Οι ενδιάμεσες, η «πτώση» του Τράμπ και ένας... ψιλοτραμπιστής ονόματι Κυριάκος

Αν είχαμε στην Ελλάδα ενδιάμεσες εκλογές και ενωμένη αντιπολίτευση, ο «Μητσοτακισμός» θα ήταν μια άγνωστη λέξη

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Εσείς, εκεί στο Ellada, ενδιάμεσες εκλογές έχετε;», με ρώτησε ο Άλεξ, γιός μιας οικογενειακής φίλης, φοιτητής στο Κολούμπια της Νέας Υόρκης. Όχι, ούτε ενδιάμεσες εκλογές, ούτε προεδρική Δημοκρατία έχουμε, μόνο... Τράμπ – τρόπος του λέγειν – έχουμε, που ούτε Πρόεδρος, ούτε ακριβώς Τράμπ είναι, ένας ψιλοτραμπιστής πρωθυπουργός είναι, ονόματι Μητσοτάκης. Κι ούτε καν όπως ήταν ο Όρμπαν της Ουγγαρίας ή ο Βούσιτς της Σερβίας (σ. σ: και οι δυό έκπτωτοι, μετά συγχωρήσεως, είναι σήμερα), μόνο «ο πιο διεφθαρμένος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης είναι», όπως λένε οι περισσότεροι πολιτικοί ηγέτες της χώρας, αριστεροί ή δεξιοί, αντίπαλοί του ή... «σύμμαχοι». Ναι, τον Κυριάκο, το γιό του «συχωρεμένου» σήμερα – και εν ζωή ξεφωνημένου απ’ το πανελλήνιο – αποστάτη πατέρα του, Κώστα Μητσοτάκη... έχουμε! Εκόντες – άκοντες, να μας κάθεται στο σβέρκο για δεύτερη συνεχόμενη τετραετία τον έχουμε, ελέω της προαιώνια διαιρεμένης κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, κυρίως, αλλά και του πάντα ευκολόπιστου και πάντα προδομένου λαού μας

Ωστόσο, αν είχαμε «ενδιάμεσες», η κωδωνοκρουσία θανάτου του Μητσοτακισμού θα ηχούσε πιθανότατα πριν ενάμισι χρόνο, με τον τρόπο που ήχησε την περασμένη Τετάρτη η κωδωνοκρουσία θανάτου του Τραμπισμού στις ΗΠΑ και στα δυτικά πέριξ. Τι διάβολο, υποθέτω ότι η προαιώνια διαιρεμένη και νυν πολυδιασπασμένη κεντροαριστερή αντιπολίτευση θα ένωνε τις δυνάμεις της εντός κι εκτός Κογκρέσου – συγνώμη, εντός κι εκτός Βουλής, ήθελα να πω – προκειμένου το εκλογικό σώμα να ψηφίσει αποφασιστικά υπέρ του περιορισμού της εξουσίας – της άκρως καταχρηστικής, έως και κακουργηματικής ασκήσεώς της – του Κυριάκου Μητσοτάκη. Όπως έκανε το εκλογικό σώμα των ΗΠΑ, ψηφίζοντας  αποφασιστικά τον περιορισμό τη εξουσίας – της άκρως καταχρηστικής, έως και κακουργηματικής ασκήσεώς της – του Ντόναλντ Τράμπ. Τώρα, καθώς οι Αμερικανοί ψηφοφόροι απορρίπτουν την ατζέντα του Τράμπ, οι Δημοκρατικοί κερδίζουν την πλειοψηφία και τον έλεγχο της Γερουσίας. Έτσι, θα μπορούν να ερευνούν και να ελέγχουν τον πρόεδρο και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου του, να εφιστούν την προσοχή του κοινού στα δικά τους θέματα ημερήσιας διάταξης, να διεκδικούν τα συνταγματικά προνόμια του Κογκρέσου και να εμποδίζουν τους διορισμούς των Ρεπουμπλικανών δικαστών, κλπ., κλπ.

Εντάξει, έχετε δίκιο να το σκέφτεστε, έχω ξεφύγει, συγκρίνω δυό απολύτως διαφορετικά μεγέθη. Δυό μεγέθη ασύγκριτα, με χαώδεις διαφορές όσον αφορά τις ασκούμενες εξουσιαστικές δυνάμεις και δυναμικές κυρίως, αλλά και τα ποιοτικά μεγέθη... αλλοπροσσαλοτήτων που συνδέουν τους χαρακτήρες των συγκρινόμενων εξουσιαστών. Είπαμε εξ αρχής, ωστόσο, απ’ τη μια ο Τράμπ και ο Τραμπισμός αυτοπροσώπως κι απ’ την άλλη ένας Ευρωπαίος... ψιλοτραμπιστής, ονόματι Μητσοτάκης. Και, το δυστύχημα είναι ότι εμείς, εδώ στο... Ellada, ενδιάμεσες εκλογές δεν έχουμε. Έτσι, ενώ ο πρώτος θα εισέλθει στο 2027 σε ένα εχθρικό Κογκρέσο, με αισθητά μειωμένη  εξουσιαστική δύναμη, μια κατακόρυφη πτώση του ποσοστού αποδοχής του και ένα τετελεσμένο όριο θητείας, ο δεύτερος θα εισέλθει στο ίδιο έτος σχεδιάζοντας – με αρκετές, θαρρώ, πιθανότητες επιτυχίας – την... τρίτη κυβερνητική του θητεία.

 *****************************

 Κλείνω αυτό το απρόβλεπτα συγκριτικό – όπως, εν τέλει, προέκυψε – σημείωμα, με δυό παραγράφους του εξαιρετικού αρθρογράφου του Guardian Αντίτια Τσακραμπόρτι, ο οποίος εξηγεί πώς οι απλοί Αμερικανοί εργαζόμενοι οδήγησαν στον θρίαμβο των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές...

 Πάμε απ’ την αρχή: Εκείνο το ξημέρωμα (σ.σ. μετά την δεύτερη εκλογή Τραμπ), το να είσαι ζωντανός ήταν ευδαιμονία, αλλά το να είσαι δισεκατομμυριούχος ήταν αληθινός παράδεισος. Γιατί, στο πρόσωπο του Τραμπ, οι μεγιστάνες της τεχνολογίας έβλεπαν έναν πολιτικό που μπορούσε να κάνει μαγικά κόλπα, σφυρηλατώντας μια αιώνια συμμαχία ανάμεσα στους ίδιους και την εργατική τάξη της Αμερικής...

»Αυτός ήταν ο πυρήνας του Τραμπισμού, το κόλπο που άφηνε άναυδους τους δεξιούς όλου του κόσμου: πώς μπορούσε να ενώσει τους εργαζόμενους με τον κατώτατο μισθό με το 1% της οικονομικής ελίτ, τους Λατίνους και τους μαύρους ψηφοφόρους με εκείνους που φλέρταραν με τον ρατσισμό, τους πολέμιους τον Έπσταϊν με τους  ομοίους του Έπσταϊν (ποιος μπορεί να ξεχάσει το email του Έλον Μασκ στον Τζέφρι: «Ποια μέρα/νύχτα θα γίνει το πιο ξέφρενο πάρτι στο νησί σου;»). Και το έκανε, όπως οι παλιοί  αλχημιστές, μετατρέποντας τον ταξικό ανταγωνισμό σε πολιτισμικό πόλεμο... «Ξεχάστε την αύξηση μισθών - έχετε ακουστά για τους Αϊτινούς που τρώνε σκύλους;» (......)

»Οι ιδιοκτήτες μέσων ενημέρωσης της Σίλικον Βάλεϊ, της Γουόλ Στριτ και της ανατολικής ακτής είδαν τον Τραμπισμό όχι ως πολιτική στρατηγική, αλλά ως μια στροφή στο σύνολο του πολιτικού πολιτισμού: μια μετατόπιση του κέντρου βάρους προς τα δεξιά. Έκαναν λάθος. Το βράδυ της Τρίτης σήμανε την ολοκληρωτική απόρριψη του προέδρου. Πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές, υπερπλούσιοι χορηγοί όπως ο Μασκ πόνταραν δισεκατομμύρια στους πληρεξουσίους του Τραμπ, αλλά η εργατική και η μεσαία τάξη δεν το δέχτηκαν. Ο σχετικά νέος συνασπισμός δυνάμεων που οδήγησε τον ‘πορτοκαλί άνδρα’ στον Λευκό Οίκο διαλύθηκε από την παραδοσιακή πάλη των τάξεων».

Οι ανατροπές με Λούλα και «Λίστα» και η σιωπή των Τραμπικών... αμνών

Οι πιθανές επιδράσεις των απρόβλεπτων αποτελεσμάτων σε Βραζιλία και Σερβία στις επερχόμενες εκλογές σε επτά και πλέον χώρες της ΕΕ

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Επιτέλους, δυό μεγάλα πολιτικά χαμόγελα σχηματίστηκαν στον σκοτεινιασμένο ουρανό του προοδευτικού κόσμου Δύσης και Ανατολής, την περασμένη Δευτέρα. Το πρώτο είχε να κάνει με τη νίκη του Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα στις προεδρικές εκλογές της Βραζιλίας το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, έναν πραγματικό θρίαμβο για τον ίδιο, τη χώρα του και τον κόσμο. Ο θρυλικός 80χρονος πρόεδρος άρπαξε στην κυριολεξία τη νίκη από τα σαγόνια της ήττας, μπλόκαρε την άνοδο της ακροδεξιάς του Φλάβιο Μπολσονάρο (υιού του έκπτωτου κατάδικου Ζαΐχ Μπολσονάρο) και, το λιγότερο, «έσωσε το διαπλανητικό σύστημα κλιματισμού, τον Αμαζόνιο, από ανεπανόρθωτη καταστροφή», όπως σχολίασε ο διευθυντής του Guardian...

Το δεύτερο, πιο φρέσκο, πιο νεανικό, πιο γοητευτικό για την σύγχρονη  ευρωπαϊκή κεντροαριστερά και πιο κοντινό στη χώρα μας χαμόγελο ζωγραφίστηκε όταν, το ίδιο Σαββατοκύριακο, η «Φοιτητική Λίστα» – το  κίνημα των Σέρβων φοιτητών που ξεσηκώθηκαν προ διετίας μετά την τραγωδία του Νόβι Σαντ* – κέρδισε μια απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, βάζοντας τέλος στη δεκατετραετή απολυταρχία Αλεξάνταρ Βούτσιτς. Ενός προέδρου που κυβερνούσε α λα Όρμπαν, μέσω ενός συνδυασμού ευνοιοκρατίας, πατρωνίας και εκφοβιστικού αυταρχισμού, «εκπροσωπώντας πάντα τα δικά του συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα της Σερβίας», όπως δήλωσε ο υποψήφιος με τη «Λίστα» καθηγητής Γ. Γκάσιτς. Ήταν, πραγματικά, ένα πρωτόγνωρα εκπληκτικό εκλογικό αποτέλεσμα, για ένα κίνημα χωρίς ηγέτες, που γεννήθηκε μέσα από κοινωνικές διαμαρτυρίες...

Ιδιαίτερα το πρώτο, το χαμόγελο για την νίκη του Ιγνάσιο Λούλα, πότε γλυκό, πότε πικρό, άλλοτε πραγματικό ή ψεύτικο και άλλοτε υποκριτικό ή διπλωματικό, απλώθηκε και αποτυπώθηκε στα πρόσωπα ή στις αντιδράσεις του συνόλου των δημοκρατικών πολιτικών ηγετών του... κόσμου τούτου, (καλά, οι δικοί μας της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης – Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Βαρουφάκης, Δούρου και Σακελλαρίδης –  έδωσαν τα ρέστα τους σε χαμόγελα και δηλώσεις) εξαιρουμένων (απολύτως, σύμφωνα με τα ραντάρ της Τεχνητής Νοημοσύνης) δύο εξ αυτών: των κ.κ. Ντόναλντ Τράμπ και Κυριάκου Μητσοτάκη!..

Αλλοίμονο, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει καυχηθεί προσφάτως για «πολλούς ανθρώπους που εξέλεξε» στη Λατινική Αμερική, αυτοαποκαλούμενος «παράγοντας που διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο, αφότου μια σειρά από δεξιούς υποψηφίους (σ. σ: εντός και εκτός αμερικανικής ηπείρου) που ευθυγραμμίστηκαν με την Ουάσιγκτον έχουν κερδίσει την εξουσία». Εννοούσε, ασφαλώς, τους Λατινοαμερικανούς και τους Ευρωπαίους ηγέτες που εμείς οι... λαϊκιστές Ευρωπαίοι πολίτες αποκαλούμε «Τραμπιστές». Και ναι, αυτό είναι ένα σχόλιο για την... μούγκα Μητσοτάκη όσον αφορά τον εκλογικό θρίαμβο Λούλα... 

Επί της ουσίας τώρα, αν και ο Ντόναλντ Τράμπ δεν υποστήριξε ανοιχτά τον υιό Μπολσονάρο, η σύνδεσή του με το Μπολσοναραίϊκο είναι καρατσεκαρισμένη – δεν είναι τυχαίο ότι μετά τον θρίαμβο Λούλα, ο... μικρός Φλάβιο «έφυγε νύχτα» πετώντας προς τις ΗΠΑ – και η επιρροή στην εκλογική εκστρατεία του ήταν μεγάλη. Μόλις πέρυσι, άλλωστε, είχε καταγγείλει τη δίκη του συμμάχου του – πραξικοπηματία και πατρός του Φλάβιο – Ζαΐχ Μπολσονάρο στο Ανώτατο Δικαστήριο ως «κυνήγι μαγισσών», επιβάλλοντας έκτακτους δασμούς 50% στις βραζιλιάνικες εισαγωγές ως αντίποινα για αυτό που ισχυρίστηκε ότι ήταν πολιτική δίωξη. Ο Λούλα, εξάλλου, έχει αυτοαποκαλεστεί υπερασπιστής της χώρας του ενάντια στα «αποικιακά» σχέδια του Τραμπ, απορρίπτοντας προσκλήσεις ένταξής του στον αμφιλεγόμενο «συνασπισμό χωρών της Λατινικής Αμερικής που διεξάγουν στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των καρτέλ ναρκωτικών μαζί με το Πεντάγωνο». Κάτι που, αν είχε αποδεχθεί, θα μπορούσε να  έχει ως αποτέλεσμα μια πολύ μεγαλύτερη εμπλοκή των ΗΠΑ σε βραζιλιάνικο έδαφος. Η νίκη του Ιγνάσιο Λούλα, εν τέλει, εδραιώνει μια πολυμερή εξωτερική πολιτική και μια ρεαλιστική προσέγγιση στις σχέσεις με τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Ρωσία...

Από την άλλη, αν ο σχηματισμός κυβέρνησης από την «Φοιτητική Λίστα» ευδοκιμήσει, πρώτη προτεραιότητα της θα είναι η ανατροπή μεγάλου μέρους της κληρονομιάς του Βούτσιτς και του κόμματός του,  ξεκινώντας – με τι άλλο; – «Με την αντιστροφή ετών οπισθοδρόμησης του κράτους δικαίου», όπως λένε οι ακτιβιστές νικητές... Θα επιχειρήσουν να επαναφέρουν επίσης, τη σχέση της Σερβίας με τις Βρυξέλλες, την οποία, όπως υποστηρίζουν, «ο Βούτσιτς διαχειριζόταν περισσότερο ως εργαλείο συναλλαγής παρά ως μια πραγματική πορεία προς την ένταξη στην ΕΕ»...

Δυο μεγάλα πολιτικά χαμόγελα, λοιπόν, στον σκοτεινιασμένο ουρανό του προοδευτικού κόσμου Δύσης και Ανατολής, σχηματισμένα από δυό εκλογικές ανατροπές υψηλού διακυβεύματος, τον θρίαμβο Λούλα στη Βραζιλία προχθές, και αυτή την απρόβλεπτη σερβική νίκη υπέρ της δημοκρατίας χθες. Που, μαζί με την ανατροπή της Τρίτης στο Ισραήλ   (αν αυτή σταθεροποιηθεί εις βάρος του Νετανιάχου τις επόμενες μέρες) και εκείνη από το προσδοκώμενο αποτέλεσμα εις βάρος του Τράμπ στις ενδιάμεσες εκλογές (Κογκρέσο) την ερχόμενη Τρίτη στις ΗΠΑ, μπορούν να έχουν ισχυρές επιδράσεις στα εκλογικά αποτελέσματα των επερχόμενων (σε επτά και πλέον ευρωπαϊκές χώρες) εκλογών, και σημαντικούς κλονισμούς όσον αφορά τις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες πολιτικές και οικονομικές ισορροπίες.

Οι ανάξιοι πολιτικοί ηγέτες της ΕΕ υπό το κράτος της «Gen Z» οργής...

 Η διαρκώς αυξανόμενη πεποίθηση ότι αυτό που βιώνουμε δεν είναι μια ακόμα οικονομική κρίση, αλλά μια απόλυτη Κρίση Δημοκρατίας

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Λίγες μέρες πριν – τις μέρες που ο ευρωπαϊκός κοινωνικός ξεσηκωμός (για προσβάσιμη στέγη, φθηνότερα καύσιμα και είδη πρώτης ανάγκης και σύγχρονα σχολεία) βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη, με το γεγονός να δεσπόζει στα πρωτοσέλιδα των ελληνικών ΜΜΕ, ένα πολλαπλό... ζηλόφθονο ερώτημα επικρατούσε στα αριστερόστροφα time line των social media: «Γιατί στην Ελλάδα δεν τρέχει τίποτα; Γιατί αυτοί και όχι εμείς; Γιατί οι Έλληνες δεν ξεσηκώνονται όπως οι Γάλλοι, οι Ιταλοί, οι Ισπανοί, οι Βέλγοι, ακόμα και οι Αλβανοί;». Και οι ερωτώντες, πότε θυμωμένοι – πότε απεγνωσμένοι – πάντα τοξικοί, «πυροβολούσαν» την «γ@@@@@@η την κυβέρνηση», τους «τάδε και τους μπήξε τους πολιτικούς» ή την... άτιμη και απαθή κοινωνία του καναπέ. Δηλαδή, εαυτούς και αλλήλους...  

Μέχρι που, την περασμένη Τετάρτη, οι Έλληνες μαθητές και καθηγητές έμοιαζαν να μπαίνουν στο χορό του Ευρωπαϊκού κοινωνικού ξεσηκωμού με μαζικές διαδηλώσεις σε όλες της πόλεις της χώρας, αναγκάζοντας το κράτος Μητσοτάκη να προβεί σε... μετρήσεις  των μεγεθών του υποφώσκοντος κοινωνικού βρασμού στην ελληνική επικράτεια. Τις πιθανότητες που έχει η σπίθα που σιγοκαίει στους αρμούς του απισχνασμένου (όπως τον θεωρούν) κοινωνικού ιστού να ανάψει, να γίνει φωτιά και να τους «κάψει»... 

Όμως όχι, «Η εκτίμηση της επιχειρησιακής αλλά και της πολιτικής ηγεσίας είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν συντρέχουν οι λόγοι στη χώρα μας για να επεκταθεί επί ελληνικού εδάφους κάποια αντίστοιχη (σ. σ: με αυτές που εκδηλώνονται στις ευρωπαϊκές χώρες) ταραχή: οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν έχουν πάρει τέτοια ‘μηνύματα’, ενώ και οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι δεν ‘σιγοβράζει’ κοινωνικά κάποια ανησυχητική κατάσταση», μας πληροφορούσαν οι κυβερνητικοί ρεπόρτερ...

Την ίδια Τετάρτη, επίσης (την ημέρα των πανελλαδικών μαθητικών κινητοποιήσεων, εννοώ), τα επιτελεία των δυό δημοσκοπικά μεγαλύτερων κεντροαριστερών κομμάτων (Ε.ΛΑ.Σ και ΠΑΣΟΚ) που δηλώνουν ότι διεκδικούν την κυβερνητική εξουσία, μετρούσαν με παραπονεμένη... περίσκεψη την μεταξύ τους διαφορά σε πρόθεση ψήφου που, σύμφωνα με τη νέα δημοσκόπηση της GPO, παρέμενε σταθεροποιημένη από τον Σεπτέμβρη και εντεύθεν στις 2,3 ποσοστιαίες μονάδες: 13,5% η ΕΛΑΣ και 11,2% το ΠΑΣΟΚ. Κι ούτε βλέμμα, ούτε λέξη, ούτε ένα μήνυμα αλληλεγγύης στους μαθητές και τους δασκάλους τους, που βγήκαν στους δρόμους (διεκδικώντας σύγχρονα σχολεία με αυξημένη χρηματοδότηση, ασφαλείς υποδομές, κάλυψη των κενών θέσεων διδασκαλίας και φοιτητική μέριμνα) και έμοιαζαν να μπαίνουν στο χορό του ευρωπαϊκού κοινωνικού ξεσηκωμού.

Αυτοί είναι οι πολιτικοί μας, αυτοί είναι οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες  του 21^ου αιώνα. Ιδιαίτερα την τελευταία δεκαετία, αποστρέφουν όλο και περισσότερο το βλέμμα τους από την κοινωνία, τα μεγάλα –  δυσβάσταχτα προβλήματα επιβίωσης των λαών και, παραβιάζοντας το  «κοινωνικό συμβόλαιο» (που από την εποχή της Διαφωτισμού συνοδεύει τις ευρωπαϊκές δημοκρατίες), επιδίδονται στην εξουσιαστική τους συντήρηση (και μια, και δυό και τρεις... τετραετίες), κυβερνώντας επ’ ωφελεία των ολιγαρχών του πλούτου που τους στηρίζουν.   

Εξ ου και η αιτία του ευρωπαϊκού κοινωνικού ξεσηκωμού αποδίδεται, από Γάλλους αναλυτές και διανοούμενους, στην ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι το κοινωνικό συμβόλαιο έχει σπάσει: «Οι νέοι, ας πούμε, αισθάνονται απογοητευμένοι από το υποχρηματοδοτούμενο και άνισο εκπαιδευτικό σύστημα και φοβούνται τις μελλοντικές επιπτώσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης και της κλιματικής κρίσης. Όπως συμβαίνει ολοένα και περισσότερο σε όλη την Ευρώπη, δεν εμπιστεύονται πλέον τους κυρίαρχους πολιτικούς για να βρουν απαντήσεις. Η κλίμακα των διαμαρτυριών τους (σ. σ: στη Γαλλία) δείχνει ότι η δυσαρέσκεια της γενιάς Ζ (η Γενιά Ζ – Generation Z ή Gen Z – περιλαμβάνει τα άτομα που γεννήθηκαν μεταξύ 1997 και 2012) έχει συγχωνευθεί με τις διαμαρτυρίες που εκδηλώνονται στις παραμελημένες πόλεις και τα προάστια της χώρας, τα οποία έχουν υποστεί επανειλημμένα οικονομικά σοκ...».

Φυσικά, αν διευρύνουμε χωροταξικά και ηλικιακά τα αισθήματα απογοήτευσης και δυσαρέσκειας που κάνουν την γενιά Ζ να ξεσηκώνεται και να διαμαρτύρεται, θα «αποτυπώσουμε» ανάγλυφα και την απογοήτευση που βιώνουν οι Έλληνες πολίτες, οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Αλβανοί, οι απλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο: την αυξανόμενη πεποίθηση ότι αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς μια κρίση Στέγασης, Παιδείας, Υγείας, είναι κρίση δημοκρατίας. Η δημοκρατία υπόσχεται ότι οι συνθήκες διαβίωσής μας διαμορφώνονται από όλους μας, ανεξάρτητα από τη θέση μας στη ζωή. Ωστόσο, οι αποφάσεις σχετικά με τη Στέγαση, την Υγεία, την Παιδεία έχουν συστηματικά αφαιρεθεί από τον δημοκρατικό έλεγχο και έχουν παραδοθεί σε οικονομικούς παράγοντες, όπως εταιρείες ιδιωτικών κεφαλαίων, επενδυτικά trusts τροφίμων, καυσίμων και ακινήτων. Και φως, νερό, τηλέφωνο, και...   Άσ’ τα να πάνε...

Όταν δυό αριστερόστροφες γραφίδες «σφάζονται», Ανατολικά της Εδέμ!..

Η ανούσια – και περαιτέρω ζημιογόνος για την δημοκρατική αντιπολίτευση – σύγκρουση των «μονομάχων της δεύτερης θέσης» Τσίπρα – Ανδρουλάκη

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

 

Αχός βαρύς ακούγονταν, πολλά... ντουφέκια πέφταν τις προηγούμενες μέρες στην μεγάλη, τρόπος του λέγειν, περιοχή της κεντροαριστεράς. Πυρ κατά ριπάς (ανάγωγες κραυγές και ανάρμοστες λέξεις – ύβρεις) από σεσημασμένη και ως «σταλινική» γραφίδα πρώην και νυν συνεργάτη του πρώην αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα – που τώρα, εν τη ρύμη του λόγου και του... χρόνου, έγινε ΕΛ.Α.Σ – με στόχο τον πρόεδρο του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Ανδρουλάκη απ’ τη μια... Κι απ’ την άλλη, λέξεις πολιτικά προσβλητικές έως και παραληρηματικές, από  ξεκάθαρα διατεταγμένες – στην υπηρεσία του πρώην αρχηγού του κόμματος ΚΙΝΑΛ που ήταν και... ξανάγινε ΠΑΣΟΚ – γραφίδες, με στόχο τον πρόεδρο του ΕΛ.Α.Σ κ. Τσίπρα...

 

«Ανούσιος και περαιτέρω ζημιογόνος για την δημοκρατική αντιπολίτευση δημόσιος τσαμπουκάς μεταξύ ταυτοποιημένων ‘εκπροσώπων’ των Τσίπρα και Ανδρουλάκη, για το ποιος απ’ τους δυο έχει το πάνω χέρι στη δημοκρατική παράταξη», χαρακτηρίστηκαν  από   παλαιό – καλό πολιτικό συντάκτη οι εν λόγω... «ντουφεκιές» που, επί τριήμερο, αναστάτωναν τις αριστερόστροφες γειτονιές των social media... «Μπα, η ζημιά έχει γίνει και είναι οριστικά ανεπανόρθωτη σκέφτηκα», καθώς τα νούμερα στη... δημοσκόπηση της ημέρας έδειχναν ότι οι δυό «μονομάχοι της δεύτερης θέσης» (σ. σ: ποιος θα ‘ναι δεύτερος, πίσω απ’ τον Μητσοτάκη!) είναι ίσα βάρκα – ίσα νερά: 14,5% ο Τσίπρας, 13,5% ο Ανδρουλάκης. Να βλέπουν την πλάτη του «πιο διεφθαρμένου πρωθυπουργού της μεταπολίτευσης» με τα κιάλια (στο 27%!..) και στο καπάκι να βάζουν τις... γραφίδες τους να πλακώνονται, ποιος είναι πρώτος στο χωριό. Κι ακόμα χειρότερα, ποιος έχει το... πάνω χέρι στη δημοκρατική παράταξη!..

 

Κανένας! Η πολιτική μετριέται με γεγονότα, δεδομένα, πραγματικά περιστατικά ή στοιχεία... facts, που λένε οι αγγλομαθείς νεοέλληνες, και όχι αμφιλεγόμενα νούμερα δημοσκοπήσεων. Γεγονός είναι ότι η σειρά «Ανατολικά της Εδέμ» – βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζον Στάινμπεκ, σε σενάριο και παραγωγή της της Ζόι Καζάν (εγγονής του δικού μας Ηλία Καζάν παρακαλώ!) σημειώνει τεράστια επιτυχία καθώς προβάλλεται παντού στον κόσμο (και στη χώρα μας) απ’ το παγκόσμιο Netflix. Γιατί άραγε; Διότι «ο Τζον Στάινμπεκ, 57 χρόνια μετά τον θάνατό του, μοιάζει ξαφνικά τρομακτικά επίκαιρος – και περιζήτητος», γράφει ο Κωνσταντίνος Δέδες στην εφημερίδα Το Βήμα, και αυτό, γιατί η συγκεκριμένη σειρά επιβεβαιώνει ότι τα προβλήματα που περιγράφει ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας, παραμένουν άλυτα και στην σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα:

 

«Η επαναφορά του Στάινμπεκ αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα αν σκεφτούμε το σημερινό πολιτικό περιβάλλον», εξηγεί ο κ. Δέδες: «Τα έργα του αποτελούν σκληρή κριτική στην κοινωνική ανισότητα. (...) Σήμερα, όταν εκατομμύρια Αμερικανοί (και Έλληνες και Ευρωπαίοι, και Ασιάτες και Αφρικανοί, συμπληρώνω εγώ) εξακολουθούν να ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και η πρόσβαση σε στέγη, υγεία και κοινωνική στήριξη γίνεται όλο και πιο δύσκολη, ο Στάινμπεκ ανεβαίνει στον αφρό της επικαιρότητας και της ζήτησης...».

 

Ισχύει: «Η μόνη αληθινή ελευθερία σ’ αυτόν τον κόσμο είναι η οικονομική ελευθερία», ακούγεται να μονολογεί σε μια σκηνή της σειράς η πρωταγωνίστρια Κάθι (Φλόρενς Πιού) καθώς κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη της κρεβατοκάμαράς της στον οίκο ανοχής όπου την οδήγησε ή έλλειψη της οικονομικής ελευθερίας εκεί έξω (σ. σ: στην Αμερική των αρχών του 20^ου αιώνα), και αυτό είναι fact!.. Γεγονός, πραγματικότητα, για τότε και για τώρα. Χθες, ας πούμε, στην παρούσα  ευρωπαϊκή πραγματικότητα για την ακρίβεια, η Σύνοδος Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης θύμιζε τον οίκο ανοχής, μετά συγχωρήσεως, της σειράς «Ανατολικά της Εδέμ», καθώς οι μεσήλικες και γηραιοί Ευρωπαίοι ηγέτες (με τον δικό μας –  «τον πιο διεφθαρμένο Έλληνα πρωθυπουργό της μεταπολίτευσης» σε...πρώτο πλάνο – επιδίδονταν σε ανάρμοστες ψιθυριστές επαφές, και κραυγαλέες σαδιστικές συγκρούσεις, με αντικείμενο την περαιτέρω μείωση της ισχνότατης ήδη οικονομικής ελευθερίας υμών, των Ευρωπαίων πολιτών...

 

Έ, λοιπόν, βάλτε όλα αυτά στο... φόντο. Και, μπροστά του, κάντε εικόνα τους «μονομάχους της δεύτερης θέσης» Αλέξη Τσίπρα και Νίκο Ανδρουλάκη να βλέπουν την πλάτη του Μητσοτάκη με τα κιάλια (στο 27%!..) και στο καπάκι να βάζουν τις... γραφίδες τους να πλακώνονται, ποιος έχει το πάνω χέρι... Ανατολικά της Εδέμ!

 

«Στέγη, τροφή, προστασία»: το πανευρωπαϊκό κοινωνικό αίτημα που αλλάζει τις ισορροπίες...

Όταν τα δραματικά λαϊκά προβλήματα στέγασης, διατροφής και ασφάλειας αποσταθεροποιούν «καθεστώτα» και ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Σ’ ευχαριστώ, ω εταιρεία / εν αφθονία μου παρέχεις / στέγη, τροφή, και προστασία», τραγουδούσε το 1971 ο... αριστερούτσικος, ακόμα τότε, Διονύσης Σαββόπουλος (στον περίφημο «Μπάλο» του), αυτοσαρκαζόμενος για την εγκατάλειψη του άναρχου κι αδέσποτου νεανικού τρόπου ζωής του και την οριστική επαγγελματική του ένταξη στο καπιταλιστικό σύστημα εργασίας με ένα πλουσιοπάροχο, φαντάζομαι, συμβόλαιο στη δισκογραφική εταιρία «Λύρα». Σήμερα, 57 χρόνια μετά, οι στίχοι αυτοί, το ουσιώδες περιεχόμενό τους με την αξιολογική σειρά που τίθεται στον εν λόγω στίχο του Σαββόπουλου,   («Στέγη – τροφή – προστασία» ) είναι το πολυπόθητο ζητούμενο για εκατομμύρια Ευρωπαίων εργαζομένων. Ένα απεγνωσμένο αίτημα ζωής που μοιάζει ουτοπικό όχι μόνο ως στίχοι τραγουδιού, αλλά ακόμα και ως... προσευχή.

Η στέγη ή στέγαση (η έλλειψη οικονομικά προσιτής στέγης για την μέση αστική  οικογένεια) αποτελεί τεράστιο πρόβλημα στην Ελλάδα, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ, σ’ ολόκληρη την ήπειρο, με δραματικές κοινωνικές και ανησυχητικές πολιτικές συνέπειες. Η παραίτηση και η προσφυγή σε πρόωρες εκλογές του τελευταίου των Ευρωπαίων συνεπών σοσιαλιστών, του πρωθυπουργού της Ισπανίας Πέδρο Σάντσεθ, ας πούμε, εξαιτίας των γιγάντιων λαϊκών κινητοποιήσεων για φθηνή στέγη, προκαλεί ήδη ένα ντόμινο πιθανοτήτων ανατροπής της υφιστάμενης πολιτικής ισορροπίας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο.

Το χειρότερο είναι ότι μια ήττα του Πέδρο Σάντσεθ στις πρόωρες εκλογές της Ισπανίας μπορεί να αποσταθεροποιήσει την ΕΕ, θέτοντας τους Σοσιαλιστές και τους Δημοκράτες σε μειονεκτική θέση στις Βρυξέλλες και ωθώντας τους σε μια πιο αντιπαραθετική στάση. Και αυτό γιατί, μέχρι σήμερα, ο Σάντσεθ – ο μόνος ηγέτης που ήταν  ευθυγραμμισμένος με τους Σοσιαλιστές και κυβερνούσε αυτή τη μεγάλη χώρα της ΕΕ – παρείχε ένα κεντροαριστερό αντίβαρο στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, το οποίο κυριαρχείται σε μεγάλο βαθμό από την κεντροδεξιά. Και καθώς, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, στις επερχόμενες εκλογές η χώρα θα ψηφίσει μια κυβέρνηση με επικεφαλής το κεντροδεξιό Λαϊκό Κόμμα, αν αυτό συμβεί το «σοσιαλιστικό αντίβαρο Σάντσεθ» θα καταρρεύσει, οι πολιτικές ισορροπίες θα ανατραπούν...

Στην Ελλάδα τώρα, ενώ είναι κοινός κοινωνικός και... δημοσκοπικός τόπος ότι η στέγη ή στέγαση (η έλλειψη οικονομικά προσιτής στέγης για την μέση ελληνική οικογένεια) και η «τροφή», τα τρόφιμα (η  έλλειψη οικονομικά προσιτών ειδών διατροφής – και πρώτης ανάγκης εν γένει – για την μέση ελληνική οικογένεια) συναποτελούν τα δυο κορυφαία προβλήματα που στοιχειώνουν την ελληνική κοινωνία, ο πρωθυπουργός της χώρας και πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης σφυρίζει αδιάφορα... ιδέες για  «δημιουργία ενός νέου είδους προϊόντος στον ιδιωτικό τομέα που θα είναι ένα προϊόν “χτίσιμο για ενοικίαση – build to rent”, με θέσπιση πολιτικών συμφωνιών που θα παρέχουν κίνητρα (σ. σ: κίνητρα για κυβερνητικές μπίζνες προφανώς, τα γνωστά Μητσοτακέικα bonus σε μεγαλοεργολάβους – εταίρους του ίσως;) για μεγαλύτερο ύψος στα κτίριά μας∙ γιατί... αυτή είναι μια πυκνοκατοικημένη πόλη, δεν έχουμε χώρο»!..

Περιέργως, ενθαρρυντική για την κεντροαριστερά ήταν αυτή τη φορά, η «πληρωμένη απάντηση» του αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Ανδρουλάκη, στα... build to rent σφυρίγματα Μητσοτάκη: «Το στεγαστικό δεν λύνεται με αστικές χαράδρες και μπόνους ορόφων», τον ξεφώνισε, χαρακτηρίζοντας την    πρωθυπουργική πρόταση για την παροχή μπόνους δύο ή τριών επιπλέον ορόφων ως «μια επιλογή που κινδυνεύει να μετατρέψει το στεγαστικό πρόβλημα σε «μπίζνα για τους εργολάβους». Και αντιπρότεινε την επιτάχυνση των σχεδίων πόλης και την οριζόντια ανάπτυξη των αστικών περιοχών»...

Οφείλουμε να σημειώσουμε, τέλος, ότι ο Αλέξης Τσίπρας του Ε.ΛΑ.Σ. είχε προηγηθεί και των δυό με εκείνο το αναρτημένο στα κοινωνικά δίκτυα βίντεο, μέσω του οποίου υποσχόταν την εφαρμογή δέσμης 5 μέτρων «για να δοθεί λύση στο εκρηκτικό πρόβλημα της κατοικίας στη χώρα μας», όταν έλθει εν τη βασιλεία του: μέτρα... Μαμντανικά, μα ελαφρώς ουτοπικά όσον αφορά την πιθανότητα εφαρμογής τους στο πλαίσιο των συστημικών δομών Δικαίου της ΕΕ, όπως «η  ίδρυση μη κερδοσκοπικού δημόσιου φορέα διαχείρισης στεγαστικών δανείων, αλλά και της δημόσιας ακίνητης περιουσίας με (σ. σ: κοινωνικά δίκαιο, ασφαλώς) στόχο, τα ακίνητα που σήμερα μένουν κλειστά, ανενεργά, να μπορούν να μετατραπούν σε κοινωνική κατοικία, προσιτή στέγη για όλους, ιδιαίτερα για τους νέους», ο «πολύ υψηλός φόρος για μεταβίβαση ακίνητης περιουσίας προς εταιρείες εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης» και «ο έλεγχος και περιορισμός του Airbnb, ιδιαίτερα σε περιοχές υψηλής ζήτησης κατοικίας»...

Κατά τα λοιπά, όπως έγραφε προ ημερών ο αρθρογράφος Αντώνης Καρακούσης στην εφημερίδα Το Βήμα, «Ο κόσμος παραμένει κατακερματισμένος και εγκλωβισμένος στους παραλογισμούς του Ντόναλντ Τραμπ, οι δύο μείζονες πολεμικές συγκρούσεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή διατηρούνται ενεργές και η διεθνής οικονομία ορίζεται από τις συνέπειες αυτών....».

Εν κατακλείδι, «Στέγη, τροφή και προστασία – τουτέστιν ασφάλεια», είναι το πολυπόθητο ζητούμενο για εκατομμύρια Ευρωπαίων εργαζομένων. Ένα απεγνωσμένο αίτημα ζωής που μοιάζει ουτοπικό όχι μόνο ως στίχος τραγουδιού, αλλά ακόμα και σαν παγκόσμια  προσευχή...

Η πολιτική αναξιοπιστία πίσω απ’ την απατηλή διαφορά προσώπων και ιδεών

Ένα «σχόλιο» με αφορμή την κυβερνητική – και όχι μόνο –   απάθεια απέναντι στα ξέπνοα λαϊκά SOS για την αβάσταχτη ακρίβεια σε τρόφιμα και καύσιμα

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Αν εξαιρέσει κανείς τις μικρές δυσάρεστες αναταράξεις που προκάλεσε στην κυβερνητική περιοχή η παραπομπή του πρωθυπουργικού σωματοφύλακα Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο για το μπάζωμα των Τεμπών, και τις αντίστοιχες... μικροπολιτικά χαιρέκακες που, η ίδια εξέλιξη, προκάλεσε στις κεντροαριστερές περιοχές της Χαριλάου Τρικούπη και της Αμαλίας, η εβδομάδα αυτή ήταν μια άσκηση στην πλήξη... Σαν ένα εβδομαδιαίο ταξίδι στο πουθενά, στο τίποτα, σαν αυτά που είδες, άκουσες, έμαθες να τα 'χεις ξαναδεί, ξανακούσει, ξαναμάθει. Αυτό που με κρατούσε ζωντανό, να ξυπνάω το πρωί, να πίνω τον καφέ μου, να διαβάζω τον ημερήσιο Τύπο, να σερφάρω στα social media και να σχολιάζω πράγματα που έχω ξαναδεί, ξανακούσει, ξαναμάθει, δεν ήταν παρά η κρυφή γοητεία της πλήξης να σχολιάζεις πράγματα που έχεις ξαναδεί, ξανακούσει, ξανασχολιάσει...

«Είναι η απάθεια των πολιτικών ως παρακολούθημα της αναξιοπιστίας τους», σκέφτομαι: η κυβερνητική απάθεια απέναντι στα ξέπνοα κοινωνικά SOS για την αβάσταχτη ακρίβεια και την απολυτοποίηση της εισοδηματικής ανεπάρκειάς τους – η κραυγή αγωνίας των φορέων της εφοδιαστικής αλυσίδας και των οδικών μεταφορών για άμεσα μέτρα αντιμετώπισης της εκρηκτικής αύξησης στις τιμές των καυσίμων!.. Με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη να σφυρίζει, ως συνήθως, αδιάφορα. «5 λεπτά αύξηση επιδότησης στο πετρέλαιο κίνησης» και νέα... διεύρυνση στο  λαστιχοποιημένο καθεστώς δόσεων που από 72 ξαναγίνονται 120... Και την  κεντροαριστερή αντιπολίτευση να παίζει το ίδιο αρχαίο, σκεβρωμένο   βιολί της πολιτικής διαμαρτυρίας: με το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη να καταγγέλλει τον «πανικόβλητο φορολάγνο πρωθυπουργό» που «εμμονικά αρνείται να μειώσει τον ΕΦΚ λεηλατώντας το εισόδημα των πολιτών», και το ΕΛ.Α.Σ του κ. Τσίπρα απλά να μας... ενημερώνει – εμάς τους... κοινού νοός πολίτες – για το πανελλαδικά αυτονόητο, ότι «ο κ. Μητσοτάκης βάφτισε “απάντηση στην ακρίβεια” μια έκπτωση λίγων λεπτών στο diesel για μόλις δεκαπέντε ημέρες», κλπ., κλπ... «Που πάει να πει μία από τα ίδια», καταλήγω απογοητευμένος...  

Μη σκας, «είναι η πλήξη τού να ανακαλύπτεις, κάτω από την απατηλή διαφορά των πραγμάτων και των ιδεών, την αιώνια ταύτιση όλων με όλα», με παρηγορεί ο ανήσυχος φίλος μου Φερνάντο Πεσσόα από τα βάθη του 20ού αιώνα: την απόλυτη ομοιότητα ανάμεσα στο τζαμί, τον αρχαίο ναό και την εκκλησία, την εξομοίωση ανάμεσα στην καλύβα και στο παλάτι, την κοινή οργανική δομή στο κορμί του βαρύτιμα ντυμένου βασιλιά και του γυμνού ιθαγενή, τη διηνεκή σύμπτωση της ζωής με τον εαυτό της, την ισοπέδωση όλων όσα ζούμε, βλέπουμε, ακούμε, μαθαίνουμε»...

«Η πλήξη τού να ανακαλύπτεις, κάτω από την απατηλή διαφορά των πραγμάτων και των ιδεών, την αιώνια ταύτιση όλων με όλα»!.. Όπως η διηνεκής αναξιοπιστία των πολιτικών, κάτω απ’ την  απατηλή διαφορά των ονοματεπωνύμων και των ιδεών, σκέφτομαι, και συνειρμικά «κάνω εικόνα» τους τρεις βασικούς διεκδικητές (Μητσοτάκη, Τσίπρα, Ανδρουλάκη) της κυβερνητικής εξουσίας του παρόντος: «Η αναξιοπιστία των πολιτικών εξακολουθεί να συνιστά ένα καθολικό παγκόσμιο φαινόμενο», μας ενημερώνει μια φρέσκια επιστημονική  έρευνα, πανομοιότυπη με μίαν άλλη της «Ipsos» (στην οποία συμμετείχαν 19.500 ενήλικοι πολίτες κάτω των 75 ετών από 28 χώρες) και η οποία είχε δημοσιευθεί προ πενταετίας, στην εποχή της πανδημίας. Η μόνη... ενδιαφέρουσα απόχρωση που προκύπτει απ’ τη σύγκριση των πορισμάτων των δυό ερευνών είναι ότι, και στη «φρέσκια» έρευνα, η αναξιοπιστία των πολιτικών παραμένει αμετακίνητη στο προ πενταετίας αρνητικό της ρεκόρ: «μόλις ένας στους 10 πολίτες εμπιστεύεται τους πολιτικούς»!..

Και πάλι, καμία έκπληξη!.. Οι πολιτικοί γνωρίζουν ότι είναι αναξιόπιστοι και οι περισσότεροι απ’ αυτούς έχουν αίσθηση του βαθμού αξιοπιστίας τους, ακόμα και εντός του ίδιου του κόμματός τους. Για του λόγου το ασφαλές, θυμίζω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αρκετά πριν εκλεγεί πρωθυπουργός, μιλώντας σε κομματικό ακροατήριο έλεγε ότι «πρέπει να πείσουμε τα παιδιά μας ότι μπορούμε να τους υποσχεθούμε ένα καλύτερο αύριο...».

 

Τότε, μάλιστα, σχολιάζοντας τη συγκεκριμένη ρήση, έγραφα ότι, αν η φράση «πρέπει να πείσουμε τα παιδιά μας ότι μπορούμε να τους υποσχεθούμε ένα καλύτερο αύριο» είναι ο ενσυνείδητος λόγος του αρχηγού της Ν.Δ. και όχι κάποια ατάκα ρουτίνας του λογογράφου του, συνιστά μια δραματική ομολογία πολιτικής αναξιοπιστίας του ιδίου πρώτα απ’ όλα: είμαι τόσο αναξιόπιστος που δεν μπορώ καν να πείσω ότι μπορώ (ότι είμαι σε θέση) να υποσχεθώ οτιδήποτε...

 

Όχι δα, σκέφτομαι τώρα: μια δημόσια πολιτική ομολογία παρόμοιας αυτοκριτικής έντασης προϋποθέτει επίγνωση και αυτογνωσία υψηλού επιπέδου, αρετές που σπάνια ευδοκιμούν στην ιδιοσυγκρασία των πολιτικών εν γένει. Πόσο μάλλον σ’ αυτή του Κυριάκου Μητσοτάκη∙ ενός πολιτικού γόνου που έγινε πρωθυπουργός κληρονομικώ δικαίω.

Ο Μητσοτάκης έπαθε Μέρτς! «Ελπίς μου η… επανάκτηση των χαμένων κεντρώων»

Όπως ο Γερμανός καγκελάριος, ασφυκτιά κι εκείνος, μεταξύ «σκληρής ακροδεξιάς»  και… «μαλακωμένης ριζοσπαστικής Αριστεράς»

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Πώς πάει ο φίλος σου ο Μητσοτάκης;» ρώτησα γνωστό εξηνταπεντάρη δημοσιογράφο που, προ επταετίας, όταν… έσφιξαν τα γάλατα της κρίσης στο χώρο των ΜΜΕ, αποσκίρτησε από την έντυπη δημοσιογραφία όπου εργαζόταν ως επιτελικό στέλεχος και πήγε να δουλέψει (στην κυριολεξία, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ) «παρά τω… πρωθυπουργώ»!.. «Άσε, ο πρόεδρος έπαθε Μέρτς» μου απάντησε χασκογελώντας, ευχαριστημένος προφανώς για τον γρίφο που μ’ έβαζε να λύσω, καθώς άφηνε ένα κέρμα για τον εσπρέσο που έπινε (στο ορθάδικο καφέ της Πλατείας Συντάγματος όπου, τυχαία, τον συνάντησα) κι έκοβε… ρόδα μυρωμένα προς την κατεύθυνση της Βουλής.

Αλήθεια, «τι έπαθε ο Μέρτς (ο καγκελάριος της Γερμανίας είναι ο Μέρτς, αν δεν το ξέρετε) για να το πάθει κι ο Μητσοτάκης», άρχισα να μπαίνω σε σκέψεις, ξετυλίγοντας ασυναίσθητα τον… γρίφο. Ασφαλώς, το τελευταίο που έπαθε ο – ούτως ή άλλως – πολύπαθος Γερμανός καγκελάριος μετά τις απανωτές ακροδεξιές κατραπακιές που έφαγε (στο κρατίδιο της Σαξονίας – Άνχαλτ και σε άλλες τοπικές εκλογές) από το φιλοναζιστικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD), ήρθε ο καταποντισμός του ίδιου και του κόμματός του (CDU) στην τοπική κυβέρνηση του Βερολίνου μετά τη θριαμβευτική επικράτηση της   Αριστεράς (Die Linke) υπό την καθοδήγηση της 45χρονης, τουρκικής καταγωγής, Ελίφ Εράλπ.

Η οποία Ελίφ Εράλπ, εστιάζοντας την προεκλογική εκστρατεία της στην επίλυση του στεγαστικού και άλλων, άμεσου κοινωνικού και οικονομικού χαρακτήρα τοπικών προβλημάτων ( σ. σ: κατά το πρότυπο της εκστρατείας του Ζοχράν Μαμντάνι της Νέας Υόρκης, προφανώς), πέτυχε μια καθαρή νίκη… «Τώρα έχει τη δυνατότητα να εισέλθει στο Κόκκινο Δημαρχείο ως “κυβερνήτρια” αν μπορέσει να σχηματίσει συνασπισμό με τους Πράσινους και τους Σοσιαλδημοκράτες» γράφουν οι αναλυτές, καθώς, «αντίθετα με τα προγνωστικά, το κόμμα της Αριστεράς έχει ένα σαφές προβάδισμα άνω των πέντε μονάδων από τους Χριστιανοδημοκράτες και με το 25% κατάφερε ουσιαστικά να διπλασιάσει τα ποσοστά του»… Εξάλλου, «ακόμα πιο συντριπτική για  τον Μέρτς είναι η ήττα της Χριστιανοδημοκρατίας στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία, όπου μόλις και μετά βίας πέρασε το εκλογικό σκαλοπάτι του 5%, όταν πριν από πέντε χρόνια βρισκόταν στο 13,3%», σημειώνουν. Και καταλήγουν ότι «αυτό, είναι το χειρότερο αποτέλεσμα του CDU στην ιστορία του, σε όλη τη χώρα»!..

«Ωστόσο, ενώ ο ίδιος ο καγκελάριος Μέρτς παραδέχτηκε πως το αποτέλεσμα αυτό είναι «καταστροφικό», δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση ουσιαστικής αυτοκριτικής και αλλαγής πορείας. «Επέμεινε και πάλι στη θεωρία των «δύο άκρων» και στην ανάγκη μεταρρυθμίσεων με στόχο την επανάκτηση των… μυρίων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών ψηφοφόρων που έχασε», σχολιάζει την αντίδραση του Γερμανού καγκελαρίου, εύστοχος αναλυτής του POLITIKO..    

Τι έχουμε εδώ; «Έναν στριμωγμένο εκ δεξιών και εξ ευωνύμων Φρίντριχ Μέρτς έχουμε, να ασφυκτιά  μεταξύ της σκληρής ακροδεξιάς  και της… μαλακωμένης ριζοσπαστικής Αριστεράς: «ακριβώς ή περίπου, όπως ο Μητσοτάκης μετά και την προσθήκη και του… σκληρού εθνικιστή Σαμαρά εκ δεξιών του και, βέβαια, του… μαλακωμένου Τσίπρα εξ αριστερών του», σκέφτομαι. Και, καθώς μαθαίνω πως ο Μητσοτάκης (όπως ο Μέρτς) υπό την δημοσκοπική πίεση των… δυό άκρων ψάχνει επικοινωνιακούς τρόπους και μεταρρυθμιστικά τεχνάσματα για την επανάκτηση των εκατοντάδων χιλιάδων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών ψηφοφόρων που έχασε και χάνει, αισθάνομαι ότι έλυσα τον… γρίφο «Άσε, ο πρόεδρος έπαθε Μέρτς», που μ’ έβαλε να λύσω εκείνος ο «παρά τω πρωθυπουργώ» πρώην δημοσιογράφος. Που, όπως σας είπα, τον συνάντησα σ’ εκείνο το καφέ της Πλατείας Συντάγματος και «έκοψε ρόδα μυρωμένα» όταν τον ρώτησα «πως πάει ο φίλος σου ο Μητσοτάκης»!

ΥΓ: Το… γεγονός ότι «ο Μητσοτάκης έπαθε Μέρτς», υπό την έννοια ότι πιεσμένος εκ δεξιών και εξ ευωνύμων όπως και ο Γερμανός, «ψάχνει εναγωνίως επικοινωνιακούς τρόπους και μεταρρυθμιστικά τεχνάσματα για την επανάκτηση των εκατοντάδων χιλιάδων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών ψηφοφόρων που έχασε και χάνει», επιβεβαιώνεται και από τον έγκυρο – κυρίως ως προς τις εκ δεξιών πληροφορίες του –  «Βηματοδότη» της εφημερίδας Το Βήμα. Ο οποίος προ ημερών έγραφε ότι διακαής πόθος του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να εξασφαλίσει ότι «στις επόμενες εκλογές θα έχει στο πλευρό του τους κεντρώους ψηφοφόρους», και ότι αυτό εκφράζεται και απ’ το γεγονός ότι πρόσφατα… «πήρε και ξεκίνησε να διαβάζει το βιβλίο του γνωστού βρετανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Άντριαν Γούλντριτζ υπό τον τίτλο «Centrists of the World Unite!», που σε απλά ελληνικά αποδίδεται «Κεντρώοι όλου του κόσμου, ενωθείτε»… 

Η… θεαματική αποφυλάκιση του Νεοναζί εν μέσω επέλασης της Ακροδεξιάς στην ΕΕ

Όταν τα ΜΜΕ δίνουν άπλετο  επικοινωνιακό χώρο στον αποφυλακισθέντα πολιτικό – εγκληματία, σε μια άκρως απειλητική για την ευρωπαϊκή Δημοκρατία συγκυρία

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Όλα τα ‘χε η Μαριορή, ο Κασιδιάρης τής έλειπε.. Η χαρά των εμπόρων της πολιτικής τοξικότητας, σαν να λέμε, των ιδιοκτητών των ΜΜΕ της δημοσιογραφικής παρακμής. Στα κανάλια και τις ιστοσελίδες αναφέρομαι που, όπως έγραψε ο παλιός – καλός συνάδελφος Γιάννης Παντελάκης, «διακόπτοντας την ροή των προγραμμάτων τους, μετέτρεψαν την είδηση της αποφυλάκισης του επικίνδυνου νεοναζί σε θέαμα, για να μας πληροφορήσουν σε απευθείας μετάδοση με κάθε λεπτομέρεια για το γεγονός. Με τα δεκάδες μικρόφωνα να στήνονται μπροστά του μετατρέποντας τον σε κεντρικό πρόσωπο και πρωταγωνιστή, και την προβολή των συνθημάτων από τους ομοϊδεάτες του (σ. σ: που αποθέωναν τον εγκληματία… ήρωά τους!) να αποτελούν επανάληψη των μιντιακών αθλιοτήτων των πρώτων χρόνων εμφάνισης της Χρυσής Αυγής…

»Τότε που ο Τράγκας έκανε εκπομπές αποκλειστικά με Χρυσαυγίτες, ο Αναστασιάδης χαριτολογούσε με τον καλεσμένο του Κασιδιάρη, η περίφημη Τατιάνα έκανε αφιερώματα στη σύντροφο Κασιδιάρη, το Πρώτο Θέμα με όρους λάιφ στάιλ μας πληροφορούσε πώς εκπαιδεύονται, αλλά και για την καλοσύνη των νεοφασιστών να περνάνε τις ηλικιωμένες στα απέναντι πεζοδρόμια… Ήταν τότε που δημοσιογράφος του ΣΚΑΙ μίλαγε για ‘’μια σοβαρή Χρυσή Αυγή”. Με αποτέλεσμα το επαναλαμβανόμενο ξέπλυμα να τους κανονικοποιεί περισσότερο, να εθίζει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας στο απόλυτο κακό, ο μισαλλόδοξος λόγος πια  να μην σοκάρει»…

Τότε… Τώρα ο μισαλλόδοξος λόγος ελάχιστα, ελάχιστες και  ελάχιστους σοκάρει, η επέλαση της ακροδεξιάς στην ΕΕ θεωρείται ως… αναμενόμενη: «Κανένας δεν μπορεί να πει ότι εξεπλάγη από την επικράτηση του φιλοναζιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας – Άνχαλτ, αφού   καταγραφόταν ως βεβαιότητα σε όλες τις προεκλογικές δημοσκοπήσεις», γράφουν σε μια εμπεριστατωμένη έρευνά τους για το γερμανικό φαινόμενο οι Μαρία Ψαρά και Κώστας Αργυρός, στην έντυπη έκδοση της Εφημερίδας των Συντακτών. «Αλλά το σοκ παραμένει», συμπληρώνουν. «Το φιλοναζιστικό κόμμα απέτυχε οριακά να εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία, οπότε ευτυχώς δεν θα καταφέρει να υλοποιήσει άμεσα τη φιλοδοξία του να σχηματίσει την πρώτη ακροδεξιά περιφερειακή κυβέρνηση στη Γερμανία μετά την εποχή των ναζί»…

«Ωστόσο, το οριακό αποτέλεσμα ανησυχεί τους αναλυτές για τις επόμενες εκλογικές διαδικασίες», μας πληροφορούν οι δυο ερευνητές της efsyn. Και εξηγούν: Όχι μόνο για αυτές (σ. σ: τις επόμενες εκλογές) που θα γίνουν σύντομα σε άλλα γερμανικά κρατίδια, αλλά και για εκείνες που θα πραγματοποιηθούν σε άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, η Αυστρία, η Ισπανία, ακόμα και το Ηνωμένο Βασίλειο… «Την ίδια στιγμή, οι πανηγυρισμοί Τραμπ, Μασκ και αντ’ αυτών του Πούτιν ενισχύουν αυτήν την ανησυχία», προσθέτουν. Αν δει κανείς τα νούμερα, σχηματίζει μια ιδέα. Στις προηγούμενες εκλογές του 2021, το AfD είχε συγκεντρώσει «μόνο» ένα 20% των ψήφων. Την περασμένη Κυριακή, έφτασε το 44%! Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις, ο μέσος όρος των ποσοστών της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη κυμαίνεται γύρω στο 25%...

«Είσαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είσαστε», θα μας έλεγε ο Ντίνος Ηλιόπουλος αν μας έβλεπε από καμιά γωνιά του χαμένου δημοκρατικού μας… Παραδείσου: η ευρωπαϊκή ακροδεξιά με τους κάθε λογής παλαιοεθνικιστές, τους νεοναζί και τα φασιστοειδή κάθε κοινωνικού τύπου και πολιτικού… brand name, αυξάνεται και πληθύνεται, οι πολιτικοί αναλυτές ανησυχούν για πιθανή επικράτησή της στις επερχόμενες (σε καμιά… δεκαριά ευρωπαϊκές χώρες) εκλογές, οι Τραμπ, Μασκ & ΣΙΑ πανηγυρίζουν, κι εμείς, εδώ στην Ψωροκώσταινα, δίνουμε… άπλετο  επικοινωνιακό χώρο στον (εντελώς τυχαία!..) προεκλογικά αποφυλακισθέντα, επικίνδυνο νεοναζί Κασιδιάρη. Στα κανάλια και τις ιστοσελίδες αναφέρομαι, επαναλαμβάνω, που – όπως έγραψε ο συνάδελφος Γιάννης Παντελάκης – «διακόπτοντας την ροή των προγραμμάτων τους, μετέτρεψαν την είδηση της αποφυλάκισης του επικίνδυνου νεοναζί σε θέαμα - ακρόαμα: «Περάστε κυρίες και κύριοι, το αυγό του φιδιού είναι και πάλι μαζί μας, ελεύθερο, ακμαίο και τσαμπουκαλεμένο, έτοιμο να… εκκολαφθεί και πάλι στη γόνιμη ακροδεξιά περιοχή της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας μας»…

 

Εκεί όπου κατοικοεδρεύουν τα καμουφλαρισμένα φασιστοειδή του κυβερνώντος κόμματος προφανώς, δίπλα – ίσως και μέσα – στο κόμμα της «Νίκης» της Λατινοπούλου και του Βελόπουλου, με το ερώτημα «αν το νομοθετικό πλαίσιο είναι επαρκές για να εμποδίσει την κάθοδο του αποφυλακισθέντος νεοναζί στις εκλογές» να παραμένει μετέωρο, όπως και η «απάντηση» του υπουργού Εσωτερικών Θοδωρή Λιβάνιου επ’ αυτού: «Είναι οξύμωρο ένας άνθρωπος ο οποίος υμνεί τον αντικοινοβουλευτισμό να προσπαθεί μέσω του κοινοβουλευτισμού να εκλεγεί μέσα στη Βουλή»…

 

Αυτός ο τραγέλαφος, σε μια συγκυρία που ακόμα και η Τεχνητή Νοημοσύνη γνωρίζει ότι «ο Αδόλφος Χίτλερ και το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα (NSDAP) εκμεταλλεύτηκαν το σύστημα της απλής αναλογικής και τις ελευθερίες του πολιτεύματος, για να κερδίσουν έδρες στο κοινοβούλιο (Reichstag), να αποκτήσουν λαϊκό έρεισμα και να ανατρέψουν τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1919–1933), εκ των έσω»…

 

 

Η τραγική πολιτική αποσιώπηση δυό μυστικών πράξεων του Μητσοτάκη…

Μια άκρως απογοητευτική «παράβλεψη» δυό, ακόμα, αντιδεοντολογικών – παραβατικών πράξεων του Έλληνα πρωθυπουργού από πολιτικούς και ΜΜΕ

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Τελευταία, κάθε φορά που κάθομαι να γράψω, σκέφτομαι πως «μάταια ο δημοσιογράφος φαντάζεται ότι κρατάει το σφυρί, μάταια χτυπά»… Ξέρω ότι «δεν έχω συμμάχους σε μια χώρα – σ’ έναν κόσμο, όπου δεσπόζει η φροντίδα της αποσιώπησης κάθε ενοχλητικής ένδειξης∙ όπου τα κοινωνικά οράματα σκιάζονται και θολώνουν από τους κατ’ επάγγελμα φρουρούς του δημόσιου και του ιδιωτικού ύπνου»: Αυτή τη φορά, η φροντίδα της αποσιώπησης αφορούσε δυό αφόρητα ενοχλητικές ενδείξεις συγκάλυψης της αφόρητα αντιδεολογικής – παραβατικής πολιτικής συμπεριφοράς του Έλληνα πρωθυπουργού, που σχηματίστηκαν, για μια ακόμα φορά, τις προηγούμενες μέρες, στα «πρωτοσέλιδα» των περισσότερων έντυπων, τηλεοπτικών και ψηφιακών ΜΜΕ…

Η πρώτη αφορά τις λεπτομέρειες της  μυστικής αποστολής του επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών (ΜΙΤ), Ιμπραήμ Καλίν, στην Αθήνα, που αποκάλυψαν «Τα Νέα» στις 2/9/26, και η δεύτερη τις λεπτομέρειες για τον περίφημο «θόλο αντιπυραυλικής άμυνας που αγοράσαμε (3,5 δις!..)  από το Ισραήλ και τον ονόμασαν… «Ασπίδα του Αχιλλέα». Και τις δυό αυτές περιπτώσεις αποσιωπήσεων σχολίαζε, αποκαλύπτοντάς τες, ο συνάδελφος Δημήτρης Κανελλόπουλος στην Εφημερίδα τω Συντακτών της 9^ης/9/2026 υπό τον τίτλο «Μαθαίνουμε από τους ξένους όσα μας κρύβουν οι Έλληνες (η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δηλαδή) : Δείτε πώς η εξωτερική μας πολιτική είναι για τα μπάζα», ως εξής:   

Περίπτωση 1η. Τώρα καταλαβαίνουμε γιατί κρατήθηκε μυστική, κρυφή δηλαδή, η επίσκεψη του επικεφαλής της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών (ΜΙΤ), Ιμπραήμ Καλίν, στην Αθήνα. Διότι, όπως έγραψαν οι τουρκικές εφημερίδες, έφερε τελεσίγραφα στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Σύμφωνα με τις διαρροές της τουρκικής φιλοκυβερνητικής εφημερίδας «Γενί Σαφάκ», στις επαφές του με τον διοικητή της ΕΥΠ, Θεμιστοκλή Δεμίρη, αλλά και στο μέγαρο Μαξίμου, ο στενότερος σύμβουλος του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έθεσε το πλαίσιο των τουρκικών αξιώσεων στο σύνολό τους με μορφή τελεσιγράφων, καθιστώντας απαραίτητες τις εξηγήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη…

»Έγραψε, σχετικά, ο Μανώλης Κοττάκης στην «Εστία»: «Εκλεγμένος Πρωθυπουργός χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ δέχεται μυστικά στο γραφείο του αρχηγό μυστικών υπηρεσιών άλλης χώρας. Και, σύμφωνα με τον Τύπο της χώρας που αποκάλυψε το περιεχόμενο της συναντήσεως (άλλως δεν θα το μαθαίναμε!), ο αρχηγός των μυστικών υπηρεσιών διαβίβασε στον εκλεγμένο πρωθυπουργό τελεσίγραφο ότι η Τουρκία “δεν θα δεχθεί τετελεσμένα στο Αιγαίο”».

 »Τσιμουδιά οι Έλληνες, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δηλαδή – την επίσκεψη Καλίν τη μάθαμε από το δημοσίευμα της εφημερίδας «Τα Νέα» ένα δεκαήμερο μετά..

»Περίπτωση 2η. Αφορά αυτόν τον θόλο των 3,5 δισ. που αγοράσαμε από το Ισραήλ και τον ονόμασαν «Ασπίδα του Αχιλλέα», τον θόλο που έκανε σουρωτήρι το Ιράν, αλλά τέλος πάντων. Οι Έλληνες, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δηλαδή, μας έλεγαν ότι πήραμε τον θόλο έχοντας αποκτήσει ταυτόχρονα και τον «πηγαίο κώδικα» (source code) που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου (command and control – C2) του συγκεκριμένου θόλου. Μέχρι που έδωσε συνέντευξη στην «Καθημερινή» ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Άμυνας του ισραηλινού υπουργείου Άμυνας, Μοσέ Πατέλ, και είπε, κατά λέξη, «όχι, ο πηγαίος κώδικας δεν περιλαμβανόταν στην άδεια χρήσης της συμφωνίας».

Πράγματι, οι δυό αυτές περιπτώσεις (η απόκρυψη της συνάντησης του αρχηγού των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας με τον Έλληνα πρωθυπουργό στο γραφείο του στο Μαξίμου και του περιεχομένου της συνομιλίας τους, καθώς και η απόκρυψη του γεγονότος ότι ο «πηγαίος κώδικας» (source code) που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου (command and control – C2) του θόλου αντιπυραυλικής άμυνας που αγοράσαμε (3,5 δις!..)  από το Ισραήλ δεν περιλαμβανόταν στην άδεια χρήσης της συμφωνίας) δείχνουν ότι «μαθαίνουμε από τους ξένους όσα μας κρύβουν οι Έλληνες (η κυβέρνηση Μητσοτάκη, δηλαδή) και ότι «η εξωτερική μας πολιτική είναι για τα μπάζα», αλλά δείχνουν και κάτι παραπάνω: την κατ’ εξακολούθηση αποσιώπηση (σ. σ: διάβαζε   συγκάλυψη) της αφόρητα αντιδεολογικής – παραβατικής πολιτικής συμπεριφοράς του Έλληνα πρωθυπουργού από την πλειονότητα των ΜΜΕ, και κυρίως από τους αρχηγούς των αυτοπροσδιοριζόμενων ως «προοδευτικών» κομμάτων της Αντιπολίτευσης…

Αν δεν κάνω λάθος, μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αντέδρασε στην μυστική συνάντηση Μητσοτάκη – Καλίν με αιχμηρά ερωτήματα «για την κρυφή διπλωματία Μητσοτάκη». Και, βέβαια, ιδιαίτερη  εντύπωση προκαλεί η απολύτως παρεξηγήσιμη (σ. σ: στο παρόν Εκθεσιακό – προεκλογικό τάιμινγκ που διανύουμε) αποσιώπηση της εν λόγω αντιδεολογικής – παραβατικής πράξης του Έλληνα πρωθυπουργού εκ μέρους του εμφανιζόμενου ως λάβρου πολιτικού αντιπάλου του και φερέλπιδος  διεκδικητή του αξιώματος που τώρα ο κ. Μητσοτάκης κατέχει, του προέδρου του ΕΛ.Α.Σ. Αλέξη Τσίπρα!..  

Λοιπόν, που λέτε, πλήρης πολιτική απογοήτευση. Δυστυχώς  ζούμε σε μια χώρα – σ’ έναν κόσμο, όπου δεσπόζει η φροντίδα της αποσιώπησης κάθε ενοχλητικής ένδειξης∙ όπου τα κοινωνικά οράματα σκιάζονται και θολώνουν από τους κατ’ επάγγελμα φρουρούς του δημόσιου και του ιδιωτικού ύπνου: «Διαρκώς αυξάνονται και πληθύνονται οι πολίτες του κόσμου που κλείνονται στον εαυτό τους και κλειδώνουν από μέσα την ευαισθησία τους, θα πω, παραφράζοντας έναν αφορισμό του André Glucksmann.