομματικού κορμού ασύντακτων (πολιτικά – ιδεολογικά) δυνάμεων με ασταθή άκρα, αποτελούμενα από ένα συνονθύλευμα συντεταγμένων ιδεολογικών αποκλίσεων. Με αποτέλεσμα, ακόμα και βουλευτές και υπουργοί να πολιτεύονταν ως αντιπολιτευόμενοι εκπρόσωποι των συντεταγμένων, αυτών, αποκλίσεων: ανήμποροι τότε, ως κυβέρνηση, να προσλάβουν το συλλογικό πολιτικό «θέλω» των προοδευτικών Ελλήνων, το πλειοψηφικό κοινωνικό «θέλω»  – ανήμποροι, αργότερα, ως αξιωματική αντιπολίτευση, να προσλάβουν το χρονισμένο συλλογικό πολιτικό «θέλω» της πλειοψηφίας των μελών του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ για μια νέα, δημοκρατική κυβερνητική Αριστερά. Με κατάληξη τον οριστικό εκφυλισμό, την οριστική διάλυση…

Τώρα, εν μέσω εκφυλισμού, διάλυσης και κλοτσοπατινάδας, βουλευτές, πρώην υπουργοί και κομματικά στελέχη ών ουκ έστιν αριθμός, εγκαταλείπουν… αλύπητα τα κομματικά περιτρίμματα του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ που οι ίδιοι δημιούργησαν και, καβάλα στο εκφυλιστικό ένστικτο της επαγγελματικής πολιτικής επιβίωσης, σπεύδουν να πάρουν θέσεις, να στοιχηθούν – που αλλού; – μπρος ή πίσω από το νέο κομματικό εγχείρημα…Τσίπρα! Χωρίς επίγνωση ότι κάνουν το «νέο» να μοιάζει ήδη με το παλιό.

Μία απ’ τα ίδια!.. Τι δείχνει μια «άσκηση» με Τσίπρα και Καρυστιανού στο εκλογικό τερέν

Η εξαγγελία του κόμματος Τσίπρα αλλάζει το σκηνικό, αλλά όχι το έργο και την παράσταση… νίκης

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Την περασμένη Τρίτη, απ’ το Χαλάνδρι, ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε ένα κόμμα της «κυβερνώσας αριστεράς». Είπε ότι το κόμμα του δεν θα είναι απλά ένα κόμμα της αντιπολίτευσης, αλλά μια παράταξη που θα κερδίσει τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη όποτε και να γίνουν εκλογές – μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία που θα μπορεί να διεκδικήσει την πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές και να συγκροτήσει προοδευτική κυβέρνηση...

Θα τα καταφέρει; «Όχι κ. Τσίπρα», του απάντησε κατά…σύμπτωση, το απόβραδο της ίδιας μέρας, μια δημοσκόπηση της Interview που έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας Political. Διότι «αν την επόμενη Κυριακή είχαμε βουλευτικές εκλογές, η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη θα έπαιρνε 30,1%  εσείς κ. Τσίπρα θα παίρνατε 15,1%, το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη θα έπαιρνε 14,9%, η κ. Καρυστιανού 8,7%, το ΚΚΕ, η Ελληνική Λύση και η Πλεύση Ελευθερίας θα έπεφταν στα χαμηλά (5,8 το πρώτο – 5,5%... η δεύτερη), η Φωνή Λογικής, το ΜέΡΑ25 και οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ  θα άγγιζαν (+1, -1%) με το ζόρι το όριο κοινοβουλευτικής επιβίωσης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, με 1% και 0,7% αντίστοιχα, θα μας αποχαιρετούσαν χορεύοντας… «The Last Dance».

Ναι, αλλά δεν έχουμε εκλογές «την επόμενη Κυριακή», σήμερα δηλαδή: σύμφωνα με το «κρυφό ημερολόγιο του Μαξίμου», οι εκλογικές ημερομηνίες τοποθετούνται στο Φθινόπωρο του τρέχοντος έτους ή στην Άνοιξη του επόμενου, όπως έγραψε ένας… σοβαρός συνάδελφος. Και πάντως «Μετά την Έκθεση» όπως, απρόκλητα, σε μια αδόκητη κρίση ειλικρίνειας, φανέρωσε ο επίσης… σοβαρός πρωθυπουργός μας: «Ο κόσμος πάντως δεν είναι ακόμα σε διάθεση εκλογών και αυτό δυσχεραίνει την άσκηση, υπολογίζοντας βέβαια ότι ακόμη δεν έχουμε όλους τους παίκτες στο τερέν», πρόσθεσε, ανεβάζοντας στο limit up το επίπεδο της… ειλικρίνειάς του, καθώς φανέρωσε την αγωνία του για τη ζημιά που θα του κάνουν «οι παίκτες που λείπουν απ’ το τερέν», ο Τσίπρας και η Καρυστιανού δηλαδή. Και – πιθανόν – ο Σαμαράς.   

Θέλω να πω ότι η  δημοσκόπηση της Interview, που έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας Political» και μοιάζει σαν απάντηση στην εξαγγελία του Τσίπρα απ’ το Χαλάνδρι για «το κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς («μια παράταξη που θα κερδίσει τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη όποτε και να γίνουν εκλογές»), θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και μια παρηγορητική ανταπάντηση στην πρωθυπουργική αγωνία για το μέγεθος της εκλογικής ζημιάς που θα υποστεί από τους «νέους παίκτες που λείπουν απ’ το τερέν». Αρκεί να υποθέσουμε ότι η… καλή εφημερίδα Political «άκουσε»  την πρωθυπουργική αγωνία και παράγγειλε την «άσκηση» στη δημοσκοπική εταιρία (σ. σ: την Interview), με την προϋπόθεση «οι παίκτες που λείπουν να μπουν στο τερέν και, «όχι, μην αγωνιάτε κ. Πρόεδρε, εσείς προηγείσθε πάντα με 30+ μονάδες και οι “νέοι παίκτες” μένουν 15 μονάδες πίσω σας»: ο Τσίπρας στο 15% να παλεύει με τον Ανδρουλάκη για τη δεύτερη θέση και η Καρυστιανού, κανένα πρόβλημα, μένει τέταρτη με 8,7%»!  

Όπως και να ‘χει, το γεγονός ότι τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού θα φέρουν αλλαγές στο «πολιτικό σκηνικό – κυρίως θα εξαφανίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά και θα χαμηλώσουν Κωνσταντοπούλου και Βελόπουλο – εξυπακούεται, δεν χρειάζονται δημοσκοπήσεις να μας το πουν. Αληθοφανής, με βάση την κοινή πολιτική αίσθηση, φαίνεται και η δημοσκοπική πρόβλεψη για το 15,1% του κόμματος Τσίπρα και το 14,9% του ΠΑΣΟΚ – Ανδρουλάκη, καθώς και το «ντέρμπι μεταξύ τους για τη δεύτερη θέση». Με βάση την ίδια αντίληψη, όμως, το προκλητικά σταθερό 30+ του Μητσοτάκη σε συνδυασμό με το πενιχρό 8,7% της κ. Καρυστιανού, εγείρει την καχυποψία πως μπορεί να προκύπτει ως αποτέλεσμα πιθανού συμψηφισμού υπέρ του πρώτου.

Καθώς λοιπόν «οι νέοι παίκτες» μπαίνουν στο «τερέν», οι πρώτες δημοσκοπικές… ασκήσεις και η κοινή πολιτική αίσθηση συμφωνούν ότι η εξαγγελία Τσίπρα απ’ το Χαλάνδρι για μια «κυβερνώσα Αριστερά» είναι έωλη, ότι το εξαγγελθέν κόμμα του – προς το παρόν, τουλάχιστον – δεν είναι  «μια παράταξη που θα κερδίσει τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη όποτε και να γίνουν εκλογές», ότι είναι – μπορεί να είναι – απλά, ένα κόμμα της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, μικρότερης δυναμικής και αξιοπιστίας απ’ εκείνο που, προ τριετίας, αποχώρησε και διέλυσε. Ένα κόμμα με έναν «ηγέτη» που θα διεκδικεί την θέση που προ διετίας εγκατέλειψε (σ. σ: τη  δεύτερη θέση – του αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης) απ’ τον σημερινό κάτοχό της, τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Και βέβαια, προκειμένου να διεκδικήσει την πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές, οφείλει να τη κερδίσει και, στη δεύτερη κάλπη, να συμμαχήσει με το τρίτο ή το τέταρτο κόμμα: το Κόμμα Ανδρουλάκη ή το κόμμα Καρυστιανού σύμφωνα με την… «άσκηση» της Interview για την εφημερίδα Political. Εντάξει, του  ευχόμαστε να τα καταφέρει, αλλά… μία απ’ τα ίδια: αλλάζει το σκηνικό, αλλά όχι το έργο και η παράσταση… νίκης.      

Δυστοπία η Ελλάς: περιμένοντας τους Μεσσίες που... "έρχονται με φόρα να μας σώσουν"!..

 

Τα 4 δημοσκοπικά πρότζεκτ της εβδομάδας και τα φούμαρα που πουλούν για την πολύτιμη πραμάτεια τους: Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Καρυστιανού

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Σύμφωνοι, η Πρωτομαγιά «δεν είναι αργία – είναι απεργία», όχι όμως για τους δημοσκόπους. Οι οποίοι, όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, δούλευαν χωρίς ανάσα καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου πρωτομαγιάτικου τριήμερου, προκειμένου να βγάλουν στον επικοινωνιακό «αέρα» της Δευτέρας 4/5/2026 και της Τρίτης 5/5/2026 την πολύτιμη, για τους πελάτες τους (τα ΜΜΕ), πραμάτεια τους: Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Καρυστιανού και, «περάστε, κύριοι… ό,τι πάρετε ένα τάλιρο!..

Τέσσερις δημοσκοπήσεις πρόλαβα να «μετρήσω» Δευτέρα και Τρίτη, σε τέσσερα διαφορετικά ψηφιακά Μέσα. Το καθένα απ’ αυτά πουσάριζε – έσπρωχνε, όπως λέμε ελληνιστί – το δικό του δημοσκοπικό πρότζεκτ για τον πρωθυπουργό του μέλλοντος μας. Ασύστολα και απροκάλυπτα προπαγανδιστικά, χωρίς να του καίγεται καρφί αν, με τον τρόπο που πλασάριζε το «προϊόν», αποκάλυπτε τις προθέσεις και την ποιότητα της Εταιρίας που διεξήγαγε την έρευνα, καθώς και την δημοσιογραφική ποιότητα του παραγγέλοντος αυτήν Μέσου Ενημέρωσης:

«Πάνω από 32% η ΝΔ - Χωρίς αντίπαλο ο Κυρ. Μητσοτάκης στην καταλληλότητα για πρωθυπουργία», κόμπαζε το «Θέμα.gr», διαφημίζοντας την δημοσκοπική του πραμάτεια, έργο της Εταιρίας «marc AE». Το δημοσκοπικό πρότζεκτ του «Θέματος», πατώντας στην… φοβερή απήχηση που είχαν στους Έλληνες τα υποτιθέμενα «μέτρα στήριξης» Μητσοτάκη «λόγω της σύρραξης στον Περσικό Κόλπο» (σ. σ: εκείνα τα ασήμαντα – έως και προσβλητικά – εφάπαξ επιδόματα σε άπορες οικογένειες, ανασφάλιστους υπερήλικες και χαμηλοσυνταξιούχους), απέδιδε σημαντική ανάκαμψη της συσπείρωσης της Ν.Δ., «που φτάνει στην εκτίμηση ψήφου στο 32,2%, σχεδόν 4 μονάδες πάνω από το ποσοστό των ευρωεκλογών», πράγμα που καθιστά ανίκητο –   «χωρίς αντίπαλο» – τον κ. Μητσοτάκη. Λεπτομέρεια: στο συγκεκριμένο… πρότζεκτ του «Θέματος» απουσίαζαν από τη λίστα του αναφερόμενου στην «καταλληλότητα για την πρωθυπουργία» ερωτηματολόγιου τα ονόματα των φερόμενων ως βασικών αντιπάλων του κ. Μητσοτάκη στις  επόμενες εκλογές, Τσίπρα και Καρυστιανού.

Αντίθετα, στα υπόλοιπα τρία μετα-πρωτομαγιάτικα δημοσκοπικά πρότζεκτ, (της Metron Analysis για το MEGA, της Opinion Poll για το Action 24 και της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών», ο Τσίπρας, η Καρυστιανού και ο Ανδρουλάκης ήσαν… πρώτες φίρμες. Εναλλάξ, όμως, σαν τους τραγουδιστές στις μαρκίζες των νυχτερινών κέντρων…

Στο πρότζεκτ του MEGA, διακριτικά μεν αλλά… θαρραλέα, «σπρώχνεται» (σ. σ: για τη δεύτερη θέση προς το παρόν) ο Νίκος Ανδρουλάκης του ΠΑΣΟΚ: «Τσίπρας, Καρυστιανού και Ανδρουλάκης βρίσκονται στο επίκεντρο των τελευταίων δημοσκοπήσεων, καθώς η αντίστροφη μέτρηση για τις βουλευτικές εκλογές έχει ήδη ξεκινήσει και η μάχη για τη δεύτερη θέση φαίνεται πιο ανοιχτή από ποτέ», προλογίζει το εν λόγω δημοσκοπικό πρότζεκτ ένα απ’ τα… alter ego του, η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ». Και, αμέσως μετά, ακολουθεί το διακριτικό… σπρώξιμο που σας έλεγα, με το εξής περιτύλιγμα: «Καθώς ο Νίκος Ανδρουλάκης ανεβάζει τους πολιτικούς τόνους απέναντι στην κυβέρνηση και συνεχίζει τις μεταγραφές στελεχών, το ΠΑΣΟΚ καταλαμβάνει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συγκεντρώνοντας στην εκτίμηση ψήφου ποσοστό 15%»!.. 

Τα άλλα δυό, τα… μελισσόπουλα πρότζεκτ «της Αριστεράς και της Προόδου» (καλά καταλάβατε, τα πρότζεκτ του Action 24 και της «Εφημερίδας των Συντακτών» εννοώ), πουσάρουν ανοιχτά τους Τσίπρα και Καρυστιανού ως επερχόμενους με… φόρα μεσσίες, που θα μας… σώσουν από την απολυταρχική τυραννία Μητσοτάκη, αποδίδοντας στους πολιτικούς φορείς που ετοιμάζουν δυνητική εκλογική δυναμική η οποία κυμαίνεται από 22 έως 27%. Μια «δύναμη» που ξεπερνά τον Ανδρουλάκη (τον αφήνει στην τέταρτη θέση), αγγίζει το (πάντα πρώτο σε… εκτίμηση ψήφου!) ποσοστό Μητσοτάκη και δημιουργεί πεδίο λαμπρής συνεργασίας ανάμεσα στους δευτερότριτους «επερχόμενους μεσσίες» και τον… τέταρτο Ανδρουλάκη για μια «Κυβέρνηση Κεντροαριστεράς και Αριστεράς». Την οποία, όπως μας λέει ο τίτλος του β' μέρους της έρευνας της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών», προκρίνει το 30% των ερωτηθέντων.

Μακάρι, αλλά αυτό το «Κυβέρνηση Κεντροαριστεράς και Αριστεράς» μεγάλο μπέρδεμα μου κάνει – δεν υπόσχεται  ούτε καν την επιστροφή σε μια κάποια έωλη κυβερνητική κανονικότητα, όπως αυτή που… επαγγέλλεται ο Τσίπρας. Κι εμείς, μοιραίοι κι άβουλοι,  καθόμαστε και περιμένουμε την... «κανονικότητα» των ονείρων μας,  όπως οι γηραλέοι αλήτες του Μπέκετ κάθονται περιμένοντας τον Γκοντό. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι ήρωες του Μπέκετ δεν βρίσκονται σε κανένα συγκεκριμένο τόπο ή χρόνο – είναι παντού και  πουθενά. Ενώ εμείς βρισκόμαστε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο: είμαστε εδώ και τώρα, στην Πολιτική Δυστοπία η Ελλάς!..   

Δεν είναι αργία, είναι ΑΠΕΡΓΙΑ: Το διαχρονικό υπερόπλο των εργαζομένων

 Η ακατάλυτη ενωτική δύναμή της χαλυβδώνει τους εργαζόμενους και τρομάζει τους κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Ναι, αλλά η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία, σύντροφε», με…επέπληξε ο κομμουνιστής γείτονας όταν του είπα ότι προγραμματίζω τριήμερη πρωτομαγιάτικη εκδρομή: «Γίνονται ακόμα απεργίες σε σάς; Καλά, αστυνομία δεν έχετε;», του απάντησα χαριτολογώντας με την περιβόητη κυνική ερώτηση που είχε κάνει ο  ο Στάλιν στον Χάρρυ Χόπκινς (σύμβουλο του Ρούσβελτ) το 1941, στο περιθώριο της συνάντησής τους στη Μόσχα…

Φυσικά, ο Στάλιν δεν είχε ανάγκη την αστυνομία. Τα ενσωματωμένα στο σοβιετικό κράτος συνδικάτα είχαν ως βασικό καθήκον την παρεμπόδιση όχι μόνο των απεργιών, αλλά και των απεργιακών… σκέψεων. Το ίδιο συνέβαινε σε όλο το βασίλειο της απολυταρχίας: από την Πορτογαλία του Σαλαζάρ και την Ισπανία του Φράνκο ως την Βολιβία του Μπαριέντος και το Πουάντ α Πιτρ της Γουαδελούπης, το δικαίωμα στην απεργία ήταν στον γύψο…

Κάτι παρόμοιο, ωστόσο, συμβαίνει και σήμερα, ακόμα και στις πιο... chic δημοκρατίες της Δύσης. Στην προχθεσινή δημοκρατία του… εκσυγχρονιστή Σημίτη, ας πούμε, τη χθεσινή του μνημονιακού Σαμαρά, ή τη σημερινή, του ακροκεντρώου Μητσοτάκη: τα μερικώς ή και ολοσχερώς ενσωματωμένα στα συστημικά – κυβερνητικά κόμματα ομοσπονδιακά συνδικάτα υπακούουν αβίαστα στους διαρκώς βελτιούμενους αντεργατικούς νόμους των συστημικών κυβερνήσεων. Και επιτηρούν, υπονομεύουν, παρεμποδίζουν, ή «σπάνε» τις απεργίες.  

Το επιχείρησε ο υπουργός του Σαμαρά, Βρούτσης, όταν – με αφορμή την απεργία στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της Πτολεμαΐδας (2013) – σήκωσε την παντιέρα του κρατικού ελέγχου των απεργιών με εκείνο το αλήστου μνήμης μανιφέστο για την «αναγκαιότητα νομοθετικής παρέμβασης προς εκσυγχρονισμόν (!) των απεργιών»…  

Το επιχείρησε προ πενταετίας και ο διάδοχός του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, Κωστής Χατζηδάκης. Ο οποίος, δια του θατσερικού τύπου δόγματος «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία», απαγόρευε (!) στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις την επαναπροκήρυξη των απεργιών που, παράνομα ( σ. σ: κατά παράβαση του Συντάγματος), κρίνονταν ως… παράνομες. Απαγορεύοντας (!) επί της ουσίας, στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες οργανώσεις να καλύπτουν απεργιακά τα σωματεία, που τους απαγορευόταν (!) να πραγματοποιούν απεργίες!.. 

Η δύναμη της απεργίας –  αυτού του λαϊκού υπερόπλου που ενώνει τους εργαζόμενους πέρα από τα ατομικά τους συμφέροντα – είναι τέτοια που… δίκαια, από τους αυταρχικούς κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών, θεωρείτο ύψιστη απειλή κατά της ασφάλειας κάθε κράτους, κάθε καθεστώτος, κάθε κυβέρνησης. Απεργούν οι Ρώσοι προλετάριοι το 1917; «Πνίξτε τους στο αίμα!». Απεργούν οι Θεσσαλονικείς καπνεργάτες τον Μάη του 1936 στην Ελλάδα του Μεταξά; «Ρίξτε στο  ψαχνό», διατάσσει ο χωροφύλαξ και… 12 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες! Απεργούν οι Ούγγροι εργάτες το 1956; Η κυβέρνηση Καντάρ μιλάει για πληρωμένη με δολάρια προδοσία του έθνους! Απεργούν οι μεταλλωρύχοι κασσίτερου στη Βολιβία; Ο δικτάτορας στέλνει επειγόντως τεθωρακισμένο τρένο στον τόπο του εγκλήματος: 40 νεκροί!

Εντάξει, ιδιαίτερα στην «δημοκρατική» Ευρώπη του δεύτερου ημίσεος του 20^ου αιώνα, οι απεργιακές μάχες έγιναν πιο… ανατρεπτικές και σχετικά πιο αναίμακτες: το 1963, ας πούμε, διακόσιοι Γάλλοι μεταλλωρύχοι απάντησαν με απεργία διαρκείας στην διαταγή πολιτικής επιστράτευσης που είχε εκδώσει εναντίον τους ο Πομπιντού . Το κύρος του πρωθυπουργού καταρρακώθηκε. Το κράτος του Σαρλ ντε Γκώλ παρέλυσε. Η κυβέρνηση αντιμετώπισε το δίλημμα της συνθηκολόγησης ή της πτώσης. Αντίστοιχο δίλημμα, εξάλλου,  αντιμετώπισε ο Σημίτης το 2001 με το νομοσχέδιο Γιαννίτση. Και συνθηκολόγησε μεν… έπεσε δε. 

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που ήταν μια περίοδος απόλυτης λεηλασίας των εργασιακών δικαιωμάτων, τα ενσωματωμένα στο μεταπασοκικό – μνημονιακό  κράτος συνδικάτα κορόιδευαν την κοινωνία με άσκοπες μικροαπεργίες, υπονομεύοντας το ώριμο μαζικό – λαϊκό αίτημα για μια γενική απεργία διαρκείας, που θα έστελνε το σάπιο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…

Γενικότερα, οι σημερινές ευρωσυστημικές κυβερνήσεις φοβούνται τις απεργίες όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και, προκειμένου να τις ξορκίσουν, ανεξάρτητα αν εκδηλώνονται   στα… τσιφλίκια τους (το κράτος, τις δημόσιες υπηρεσίες) ή στα  τσιφλίκια των μεγαλοεπιχειρηματιών της οικονομικής ελίτ που, με το αζημίωτο, υπηρετούν, θεσμοθετούν εργατοκτόνους νόμους, όπως το Χατζηδακικό «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία» της κυβέρνησης Μητσοτάκη που περιέγραψα παραπάνω… Αγνοώντας την ιστορικά αδήριτη κινηματική αλήθεια που ορίζει ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

 

 

 

 

Παρά την κατρακύλα Μητσοτάκη, οι χαμηλές πτήσεις Ανδρουλάκη – Τσίπρα συνεχίζονται…

Εγκλωβισμένη στην ανυπαρξία αξιόπιστων εναλλακτικών κυβερνητικών λύσεων η πολιτική ζωή της χώρας

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Το σύνολο των πολιτικών ηγετών της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης – συμπεριλαμβανομένων των… φερέλπιδων νεοκομματαρχών πρώην πρωθυπουργών Τσίπρα και Σαμαρά, καθώς και της κ. Καρυστιανού – δηλώνουν πλέον ανοιχτά ή ψιθυρίζουν… φωναχτά ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι «πολιτικός απατεών» και ότι η κυβέρνησή του είναι «συνώνυμο της διαφθοράς», «ασχημονεί σε βάρος του λαού και της δημοκρατίας», «κακοποιεί το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη» και «λεηλατεί τα δημόσια και τα ευρωπαϊκά ταμεία». Δικαίως, αλλά αργά, πολύ αργά. Και, κυρίως, χωρίς κανένα καθαρτικό αντίκρισμα, όσον αφορά την πρωθυπουργική και κυβερνητική λειτουργία…  

Την περασμένη Τετάρτη, ας πούμε, επτά χρόνια μετά την πρώτη εγκατάσταση του κατά γενική ομολογία «πιο διεφθαρμένου πρωθυπουργού της μεταπολίτευσης» στον πρωθυπουργικό θώκο, τις ώρες που οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης τού έσερναν τα εξ αμάξης, κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή για την άρση ασυλίας των 13 εμπλεκομένων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ βουλευτών του, εκείνος μοίραζε ένα ακόμα απ’ τα συνήθη πακέτα στοχευμένων φιλοδωρημάτων του – αντίδοτων της πολιτικής του διαφθοράς, όπως νομίζει – σε μέρος των αναξιοπαθούντων χαμηλοσυνταξιούχων και πολύτεκνων δυνητικών ψηφοφόρων του. Πιστεύοντας ότι έτσι θα βάλει φρένο στη νέα δημοσκοπική κατρακύλα του κόμματός του (σ. σ: πτώση «κάτω του ψυχολογικού ορίου του 25%» στην πρόθεση ψήφου) που, αμέσως μετά τη δημοσκόπηση της Interview για το politic.gr, επιβεβαίωνε και η έρευνα  της RealPolls για το Protagon, που είδε το φως της δημοσιότητας το βράδυ της περασμένης Τρίτης.

Θα τα καταφέρει; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι: Η επόμενη δημοσκόπηση θα δείξει. Και η μεθεπόμενη και η… επόμενη της μεθεπόμενης.  Και αυτό θα συμβαίνει όσο η πραγματική πολιτική ζωή της χώρας θα παραμένει εγκλωβισμένη στην ανυπαρξία αξιόπιστων εναλλακτικών κυβερνητικών λύσεων (ιδιόκτητα – προσωποπαγή κόμματα με αμφιβόλου πολιτικού ήθους ηγεσίες), που θα ανταποκρίνονται στις προσδοκίες της πλειοψηφίας – όποιας πλειοψηφίας – του απογοητευμένου από το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης εκλογικού σώματος…

Λοιπόν, που λέτε, όπως έγραφε προ ημερών (σε μια ανάλυσή του στη «Δημοκρατία») και ο συνάδελφος Γιώργος Χατζηδημητρίου, η πολιτική ζωή της χώρας είναι εγκλωβισμένη  στο αξίωμα «Ήθος ανθρώπων δαίμων», το οποίο, αιώνες πριν, είχε διατυπώσει ο Ηράκλειτος: «χαμηλά (σ. σ: ηγετικά και στελεχιακά) πολιτικά μεγέθη  που πνίγονται μέσα στα πάθη τους και σε προσωπικές φιλοδοξίες, οι οποίες δεν συμπίπτουν με τις προσδοκίες των πολιτών»…

Ακολούθως, επικεντρώνοντας – κατ’ αρχήν –  την κριτική του στον πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Ανδρουλάκη,  ο Γ.Μ. κάνει μια εξαιρετικά αξιοσημείωτη παρατήρηση που, κατά τη γνώμη μου, δεν αφορά μόνο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αλλά, κατά προσέγγιση, το σύνολο των ηγετών των κομμάτων της αντιπολίτευσης: «Ενώ στις δημοσκοπήσεις αποτυπώνεται έντονα η διάθεση του κόσμου για πολιτική αλλαγή που θα απομακρύνει από την εξουσία τον πολιτογραφημένο πλέον ως «πρωθυπουργό της διαφθοράς» Κυριάκο Μητσοτάκη, το αίτημα αυτό σκοντάφτει πάνω στην αμετακίνητη ακαμψία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Ο οποίος, προσκολλημένος «στις εποχές ενός μονολιθικού δικομματισμού» και «στις ατομικές επιδιώξεις του, κακά τα ψέματα, αγωνίζεται για να έλθει δεύτερος: χαρίζοντας βαθιές ανάσες ανακούφισης στο Μαξίμου»…

Επαναλαμβάνω, λοιπόν, εν κατακλείδι, ότι «το σύνολο των πολιτικών ηγετών της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης – συμπεριλαμβανομένων των… φερέλπιδων νεοκομματαρχών πρώην πρωθυπουργών Τσίπρα και Σαμαρά, καθώς και της κ. Καρυστιανού – δηλώνουν πλέον ανοιχτά ή ψιθυρίζουν… φωναχτά ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι «πολιτικός απατεών» και ότι η κυβέρνησή του είναι «συνώνυμο της διαφθοράς», «ασχημονεί σε βάρος του λαού και της δημοκρατίας», «κακοποιεί το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη» και «λεηλατεί τα δημόσια και τα ευρωπαϊκά ταμεία». Δικαίως, αλλά αργά, πολύ αργά. Και κυρίως χωρίς κανένα καθαρτικό αντίκρισμα, όσον αφορά την πρωθυπουργική και κυβερνητική λειτουργία»: κακά τα ψέματα, όλοι αγωνίζονται για να έλθουν δεύτεροι… Xαρίζοντας βαθιές ανάσες ανακούφισης στο Μαξίμου…

Η πτώση του Όρμπαν και οι… ανατριχιαστικοί παραλληλισμοί του με Τράμπ και Μητσοτάκη

Η θλιβερή κατάντια της ελευθερίας του Τύπου στην Ουγγαρία και η σύγκρισή της με τις αντίστοιχες… κατάντιες στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Η σαρωτική εκλογική νίκη του Πέτερ Μαγιάρ επί του ακροδεξιού εθνικιστή Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν δίχασε, κατά κάποιον τρόπο, τους Ευρωπαίους πολιτικούς. Έκανε… ευτυχείς τους φιλελεύθερους κεντροαριστερούς, αφού εισέπραξαν την παταγώδη πτώση του ενοχλητικού «αντιευρωπαίου λαϊκιστή» Ούγγρου ως απόρριψη του εθνικού συντηρητισμού και ως απόκρουση του παγκόσμιου ακροδεξιού κινήματος. Και… δυστυχείς τους ακροκεντρώους και τους ακροδεξιούς ηγέτες και τα κόμματά τους –  ιδιαίτερα τους ευθυγραμμισμένους (κρυφά ή φανερά!) με τον ηττημένο «τραμπιστή» Ούγγρο πρωθυπουργό – αφού ανησυχούν ότι, μετά την πτώση του Όρμπαν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είναι πλέον τοξικός για τις κυβερνητικές τους φιλοδοξίες… 

«Όλα λάθος», μου λέει ο Ούγγρος συνάδελφος  Μάρτον Π. (σ. σ: ανεξάρτητος ερευνητής δημοσιογράφος) του οποίου ζήτησα τη γνώμη, γι’ αυτόν τον «διχασμό»: «Η νίκη του Μαγιάρ δεν συνιστά απόρριψη του εθνικού συντηρητισμού — απέχει παρασάγγας, όπως λέτε εσείς,  από μια φιλελεύθερη νίκη. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα, είναι σαν να κερδίσει στις επόμενες ελληνικές εκλογές ο Σαμαράς τον Μητσοτάκη ή κάτι τέτοιο», προσθέτει γελώντας: «Το πιθανότερο είναι ότι το νέο ουγγρικό κοινοβούλιο που θα προκύψει υπό τον Μαγιάρ δεν θα είναι παρά ένα δεξιότατο, εθνικιστικό και υπέρμαχο της κυριαρχίας κοινοβούλιο», καταλήγει. «Και για να το… εμπεδώσεις», μου λέει, «πιστεύω ότι και με τη νέα κυβέρνηση, ο Τύπος θα παραμείνει όπως με τον Όρμπαν: αλυσοδεμένος»!..

Η κατάντια της ελευθερίας του Τύπου στην Ουγγαρία του Όρμπαν και η σύγκρισή της με τις αντίστοιχες… κατάντιες στις ΗΠΑ του Τράμπ και στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, ήταν η αφορμή της κουβέντας μου με τον Ούγγρο συνάδελφο. Σημείο εκκίνησης το γεγονός ότι, σε μία τελευταία προεκλογική ομιλία του, ο ηττημένος πρώην πρωθυπουργός της Ουγγαρίας είχε εξαπολύσει συστηματική επίθεση στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, σκιαγραφώντας ένα ανατριχιαστικό όραμα για το μέλλον της χώρας –  ένα νέο επίπεδο επιθετικότητας στην εκστρατεία του κατά της αλήθειας: δεσμεύτηκε ότι, εάν επιστρέψει στην εξουσία στις εκλογές της 12ης Απριλίου, θα καθαρίσει τη χώρα από «εξαγορασμένους δημοσιογράφους» και «ψεύτικες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών»!..

«Σιγά την ανατριχίλα!» του είπα, και του θύμισα το… επίπεδο επιθετικότητας της καθεστωτικής «Ομάδας Αλήθειας» Μητσοτάκη  στην εκστρατεία της κατά της δημοσιογραφικής αλήθειας, και τους παράλληλους βίους ελέγχου και καταστολής των ουγγρικών, των αμερικανικών και των ελληνικών ΜΜΕ από το εξωφρενικά αντισυνταγματικό – αντιδημοκρατικό κυβερνητικό τρίο Όρμπαν – Τράμπ – Μητσοτάκη. Μέχρι χθες, το κόμμα Fidesz του Όρμπαν εκτιμάται ότι ασκούσε άμεσο ή έμμεσο έλεγχο σε περίπου 80% των μέσων ενημέρωσης της Ουγγαρίας, σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα ενώ, σύμφωνα με αναλύσεις που βασίζονται σε δεδομένα του V-Dem (Ανεξάρτητο ερευνητικό Ινστιτούτο με έδρα το Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ), η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου. Το ίδιο ερευνητικό Ίδρυμα σημειώνει ότι η Δημοκρατία στις ΗΠΑ του Τράμπ βρίσκεται στο χειρότερο επίπεδό της από τη δεκαετία του 1960 και «χαρακτηρίζεται από μια απότομη μείωση της ελευθερίας των Μέσων Ενημέρωσης»…

«Ο Βίκτορ Όρμπαν άνοιξε το δρόμο για τις επιθέσεις του Τραμπ στα μέσα ενημέρωσης», εκτιμά ο πανεπιστημιακός ερευνητής – ιδρυτικός διευθυντής του Εργαστηρίου Κράτους Δικαίου στη Νομική Σχολή του NYU - Amrit Singh, στο πλαίσιο μιας εξαιρετικής ανάλυσής του στον Guardian. Και εξηγεί: τόσο ο Όρμπαν όσο και ο Τραμπ είναι εχθρικοί προς τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους, χρησιμοποιώντας συστηματικά «απανθρωποποιητική» γλώσσα για να αναφερθούν σε αυτούς. Στην Ουγγαρία, ο Όρμπαν έχει χαρακτηρίσει τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης ως «εργοστάσια ψευδών ειδήσεων» και τους δημοσιογράφους – μαζί με τους δικαστές, τους αντίπαλους πολιτικούς και αυτό που αποκαλεί «ψεύτικες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών» –  ως «βρωμοέντομα», που πρέπει να εξαλειφθούν. Ο Τραμπ, απ’ την άλλη, έχει επιτεθεί με παρόμοιο τρόπο σε επικριτικά μέσα αποκαλώντας τα διανομείς «ψευδών ειδήσεων» και «εχθρούς του λαού». Έχει εξαπολύσει μισογυνικά επιθετικά σχόλια όπως «γουρουνάκι», «άσχημη» και «ηλίθια» σε γυναίκες δημοσιογράφους.

Κατά τα λοιπά, «Οι δύο ηγέτες αρνούνται την πρόσβαση σε ειδησεογραφικά πρακτορεία, εμποδίζοντας ουσιαστικά την ανεξάρτητη δημοσιογραφία, γράφει ο Amrit Singh. Τόσο η κυβέρνηση Όρμπαν όσο και η κυβέρνηση Τράμπ, αποκλείουν συστηματικά ανεξάρτητους δημοσιογράφους από κυβερνητικές εκδηλώσεις, συνεντεύξεις Τύπου, κοινοβούλιο και άλλους δημόσιους θεσμούς. Εν όψει, δε, των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής, ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι απομακρύνθηκαν βίαια ενώ κάλυπταν δημόσιες προεκλογικές εκδηλώσεις υποστήριξης του κυβερνώντος κόμματος».

Περίπου ή ακριβώς όπως ο τρίτος της παρέας των μανιακών της κατασταλτικής δράσης κατά της ελευθερίας του Τύπου ηγετών, ο «δικός μας» Κυριάκος Μητσοτάκης, προσθέτω. Θυμίζοντας έτσι, χωρίς…πρόγραμμα, τους συνήθεις αποκλεισμούς των εργαζομένων στα ελάχιστα εναπομείναντα μη ελεγχόμενα ΜΜΕ, ανεξάρτητων ή μη  δημοσιογράφων, από την ετήσια πρωθυπουργική συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ. Κι ακόμα, εκείνες τις αήθεις πρωθυπουργικές επιθέσεις κατά δημοσιογράφων με φράσεις του τύπου «γράφετε σαχλαμάρες και ψέματα», καθώς κι εκείνο το ανάρμοστο – έως και κακοποιητικό –   «μη μου κουνάς εμένα το δάχτυλο», που είχε εκτοξεύσει κατά της Ολλανδής δημοσιογράφου Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ, τότε που, παρουσία του Ολλανδού ομολόγου του Μαρκ Ρούτε, τον είχε «στριμώξει» με τις ερωτήσεις της για την αντιευρωπαϊκή διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος. Και βέβαια τις παρακολουθήσεις δημοσιογράφων με το παράνομο λογισμικό predator και τις διώξεις κατά των ρεπόρτερ – ερευνητών που αποκάλυψαν την εμπλοκή του στο δίκτυο παρακολουθήσεων…

Ωστόσο δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν είναι ο Βίκτορ Όρμπαν που άνοιξε τον δρόμο στον Έλληνα πρωθυπουργό για την μανιοκατασταλτική του δράση κατά της ελευθερίας του Τύπου – όπως έκανε με τον Τράμπ – ή αν γι’ αυτή την πτυχή της πολιτικής διαφθοράς του ευθύνεται το οικογενειακό του DNA. Και φυσικά, μέχρι νεωτέρας, αμφιβάλλω για την προχθεσινή δέσμευση του Πέτερ Μαγιάρ ότι προτίθεται να ιδρύσει «μια νέα αρχή για τα ΜΜΕ που θα διασφαλίζει την ελευθερία του Τύπου». Αντίθετα, πιστεύω περισσότερο τον Ούγγρο συνάδελφο και φίλο μου Μάρτον Π. που θεωρεί ότι «και με τη νέα κυβέρνηση, ο Ουγγρικός Τύπος θα παραμείνει όπως με τον Όρμπαν: αλυσοδεμένος»!..

Ο πολιτικός φόβος ως αίτιος ανθρωπίνων παθών και μοχλευτής new gen κινημάτων

Από τα «Κίτρινα Γιλέκα» και το «Κίνημα της Σαρδέλας» ως το «BDS» και τα άλλα διεθνή κινήματα ενάντια στο νεοφασιστικό ηγετικό δίδυμο Τράμπ – Νετανιάχου

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Εβδομάδα των Παθών. Μελαγχολία και ανυπόμονη πλήξη, εν αναμονή της αναστάσιμης Ουτοπίας. Σε μια  απόπειρα να ξεφύγω,  επιδίδομαι σε διαδικτυακές περιηγήσεις των ανθρωπίνων παθών: κάνω κλικ σε ένα παλαιότερο You Tube βίντεο, κι αμέσως ένα έκπληκτο στοπ καρέ, σε μια ωραία εικόνα. Πολιτικά ωραία, από την άποψη ότι δεν θυμίζει σε τίποτα τις στερεότυπες φωτογραφίες εκδηλώσεων διαμαρτυρίας παρελθόντων ετών, αντίθετα αποτυπώνει μια ευδιάκριτη κοινωνική πολυχρωμία. Πρόσωπα νεανικά, χαρούμενα, παιδιά   τραγουδούν και μάχονται με το ηχηρό σύνθημα «Να μην γίνει ο φόβος συνήθειά μας», ενάντια στην κρατική βία. «Η νέα γενιά δίνει τη δική της απάντηση στο δόγμα «Nόμος και Τάξη» διαβάζω στο ρεπορτάζ που συνοδεύει το βίντεο.

«Να μην γίνει ο φόβος συνήθειά μας»!.. Ωστόσο, το βλέπεις στο βλέμμα τους, το διαβάζεις στη γλώσσα των σωμάτων τους, ακόμα και όταν τραγουδούν «σιγά μην κλάψω / σιγά μην φοβηθώ», τα παιδιά της νεότερης γενιάς γητεύουν τον φόβο τους κόντρα στο τείχος της κρατικής βίας που υψώνεται απέναντί τους σαν τα παιδιά που σφυρίζουν τις νύχτες για να ξορκίσουν τον φόβο τους για το σκοτάδι: Ωστόσο, «ο πολιτικός φόβος είναι βασικός αίτιος των ανθρωπίνων παθών του 21^ου αιώνα», σκέφτομαι…

Ο πολιτικός φόβος αποτελεί βασικό στρατηγικό όπλο του συστημικού νεοφιλελευθερισμού των καιρών μας. Θέλει την κοινωνία να βρίσκεται (να αισθάνεται ότι βρίσκεται) σε διαρκή κίνδυνο, απειλούμενη από συμμορίες τρομοκρατών, ορδές προσφύγων - λαθρομεταναστών, φανταστικές πολεμικές, εν γένει, απειλές που ανακατεύονται με τις πραγματικές, προκειμένου να διεγείρουν μαζικό φόβο, κοινωνικό φόβο, να αποσπάσουν πολιτικό φόβο: να τον αξιοποιήσουν στρατηγικά, επιβάλλοντας μέτρα στήριξης των – ποικίλων και αλληλοσυγκρουόμενων καθεστωτικών συμφερόντων –  συστημικών μοντέλων οικονομικής, πολιτικής και εργασιακής επιτήρησης και αυταρχισμού, και αστυνομικής βίας, και καταστολής. Πάντα με το πρόσχημα της… ασφάλειας και της προστασίας του πολίτη, βεβαίως.

«ΟΧΙ!.. Να μην γίνει ο φόβος συνήθειά μας», υψώθηκαν και έσμιξαν σε μια νέα κινηματική συμφωνία εκατομμύρια αυθόρμητες νεανικές φωνές του ευρωπαϊκού και του αμερικανικού Νότου την τελευταία δεκαετία (απ’ τα Προπύλαια των Αθηνών και την Πιάτσα Ματζόρε της Μπολόνια έως την πλατεία Ιταλίας της Χιλής και τη Λα Πας της Βολιβίας) ενάντια στην οικονομική και εργασιακή βαρβαρότητα, την ξενοφοβία, την κρατική βία και την καταστολή, τη μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό, τον φασισμό.

 Βλέπετε, ο πολιτικός φόβος προκάλεσε κοινωνικό φόβο, και αυτός τα κινήματα νέας γενιάς  ενάντια στον πολιτικό φόβο: κινήματα αυθόρμητα, διαδικτυακής, κυρίως, ώσμωσης και οργάνωσης, όπως τα περίφημα «Κίτρινα Γιλέκα», που έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους του Παρισιού στα τέλη του 2018 με αίτημα την οικονομική δικαιοσύνη∙ ή το παγκόσμιο κίνημα για την σωτηρία του Πλανήτη «Παρασκευές για το μέλλον», με την εμβληματική  καθοδήγηση της Γκρέτας Τούνμπεργκ∙ ή το διαδικτυακό… viral «Κίνημα της Σαρδέλας», που εμφανίστηκε προ εξαετίας στην Ιταλία ενάντια στην ξενοφοβική και ρατσιστική πολιτική του Ματέο Σαλβίνι, κλπ., κλπ.

Και βέβαια, τα πρόσφατα κινήματα ενάντια στο νεοφασιστικό ηγετικό δίδυμο των Τράμπ – Νετανιάχου και τα πρωτοφανή ιδιωτικά (κόντρα στη διεθνή νομιμότητα) πολεμικά τους εγκλήματα, την γενοκτονία των Παλαιστινίων και τον απρόκλητο πόλεμο κατά του Ιράν: Το διεθνές κίνημα BDS (Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων, Κυρώσεις), ας πούμε,  που ξεκίνησε ύστερα από το αίτημα της παλαιστινιακής κοινωνίας για ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα και υποστηρίζει την απλή αρχή ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν τα ίδια δικαιώματα με την υπόλοιπη ανθρωπότητα∙ ή το επίσης διεθνές αντι – Τραμπικό – αντιπολεμικό κίνημα διαμαρτυρίας «Διάλεξε έναν κλόουν, ετοιμάσου για τσίρκο» που διοργανώνει συλλαλητήρια σε όλο τον κόσμο ενάντια στους «παράνομους, ανήθικους, απερίσκεπτους και άστοχους, ατελείωτους πολέμους του Τράμπ»!..

Και αυτά, όπως όλα τα «αυθόρμητα» κινήματα του 21^ου αιώνα,  δεν φοβούνται τον φόβο, αντίθετα γεννιούνται απ’ αυτόν και ζουν για να τον μάχονται. «Ο φόβος είναι φως, είναι η θέληση για ζωή, είναι αυτοπεποίθηση», έλεγε η θρυλική Ρωσίδα ποιήτρια Ναντέζτνα Μαντελστάμ*: «Τρέφεται από τον αυτοσεβασμό, την αίσθηση της προσωπικής αξιοπρέπειας, των προσωπικών δικαιωμάτων, των αναγκών, των απαιτήσεων και των επιθυμιών: ο φόβος και η ελπίδα είναι στοιχεία αλληλένδετα. Χάνοντας την ελπίδα, χάνουμε και τον φόβο -δεν έχουμε πια λόγο να φοβόμαστε...».

*Από το βιβλίο της «Ελπίδα στα χρόνια της Απελπισίας», εκδόσεις Μεταίχμιο

Ο Mr. Predator, o «Νίξον του Μαξίμου» και οι – κατόπιν εορτής – «κεραυνοί Σαμαρά»

Έξι χρόνια μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών ανοίγουν στόματα εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Και ξαφνικά την περασμένη Πέμπτη, «Κεραυνοί Σαμαρά: Συνώνυμο της διαφθοράς η κυβέρνηση Μητσοτάκη - Ερευνήσατε γιατί με παρακολουθούσαν;», διαβάζουμε στους τίτλους ειδήσεων. Και παρακάτω, «Σκληρή γλώσσα του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά από το βήμα της Βουλής κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με αιχμές για τη δίκη των Τεμπών, το σκάνδαλο υποκλοπών και τις δικογραφίες ΟΠΕΚΕΠΕ που έχουν προκαλέσει πολιτικό σεισμό»…

Κατόπιν εορτής, σκέφτομαι… Ιδίως όσον αφορά το ερώτημά του,    «Ερευνήσατε γιατί με παρακολουθούσαν;»: Ποιοι να ερευνήσουν, αγαπητέ μου, την παρακολούθησή σας και τους λόγους για τους οποίους σας παρακολουθούσαν; Το «συνώνυμο της διαφθοράς» – η Κυβέρνηση Μητσοτάκη; Οι παρακολουθούντες, δηλαδή; Πότε να την ερευνήσουν; Τώρα, τέσσερα χρόνια μετά την αποκάλυψη του φοβερού σκανδάλου της ύπαρξης και λειτουργίας κυβερνητικού δικτύου πολιτικών παρακολουθήσεων; Και γιατί να το κάνουν – γιατί να συμβεί ακριβέστερα – αφού ουδέποτε υποβάλατε μήνυση εναντίον των εμπλεκομένων στο κυβερνητικό δίκτυο παρακολουθήσεων (ανεξαρτήτως, βεβαίως, πολιτικών αξιωμάτων) και ουδέποτε ζητήσατε την άρση της ασυλίας τους;

Κατόπιν εορτής ήταν, βέβαια, και η προ μηνός – μετά την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για το Predator – δημόσια δήλωση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κ. Ανδρουλάκη: «Η δικαιοσύνη επιβεβαίωσε πως η παρακολούθησή μου δεν ήταν “ένα λάθος”, αλλά ένας οργανωμένος μηχανισμός». Και κυρίως το συγκαλυπτικό  συμφραζόμενό της, «υπάρχει πλέον απόδειξη πως το παρακράτος που έστησε το σύστημα Μαξίμου είναι πραγματικό, τρομακτικό, αλλά όχι ανίκητο». Αφού «το σύστημα Μαξίμου που έστησε το παρακράτος  των παρακολουθήσεων», αλλά και της πολιτικής ρεμούλας και της κλεπτοκρατίας, δεν είναι παρά το κατά Σαμαρά «συνώνυμο της διαφθοράς»: η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δηλαδή. Και αυτό είναι κοινός – αλλά, εν πολλοίς, ανομολόγητος – τόπος στους παροικούντες την κοινοβουλευτική  Ιερουσαλήμ…

 Ωστόσο, οι… «κεραυνοί Σαμαρά», αλλά και η προηγηθείσα αυτών – δεδηλωμένη με τη φράση «Πανικόβλητος από τις ευθείες απειλές του Ταλ Ντίλιαν, ο “Νίξον του Μαξίμου” δραπετεύει» – οργή του ΠΑΣΟΚ, μετά την αναβολή της προ ημερησίας συζήτησης στη Βουλή για τις υποκλοπές, δείχνει ότι – έστω κατόπιν εορτής – κάτι αλλάζει όσον αφορά τον εν λόγω κοινό… ανομολόγητο κοινοβουλευτικό τόπο: «Η ομερτά των υποκλοπών τελείωσε, τουλάχιστον ως έναν βαθμό, τα στόματα ανοίγουν και οι αποκαλύψεις γύρω από το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας, που απειλεί ευθέως τον ίδιο τον πρωθυπουργό», όπως γράφει η μόνη αξιόπιστη στο χώρο της συντηρητικής παράταξης εφημερίδα «Δημοκρατία», συνεχίζοντας ως εξής:

 «Ενώ ο Mr. Predator βάζει στο στόχαστρο τον κ. Μητσοτάκη, απειλώντας τον ότι θα έχει την τύχη του Νίξον, η διαχείριση των «γαλάζιων» θυμάτων των παρακολουθήσεων αποτελεί το έτερο μεγάλο κεφάλαιο που καλείται να διαχειριστεί το Μαξίμου. Οι φήμες πως ορισμένα από τα θύματα αυτά -μη πολιτικά πρόσωπα- είναι έτοιμα για μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου έχουν φουντώσει και για ορισμένους είναι θέμα χρόνου να γίνουν και πράξη. Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, έχει να κάνει με τους «γαλάζιους» υπουργούς που είδαν το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό να κάνει φύλλο και φτερό τη ζωή τους. Τα ονόματα, άλλωστε, των υπουργών που έπεσαν θύμα των υποκλοπών είναι πολλά: Άδωνις Γεωργιάδης, Κωστής Χατζηδάκης, Γιώργος Γεραπετρίτης, Νίκος Δένδιας, Άκης Σκέρτσος, Νίκη Κεραμέως, Γιώργος Μυλωνάκης, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Μάκης Βορίδης, αλλά και πολλοί άλλοι»...

Λοιπόν, που λέτε, πράγματι ο «Νίξον του Μαξίμου» (σ. σ: συσχέτιση του αρχιτέκτονα του δικτύου υποκλοπών Μητσοτάκη με τον αρχιτέκτονα του Watergate Νίξον) απέφυγε πανικόβλητος την «προ ημερησίας» συζήτηση για τις υποκλοπές μετά τις ευθείες απειλές του… αθυρόστομου πια, Mr. Predator. Και πράγματι, όπως γράφει η »Δημοκρατία», «Τα προληπτικά χτυπήματα του Ταλ Ντίλιαν, αλλά και η αφωνία του Μαξίμου, συνθέτουν μια εικόνα κατάρρευσης και η δρομολογούμενη σύγκρουση μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Ταλ Ντίλιαν είναι ενδεχόμενο να καθορίσει τις εξελίξεις το αμέσως επόμενο διάστημα»… Σε συνδυασμό με τις συντριπτικές για την κυβέρνηση ευρωδικαστικές εξελίξεις στο μέγα σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς και με τις αντίστοιχα επιβαρυντικές παραδικαστικές εξελίξεις στο εγκληματικό σκάνδαλο των Τεμπών, προσθέτω εγώ.   

Και βέβαια, κατόπιν εορτής… Έξι χρόνια μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών, τρία χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, ένα χρόνο μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ: «Δεν είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το έγκλημα των Τεμπών και το σκάνδαλο των υποκλοπών, είναι ο Μητσοτάκης, ηλίθιε!», έγραφα έναν χρόνο πριν. «Ο κόσμος υποφέρει και… πεινά, Ελλάδα κι Έλληνες πνιγόμαστε στα βάθη της ευρωπαϊκής ανέχειας και της πολιτικής διαφθοράς, κι ο αυτουργός του πνιγμού μας, κ. Μητσοτάκης – εκείνος που μεθοδικά τον σχεδίασε, τον… νομοθέτησε και κυνικά, σχεδόν μαφιόζικα, τον εκτελεί – μένει  εκτός: Στον αφρό!..  Με πλήρη πολιτική, δικαστική και δημοσιογραφική κάλυψη, αλώβητος και άμωμος, να σχεδιάζει το περαιτέρω… πολιτικό του μέλλον, δηλώνοντας αδιάντροπα: «Στις επόμενες εκλογές θα επιδιώξω και πάλι αυτοδυναμία»!.. Άδικο είχα;   

Ο… «gamer» Τράμπ, ο κρυφοτραμπιστής Μητσοτάκης και οι ψυχάκηδες του MAGA

Ο Φάρατζ, ο Όρμπαν και οι άλλοι ευρωπαίοι ηγέτες που διεκδικούν κρυφίως την πατρωνία του προέδρου των ΗΠΑ

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Ανήμερα της 25^ης Μαρτίου 2025, τις ώρες που τα μαχητικά αεροσκάφη έκαναν σβούρες στον ουρανό της Αθήνας τιμώντας … την «Εθνική Παλιγγενεσία του 1821», ο στρατός του Ιράν χλεύαζε τους ισχυρισμούς του Ντόναλντ Τράμπ για συνομιλίες κατάπαυσης του πυρός εκτοξεύοντας πυραύλους εναντίον του Ισραήλ και των αμερικανικών δυνάμεων σε βάσεις στο Κουβέιτ, της Ιορδανίας και του Μπαχρέιν. Τις ίδιες ώρες, ο «ψυχάκιας» Αμερικανός πρόεδρος επέμενε ότι το Ιράν επιθυμεί «τόσο απεγνωσμένα» τη συμφωνία, και ταυτόχρονα δήλωνε ότι «οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να στείλουν στρατιώτες στη Μέση Ανατολή»!..

Που πάει ο κόσμος μ’ αυτόν τον ιστορικά πρωτοφανή, ανόητο, απρόκλητο, καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό πόλεμο; Που το πάνε οι ΗΠΑ, τι τρέχει με τον «πορτοκαλί Πρόεδρο»  τι λένε οι εκατοντάδες  φανατικοί  Τραμπιστές, επιτελικοί ακόλουθοί του: «Είμαστε εδώ και απλώς φτιάχνουμε αστεία memes, φίλε», δήλωνε προχθές ένας ανώτερος αξιωματούχος του Λευκού Οίκου στο Politico: «Υπάρχει ένας παράγοντας ψυχαγωγίας σε αυτό που κάνουμε», έλεγε. Και ήταν σαν να λέει ότι ο πόλεμος αυτός δεν αφορά τον θάνατο, την καταστροφή, τις καταστροφικές οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις, αλλά την άθληση, το σκορ, τη γροθιά. Και ότι ο Ντόναλντ Τραμπ και οι ακόλουθοι της βάσης του στο MAGA είναι σαν μεσήλικες ή υπερήλικες gamers σε ένα σκοτεινό υπόγειο, που πίνουν μπύρες, θρέφουν βαθιές ανασφάλειες, και  χαλαρώνουν… μανιωδώς μέσα από λάμψεις χρώματος και θορύβου μπροστά σε μια γιγαντοοθόνη: Μέγιστο χτύπημα – ελάχιστη προσπάθεια…

Είναι εκεί και… «απλώς φτιάχνουν αστεία memes»!.. Που πάει να πει ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν, ακόμη και καθώς εξαπλώνεται και αποσταθεροποιεί τη Μέση Ανατολή και σμπαραλιάζει την παγκόσμια οικονομία, δεν είναι πραγματικός: «Η κυβέρνηση Τράμπ παρουσιάζει τον πόλεμο κατά του Ιράν  σαν βιντεοπαιχνίδι, ένα φεστιβάλ καρφωμάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης», εξηγεί η Νεσρίν Μάλιν στον Guardian: «Οι αρχιτέκτονες αυτού του πολέμου έχουν μετατρέψει την βλακεία σε αρετή και έχουν υποστηριχθεί σε αυτό από ένα αποθαρρυντικό οικοσύστημα πληροφοριών. Η σύγκρουση που διεξάγουν οι ΗΠΑ μοιάζει με την πρώτη του είδους της στη σύγχρονη εποχή: σαφώς απόμακρη και βαθιά αδαής»...

Είναι εκεί και… «απλώς φτιάχνουν αστεία memes»!.. Περίπου όπως κι οι δικοί μας, οι Eυρωπαίοι παλαιοί και νέοι τραμπιστές ηγέτες – μιμητές κι ακόλουθοί τους, όπως οι Φάρατζ, Βάιντελ, και Όρμπαν. Και οι άλλοι βεβαίως, άσπονδοι όμοιοί τους Eυρωπαίοι ηγέτες που, εμφανώς ή κρυφίως, διεκδικούν την εύνοια του Τράμπ∙ η Μελόνι ας πούμε, και η Λεπέν, και (μετά… συγχωρήσεως) ο δικός μας Μητσοτάκης∙ που εσχάτως, ένεκα ευρωπαϊκής πολεμικής… δυσανεξίας, φτιάχνουν προσχηματικά αστεία memes, πατώντας σε δυό βάρκες: το ένα πόδι Ευρώπη, το άλλο ΗΠΑ.

Είναι επικά τα memes που «γελοιογράφησαν» στα social media την κωμικοτραγικά εργώδη προσπάθεια του Έλληνα πρωθυπουργού να αποσπάσει την εύνοια – και την πατρωνία; – του Ντόναλντ Τράμπ, με  εξέχοντα και αξέχαστα εκείνα τα φωτογραφικά πλάνα από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Χάγη, τον Ιούνιο του 2025. Όπου ο Αμερικανός Πρόεδρος  βολτάρει πέρα – δώθε στη μεγάλη αίθουσα της Συνόδου συζητώντας με τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς και τον Βρεττανό Πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τους ακολουθεί σαν… σκυλάκι που κουνά την ουρά του, εκλιπαρώντας      λίγη προσοχή από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Η «επιχείρηση» προσέγγισης του Ντόναλντ Τράμπ εκ μέρους του κ. Μητσοτάκη άρχισε αμέσως μετά την εκλογή του πρώτου με την δήλωση – κολοτούμπα (σε σχέση με την υιοθετημένη απ’ την κυβέρνησή του Woke ατζέντα, «Υπάρχουν μόνο δύο φύλα»), μια μέρα μόλις μετά την υπογραφή του ίδιου… «διατάγματος» από τον Τράμπ στις ΗΠΑ. Λίγους μήνες μετά (Απρίλιος 2025), ακολούθησε εκείνη η  συνέντευξη – εγκώμιο του Έλληνα πρωθυπουργού στον επανεκλεγέντα «πορτοκαλί πρόεδρο», που… εντελώς τυχαία, έδωσε στην αμερικανική ιστοσελίδα Breitbart News. Την επομένη, εντελώς… τυχαία πάλι, ο Ντόναλντ Τράμπ ρωτήθηκε για τη συνέντευξη αυτή και για την συμβιβαστική αναφορά του Έλληνα πρωθυπουργού στο φλέγον, τότε, θέμα των δασμών. Και, ώ του θαύματος εκείνος  απάντησε: «Τον ξέρω, είναι καλός άνθρωπος. Εκτιμώ τα σχόλιά του»!..   

Έκτοτε, η διελκυστίνδα προσέγγισης Μητσοτάκη – Τράμπ στιγματίζεται από δεκάδες memes, συνάδοντα με τον κυνισμό του διδύμου Τράμπ – Νετανιάχου στην ισοπέδωση της Γάζας, δεχόμενα αδιάντροπα απ’ την πρόσκληση  για το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Αμερικανού προέδρου (σ. σ: το «Συμβούλιο Διάλυσης του ΟΗΕ», στην πραγματικότητα) και άλλα παρόμοια, που καταλήγουν – κρυφίως, ένεκα ευρωπαϊκής…   δυσανεξίας στον τραμπισμό, όπως προείπαμε – μαζί με τα λοιπά (τα memes των άλλων Αμερικανών και Ευρωπαίων τραμπιστών, στο «σκοτεινό υπόγειο» της βάσης τους, στο MAGA: σαν μια παρέα μεσήλικων και υπερήλικων gamers που πίνουν μπύρες, θρέφουν βαθιές ανασφάλειες, και  χαλαρώνουν… μανιωδώς μέσα από λάμψεις κρότου – χρώματος, μπροστά σε μια γιγαντοοθόνη: Μέγιστο χτύπημα – ελάχιστη προσπάθεια…