Παρά την κατρακύλα Μητσοτάκη, οι χαμηλές πτήσεις Ανδρουλάκη – Τσίπρα συνεχίζονται…

Εγκλωβισμένη στην ανυπαρξία αξιόπιστων εναλλακτικών κυβερνητικών λύσεων η πολιτική ζωή της χώρας

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Το σύνολο των πολιτικών ηγετών της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης – συμπεριλαμβανομένων των… φερέλπιδων νεοκομματαρχών πρώην πρωθυπουργών Τσίπρα και Σαμαρά, καθώς και της κ. Καρυστιανού – δηλώνουν πλέον ανοιχτά ή ψιθυρίζουν… φωναχτά ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι «πολιτικός απατεών» και ότι η κυβέρνησή του είναι «συνώνυμο της διαφθοράς», «ασχημονεί σε βάρος του λαού και της δημοκρατίας», «κακοποιεί το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη» και «λεηλατεί τα δημόσια και τα ευρωπαϊκά ταμεία». Δικαίως, αλλά αργά, πολύ αργά. Και, κυρίως, χωρίς κανένα καθαρτικό αντίκρισμα, όσον αφορά την πρωθυπουργική και κυβερνητική λειτουργία…  

Την περασμένη Τετάρτη, ας πούμε, επτά χρόνια μετά την πρώτη εγκατάσταση του κατά γενική ομολογία «πιο διεφθαρμένου πρωθυπουργού της μεταπολίτευσης» στον πρωθυπουργικό θώκο, τις ώρες που οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης τού έσερναν τα εξ αμάξης, κατά τη διάρκεια της συζήτησης στη Βουλή για την άρση ασυλίας των 13 εμπλεκομένων στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ βουλευτών του, εκείνος μοίραζε ένα ακόμα απ’ τα συνήθη πακέτα στοχευμένων φιλοδωρημάτων του – αντίδοτων της πολιτικής του διαφθοράς, όπως νομίζει – σε μέρος των αναξιοπαθούντων χαμηλοσυνταξιούχων και πολύτεκνων δυνητικών ψηφοφόρων του. Πιστεύοντας ότι έτσι θα βάλει φρένο στη νέα δημοσκοπική κατρακύλα του κόμματός του (σ. σ: πτώση «κάτω του ψυχολογικού ορίου του 25%» στην πρόθεση ψήφου) που, αμέσως μετά τη δημοσκόπηση της Interview για το politic.gr, επιβεβαίωνε και η έρευνα  της RealPolls για το Protagon, που είδε το φως της δημοσιότητας το βράδυ της περασμένης Τρίτης.

Θα τα καταφέρει; Μπορεί ναι, μπορεί και όχι: Η επόμενη δημοσκόπηση θα δείξει. Και η μεθεπόμενη και η… επόμενη της μεθεπόμενης.  Και αυτό θα συμβαίνει όσο η πραγματική πολιτική ζωή της χώρας θα παραμένει εγκλωβισμένη στην ανυπαρξία αξιόπιστων εναλλακτικών κυβερνητικών λύσεων (ιδιόκτητα – προσωποπαγή κόμματα με αμφιβόλου πολιτικού ήθους ηγεσίες), που θα ανταποκρίνονται στις προσδοκίες της πλειοψηφίας – όποιας πλειοψηφίας – του απογοητευμένου από το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης εκλογικού σώματος…

Λοιπόν, που λέτε, όπως έγραφε προ ημερών (σε μια ανάλυσή του στη «Δημοκρατία») και ο συνάδελφος Γιώργος Χατζηδημητρίου, η πολιτική ζωή της χώρας είναι εγκλωβισμένη  στο αξίωμα «Ήθος ανθρώπων δαίμων», το οποίο, αιώνες πριν, είχε διατυπώσει ο Ηράκλειτος: «χαμηλά (σ. σ: ηγετικά και στελεχιακά) πολιτικά μεγέθη  που πνίγονται μέσα στα πάθη τους και σε προσωπικές φιλοδοξίες, οι οποίες δεν συμπίπτουν με τις προσδοκίες των πολιτών»…

Ακολούθως, επικεντρώνοντας – κατ’ αρχήν –  την κριτική του στον πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Ανδρουλάκη,  ο Γ.Μ. κάνει μια εξαιρετικά αξιοσημείωτη παρατήρηση που, κατά τη γνώμη μου, δεν αφορά μόνο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αλλά, κατά προσέγγιση, το σύνολο των ηγετών των κομμάτων της αντιπολίτευσης: «Ενώ στις δημοσκοπήσεις αποτυπώνεται έντονα η διάθεση του κόσμου για πολιτική αλλαγή που θα απομακρύνει από την εξουσία τον πολιτογραφημένο πλέον ως «πρωθυπουργό της διαφθοράς» Κυριάκο Μητσοτάκη, το αίτημα αυτό σκοντάφτει πάνω στην αμετακίνητη ακαμψία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Ο οποίος, προσκολλημένος «στις εποχές ενός μονολιθικού δικομματισμού» και «στις ατομικές επιδιώξεις του, κακά τα ψέματα, αγωνίζεται για να έλθει δεύτερος: χαρίζοντας βαθιές ανάσες ανακούφισης στο Μαξίμου»…

Επαναλαμβάνω, λοιπόν, εν κατακλείδι, ότι «το σύνολο των πολιτικών ηγετών της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης – συμπεριλαμβανομένων των… φερέλπιδων νεοκομματαρχών πρώην πρωθυπουργών Τσίπρα και Σαμαρά, καθώς και της κ. Καρυστιανού – δηλώνουν πλέον ανοιχτά ή ψιθυρίζουν… φωναχτά ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι «πολιτικός απατεών» και ότι η κυβέρνησή του είναι «συνώνυμο της διαφθοράς», «ασχημονεί σε βάρος του λαού και της δημοκρατίας», «κακοποιεί το κράτος δικαίου και τη Δικαιοσύνη» και «λεηλατεί τα δημόσια και τα ευρωπαϊκά ταμεία». Δικαίως, αλλά αργά, πολύ αργά. Και κυρίως χωρίς κανένα καθαρτικό αντίκρισμα, όσον αφορά την πρωθυπουργική και κυβερνητική λειτουργία»: κακά τα ψέματα, όλοι αγωνίζονται για να έλθουν δεύτεροι… Xαρίζοντας βαθιές ανάσες ανακούφισης στο Μαξίμου…

Η πτώση του Όρμπαν και οι… ανατριχιαστικοί παραλληλισμοί του με Τράμπ και Μητσοτάκη

Η θλιβερή κατάντια της ελευθερίας του Τύπου στην Ουγγαρία και η σύγκρισή της με τις αντίστοιχες… κατάντιες στις ΗΠΑ και στην Ελλάδα

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Η σαρωτική εκλογική νίκη του Πέτερ Μαγιάρ επί του ακροδεξιού εθνικιστή Ούγγρου πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν δίχασε, κατά κάποιον τρόπο, τους Ευρωπαίους πολιτικούς. Έκανε… ευτυχείς τους φιλελεύθερους κεντροαριστερούς, αφού εισέπραξαν την παταγώδη πτώση του ενοχλητικού «αντιευρωπαίου λαϊκιστή» Ούγγρου ως απόρριψη του εθνικού συντηρητισμού και ως απόκρουση του παγκόσμιου ακροδεξιού κινήματος. Και… δυστυχείς τους ακροκεντρώους και τους ακροδεξιούς ηγέτες και τα κόμματά τους –  ιδιαίτερα τους ευθυγραμμισμένους (κρυφά ή φανερά!) με τον ηττημένο «τραμπιστή» Ούγγρο πρωθυπουργό – αφού ανησυχούν ότι, μετά την πτώση του Όρμπαν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ είναι πλέον τοξικός για τις κυβερνητικές τους φιλοδοξίες… 

«Όλα λάθος», μου λέει ο Ούγγρος συνάδελφος  Μάρτον Π. (σ. σ: ανεξάρτητος ερευνητής δημοσιογράφος) του οποίου ζήτησα τη γνώμη, γι’ αυτόν τον «διχασμό»: «Η νίκη του Μαγιάρ δεν συνιστά απόρριψη του εθνικού συντηρητισμού — απέχει παρασάγγας, όπως λέτε εσείς,  από μια φιλελεύθερη νίκη. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα, είναι σαν να κερδίσει στις επόμενες ελληνικές εκλογές ο Σαμαράς τον Μητσοτάκη ή κάτι τέτοιο», προσθέτει γελώντας: «Το πιθανότερο είναι ότι το νέο ουγγρικό κοινοβούλιο που θα προκύψει υπό τον Μαγιάρ δεν θα είναι παρά ένα δεξιότατο, εθνικιστικό και υπέρμαχο της κυριαρχίας κοινοβούλιο», καταλήγει. «Και για να το… εμπεδώσεις», μου λέει, «πιστεύω ότι και με τη νέα κυβέρνηση, ο Τύπος θα παραμείνει όπως με τον Όρμπαν: αλυσοδεμένος»!..

Η κατάντια της ελευθερίας του Τύπου στην Ουγγαρία του Όρμπαν και η σύγκρισή της με τις αντίστοιχες… κατάντιες στις ΗΠΑ του Τράμπ και στην Ελλάδα του Μητσοτάκη, ήταν η αφορμή της κουβέντας μου με τον Ούγγρο συνάδελφο. Σημείο εκκίνησης το γεγονός ότι, σε μία τελευταία προεκλογική ομιλία του, ο ηττημένος πρώην πρωθυπουργός της Ουγγαρίας είχε εξαπολύσει συστηματική επίθεση στα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, σκιαγραφώντας ένα ανατριχιαστικό όραμα για το μέλλον της χώρας –  ένα νέο επίπεδο επιθετικότητας στην εκστρατεία του κατά της αλήθειας: δεσμεύτηκε ότι, εάν επιστρέψει στην εξουσία στις εκλογές της 12ης Απριλίου, θα καθαρίσει τη χώρα από «εξαγορασμένους δημοσιογράφους» και «ψεύτικες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών»!..

«Σιγά την ανατριχίλα!» του είπα, και του θύμισα το… επίπεδο επιθετικότητας της καθεστωτικής «Ομάδας Αλήθειας» Μητσοτάκη  στην εκστρατεία της κατά της δημοσιογραφικής αλήθειας, και τους παράλληλους βίους ελέγχου και καταστολής των ουγγρικών, των αμερικανικών και των ελληνικών ΜΜΕ από το εξωφρενικά αντισυνταγματικό – αντιδημοκρατικό κυβερνητικό τρίο Όρμπαν – Τράμπ – Μητσοτάκη. Μέχρι χθες, το κόμμα Fidesz του Όρμπαν εκτιμάται ότι ασκούσε άμεσο ή έμμεσο έλεγχο σε περίπου 80% των μέσων ενημέρωσης της Ουγγαρίας, σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα ενώ, σύμφωνα με αναλύσεις που βασίζονται σε δεδομένα του V-Dem (Ανεξάρτητο ερευνητικό Ινστιτούτο με έδρα το Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ), η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου. Το ίδιο ερευνητικό Ίδρυμα σημειώνει ότι η Δημοκρατία στις ΗΠΑ του Τράμπ βρίσκεται στο χειρότερο επίπεδό της από τη δεκαετία του 1960 και «χαρακτηρίζεται από μια απότομη μείωση της ελευθερίας των Μέσων Ενημέρωσης»…

«Ο Βίκτορ Όρμπαν άνοιξε το δρόμο για τις επιθέσεις του Τραμπ στα μέσα ενημέρωσης», εκτιμά ο πανεπιστημιακός ερευνητής – ιδρυτικός διευθυντής του Εργαστηρίου Κράτους Δικαίου στη Νομική Σχολή του NYU - Amrit Singh, στο πλαίσιο μιας εξαιρετικής ανάλυσής του στον Guardian. Και εξηγεί: τόσο ο Όρμπαν όσο και ο Τραμπ είναι εχθρικοί προς τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους, χρησιμοποιώντας συστηματικά «απανθρωποποιητική» γλώσσα για να αναφερθούν σε αυτούς. Στην Ουγγαρία, ο Όρμπαν έχει χαρακτηρίσει τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης ως «εργοστάσια ψευδών ειδήσεων» και τους δημοσιογράφους – μαζί με τους δικαστές, τους αντίπαλους πολιτικούς και αυτό που αποκαλεί «ψεύτικες οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών» –  ως «βρωμοέντομα», που πρέπει να εξαλειφθούν. Ο Τραμπ, απ’ την άλλη, έχει επιτεθεί με παρόμοιο τρόπο σε επικριτικά μέσα αποκαλώντας τα διανομείς «ψευδών ειδήσεων» και «εχθρούς του λαού». Έχει εξαπολύσει μισογυνικά επιθετικά σχόλια όπως «γουρουνάκι», «άσχημη» και «ηλίθια» σε γυναίκες δημοσιογράφους.

Κατά τα λοιπά, «Οι δύο ηγέτες αρνούνται την πρόσβαση σε ειδησεογραφικά πρακτορεία, εμποδίζοντας ουσιαστικά την ανεξάρτητη δημοσιογραφία, γράφει ο Amrit Singh. Τόσο η κυβέρνηση Όρμπαν όσο και η κυβέρνηση Τράμπ, αποκλείουν συστηματικά ανεξάρτητους δημοσιογράφους από κυβερνητικές εκδηλώσεις, συνεντεύξεις Τύπου, κοινοβούλιο και άλλους δημόσιους θεσμούς. Εν όψει, δε, των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής, ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι απομακρύνθηκαν βίαια ενώ κάλυπταν δημόσιες προεκλογικές εκδηλώσεις υποστήριξης του κυβερνώντος κόμματος».

Περίπου ή ακριβώς όπως ο τρίτος της παρέας των μανιακών της κατασταλτικής δράσης κατά της ελευθερίας του Τύπου ηγετών, ο «δικός μας» Κυριάκος Μητσοτάκης, προσθέτω. Θυμίζοντας έτσι, χωρίς…πρόγραμμα, τους συνήθεις αποκλεισμούς των εργαζομένων στα ελάχιστα εναπομείναντα μη ελεγχόμενα ΜΜΕ, ανεξάρτητων ή μη  δημοσιογράφων, από την ετήσια πρωθυπουργική συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ. Κι ακόμα, εκείνες τις αήθεις πρωθυπουργικές επιθέσεις κατά δημοσιογράφων με φράσεις του τύπου «γράφετε σαχλαμάρες και ψέματα», καθώς κι εκείνο το ανάρμοστο – έως και κακοποιητικό –   «μη μου κουνάς εμένα το δάχτυλο», που είχε εκτοξεύσει κατά της Ολλανδής δημοσιογράφου Ίνγκεμποργκ Μπέουχελ, τότε που, παρουσία του Ολλανδού ομολόγου του Μαρκ Ρούτε, τον είχε «στριμώξει» με τις ερωτήσεις της για την αντιευρωπαϊκή διαχείριση του μεταναστευτικού ζητήματος. Και βέβαια τις παρακολουθήσεις δημοσιογράφων με το παράνομο λογισμικό predator και τις διώξεις κατά των ρεπόρτερ – ερευνητών που αποκάλυψαν την εμπλοκή του στο δίκτυο παρακολουθήσεων…

Ωστόσο δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν είναι ο Βίκτορ Όρμπαν που άνοιξε τον δρόμο στον Έλληνα πρωθυπουργό για την μανιοκατασταλτική του δράση κατά της ελευθερίας του Τύπου – όπως έκανε με τον Τράμπ – ή αν γι’ αυτή την πτυχή της πολιτικής διαφθοράς του ευθύνεται το οικογενειακό του DNA. Και φυσικά, μέχρι νεωτέρας, αμφιβάλλω για την προχθεσινή δέσμευση του Πέτερ Μαγιάρ ότι προτίθεται να ιδρύσει «μια νέα αρχή για τα ΜΜΕ που θα διασφαλίζει την ελευθερία του Τύπου». Αντίθετα, πιστεύω περισσότερο τον Ούγγρο συνάδελφο και φίλο μου Μάρτον Π. που θεωρεί ότι «και με τη νέα κυβέρνηση, ο Ουγγρικός Τύπος θα παραμείνει όπως με τον Όρμπαν: αλυσοδεμένος»!..

Ο πολιτικός φόβος ως αίτιος ανθρωπίνων παθών και μοχλευτής new gen κινημάτων

Από τα «Κίτρινα Γιλέκα» και το «Κίνημα της Σαρδέλας» ως το «BDS» και τα άλλα διεθνή κινήματα ενάντια στο νεοφασιστικό ηγετικό δίδυμο Τράμπ – Νετανιάχου

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Εβδομάδα των Παθών. Μελαγχολία και ανυπόμονη πλήξη, εν αναμονή της αναστάσιμης Ουτοπίας. Σε μια  απόπειρα να ξεφύγω,  επιδίδομαι σε διαδικτυακές περιηγήσεις των ανθρωπίνων παθών: κάνω κλικ σε ένα παλαιότερο You Tube βίντεο, κι αμέσως ένα έκπληκτο στοπ καρέ, σε μια ωραία εικόνα. Πολιτικά ωραία, από την άποψη ότι δεν θυμίζει σε τίποτα τις στερεότυπες φωτογραφίες εκδηλώσεων διαμαρτυρίας παρελθόντων ετών, αντίθετα αποτυπώνει μια ευδιάκριτη κοινωνική πολυχρωμία. Πρόσωπα νεανικά, χαρούμενα, παιδιά   τραγουδούν και μάχονται με το ηχηρό σύνθημα «Να μην γίνει ο φόβος συνήθειά μας», ενάντια στην κρατική βία. «Η νέα γενιά δίνει τη δική της απάντηση στο δόγμα «Nόμος και Τάξη» διαβάζω στο ρεπορτάζ που συνοδεύει το βίντεο.

«Να μην γίνει ο φόβος συνήθειά μας»!.. Ωστόσο, το βλέπεις στο βλέμμα τους, το διαβάζεις στη γλώσσα των σωμάτων τους, ακόμα και όταν τραγουδούν «σιγά μην κλάψω / σιγά μην φοβηθώ», τα παιδιά της νεότερης γενιάς γητεύουν τον φόβο τους κόντρα στο τείχος της κρατικής βίας που υψώνεται απέναντί τους σαν τα παιδιά που σφυρίζουν τις νύχτες για να ξορκίσουν τον φόβο τους για το σκοτάδι: Ωστόσο, «ο πολιτικός φόβος είναι βασικός αίτιος των ανθρωπίνων παθών του 21^ου αιώνα», σκέφτομαι…

Ο πολιτικός φόβος αποτελεί βασικό στρατηγικό όπλο του συστημικού νεοφιλελευθερισμού των καιρών μας. Θέλει την κοινωνία να βρίσκεται (να αισθάνεται ότι βρίσκεται) σε διαρκή κίνδυνο, απειλούμενη από συμμορίες τρομοκρατών, ορδές προσφύγων - λαθρομεταναστών, φανταστικές πολεμικές, εν γένει, απειλές που ανακατεύονται με τις πραγματικές, προκειμένου να διεγείρουν μαζικό φόβο, κοινωνικό φόβο, να αποσπάσουν πολιτικό φόβο: να τον αξιοποιήσουν στρατηγικά, επιβάλλοντας μέτρα στήριξης των – ποικίλων και αλληλοσυγκρουόμενων καθεστωτικών συμφερόντων –  συστημικών μοντέλων οικονομικής, πολιτικής και εργασιακής επιτήρησης και αυταρχισμού, και αστυνομικής βίας, και καταστολής. Πάντα με το πρόσχημα της… ασφάλειας και της προστασίας του πολίτη, βεβαίως.

«ΟΧΙ!.. Να μην γίνει ο φόβος συνήθειά μας», υψώθηκαν και έσμιξαν σε μια νέα κινηματική συμφωνία εκατομμύρια αυθόρμητες νεανικές φωνές του ευρωπαϊκού και του αμερικανικού Νότου την τελευταία δεκαετία (απ’ τα Προπύλαια των Αθηνών και την Πιάτσα Ματζόρε της Μπολόνια έως την πλατεία Ιταλίας της Χιλής και τη Λα Πας της Βολιβίας) ενάντια στην οικονομική και εργασιακή βαρβαρότητα, την ξενοφοβία, την κρατική βία και την καταστολή, τη μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό, τον φασισμό.

 Βλέπετε, ο πολιτικός φόβος προκάλεσε κοινωνικό φόβο, και αυτός τα κινήματα νέας γενιάς  ενάντια στον πολιτικό φόβο: κινήματα αυθόρμητα, διαδικτυακής, κυρίως, ώσμωσης και οργάνωσης, όπως τα περίφημα «Κίτρινα Γιλέκα», που έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους του Παρισιού στα τέλη του 2018 με αίτημα την οικονομική δικαιοσύνη∙ ή το παγκόσμιο κίνημα για την σωτηρία του Πλανήτη «Παρασκευές για το μέλλον», με την εμβληματική  καθοδήγηση της Γκρέτας Τούνμπεργκ∙ ή το διαδικτυακό… viral «Κίνημα της Σαρδέλας», που εμφανίστηκε προ εξαετίας στην Ιταλία ενάντια στην ξενοφοβική και ρατσιστική πολιτική του Ματέο Σαλβίνι, κλπ., κλπ.

Και βέβαια, τα πρόσφατα κινήματα ενάντια στο νεοφασιστικό ηγετικό δίδυμο των Τράμπ – Νετανιάχου και τα πρωτοφανή ιδιωτικά (κόντρα στη διεθνή νομιμότητα) πολεμικά τους εγκλήματα, την γενοκτονία των Παλαιστινίων και τον απρόκλητο πόλεμο κατά του Ιράν: Το διεθνές κίνημα BDS (Μποϊκοτάζ, Απόσυρση Επενδύσεων, Κυρώσεις), ας πούμε,  που ξεκίνησε ύστερα από το αίτημα της παλαιστινιακής κοινωνίας για ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα και υποστηρίζει την απλή αρχή ότι οι Παλαιστίνιοι έχουν τα ίδια δικαιώματα με την υπόλοιπη ανθρωπότητα∙ ή το επίσης διεθνές αντι – Τραμπικό – αντιπολεμικό κίνημα διαμαρτυρίας «Διάλεξε έναν κλόουν, ετοιμάσου για τσίρκο» που διοργανώνει συλλαλητήρια σε όλο τον κόσμο ενάντια στους «παράνομους, ανήθικους, απερίσκεπτους και άστοχους, ατελείωτους πολέμους του Τράμπ»!..

Και αυτά, όπως όλα τα «αυθόρμητα» κινήματα του 21^ου αιώνα,  δεν φοβούνται τον φόβο, αντίθετα γεννιούνται απ’ αυτόν και ζουν για να τον μάχονται. «Ο φόβος είναι φως, είναι η θέληση για ζωή, είναι αυτοπεποίθηση», έλεγε η θρυλική Ρωσίδα ποιήτρια Ναντέζτνα Μαντελστάμ*: «Τρέφεται από τον αυτοσεβασμό, την αίσθηση της προσωπικής αξιοπρέπειας, των προσωπικών δικαιωμάτων, των αναγκών, των απαιτήσεων και των επιθυμιών: ο φόβος και η ελπίδα είναι στοιχεία αλληλένδετα. Χάνοντας την ελπίδα, χάνουμε και τον φόβο -δεν έχουμε πια λόγο να φοβόμαστε...».

*Από το βιβλίο της «Ελπίδα στα χρόνια της Απελπισίας», εκδόσεις Μεταίχμιο

Ο Mr. Predator, o «Νίξον του Μαξίμου» και οι – κατόπιν εορτής – «κεραυνοί Σαμαρά»

Έξι χρόνια μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών ανοίγουν στόματα εντός και εκτός Νέας Δημοκρατίας

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Και ξαφνικά την περασμένη Πέμπτη, «Κεραυνοί Σαμαρά: Συνώνυμο της διαφθοράς η κυβέρνηση Μητσοτάκη - Ερευνήσατε γιατί με παρακολουθούσαν;», διαβάζουμε στους τίτλους ειδήσεων. Και παρακάτω, «Σκληρή γλώσσα του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά από το βήμα της Βουλής κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με αιχμές για τη δίκη των Τεμπών, το σκάνδαλο υποκλοπών και τις δικογραφίες ΟΠΕΚΕΠΕ που έχουν προκαλέσει πολιτικό σεισμό»…

Κατόπιν εορτής, σκέφτομαι… Ιδίως όσον αφορά το ερώτημά του,    «Ερευνήσατε γιατί με παρακολουθούσαν;»: Ποιοι να ερευνήσουν, αγαπητέ μου, την παρακολούθησή σας και τους λόγους για τους οποίους σας παρακολουθούσαν; Το «συνώνυμο της διαφθοράς» – η Κυβέρνηση Μητσοτάκη; Οι παρακολουθούντες, δηλαδή; Πότε να την ερευνήσουν; Τώρα, τέσσερα χρόνια μετά την αποκάλυψη του φοβερού σκανδάλου της ύπαρξης και λειτουργίας κυβερνητικού δικτύου πολιτικών παρακολουθήσεων; Και γιατί να το κάνουν – γιατί να συμβεί ακριβέστερα – αφού ουδέποτε υποβάλατε μήνυση εναντίον των εμπλεκομένων στο κυβερνητικό δίκτυο παρακολουθήσεων (ανεξαρτήτως, βεβαίως, πολιτικών αξιωμάτων) και ουδέποτε ζητήσατε την άρση της ασυλίας τους;

Κατόπιν εορτής ήταν, βέβαια, και η προ μηνός – μετά την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών για το Predator – δημόσια δήλωση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, κ. Ανδρουλάκη: «Η δικαιοσύνη επιβεβαίωσε πως η παρακολούθησή μου δεν ήταν “ένα λάθος”, αλλά ένας οργανωμένος μηχανισμός». Και κυρίως το συγκαλυπτικό  συμφραζόμενό της, «υπάρχει πλέον απόδειξη πως το παρακράτος που έστησε το σύστημα Μαξίμου είναι πραγματικό, τρομακτικό, αλλά όχι ανίκητο». Αφού «το σύστημα Μαξίμου που έστησε το παρακράτος  των παρακολουθήσεων», αλλά και της πολιτικής ρεμούλας και της κλεπτοκρατίας, δεν είναι παρά το κατά Σαμαρά «συνώνυμο της διαφθοράς»: η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δηλαδή. Και αυτό είναι κοινός – αλλά, εν πολλοίς, ανομολόγητος – τόπος στους παροικούντες την κοινοβουλευτική  Ιερουσαλήμ…

 Ωστόσο, οι… «κεραυνοί Σαμαρά», αλλά και η προηγηθείσα αυτών – δεδηλωμένη με τη φράση «Πανικόβλητος από τις ευθείες απειλές του Ταλ Ντίλιαν, ο “Νίξον του Μαξίμου” δραπετεύει» – οργή του ΠΑΣΟΚ, μετά την αναβολή της προ ημερησίας συζήτησης στη Βουλή για τις υποκλοπές, δείχνει ότι – έστω κατόπιν εορτής – κάτι αλλάζει όσον αφορά τον εν λόγω κοινό… ανομολόγητο κοινοβουλευτικό τόπο: «Η ομερτά των υποκλοπών τελείωσε, τουλάχιστον ως έναν βαθμό, τα στόματα ανοίγουν και οι αποκαλύψεις γύρω από το μεγαλύτερο σκάνδαλο της Μεταπολίτευσης παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας, που απειλεί ευθέως τον ίδιο τον πρωθυπουργό», όπως γράφει η μόνη αξιόπιστη στο χώρο της συντηρητικής παράταξης εφημερίδα «Δημοκρατία», συνεχίζοντας ως εξής:

 «Ενώ ο Mr. Predator βάζει στο στόχαστρο τον κ. Μητσοτάκη, απειλώντας τον ότι θα έχει την τύχη του Νίξον, η διαχείριση των «γαλάζιων» θυμάτων των παρακολουθήσεων αποτελεί το έτερο μεγάλο κεφάλαιο που καλείται να διαχειριστεί το Μαξίμου. Οι φήμες πως ορισμένα από τα θύματα αυτά -μη πολιτικά πρόσωπα- είναι έτοιμα για μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου έχουν φουντώσει και για ορισμένους είναι θέμα χρόνου να γίνουν και πράξη. Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, έχει να κάνει με τους «γαλάζιους» υπουργούς που είδαν το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό να κάνει φύλλο και φτερό τη ζωή τους. Τα ονόματα, άλλωστε, των υπουργών που έπεσαν θύμα των υποκλοπών είναι πολλά: Άδωνις Γεωργιάδης, Κωστής Χατζηδάκης, Γιώργος Γεραπετρίτης, Νίκος Δένδιας, Άκης Σκέρτσος, Νίκη Κεραμέως, Γιώργος Μυλωνάκης, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Μάκης Βορίδης, αλλά και πολλοί άλλοι»...

Λοιπόν, που λέτε, πράγματι ο «Νίξον του Μαξίμου» (σ. σ: συσχέτιση του αρχιτέκτονα του δικτύου υποκλοπών Μητσοτάκη με τον αρχιτέκτονα του Watergate Νίξον) απέφυγε πανικόβλητος την «προ ημερησίας» συζήτηση για τις υποκλοπές μετά τις ευθείες απειλές του… αθυρόστομου πια, Mr. Predator. Και πράγματι, όπως γράφει η »Δημοκρατία», «Τα προληπτικά χτυπήματα του Ταλ Ντίλιαν, αλλά και η αφωνία του Μαξίμου, συνθέτουν μια εικόνα κατάρρευσης και η δρομολογούμενη σύγκρουση μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Ταλ Ντίλιαν είναι ενδεχόμενο να καθορίσει τις εξελίξεις το αμέσως επόμενο διάστημα»… Σε συνδυασμό με τις συντριπτικές για την κυβέρνηση ευρωδικαστικές εξελίξεις στο μέγα σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς και με τις αντίστοιχα επιβαρυντικές παραδικαστικές εξελίξεις στο εγκληματικό σκάνδαλο των Τεμπών, προσθέτω εγώ.   

Και βέβαια, κατόπιν εορτής… Έξι χρόνια μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου των υποκλοπών, τρία χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, ένα χρόνο μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ: «Δεν είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το έγκλημα των Τεμπών και το σκάνδαλο των υποκλοπών, είναι ο Μητσοτάκης, ηλίθιε!», έγραφα έναν χρόνο πριν. «Ο κόσμος υποφέρει και… πεινά, Ελλάδα κι Έλληνες πνιγόμαστε στα βάθη της ευρωπαϊκής ανέχειας και της πολιτικής διαφθοράς, κι ο αυτουργός του πνιγμού μας, κ. Μητσοτάκης – εκείνος που μεθοδικά τον σχεδίασε, τον… νομοθέτησε και κυνικά, σχεδόν μαφιόζικα, τον εκτελεί – μένει  εκτός: Στον αφρό!..  Με πλήρη πολιτική, δικαστική και δημοσιογραφική κάλυψη, αλώβητος και άμωμος, να σχεδιάζει το περαιτέρω… πολιτικό του μέλλον, δηλώνοντας αδιάντροπα: «Στις επόμενες εκλογές θα επιδιώξω και πάλι αυτοδυναμία»!.. Άδικο είχα;   

Ο… «gamer» Τράμπ, ο κρυφοτραμπιστής Μητσοτάκης και οι ψυχάκηδες του MAGA

Ο Φάρατζ, ο Όρμπαν και οι άλλοι ευρωπαίοι ηγέτες που διεκδικούν κρυφίως την πατρωνία του προέδρου των ΗΠΑ

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Ανήμερα της 25^ης Μαρτίου 2025, τις ώρες που τα μαχητικά αεροσκάφη έκαναν σβούρες στον ουρανό της Αθήνας τιμώντας … την «Εθνική Παλιγγενεσία του 1821», ο στρατός του Ιράν χλεύαζε τους ισχυρισμούς του Ντόναλντ Τράμπ για συνομιλίες κατάπαυσης του πυρός εκτοξεύοντας πυραύλους εναντίον του Ισραήλ και των αμερικανικών δυνάμεων σε βάσεις στο Κουβέιτ, της Ιορδανίας και του Μπαχρέιν. Τις ίδιες ώρες, ο «ψυχάκιας» Αμερικανός πρόεδρος επέμενε ότι το Ιράν επιθυμεί «τόσο απεγνωσμένα» τη συμφωνία, και ταυτόχρονα δήλωνε ότι «οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να στείλουν στρατιώτες στη Μέση Ανατολή»!..

Που πάει ο κόσμος μ’ αυτόν τον ιστορικά πρωτοφανή, ανόητο, απρόκλητο, καταστροφικό και αυτοκαταστροφικό πόλεμο; Που το πάνε οι ΗΠΑ, τι τρέχει με τον «πορτοκαλί Πρόεδρο»  τι λένε οι εκατοντάδες  φανατικοί  Τραμπιστές, επιτελικοί ακόλουθοί του: «Είμαστε εδώ και απλώς φτιάχνουμε αστεία memes, φίλε», δήλωνε προχθές ένας ανώτερος αξιωματούχος του Λευκού Οίκου στο Politico: «Υπάρχει ένας παράγοντας ψυχαγωγίας σε αυτό που κάνουμε», έλεγε. Και ήταν σαν να λέει ότι ο πόλεμος αυτός δεν αφορά τον θάνατο, την καταστροφή, τις καταστροφικές οικονομικές και γεωπολιτικές επιπτώσεις, αλλά την άθληση, το σκορ, τη γροθιά. Και ότι ο Ντόναλντ Τραμπ και οι ακόλουθοι της βάσης του στο MAGA είναι σαν μεσήλικες ή υπερήλικες gamers σε ένα σκοτεινό υπόγειο, που πίνουν μπύρες, θρέφουν βαθιές ανασφάλειες, και  χαλαρώνουν… μανιωδώς μέσα από λάμψεις χρώματος και θορύβου μπροστά σε μια γιγαντοοθόνη: Μέγιστο χτύπημα – ελάχιστη προσπάθεια…

Είναι εκεί και… «απλώς φτιάχνουν αστεία memes»!.. Που πάει να πει ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν, ακόμη και καθώς εξαπλώνεται και αποσταθεροποιεί τη Μέση Ανατολή και σμπαραλιάζει την παγκόσμια οικονομία, δεν είναι πραγματικός: «Η κυβέρνηση Τράμπ παρουσιάζει τον πόλεμο κατά του Ιράν  σαν βιντεοπαιχνίδι, ένα φεστιβάλ καρφωμάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης», εξηγεί η Νεσρίν Μάλιν στον Guardian: «Οι αρχιτέκτονες αυτού του πολέμου έχουν μετατρέψει την βλακεία σε αρετή και έχουν υποστηριχθεί σε αυτό από ένα αποθαρρυντικό οικοσύστημα πληροφοριών. Η σύγκρουση που διεξάγουν οι ΗΠΑ μοιάζει με την πρώτη του είδους της στη σύγχρονη εποχή: σαφώς απόμακρη και βαθιά αδαής»...

Είναι εκεί και… «απλώς φτιάχνουν αστεία memes»!.. Περίπου όπως κι οι δικοί μας, οι Eυρωπαίοι παλαιοί και νέοι τραμπιστές ηγέτες – μιμητές κι ακόλουθοί τους, όπως οι Φάρατζ, Βάιντελ, και Όρμπαν. Και οι άλλοι βεβαίως, άσπονδοι όμοιοί τους Eυρωπαίοι ηγέτες που, εμφανώς ή κρυφίως, διεκδικούν την εύνοια του Τράμπ∙ η Μελόνι ας πούμε, και η Λεπέν, και (μετά… συγχωρήσεως) ο δικός μας Μητσοτάκης∙ που εσχάτως, ένεκα ευρωπαϊκής πολεμικής… δυσανεξίας, φτιάχνουν προσχηματικά αστεία memes, πατώντας σε δυό βάρκες: το ένα πόδι Ευρώπη, το άλλο ΗΠΑ.

Είναι επικά τα memes που «γελοιογράφησαν» στα social media την κωμικοτραγικά εργώδη προσπάθεια του Έλληνα πρωθυπουργού να αποσπάσει την εύνοια – και την πατρωνία; – του Ντόναλντ Τράμπ, με  εξέχοντα και αξέχαστα εκείνα τα φωτογραφικά πλάνα από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Χάγη, τον Ιούνιο του 2025. Όπου ο Αμερικανός Πρόεδρος  βολτάρει πέρα – δώθε στη μεγάλη αίθουσα της Συνόδου συζητώντας με τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς και τον Βρεττανό Πρωθυπουργό Κιρ Στάρμερ, και ο Κυριάκος Μητσοτάκης τους ακολουθεί σαν… σκυλάκι που κουνά την ουρά του, εκλιπαρώντας      λίγη προσοχή από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Η «επιχείρηση» προσέγγισης του Ντόναλντ Τράμπ εκ μέρους του κ. Μητσοτάκη άρχισε αμέσως μετά την εκλογή του πρώτου με την δήλωση – κολοτούμπα (σε σχέση με την υιοθετημένη απ’ την κυβέρνησή του Woke ατζέντα, «Υπάρχουν μόνο δύο φύλα»), μια μέρα μόλις μετά την υπογραφή του ίδιου… «διατάγματος» από τον Τράμπ στις ΗΠΑ. Λίγους μήνες μετά (Απρίλιος 2025), ακολούθησε εκείνη η  συνέντευξη – εγκώμιο του Έλληνα πρωθυπουργού στον επανεκλεγέντα «πορτοκαλί πρόεδρο», που… εντελώς τυχαία, έδωσε στην αμερικανική ιστοσελίδα Breitbart News. Την επομένη, εντελώς… τυχαία πάλι, ο Ντόναλντ Τράμπ ρωτήθηκε για τη συνέντευξη αυτή και για την συμβιβαστική αναφορά του Έλληνα πρωθυπουργού στο φλέγον, τότε, θέμα των δασμών. Και, ώ του θαύματος εκείνος  απάντησε: «Τον ξέρω, είναι καλός άνθρωπος. Εκτιμώ τα σχόλιά του»!..   

Έκτοτε, η διελκυστίνδα προσέγγισης Μητσοτάκη – Τράμπ στιγματίζεται από δεκάδες memes, συνάδοντα με τον κυνισμό του διδύμου Τράμπ – Νετανιάχου στην ισοπέδωση της Γάζας, δεχόμενα αδιάντροπα απ’ την πρόσκληση  για το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Αμερικανού προέδρου (σ. σ: το «Συμβούλιο Διάλυσης του ΟΗΕ», στην πραγματικότητα) και άλλα παρόμοια, που καταλήγουν – κρυφίως, ένεκα ευρωπαϊκής…   δυσανεξίας στον τραμπισμό, όπως προείπαμε – μαζί με τα λοιπά (τα memes των άλλων Αμερικανών και Ευρωπαίων τραμπιστών, στο «σκοτεινό υπόγειο» της βάσης τους, στο MAGA: σαν μια παρέα μεσήλικων και υπερήλικων gamers που πίνουν μπύρες, θρέφουν βαθιές ανασφάλειες, και  χαλαρώνουν… μανιωδώς μέσα από λάμψεις κρότου – χρώματος, μπροστά σε μια γιγαντοοθόνη: Μέγιστο χτύπημα – ελάχιστη προσπάθεια…

    

Όλοι εντός της Βουλής το γνωρίζουν και το συζητούν: Εκλογές χωρίς Μητσοτάκη!..

Ωστόσο ο ίδιος εξακολουθεί να διαλαλεί την… τρίτη κυβερνητική θητεία του 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

«Έχω πολύ σαφές σχέδιο για την επόμενη θητεία μου…Δεν βλέπω να υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης από άλλους, η ΝΔ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να κυβερνήσει», δήλωνε στην…ψύχρα την περασμένη Τρίτη από το «βήμα» του συνεδρίου του Bloomberg στην Αθήνα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, επιβεβαιώνοντας  πως τελικά – όπως απ’ όλες τις πηγές των πληροφοριών εκ δεξιών και εξ ευωνύμων του προκύπτει – είναι ο μόνος που απέμεινε εντός του κόμματός του να πιστεύει (να εξακολουθεί να  ονειρεύεται, αν θέλετε) πως μπορεί να φτάσει σε μια τρίτη πρωθυπουργική θητεία…

Απ’ αυτό το εν ψυχρώ (σε ένα συνέδριο με θέμα την Ενέργεια εν μέσω ενός πετρελαιοθηρικού πολέμου) αυτοαναφορικό ύφος της πρωθυπουργικής δήλωσης, γίνεται φανερό ότι η «πίστη» του κ. Μητσοτάκη για την «επόμενη θητεία του» δεν είναι ακριβώς πίστη, αλλά ελπίδα. Μια, επί του παρόντος, βάσιμη ελπίδα ωστόσο, αφού στηρίζεται σε μίαν ελάχιστα αμφισβητήσιμη πραγματικότητα: αυτήν που περιλαμβάνεται στη  φράση του «Δεν βλέπω να υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης από άλλους, η ΝΔ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να κυβερνήσει»…

Στο μισό της φράσης του, για να είμαστε ακριβείς: αυτό που λέει, «δεν βλέπω να υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης». Στο άλλο μισό, αυτό που λέει πως «η ΝΔ είναι το μόνο κόμμα που μπορεί να κυβερνήσει», η ελπίδα (σ. σ.: η ελπίδα του κ. Μητσοτάκη για μια τρίτη πρωθυπουργική θητεία) χλομιάζει, σβήνει, χάνεται… Καθώς, όπως απ’ όλες τις πηγές των πληροφοριών εκ δεξιών και εξ ευωνύμων του  προκύπτει, γίνεται όλο και πιο αμφίβολο ότι θα είναι εκείνος που θα ηγηθεί της Νέας Δημοκρατίας στις επόμενες εκλογές…  

Το ξέρουν και το συζητούν όλοι, εντός κι εκτός Νέας Δημοκρατίας, προ ημερών το είπε κι ο κ. Κουτσούμπας του ΚΚΕ – που συνήθως δεν λέει τέτοια – σε εκείνη την ωραία συνέντευξή του στην Ράνια Τζίμα: «Μέσα στη ΝΔ υπάρχουν οι φωνές αυτές που δεν θέλουν τον κύριο Μητσοτάκη, είναι καθαρό», είπε, εξηγώντας στην κ. Τζίμα ότι αναφέρεται «στις φωνές των κυρίων Σαμαρά και Καραμανλή, και άλλων επίσης που ακόμα δεν εκδηλώνονται ανοιχτά, αλλά συζητάνε και τα λένε και σε εσάς τους δημοσιογράφους, τα λένε και σε εμάς, τα λένε στους διαδρόμους της Βουλής, ότι (σ. σ.: ο Μητσοτάκης) τέλειωσε», εξήγησε…

 Έτσι είναι: Καραμανλής και Σαμαράς και άλλοι πολλοί αξιωματούχοι εντός κι εκτός ΝΔ, πιστεύουν πως ο Μητσοτάκης έχει… τελειώσει από μόνος του, πως δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτα εκείνοι για να τον «ρίξουν» (σ. σ.: να τον αλλάξουν πριν τις εκλογές, όπως αρχικά σχεδίαζαν), για να γλυτώσει η ΝΔ απ’ αυτόν. Τώρα – στηριζόμενοι και στις κρυφές δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι το «ταβάνι» του έχει πέσει στο 20% – πιστεύουν ότι το σενάριο που τους βολεύει είναι «να τον αφήσουν να εκτεθεί στον πρώτο γύρο των εκλογών». Που πάει να πει, να χάσει παταγωδώς την αυτοδυναμία και να φύγει… μόνος του, ώστε  στην ενδεχόμενη δεύτερη αναμέτρηση (την θεωρούν σχεδόν σίγουρη λόγω της «ανυπαρξίας εναλλακτικής κυβερνητικής λύσης», η ΝΔ θα κατέβει με έναν άλλο αρχηγό…

Ούτως έχουν τα… γαλάζια κομματικά και κυβερνητικά πράγματα και, όπως αποκάλυψε ο κ. Κουτσούμπας του ΚΚΕ στην συνάδελφο Ράνια Τζίμα στο «MEGA», αυτά συζητούνται ανοιχτά στους διαδρόμους της Βουλής μεταξύ βουλευτών, υπουργών και άλλων αξιωματούχων της ΝΔ, και, «λέγονται και σε εμάς και σε εσάς τους δημοσιογράφους»!.. Και βέβαια οι τελευταίοι, οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης και οι δημοσιογράφοι – οι περισσότεροι εξ αυτών για να είμαστε πιο δίκαιοι και πιο ακριβείς – εξαιρουμένων, ασφαλώς, των Δημήτρη Κουτσούμπα και Ράνιας Τζίμα, ενώ τα γνωρίζουν, τα κάνουν γαργάρα: Ο καθένας για τους δικούς του, πάντα συμφεροντολογικούς…, υποθέτω, λόγους.    

ΥΓ: Οφείλουμε να σημειώσουμε, εν κατακλείδι, ότι ο Γραμματέας του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπας, πέραν του ότι θεωρεί πως «ο Μητσοτάκης θα φύγει μετά τις εκλογές και ότι σε πιθανό δεύτερο γύρο μπορεί να  οδηγηθεί με άλλο αρχηγό» καθώς «έχει δρομολογηθεί η πορεία αυτή και μέσα από το κόμμα της ΝΔ», δήλωσε (σ. σ.: στην κ.Τζίμα) ότι προσωπικά δεν βλέπει απαραίτητα δεύτερη κάλπη, αλλά αποχώρηση Μητσοτάκη και συμφωνία για κυβέρνηση ειδικού σκοπού λόγω του πολέμου: «Εγώ δεν είμαι σίγουρος ότι θα γίνει δεύτερη κάλπη… Θα αλλάξει αρχηγό η Νέα Δημοκρατία ή θα συμφωνήσουν σε κυβέρνηση ειδικού σκοπού λόγω του πολέμου, λόγω της δύσκολης κατάστασης που υπάρχει, λόγω της επικείμενης οικονομικής κρίσης που πάλι βιώνουμε, λόγω κάποιων πιθανών εξελίξεων και ‘ταραγμένων νερών’ με τα ελληνοτουρκικά κλπ», είπε επακριβώς.  

  

 

Κερδοσκοπικά, υπέρ συστημικών ημετέρων, τα... «αντιπολεμικά μέτρα» Μητσοτάκη

 

«Σφίξτε πάλι το ζωνάρι», μας λέει επί της ουσίας η κυβέρνηση της ΝΔ με την κάλυψη των καθεστωτικών ΜΜΕ

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Έχουμε βρακί, θέλουμε και κάλτσες», έλεγαν οι γιαγιάδες μας, προκειμένου να στιγματίσουν τα αλόγιστα αιτήματα κάποιων ξιπασμένων απογόνων τους για πολυτέλειες, ασύμβατες με το οικονομικό στάτους της οικογένειας. Θυμήθηκα αυτό το σαρκαστικό απόφθεγμα την περασμένη Τρίτη, όταν διάβασα εκείνο το «Ήρθε η ώρα να εξερευνήσουμε τις δυνατότητες της πυρηνικής ενέργειας» που ξεστόμισε ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στο Παρίσι, στη Σύνοδο Κορυφής για την πυρηνική ενέργεια…

Να «εξερευνήσουμε τις δυνατότητες της πυρηνικής ενέργειας»!.. Ποιοι; Εμείς, οι Έλληνες!.. Πότε; Τώρα, εν καιρώ πολέμου, που οικονομικά  είμαστε κάτω κι απ’ τον πάτο του ευρωπαϊκού βαρελιού - πιο κάτω και απ’ τη Βουλγαρία που είμαστε πριν – και δεν έχουμε μαντήλι να κλάψουμε, καθώς πάμε στο σούπερ μάρκετ με τα συνήθη  80€ στην τσέπη να ψωνίσουμε τα απαραίτητα εβδομαδιαία αναλώσιμα… (ψωμί / τυρί / καφέ / ρύζι / γάλα / Καμπά) και το ταμείο είναι μείον 30, ο λογαριασμός έχει ανέβει στα 110 ευρώπουλα!..

 Καιροσκοπισμός, οπορτουνισμός, σπέκουλα: «Η Ελλάδα είναι έτοιμη να γράψει ένα νέο κεφάλαιο με προμετωπίδα την πυρηνική ενέργεια», κατά τον πρωθυπουργό μας, εν μέσω του πλέον σχιζοφρενούς, ωφελιμιστικού – κερδοσκοπικού πολέμου όλων των εποχών. Και αυτό  διότι, σύμφωνα με τον κ. Μητσοτάκη, «Σε καιρούς μεγάλων αναταραχών όλες οι επιλογές πρέπει να είναι στο τραπέζι και η πυρηνική ενέργεια να είναι κομμάτι της λύσης»!.. Εν κατακλείδι δε, ασύστολα να φθέγγεται, «Δεν έχουμε καμία άλλη αξιόπιστη λύση για να απεξαρτηθεί η ναυτιλία μας ( σ. σ: οι φίλοι μας… οι εφοπλιστές!!!) απ’ τον άνθρακα»…

Και όταν, προχθές, καθ’ οδηγίαν της Κομισιόν, αναγκάστηκε να ανακοινώσει μέτρα για τις  αβάσταχτα υψηλές… «εμπόλεμες» τιμές των καυσίμων και την ακρίβεια που αυτές και η κερδοσκοπία των εμπόρων και των βιομηχάνων επ’ αυτών επιφέρουν και μας γονατίζουν, εκείνος (ο πρωθυπουργός μας) ανακοίνωσε πλαφόν στη λιανική τιμή τόσο στα καύσιμα όσο και στα τρόφιμα και βασικά αγαθά, αφήνοντας τις τιμές των διυλιστηρίων (σ. σ: των φίλων μας των… πετρελαιάδων) αλώβητες, στα ύψη των… υψικαμίνων τους, να μαζεύουν υπερέσοδα από τον ΦΠΑ. «Γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του», όπως αποκαλύπτουν κάποιοι απ’ τους λιγοστούς εναπομείναντες λειτουργούς της ενημέρωσης, «τις οδηγίες της κ. Φον ντερ Λάιεν, η οποία ζήτησε παρεμβάσεις που θα λαμβάνουν υπόψη τους όλα τα στοιχεία που διαμορφώνουν την τελική τιμή (το κόστος της ενέργειας, τις χρεώσεις δικτύου, τους φόρους και τις εισφορές και το κόστος άνθρακα), ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του, έκαναν το ακριβώς αντίθετο»!..

Καλά, κάποιοι… λειτουργοί της ενημέρωσης – για τους υπηρετούντες τα ενταγμένα στο καθεστώς Μητσοτάκη ΜΜΕ, επιτελικούς  «συναδέλφους ομιλώ – πριν καλά-καλά προλάβουν να ηχήσουν οι σειρήνες του σχιζοφρενούς, αυτού, πολέμου, άρχισαν να λειτουργούν σαν… πέμπτη  φάλαγγα κυβέρνησης και εμπολέμων, κάνοντας μασάζ στον «λαουτζίκο» για λογαριασμό τους: «Σοκ στην αγορά ενέργειας και τροφίμων / Εκτοξεύονται οι τιμές του πετρελαίου λόγω της παγκόσμιας αστάθειας» κ.ο.κ.

Τι έγινε ρε παιδιά; Για ποιο σοκ μιλάτε; Από το 2022, τότε που ξεκίνησε ο πόλεμος στην Ουκρανία, οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ δεν προλαβαίνουν να αλλάζουν τις τιμές προς τα πάνω!.. Οι μισθοί, εάν και εφόσον υπάρχουν, εξαϋλώνονται λίγες μέρες αφότου πληρωθούν, εάν και εφόσον πληρώνονται (στις τράπεζες, φυσικά, για να ελεγχθεί το «μαύρο χρήμα» που με… δόλια μέσα διακινούν μισθωτοί και συνταξιούχοι…). Όσο για τους λογαριασμούς του ρεύματος, δεν προκαλούν πια σοκ σε κανέναν. Μόνο τσιμπήματα στην καρδιά, έντονους πονοκεφάλους, κομμάρες και ιλίγγους…

Και για ποια παγκόσμια αστάθεια μιλάμε; Εδώ και χρόνια, οι σεισμικές δονήσεις του διαπλανητικού παραλογισμού δεν μας αφήνουν να σταθούμε όρθιοι, οπότε… παραμένουμε σταθερά ασταθείς! Τι προτείνετε, λοιπόν; Να αντιμετωπίσουμε με… το φλέγμα στρατηγού στο αμερικανικό Πεντάγωνο  την κρίση στη Μέση Ανατολή; Να επανεξετάσουμε το χαρτοφυλάκιο με τις επενδύσεις μας ανά τον κόσμο; Να επαναδιαπραγματευθούμε τους μισθούς μας ώστε να ανταποκρίνονται κάπως… καλύτερα στο κόστος ζωής μας;

Όχι, βέβαια! Όπως και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, «να σφίξουμε κι άλλο το ζωνάρι» μας λέτε! Να παρακολουθούμε τις εξελίξεις στα μέτωπα του πολέμου σαν χάνοι, να βλέπουμε τις εικόνες καταστροφής χωρών, ανθρώπων και πολιτισμών σαν ένα ακόμα θρίλερ του Netflix, να θεωρούμε την γεωπολιτική παράνοια ως πολιτική επιλογή «για το καλό μας», που λέει και το τραγουδάκι. Μέχρι νεωτέρας… εκδήλωσης της γεωστρατηγικής ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής των εμπολέμων και των κυβερνώντων χορηγών σας, ε;

Ο… Θεόσταλτος Τράμπ, η φλόγα – σήμα στο Ιράν και ο επερχόμενος Αρμαγεδδών

 

 Όχι, δεν είναι fake news: τα αμερικανικά στρατεύματα ενημερώνονται απ’ τους διοικητές τους ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν είναι μέρος «Θεϊκού σχεδίου»

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Ο Ντόναλντ Τράμπ λέει ότι σκότωσε τον ανώτατο ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, επειδή ήταν ένας διαβολικός άνθρωπος, «ένας από τους πιο κακούς ανθρώπους στην ιστορία». Αν έβγαινε σήμερα στους δρόμους της Αθήνας, των Παρισίων, του Τόκιο ή της Νέας Υόρκης κάποιος δημοσιογράφος με το… μαρκούτσι του στο χέρι και ρωτούσε τους περαστικούς «ποιος είναι ο πιο κακός άνθρωπος στην παγκόσμια ιστορία», οι μισοί θα απαντούσαν «ο Χίτλερ», οι άλλοι μισοί «ο Τράμπ» και μόνο κάτι λίγοι… αντικομμουνιστές θα απαντούσαν «ο Στάλιν».

Εντάξει, «και ο Πούτιν κακός είναι», θα μου πείτε, αλλά αυτός, ως ο πλέον κυνικός άρχων – τύραννος των ημερών μας, κρύβεται πίσω απ’ τη σκιά του Στάλιν και των άλλων, παλαιότερων και τωρινών, ομοίων του. Ο Ρώσος πρόεδρος γνωρίζει καλά ότι οι δικτάτορες, που συγκεντρώνουν τόση δύναμη όσο αυτοί και… αυτός, τείνουν να εγκαταλείπουν την εξουσία με έναν από τους εξής δύο τρόπους: «Είτε με χειροπέδες είτε μέσα σε ένα φέρετρο». Γι’ αυτό, ενώ καταδίκασε τη δολοφονία του Χαμενεΐ ως «κυνική παραβίαση των κανόνων της ανθρώπινης ηθικής και του διεθνούς δικαίου», απέφυγε χαρακτηριστικά να κατονομάσει τον Τράμπ, τον Νετανιάχου και τις χώρες τους, που κρύβονται πίσω από τη δολοφονία.

Εκτός κι αν πιστεύει κι εκείνος, όπως κάποιοι αξιωματούχοι των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ, ότι… «ο Πρόεδρος Τράμπ είναι Θεόσταλτος,  κεχρισμένος από τον Ιησού να ανάψει τη φλόγα – σήμα στο Ιράν, προκειμένου να προκαλέσει τον Αρμαγεδδώνα και να σηματοδοτήσει την επιστροφή του στη Γη». Όχι, δεν είναι fake news αυτό, αληθινή είδηση είναι. Διασταυρωμένη και δημοσιευμένη στα πλέον έγκυρα ΜΜΕ των καιρών μας: «Οι στρατιωτικοί διοικητές των ΗΠΑ, απευθυνόμενοι προς τα ετοιμοπόλεμα στρατεύματα, επικαλούνται εξτρεμιστική χριστιανική ρητορική σχετιζόμενη με την βιβλική εσχατολογία, προκειμένου να  δικαιολογήσουν τη συμμετοχή των ΗΠΑ στον πόλεμο του Ιράν», αναφέρει δημοσίευμα του Guardian υπό τον τίτλο «Τα αμερικανικά στρατεύματα ενημερώθηκαν ότι ο πόλεμος κατά του Ιράν ήταν μέρος ενός Θεϊκού σχεδίου»…

Το δημοσίευμα στηρίζεται, μεταξύ άλλων, και σε περισσότερες από 200 καταγγελίες μελών των ενόπλων  δυνάμεων όλων των κλάδων (συμπεριλαμβανομένων των πεζοναυτών, της αεροπορίας και της διαστημικής δύναμης), που έλαβε και κοινοποίησε το Ίδρυμα Θρησκευτικής Ελευθερίας του Στρατού (MRFF). Είναι χαρακτηριστικό ότι  ένας καταγγέλλων, ο οποίος αναγνωρίστηκε ως υπαξιωματικός (NCO) σε μονάδα επιχειρήσεων κατά του Ιράν, δήλωσε στο MRFF – σε μια καταγγελία διασταυρωμένη απ’ τον Guardian –  ότι «ο διοικητής μας, μας είχε προτρέψει να πούμε στα στρατεύματά μας ότι όλα αυτά ήταν ‘μέρος Θεϊκού σχεδίου’ και αναφέρθηκε συγκεκριμένα σε πολυάριθμες παραπομπές από το Βιβλίο της Αποκάλυψης που αναφέρονται στον Αρμαγεδδώνα και την επικείμενη επιστροφή του Ιησού Χριστού»…

Πάντως όχι, οι πληροφορίες που διέρρευσαν σε ελληνικά ΜΜΕ και social media και υποστηρίζουν πως και ο «δικός μας» (σ. σ: ο Έλληνας πρωθυπουργός κ. Μητσοτάκης) πιστεύει ότι η επίθεση στο Ιράν είναι θέλημα Θεού και ότι ο Πρόεδρος Τράμπ είναι χρισμένος από τον Ιησού να… «ανάψει τη φλόγα – σήμα στο Ιράν προκειμένου να προκαλέσει τον Αρμαγεδδώνα και να σηματοδοτήσει την επιστροφή του στη Γη», ελέγχονται ως ανακριβείς. Μπορεί ο κ. Μητσοτάκης να αιφνιδιάστηκε προς στιγμήν, στηρίζοντας την δολοφονία «ενός από τους πιο κακούς ανθρώπους στην ιστορία» (σ. σ: του Αγιατολάχ Χαμενεΐ) εκ μέρους των ηγετικών ειδώλων του (σ. σ: των Τράμπ και Νετανιάχου), ωστόσο στις επίσημες αντιδράσεις του το… γύρισε το μπιφτέκι και, τσάτρα – πάτρα,  ευθυγραμμίστηκε με τις – θλιβερές, κατά γενική ομολογία – αντιδράσεις των Ευρωπαίων ηγετών, στις αμερικανο – ισραηλινές δολοφονικές επιθέσεις κατά του Ιράν. Οι οποίες, σύμφωνα με το καλαντάρι του POLITIKO που τις κατέγραψε, ήσαν απλά επιφυλακτικές απέναντι στις αμερικανο – ισραηλινές επιθέσεις… «που σκότωσαν τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν», ενώ παράλληλα καταδίκαζαν τα «αντίποινα της Τεχεράνης» και… τίποτε άλλο.

Αφήνοντας μόνο κι έρημο τον γενναίο Ισπανό ηγέτη Πέδρο Σάντσεθ να σηκώνει το βάρος της συντετριμμένης στους καιρούς μας ευρωπαϊκής ιδέας της «διεθνούς (ειρηνικής) νομιμότητας», και να αντιδρά μαχόμενος ενάντια στο δίδυμο των ουτιδανών δολοφόνων Τραμπ και Νετανιάχου, όπως ο αδιάλλακτος ιδεολόγος και ιππότης της ελπίδας, ο πατριώτης του Δον Κιχώτης: «Η θέση της Ισπανίας είναι η ίδια όπως στην Ουκρανία ή στη Γάζα. Όχι στην παραβίαση του διεθνούς δικαίου που μας προστατεύει όλους. Όχι στην επίλυση συγκρούσεων με βόμβες. Όχι στον πόλεμο»!..

ΥΓ: Ο θάνατος του Χαμενεΐ είναι μια στιγμή ρήξης. Αλλά τα μεγάλα, συνεκτικά κράτη σπάνια καταρρέουν ακριβώς κάτω από αεροπορική επίθεση. Η αλλαγή καθεστώτος από τον ουρανό έχει επανειλημμένα αποδειχθεί ψευδαίσθηση – στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη. Η απομάκρυνση ηγετών δεν είναι το ίδιο με την αναμόρφωση της πολιτικής μιας χώρας. Ίσως ο Τραμπ θέλει μια υπάκουη Τεχεράνη, όπως του έχει δώσει η παράνομη απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο τη Βενεζουέλα. Ωστόσο, το ερώτημα* δεν είναι μόνο αν ο πόλεμος του Τράμπ αποδυναμώνει το Ιράν. Είναι αν αποδυναμώνει το σύστημα κανόνων από το οποίο εξαρτάται η παγκόσμια σταθερότητα. Μόλις ο προληπτικός πόλεμος ομαλοποιηθεί, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιοδήποτε κράτος θεωρεί ότι απειλείται μακροπρόθεσμα. Αυτό αποτελεί επικίνδυνο προηγούμενο σε μια εποχή επέκτασης των πυραυλικών οπλοστασίων, των κυβερνοαπειλών και του πυρηνικού πολλαπλασιασμού.

* Το ερώτημα αυτό τίθεται από το editorial του Guardian για την αμερικανο - ισραηλινή επίθεση στο Ιράν

«Η τρίτη θητεία Μητσοτάκη»: μια fake δημοσκοπική πιθανότητα σε 64 λέξεις

Πώς δουλεύει το «σύστημα ελέγχου» των δημοσκοπήσεων και των ΜΜΕ για την χειραγώγηση του εκλογικού σώματος

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

 

«Οι πολίτες θεωρούν πως η ΝΔ θα παραμείνει το πρώτο κόμμα και είναι πιθανό να οδηγήσει την κυβέρνηση σε μία τρίτη θητεία. Ωστόσο, η πιθανότητα αυτοδυναμίας είναι αμφισβητούμενη από τους ψηφοφόρους. Οι Έλληνες δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια εναλλακτική που να πείθει ευρύτερα, αλλά μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος επιζητεί την αλλαγή. Τα νέα πολιτικά σχήματα από κορυφαίους πολιτικούς εμφανίζουν έως τώρα περιορισμένο ενδιαφέρον».

 

Οι 64 λέξεις που ήδη διαβάσατε – όσοι τις διαβάσατε – δεν είναι παρά ο πολτοποιημένος χυλός μιας δημοσκόπησης των ημερών μας στο μίξερ ενός συστημικού αρθρογράφου των ημερών μας. Οι «πολίτες», που κατ’ αρχήν «θεωρούν πως η ΝΔ θα παραμείνει το πρώτο κόμμα και είναι πιθανό να οδηγήσει την κυβέρνηση σε μία τρίτη θητεία», στην επόμενη φράση γίνονται οι «ψηφοφόροι» που θεωρούν ότι «η πιθανότητα αυτοδυναμίας της είναι αμφισβητούμενη», στη δε μεθεπόμενη γίνονται «οι Έλληνες» που «δεν πιστεύουν ότι υπάρχει κάποια εναλλακτική που να πείθει ευρύτερα», είναι τα παγιδευμένα μέλη του λεγόμενου δημοσκοπικού «δείγματος» (1000 με 1500 άτομα συνήθως) που δέχτηκαν να απαντήσουν σε… ειδικά σχεδιασμένες ερωτήσεις των επικοινωνιολόγων της εταιρίας η οποία διεξήγαγε τη δημοσκόπηση, προκειμένου να προκύψει το επιθυμητό, για το σύστημα «ελέγχου» της πλειονότητας των εταιριών δημοσκοπήσεων και των ΜΜΕ και επικοινωνίας, αποτέλεσμα.  

       

Η απάντηση, στην πιθανή – αθώα, αφελή ή ανόητη – ερώτηση κάποιων για την ταυτότητα του συστήματος «ελέγχου» της πλειονότητας των εταιριών δημοσκοπήσεων και των ΜΜΕ, βρίσκεται… πεντακάθαρα κωδικοποιημένη στις πρώτες 64 λέξεις που ήδη διαβάσατε – όσοι τις διαβάσατε – στον πρόλογο αυτού του κειμένου: σ’ αυτόν τον «πολτοποιημένο στο μίξερ ενός συστημικού δημοσιογράφου των ημερών μας χυλό, μιας (σ. σ: ανάμεσα σε δεκάδες ολόιδιες άλλες)  δημοσκόπησης των ημερών μας. Μέσα στις ίδιες αυτές 64 λέξεις, δίπλα στην «ταυτότητα του συστήματος ελέγχου» (σ. σ: το σύστημα Μητσοτάκη & ΣΙΑ είναι, εν τέλει, για όσους δεν κατάφεραν να… αποκωδικοποιήσουν την ταυτότητά του), βρίσκονται αποκωδικοποιημένα και τα «θέλω» του συστήματος. Οι σκοπιμότητες που ορίζουν το επιθυμητό στο εν λόγω σύστημα δημοσκοπικό αποτέλεσμα. Το οποίο, καταλαβαίνετε, οφείλει να υπηρετεί την επιθυμητή, σ’ αυτό, χειραγώγηση της κοινής γνώμης…

 

Οι δημοσκοπήσεις των ημερών μας, λοιπόν, οφείλουν να προβλέπουν ή να φαίνεται ότι προβλέπουν όσα, περίπου, περιλαμβάνονται στις 64 λέξεις του συστημικού αρθρογράφου των ημερών μας, που συνιστούν τον πρόλογο αυτού του κειμένου: σταθερή πρωτιά της ΝΔ με ποσοστά στα όρια της… δημιουργικής ασάφειας όσον αφορά την αυτοδυναμία (σ. σ: μεταξύ 25 και 30%), αλλά και χωρίς ισχυρή εναλλακτική πρόταση απέναντί της, ούτως ώστε «οι πολίτες να  θεωρούν πως η ΝΔ θα παραμείνει το πρώτο κόμμα και ότι, με αυτοδυναμία ή χωρίς (με  μετεκλογικές συμμαχίες, προφανώς), θα οδηγήσει την κυβέρνηση Μητσοτάκη σε μία τρίτη θητεία». Ακολούθως, οφείλουν να… προβλέπουν μια – δυό αλήθειες για ξεκάρφωμα, όπως αυτή των 64 λέξεων που… αποκαλύπτει ότι «η πιθανότητα αυτοδυναμίας είναι αμφισβητούμενη από τους ψηφοφόρους» και η άλλη που ομολογεί ότι «μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος επιζητεί την αλλαγή»…

 

Τέλος, οι δημοσκοπήσεις των ημερών μας, οφείλουν να υπονομεύουν συστηματικά με fake ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία κάθε πρόσφατη απόπειρα εμφάνισης νέων πολιτικών σχημάτων με πιθανότητες ανατροπής των συστημικών δημοκοπικών ισορροπιών – όπως τα των Καρυστινού, Τσίπρα και Σαμαρά – «προβλέποντας» ότι «τα νέα πολιτικά σχήματα εμφανίζουν έως τώρα περιορισμένο ενδιαφέρον». Ακριβώς όπως, κάνει και ο «συστημικός αρθρογράφος» της ιστορίας μας, εν κατακλείδι των 64 λέξεων που, εν… αναπτύξει, διαβάσατε όσοι την διαβάσατε. Μιας ιστορίας που δεν είναι παρά ο πολτοποιημένος χυλός μιας δημοσκόπησης των ημερών μας στο μίξερ ενός αντισυστημικού αρθρογράφου των ημερών μας.