Μητσοτάκης – Τσίπρας: δυό πολιτικοί ηγέτες με πρωθυπουργικό… αλγόριθμο

Σαν εφαρμογές ΤΝ, εξαντλούν την περιορισμένη – ελεγχόμενη ευφυία τους στη μωροφιλοδοξία μιας τρίτης κυβερνητικής θητείας ο πρώτος και μιας δεύτερης ο δεύτερος  

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Η πιο καυτή και απειλητική αυγουστιάτικη αποκάλυψη – πιο καυτή και πιο απειλητική  και απ’ το ασφυκτικό μικροκλίμα των 40+ βαθμών Κελσίου που βιώνουμε εμείς οι κάτοικοι του αθηναϊκού κέντρου με τους απανωτούς καύσωνες του φετινού θέρους – ήταν η αποκάλυψη του ποιητή, διευθυντή του περιοδικού «Φρέαρ» και εκπαιδευτικού Δημήτρη Αγγελή μέσω της εφημερίδας «Το Βήμα», ότι στην εποχή της ΤΝ (Τεχνητής Νοημοσύνης) «Δημιουργείται ένας νέος ανθρωπότυπος περιορισμένης - ελεγχόμενης ευφυΐας που μιλάει σαν μηχανή και μια μηχανή εξαιρετικής νοημοσύνης που μιλάει σαν άνθρωπος».

Το χειρότερο με τη συγκεκριμένη «απειλή» είναι ότι η αποκαλυπτική διάγνωση του κ. Αγγελή, περί δημιουργίας ενός νέου ανθρωπότυπου περιορισμένης – ελεγχόμενης ευφυΐας  που μιλάει σαν μηχανή, έμοιαζε να περιγράφει τους Έλληνες πολιτικούς ηγέτες και όχι μόνο: τον Μητσοτάκη, ας πούμε, όταν επαναλαμβάνει σαν ρομποτική μηχανή, σε τακτά χρονικά διαστήματα, τη φράση «οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους, το 2027» και στο καπάκι συμπληρώνει, «Ρεαλιστικός και εφικτός ο στόχος της αυτοδυναμίας». Ή τον Τσίπρα, όταν παπαγαλίζει μηχανικά μονολόγους, όπως «Στόχος η δεύτερη κάλπη της ανατροπής» και στο καπάκι συμπληρώνει «Η ΕΛ.ΑΣ. στις δεύτερες εκλογές μπορεί να είναι πρώτο κόμμα»…  

Θέλω να πω ότι, κάνοντας εικόνα τους δυο προαναφερόμενους… κορυφαίους πολιτικούς ηγέτες της μικρής μας χώρας στο πλαίσιο της αποκάλυψης του κ. Αγγελή στο «Βήμα», παρατήρησα ότι ελάχιστα απέχουν απ’ το να επιβεβαιώσουν την διάγνωση του, ως δυό  χαρακτηριστικά δείγματα του νέου ανθρωπότυπου επαγγελματιών πολιτικών ελεγχόμενης ευφυΐας – στην περίπτωσή μας – που μιλούν σαν μηχανές!.. Σαν ψηφιακές εφαρμογές με… πρωθυπουργικούς αλγόριθμους ακριβέστερα, που δεν χάνουν την ευκαιρία να εκδηλώνουν  τα ελεγχόμενης ευφυίας τεχνάσματά τους  μέσα στην μωροφιλόδοξη βουλιμία τους να εξασφαλίσουν μια ακόμα πρωθυπουργική θητεία (την τρίτη ο πρώτος, την δεύτερη ο δεύτερος) κερδίζοντας τις επόμενες εκλογές…

Σε αντίθεση με την ΤΝ που τείνει να επιβεβαιώσει τη διάγνωση του κ. Αγγελή ότι  εξελίσσεται σε μια μηχανή εξαιρετικής νοημοσύνης που μιλάει σαν άνθρωπος, καθώς στην ερώτηση «ποιόν εκ των κ.κ. Μητσοτάκη και Τσίπρα προτιμούν για πρωθυπουργό οι Έλληνες;», αφού κατ’ αρχήν ενημερώνει για τα ποσοστά που συγκεντρώνουν στις τελευταίες δημοσκοπήσεις οι δυό προαναφερόμενοι πολιτικοί, εξηγεί ότι υπερτερεί η απάντηση «κανένας» και ακολούθως, σαν άνθρωπος εξαιρετικής νοημοσύνης, αναλύει ότι «Η απάντηση “κανένας” εκφράζει μια ευρύτερη δυσαρέσκεια ή απογοήτευση των Ελλήνων από το υφιστάμενο πολιτικό σύστημα» και ότι «Πολλοί πολίτες επιλέγουν αυτή τη στάση θεωρώντας ότι τα πρόσωπα αυτά (σ. σ: οι κ.κ. Μητσοτάκης και Τσίπρας) έχουν κλείσει έναν κύκλο ή ότι δεν προσφέρουν τις λύσεις που έχει ανάγκη η χώρα, ζητώντας ανανέωση και νέα πρόσωπα στην πολιτική».

Ωστόσο, οι κ.κ. Μητσοτάκης – Τσίπρας,  ως χαρακτηριστικά δείγματα του νέου ανθρωπότυπου επαγγελματιών πολιτικών ελεγχόμενης ευφυΐας με… εκλογικό αλγόριθμο, έχουν στο νου τους μόνο τις εκλογές και δεν ασχολούνται με τίποτε άλλο, παρά με τα αφυή Μαυρογιαλούρικα φθινοπωρινά  καλάθια υποσχέσεων ο πρώτος και με τους εξυπνακίστικους μεσσιανικούς χρησμούς αυτοπροβολής ο δεύτερος, υποσχόμενος να… διευρύνει το εφικτό∙ καθώς,  αναθεωρώντας κατά το δοκούν την ιστορική ρήση του Οτο φον Μπίσμαρκ,  δήλωνε προ μερών ότι «Η πολιτική δεν είναι η τέχνη του εφικτού, αλλά η τέχνη της διεύρυνσης του εφικτού».

Φυσικά, στον αντίποδα, η ΤΝ αντιδρούσε σαν άνθρωπος, αν όχι εξαιρετικής  πάντως μέσης νοημοσύνης, «δηλώνοντας» (σ. σ: όταν τη ρωτούσες, βέβαια) ότι οι Έλληνες διόλου δεν κόπτονται για τις εκλογές, μόνο «μία υψηλή πόλωση και αγωνία για τα κρίσιμα ζητήματα επικρατεί απ’ τη μια» (σ. σ: τα ζητήματα της καθημερινής επιβίωσής τους προφανώς), κι από την άλλη «μια αυξημένη αποχή και δυσπιστία προς το πολιτικό σύστημα»…

«Σιγά τα ωά… τεχνητής νοημοσύνης», θα μου πείτε, και καλά θα κάνετε, αφού για το γεγονός πως οι Έλληνες «δεν κόπτονται για τις εκλογές, αλλά για τα ζητήματα της καθημερινής επιβίωσής τους» έχουν γνωματεύσει άνθρωποι – «δείγματα» Ελλήνων πολιτών ακριβέστερα, μέσω των δημοσκοπήσεων – και αυτές τις  γνωματεύσεις σταχυολογεί και τσιτάρει η ΤΝ όταν ερωτάται.  Άνθρωπος εξάλλου – ένας ανθρωπότυπος εξαιρετικής  ευφυίας ονόματι Νόαμ Τσόμσκι – έχει γνωματεύσει προ δεκαετίας ότι «στις ευρωπαϊκές χώρες της κρίσης, οι εκλογές δεν παίζουν πια σχεδόν κανένα ρόλο, ακριβώς όπως και στις χώρες του Τρίτου Κόσμου που διοικούνται από διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα», υπογραμμίζοντας σκωπτικά πως «η ίδια η Ευρώπη επέλεξε να γίνει έτσι». Εξειδικεύοντας δε, πρόσθεσε ότι «η αντιπροσώπευση εξαντλείται – στην Ευρώπη προσφάτως, ενώ στις ΗΠΑ σχεδόν εξ υπαρχής – στην εκπροσώπηση οικονομικών συμφερόντων, αφού, μόλις το 1/10 του 1%, στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας, καταφέρνει να παίρνει αυτό που θέλει. Αυτό σημαίνει πως αυτό το 1/10 του 1% καθορίζει την πολιτική. Έτσι η δημοκρατία μετατρέπεται σε πλουτοκρατία, με συνέπεια   να παρατηρείται μία συνεχής παρακμή των δικαιωμάτων των πολιτών»…

Αλλά εσείς, αναγνώστες μου, μην ανησυχείτε. Σαν καλοί ανθρωπότυποι περιορισμένης - ελεγχόμενης ευφυΐας, δώστε μια τρίτη ευκαιρία για μια τρίτη πρωθυπουργική  στον Μητσοτάκη και μια δεύτερη τοιαύτη στον Τσίπρα. Και αφήστε την πλουτοκρατία να σας αρμέγει… 

 

Χορεύοντας με την μπάλα, στο Μουντιάλ ρατσισμού και κυνισμού του Mr. Trump

Αγαπάμε το ποδόσφαιρο, αλλά είναι ένα παιχνίδι»: Οι ζωές των ανθρώπων, όχι…

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Ελκύομαι από την ικανότητα του ποδοσφαίρου για ομορφιά. Όταν παίζεται καλά, το παιχνίδι είναι ένας χορός με την μπάλα», έλεγε ο πιο ρομαντικός ποδοσφαιρόφιλος του κόσμου, ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο. Θυμήθηκα αυτό το τρυφερό απόφθεγμα για το ποδόσφαιρο το πρωϊνό της περασμένης Τετάρτης, όταν είδα (στα highlights του μουντιαλικού ματς Αργεντινή – Αλγερία) τον απόλυτο θεό του παγκοσμίου ποδοσφαίρου Λιονέλ Μέσι να πετυχαίνει hat trick, χορεύοντας στην κυριολεξία με την μπάλα…

Ωστόσο, σε λίγα λεπτά, περιδιαβάζοντας στο διαδίκτυο τα ειδησεογραφικά σάιτ, προσγειώθηκα στην ακανθώδη πλευρά του πολιτικού διαπλανητικού μας παρόντος, όταν έπεσα πάνω σ’ ένα άρθρο του Βρετανού σοσιαλιστή – πρώην ηγέτη του Εργατικού Κόμματος του Ηνωμένου Βασιλείου – Τζέρεμι Κόρμπιν στον Guardian. Κα αυτό, γιατί απ’ τον τίτλο του ακόμα, το άρθρο μου θύμιζε πως το 26^ο  Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου που παρακολουθούμε είναι «Το Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Τράμπ». Και ότι «κανένας πολιτικός ηγέτης - ούτε καν αυτοί που είχαν καταδικάσει το αντίστοιχα ρατσιστικό και κυνικό Μουντιάλ του Κατάρ το 2022 – δεν έχουν την τόλμη να μιλήσουν για την απαίσια στάση του Λευκού Οίκου απέναντι σε τόσα πολλά… ‘ανταγωνιστικά των ΗΠΑ, κατά τον κ. Τράμπ’ έθνη, αλλά και την υποκρισία των ηγετών που συναινούν σ’ αυτήν»…

Ακολούθως, αναφερόμενος στην εξωφρενική απαγόρευση εισόδου στις ΗΠΑ του Σομαλού διαιτητή της FIFA Mar Artan, ο Τζέρεμι  Κόρμπιν μας θυμίζει ότι, μέχρι στιγμής, οι ΗΠΑ δεν έχουν επίσημα εξηγήσει τον λόγο αυτής της απαγόρευσης, αλλά «γνωρίζουμε ότι η Σομαλία είναι μία από τις χώρες που περιλαμβάνονται στον κατάλογο ταξιδιωτικών απαγορεύσεων του Ντόναλντ Τραμπ» Και ότι «τις μέρες που η είδηση της απαγόρευσης εισόδου του Artan αντηχούσε σε όλο τον κόσμο, μια πηγή της κυβέρνησης, μιλώντας off the record, ισχυρίστηκε ότι η κίνηση αυτή έγινε επειδή ο Artan είχε… πιθανούς δεσμούς με πιθανούς τρομοκράτες»!.. Για να σχολιάσει, εν κατακλείδι, ότι «αυτός ο ισχυρισμός, παρά την οργή που προκλήθηκε, αξίζει έναν ευρύ σκεπτικισμό». Και ότι, «υπάρχει μια λέξη για αυτό: ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ»!..

Φυσικά, αυτή η επαίσχυντη απόφαση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου που ονομάζεται «26^ο  Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου» αλλά δεν είναι παρά το «Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Τράμπ»: η Σομαλία είναι μία από τις 39 χώρες -συμπεριλαμβανομένων του Λάος, της Σιέρα Λεόνε, της Μπουρκίνα Φάσο, του Μάλι, του Νίγηρα και του Νότιου Σουδάν- που βρίσκονται στη λίστα ταξιδιωτικής απαγόρευσης των ΗΠΑ του Τράμπ. Αυτό σημαίνει ότι οπαδοί από περισσότερες του ενός τετάρτου των χωρών που συμμετέχουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο αντιμετωπίζουν απορρίψεις και περιορισμούς στις θεωρήσεις βίζας. Με αποτέλεσμα, εκατοντάδες χιλιάδες ποδοσφαιρόφιλοι να αποκλείονται για φυλετικούς – ρατσιστικούς λόγους από τις κερκίδες των μουντιαλικών ονείρων τους: να απολαύσουν από κοντά τους λατρεμένους ποδοσφαιρικούς θεούς τους να χορεύουν με την μπάλα…

Δυστυχώς, παρόμοια απάνθρωπα, αυταρχικά – έως και φασιστικά! –   δρώμενα, διόλου πρωτόγνωρα δεν είναι, επαναλαμβάνονται αδίστακτα στη διάρκεια της ιστορίας, κάθε φορά που –  από αυταρχικούς  δικτάτορες και διαταραγμένους κυβερνήτες, ως συνήθως – εμπλέκεται η πολιτική με τον αθλητισμό, ειδικά με το ποδόσφαιρο: «Ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι ενέταξαν το ποδόσφαιρο στην υπηρεσία του εκκολαπτόμενου παγκόσμιου πολέμου», περιγράφει ο Εδουάρδο Γκαλεάνο στο βιβλίο του «Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως»: «Στα γήπεδα, οι ποδοσφαιριστές της Γερμανίας και της Ιταλίας χαιρετούσαν με την παλάμη του τεντωμένου χεριού υψωμένη. ‘Νίκη ή θάνατος’, παράγγελνε ο Μουσολίνι και, χωρίς αμφιβολία, η ιταλική ομάδα δεν είχε άλλη επιλογή από το να κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 και του 1938…

»Για τον απλό κόσμο, το να κερδίσεις έναν διεθνή αγώνα είναι πιο σημαντικό από το να κατακτήσεις μια πόλη», έλεγε ο Γκέμπελς, αλλά η Εθνική Γερμανίας, που επιδείκνυε τη σβάστικα στο στήθος, δεν είχε τύχη. Λίγο αργότερα ήρθε ο κατακτητικός πόλεμος και στο παραλήρημα της φυλετικής καθαρότητας προστέθηκε και η κάθαρση του ποδοσφαίρου: 300 Εβραίοι ποδοσφαιριστές σβήστηκαν από τον χάρτη. Πολλοί από αυτούς πέθαναν στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης»...

Αυτά για την ιστορία… Ωστόσο, το «26^ο Παγκόσμιο Κύπελλο ρατσισμού και κυνισμού του Ντόναλντ Τράμπ» συνεχίζεται απρόσκοπτα ως.. τέτοιο, με τον «καθησυχαστικό» ισχυρισμό της FIFA ότι «το ποδόσφαιρο ενώνει τον κόσμο – το Παγκόσμιο Κύπελλο έχει ως στόχο να φέρει τους ανθρώπους κοντά», υπό τη συνοδεία της εκκωφαντικής συνένοχης σιωπής της παγκόσμιας ηγετικής – πολιτικής κοινότητας, να μετεωρίζεται σαν γκρίζο απειλητικό σύννεφο στον υπερατλαντικό μουντιαλικό ουρανό. Και ενώ έχει ολοκληρωθεί… αισίως η πρώτη αγωνιστική φάση των ομίλων, ούτε η FIFA ούτε οι ΗΠΑ έχουν προσφέρει, μέχρι στιγμής, οποιαδήποτε διαβεβαίωση ότι οι οπαδοί θα είναι ασφαλείς από παράνομη κράτηση, επιδρομές ή απελάσεις…  

Τέλος, όπως ο Εδουάρδο Γκαλεάνο κι ο Τζέρεμι Κόρμπιν, δηλώνω πως «Αγαπώ το ποδόσφαιρο, αλλά είναι ένα παιχνίδι»: Οι ζωές των ανθρώπων, όχι…  Πως ήρθε η ώρα, αυτή η κυβέρνηση, κάθε κυβέρνηση, όλες οι κυβερνήσεις, να έχουν το θάρρος να αποκαλύψουν ότι από τις ΗΠΑ του Τράμπ ασκείται μια εξωτερική πολιτική κατευνασμού, δειλίας και υποκρισίας – να αρχίσουν να υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων, παντού…

Η… συμβολή των ολιγαρχών των media στις χαμηλές «πτήσεις» των τριών νέων κομμάτων

Όταν οι σύγχρονοι δισεκατομμυριούχοι κάνουν το παν για να ελέγξουν τα πολιτικά συστήματα των χωρών όπου ευδοκιμούν

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Η λαϊκή αίσθηση με τα νέα κόμματα στο πολιτικό σκηνικό – τους τρείς νέους κομματάρχες, ας πούμε καλύτερα, αφού, προς το παρόν τουλάχιστον, κόμματα ακούμε και κόμματα δεν βλέπουμε – παραμένει απογοητευτική ως εικονική, ακοινώνητη και αναισθηματική. Άλλοτε άκρως επαγγελματική, ψυχρή και άψυχη σαν την… Μητσοτακική προσέγγιση της κοινωνίας των πολιτών, και άλλοτε αφόρητα λαϊκίστικη και παραπλανητική: όπως η προσέγγιση των μελοδραματικών σε βαθμό γραφικότητας ιδεολογικών συμβολισμών του Αλέξη Τσίπρα, απ’ την Ιθάκη ως το Θησείο και την Πνύκα και τον ΕΛΑΣ του… κόμματός του. Και ως τον νέο αριστερόστροφο συμβολισμό της πλατεία 17ης Αυγούστου 1944 (Οσίας Ξένης), στην Κοκκινιά, που ετοιμάζει – έναν ιστορικά φορτισμένο χώρο που έχει ταυτιστεί με τον αγώνα του λαού μας κατά των Γερμανών κατακτητών και των ντόπιων συνεργατών τους – καθώς την διάλεξε για να κάνει εκεί, λέει, την πρώτη  δημόσια πολιτική εκδήλωση του κόμματός του, την ερχόμενη Δευτέρα.    

Έτσι, οι μετρήσεις δείχνουν ότι και τα τρία νέα κόμματα μαζί (το Ε.ΛΑ.Σ. του Τσίπρα, η "Ελπίδα" της Καρυστιανού και το ανώνημο , ακόμα, του Σαμαρά) συσπειρώνουν γύρω τους ένα δυνητικό ποσοστό της τάξεως του 30%  του εκλογικού σώματος, ποσοστό ισόποσο μ’ αυτό που, παρά την είσοδό τους στο πολιτικό σκηνικό, καταφέρνει – σύμφωνα με τις μετρήσεις πάντα – να συγκρατεί η ΝΔ του Μητσοτάκη!.. Κάτι που μοιάζει αφύσικο, παράλογο και απαξιωτικό έως σαρκασμού για τα τρία νέα κόμματα, αφού και τα τρία υπόσχονται αυτό που – σύμφωνα με τις μετρήσεις, πάλι – επιθυμεί σφόδρα το 65% των Ελλήνων: έξοδο από τον κλοιό του ολιγαρχικού κράτους Μητσοτάκη και επιστροφή σε μια πολιτειακή «κανονικότητα» με Δημοκρατία, Δικαιοσύνη και Κράτος Δικαίου…

Τι τρέχει;  Προφανώς οι Έλληνες, εκπαιδευμένοι… άριστα στα πέτρινα χρόνια της οικονομικής κρίσης και της συστημικής τυραννίας Μητσοτάκη που ακολούθησε και μας οδήγησε στο σημερινό χάλι, αντιλαμβάνονται ότι η εφαρμογή των υποσχέσεων των νέων κομμάτων για «επάνοδο σε μια κανονικότητα με Δημοκρατία, Δικαιοσύνη και Κράτος Δικαίου» είναι αμφίβολη έως και κάλπικη – μια ανέφικτη ανάκτηση στο στενάχωρο πλαίσιο των δημοσιοοικονομικών κανόνων της ΕΕ. Πόσο μάλλον όταν υπάρχουν ενδείξεις ότι και τα τρία «νέα» κόμματα, είτε ολοκληρωτικά είτε στα… «σημεία», διαπλέκονται με ολιγάρχες.

«Το πρόβλημα του σύγχρονου κόσμου είναι οι ολιγάρχες», γράφει ο θρυλικός Αμερικανός πολιτικός και ακτιβιστής Μπέρνι Σάντερς, στο τελευταίο βιβλίο του υπό τον τίτλο «Πολέμα την ολιγαρχία». Κι αυτό  συμβαίνει γιατί δεν είναι μόνο η οικονομία και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας που ελέγχονται από αυτούς. «Στον σημερινό κόσμο, οι δισεκατομμυριούχοι κάνουν το παν για να ελέγξουν και τα πολιτικά συστήματα των χωρών όπου ευδοκιμούν. Σήμερα, στις ΗΠΑ, εξαιτίας της καταστροφικής απόφασης Citizens United του Ανώτατου Δικαστηρίου, οι δισεκατομμυριούχοι μπορούν νόμιμα να ξοδεύουν όσα θέλουν στις εκλογικές εκστρατείες»!..

Σε μια ενδιαφέρουσα συνέντευξή του στην Εφημερίδα των Συντακτών με αφορμή το νέο βιβλίο του, ο Μπέρνι Σάντερς αναφέρεται στην ηγεμονία των ολιγαρχών και στην ΕΕ, δίνοντας ως παράδειγμα την Ιταλία: «Ας είναι σαφές: αυτή η τάση οι υπερ – πλούσιοι  ολιγάρχες να γίνονται όλο και πιο πλούσιοι και ισχυροί, ενώ οι απλοί άνθρωποι δυσκολεύονται να επιβιώσουν, δεν εκδηλώνεται μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Ιταλία, τα τελευταία 16 χρόνια, το 91% από όλο τον νέο πλούτο που δημιουργήθηκε πήγε στο πλουσιότερο 5%. Αυτό δεν αφορά μόνο την Ιταλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο»…

Ακολούθως, δίνει στοιχεία για τον ολοκληρωτικό έλεγχο των ολιγαρχών στα αμερικανικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης: «Στις Ηνωμένες Πολιτείες, έξι μεγάλοι μιντιακοί όμιλοι ελέγχουν περίπου το 90% αυτών που ο αμερικανικός λαός βλέπει, ακούει και διαβάζει. Και αυτοί οι όμιλοι κατέχονται από τους υπερ-πλούσιους ολιγάρχες. Ο Ιλον Μασκ ελέγχει το Twitter. Ο Τζεφ Μπέζος κατέχει τη Washington Post και το Twitch. Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ κατέχει το Meta, που περιλαμβάνει Facebook, Instagram, WhatsApp, Messenger και Threads. Ο Ρούπερτ Μέρντοχ κατέχει το Fox News, τη Wall Street Journal και τη New York Post. Ο Λάρι ‘Ελισον κατέχει το CBS, το TikTok, την Paramount Pictures, το Skydance, το MTV και κινείται για να αποκτήσει το CNN και τη Warner Brothers».

Αλήθεια, «πόσοι μεγάλοι μιντιακοί όμιλοι ελέγχουν στη χώρα μας αυτά που ο ελληνικός λαός βλέπει, ακούει και διαβάζει, σε ποιο ακριβώς ποσοστό επί τοις εκατό τα ελέγχουν, και ποιοι είναι οι κατέχοντες αυτούς τους ομίλους υπερ – πλούσιοι ολιγάρχες;», αναρωτιέμαι, κι ας γνωρίζω. Μόνο και μόνο για να πω πως «όποιος από τους αρχηγούς και τις αρχηγίνες των “νέων κομμάτων” έχει τα κότσια να τους απαριθμήσει δημοσίως με τον τρόπο του θείου Μπέρνι (με ονοματεπώνυμα και brand names, εννοώ) ίσως καταφέρει να μας.. προσεγγίσει… Να μας πείσει ακόμα και να τον ακολουθήσουμε, ίσως…».  

Μητσοτάκης και Τσίπρας στον αστερισμό της στρατηγικής «διαίρει και βασίλευε»…

 

Ο πρώτος προκειμένου να υπονομεύσει τη συσπείρωση της κεντροαριστεράς και ο δεύτερος μήπως καταφέρει να ξανακυβερνήσει  

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Τι λένε στο Μαξίμου και στη ΝΔ για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού μετά τις «επίσημες πρώτες» των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού; Παπαγαλίζουν την – πρωθύστερη αυτών – ατάκα του Κυριάκου Μητσοτάκη, ότι «η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν μας αφορά», μας πληροφορούν οι δημοσιογραφικές πηγές. Μας αποκαλύπτουν, ωστόσο, ότι «πίσω απ’ τις κλειστές πόρτες του Μαξίμου επικρατεί η  στρατηγική τού διαίρει και βασίλευε, με στόχο τη συντήρηση του κατακερματισμού των δυνάμεων της αντιπολίτευσης και την παράλληλη συντήρηση του κυβερνώντος κόμματος στην θέση της μοναδικής αξιόπιστης κυβερνητική λύσης».

Ένα διαφωτιστικό παράδειγμα εφαρμογής της εν λόγω στρατηγικής του Μαξίμου (σ. σ: της στρατηγικής «διαίρει και βασίλευε») μας δίνει σε σχετικό άρθρο του στην εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, ο δημοσιογράφος    Γρηγόρης Τζιοβάρας: «Συνεργάτες του Πρωθυπουργού παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις στην αντιπολίτευση και όταν απαιτείται παρεμβαίνουν με στόχο, όπως λένε χαρακτηριστικά, «να αναδείξουν τις αντιφάσεις» των αντιπάλων τους και να πυροδοτήσουν τις μεταξύ τους αντιθέσεις. Έτσι, την ίδια ώρα που επικρίνουν τη διχαστική νοοτροπία και τις «γενικόλογες διακηρύξεις» του Αλέξη Τσίπρα για «αξιοπρεπή ζωή», παραλληλίζοντας με τα «ευχολόγια υπέρ της παγκόσμιας ειρήνης», ψέγουν και τη «νευρικότητα του ΠαΣοΚ» που οδηγεί τη Χαριλάου Τρικούπη στην αντιπαράθεση με τις δημοσκοπικές εταιρείες και στη διατύπωση «γελοίων και ανυπόστατων ισχυρισμών περί “συμπαιγνίας” της κυβέρνησης με τον αρχηγό της ΕΛΑΣ».

Εντάξει, καλή η… στρατηγική δουλίτσα του Μαξίμου, αλλά δεν ψήνομαι ότι οι αντιθέσεις μεταξύ των όμορων κομμάτων του χώρου της κεντροαριστεράς οξύνονται από τα επικοινωνιακά φυτιλιάσματα των συνεργατών του Μητσοτάκη στο Μαξίμου. Η τακτική «διαίρει και βασίλευε» (divide et impera),  αν και αποδίδεται στον Μακιαβέλλι, είναι εγκατεστημένη στο DNA των Ελλήνων από την εποχή του Πελοποννησιακού Πολέμου (431–404 π.Χ.) και έκτοτε… βασιλεύει στην χώρα, εφαρμοζόμενη – ανεξαρτήτως πολιτισμικών εξελίξεων – σε όλα τα επίπεδα κοινωνικοπολιτικών οργανώσεων και λειτουργειών, από την κλασική ελληνική οικογένεια και τους φοιτητικούς συλλόγους ως τον συνδικαλισμό, την πολιτική και τα κόμματα…  

Πέρα από το γεγονός ότι η τακτική του «διαίρει και βασίλευε» πρυτανεύει διαχρονικά στη χώρα όσον αφορά τη διαχείριση των κομμάτων – κυβερνητικών πόλων, μια απλή ερευνητική ματιά στην πολιτική ιστορία της μεταπολίτευσης αποκαλύπτει ότι η διαίρεση και οι προσχηματικές – επί της ουσίας, εξουσιαστικές – αντιθέσεις δέσποζαν στο χώρο των κομμάτων της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης. Και ακόμα πιο πολύ στο στενό κύκλο των κομμάτων της παραδοσιακής Αριστεράς. Ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της συγκυριακής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ υπό τον Αλέξη Τσίπρα και κυρίως μετά απ’ αυτήν, από το 2023 ως σήμερα.  

Ένα χρονογραφικό αφήγημα, βασισμένο σε μαρτυρίες σχετικά αξιόπιστων στελεχών απ’ όλες τις συνιστώσες του κυβερνώντος – και του αντιπολιτευόμενου αργότερα ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ γι’ αυτή την περίοδο (2015 – 2023), περιγράφει τον Τσίπρα ως ιδανικό κι… ανάξιο διαχειριστή  της τακτικής, αν όχι της στρατηγικής «διαίρει και βασίλευε», τόσο στη φάση της πρωθυπουργίας του, όσο και μετά, κατά τη διάρκεια της προεδρίας του μετά την πρώτη ήττα: «Τότε που, ενώ φαινομενικά κωλυσιεργούσε ισορροπώντας – λόγω υπερβολικής δημοκρατικότητας, έλεγαν οι καλοπροαίρετοι σύντροφοί του – την εφαρμογή της απόφασης αυτοδιάλυσης των συνιστωσών», αναφέρεται χαρακτηριστικά σε ένα σημείο του αφηγήματος, «στην πραγματικότητα ενίσχυε τις χωριστικές τάσεις μεταξύ των αριστερίστικων φραξιών, εφαρμόζοντας ιδανικά το ‘διαίρει και βασίλευε’»...

Κυρίως, βέβαια, τα ανείπωτα της παραίτησής του από την ηγεσία του κόμματος το ’23, και την αδιάψευστη, έως σήμερα, παρασκηνιακή συμβολή του στον κατακερματισμό, την διάλυση και τη ρευστοποίηση των δυνάμεων της «πρώτης φοράς Αριστεράς» που στεγάζονταν στον ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, μάς θυμίζει το «αφήγημα». Την αρχική, επικοινωνιακού τύπου, “ηχηρή σιωπή” του και, πίσω απ’ αυτήν, τις δύο μοναδικές χλομές δημόσιες…φωτογραφικές «δηλώσεις» στήριξης του εκλεγμένου διαδόχου στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανου Κασσελάκη. Και ακολούθως, τις διάφορες – φημολογούμενες ή διασταυρωμένες –   παρασκηνιακές «παρεμβάσεις» του, μέσω «ιμάντων μεταφοράς» του τελικού εναπομείναντος εσωκομματικού μηχανισμού του, της λεγόμενης «Προεδρικής Φρουράς». Όλες στο πλαίσιο της «στρατηγικής», ας την πούμε αυτή τη φορά, «διαίρει και βασίλευε».. 

«Διαίρει έως κατακερματισμού και διάλυσης και ρευστοποίησης», όπως εν κατακλείδι αναφέρει το αφήγημα: «Προσμένοντας – αναπόφευκτα, λες – τους… χιλιάδες ρευστοποιημένους κεντροαριστερούς της «Πρώτης Φοράς», όπως και τους άλλους, τους επαγγελματίες του ΣΥΡΙΖΑ Φάμελλου και της Νέας Αριστεράς, να κινηθούν προς το νέο ιδιόκτητο δημιούργημά σου, σαν τα σκυλιά του Παβλόφ: γοητευμένοι από μια μουσειακή Κίρκη ονόματι ΕΛΑΣ στο brand name του νέου κόμματός σου και να βασιλεύσεις επ’ αυτών… ανενόχλητος». Κι αν σου κάτσει, και επί ημών!.. Γίνεται;    

  

   

Πικρόχολα, ενθουσιώδη, αυτάρεσκα και ειρωνικά: «Όλα για το όνομα» του ΕΛΑΣ

Τα χιλιάδες – εκφραστικά της κρατούσης κοινωνικοπολιτικής παθολογίας – ψηφιακά ή έντυπα ή προφορικά σχόλια που υποδέχτηκαν το κόμμα Τσίπρα

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Τίποτα περισσότερο ή λιγότερο απ’ όσα είπα κι έγραψα για το «νέο κόμμα Τσίπρα», κατά την μακρά περίοδο της άχαρης «Ινστιτουτικής»   του εκκόλαψης, δεν έχω να προσθέσω… άμα τη εμφανίσει του στο Θησείο, την προηγούμενη Τρίτη το βράδυ. Μόνο ότι ταυτίστηκα, θέλω να πώ, με όσα διάβασα το επόμενο πρωί, στην αξιοθαύμαστη ανάρτηση της συγγραφέως, δημοσιογράφου και μεταφράστριας Μαριάννας Τζιατζή, υπό τον τίτλο «Όλα για το όνομα*»∙ που ακολουθεί:

«Βαρύ ιστορικό φορτίο φέρει το ΕΛΑΣ που επέλεξε ο Αλέξης Τσίπρας για το κόμμα που μέχρι χθες το όνομά του ήταν εφτασφράγιστο μυστικό.

Πολλά ειπώθηκαν και θα ειπωθούν για το νέο κόμμα. Πικρόχολα και ενθουσιώδη, αυτάρεσκα και ειρωνικά. Όμως μερικές φορές η τέχνη, η λογοτεχνία λέει πιο πολλά από πολλές περισπούδαστες αναλύσεις. Στο νου μου ήρθε το ποίημα «Θεατρίνοι Μ.Α.» του Σεφέρη, γραμμένο στη Μέση Ανατολή το καλοκαίρι του 1943. Παραθέτω τις δύο πρώτες στροφές:

Στήνουμε θέατρα και τα χαλνούμε

όπου σταθούμε κι όπου βρεθούμε

στήνουμε θέατρα και σκηνικά,

όμως η μοίρα μας πάντα νικά

και τα σαρώνει και μας σαρώνει

και τους θεατρίνους και το θεατρώνη

υποβολέα και μουσικούς

στους πέντε ανέμους τους βιαστικούς».

 Όλα «για το όνομα», λοιπόν, κι αυτά κι εκείνα, τα «πικρόχολα» ή «ενθουσιώδη» ή «αυτάρεσκα» ή «ειρωνικά» που ειπώθηκαν και γράφτηκαν για το «νέο θέατρο που στήθηκε»… άμα τη εμφανίσει του στο Θησείο. Τον «θεατρώνη» και τους «θεατρίνους» που το έστησαν, τους μουσικούς και τους υποβολείς. Όπως τα πικρόχολα του πρωθυπουργού μας κ. Μητσοτάκη, ας πούμε, για τον τίτλο του νέου κόμματος: «Τι να πω για το όνομα, φαντάζομαι το ΕΑΜ το άφησαν στον κ. Πολάκη»… Ή για τον ιδρυτή του νέου κόμματος: «Ο κ. Τσίπρας κρίθηκε ως πρωθυπουργός και θα κριθεί ως αρχηγός ενός κόμματος που δεν έχουμε δει ακόμη, αν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με νέο ΑΦΜ – Χθες είδα μια θεαματική βουτιά στο παρελθόν, παρά το τι πρέπει να κάνουμε για το μέλλον στην πατρίδα μας»… Ή για τον πολιτικό χώρο γεννήσεως του νέου κόμματος: «Υπάρχει ένας κατακερματισμένος χώρος στην αντιπολίτευση και ειδικά στην Αριστερά, αλλά και ένας κοινός τόπος: να φύγει ο Μητσοτάκης και η κυβέρνηση. Αυτό δεν συνιστά εναλλακτική πρόταση»…

Κι όπως τα ενθουσιώδη του αρθρογράφου της εφημερίδας «Το Βήμα», Άρη Ραβανού, υπό τον τίτλο «Αλέξη γερά, να φύγει η δεξιά»: «H χθεσινή εικόνα (σ. σ: στην επίσημη πρώτη του νέου κόμματος στο Θησείο) έδειξε κάτι σαφές, ότι η λέξη “συμπαράταξη” επιστρέφει δυνατά στο πολιτικό λεξιλόγιο και μαζί της επιστρέφει και η συζήτηση για μια νέα μεγάλη δημοκρατική παράταξη…Το σύνθημα ακούστηκε πολλές φορές τη χθεσινή βραδιά των αποκαλυπτηρίων του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα. Δυνατά, ρυθμικά, σχεδόν με εκείνη τη γνώριμη πολιτική φόρτιση άλλων εποχών: «Αλέξη γερά, να φύγει η Δεξιά». Και όσο περνούσε η ώρα, γινόταν όλο και πιο καθαρό ότι δεν επρόκειτο απλώς για ένα στιγμιαίο ξέσπασμα ενθουσιασμού από φίλους και υποστηρικτές του Αλ. Τσίπρα. Ήταν η συμπύκνωση μιας πολιτικής ανάγκης, που αρχίζει να διαμορφώνεται ξανά στον χώρο της κεντροαριστεράς και της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης: η αναζήτηση μιας νέας συμπαράταξης…

Εντάξει, τα αυτάρεσκα που γράφτηκαν και ειπώθηκαν για το «νέο θέατρο» (σ. σ: απ’ τον «θεατρώνη», κυρίως, κι απ’ τους ακολούθους του «θεατρίνους») είναι τόσα πολλά που δεν θα χωρούσαν ούτε στην  εξάτομη Οδύσσεια του «Κάκτου», ούτε καν στην… Ιθάκη ολόκληρη. Όσο για τα ειρωνικά αντίστοιχα, συνοψίζονται αρκούντως, σε δυό φράσεις του άσπονδου συντρόφου του «θεατρώνη» (του κ. Τσίπρα, βεβαίως) Γαβριήλ Σακελλαρίδη, τις εξής:

● «Οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα να έχει την καθαρότητα ώστε να τοποθετείται στα κρίσιμα και στα δύσκολα. Χθες, (σ. σ: στην παρουσίαση του νέου κόμματος στο Θησείο)  δεν ακούσαμε τοποθετήσεις, αλλά γενικόλογες διακηρύξεις. Δεν ακούσαμε προτάσεις. Οι επτά άξονες (σ.σ.: που παρουσίασε ο κ. Τσίπρας) είναι “τίτλοι”. Δεν λέω ότι βγήκαν από το ChatGPT, αλλά πολύ εύκολα θα μπορούσε να έβγαζε τα ίδια».

● «Ήμουν σίγουρος ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα προσπαθήσει να χτίσει στην Αριστερά. Αλλά είμαι και πολύ σίγουρος ότι δεν θα αργήσουμε να δούμε και το δεξί φλας».

 Κατά τα λοιπά, χιλιάδες – εκφραστικά της κρατούσης κοινωνικοπολιτικής παθολογίας της χώρας – ψηφιακά ή έντυπα ή προφορικά σχολιαστικά ρινίσματα, πιο «πικρόχολα», πιο «ενθουσιώδη», πιο «αυτάρεσκα» και πιο «ειρωνικά» απ’ αυτά που διαβάσατε. Και τοξικά, κι ανόητα, κι αρρωστημένα, συστημένα: «Όλα για το όνομα»!..

Κι ύστερα, επί της ανούσιας πολιτικής ουσίας σαν να λέμε, ήρθαν οι… μετρήσεις:  «Στο 23,5% η ΝΔ, δεύτερος ο Τσίπρας με 12,8% – Μάχη ΠΑΣΟΚ (10%) με Καρυστιανού (9,5%) για την 3η θέση», αν το πιστεύετε και αν σας ενδιαφέρει…   

 *«Όλα για το όνομα» είναι ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του σπουδαίου κλαρινίστα Βαγγέλη Σούκα, εκδ. Κέδρος

 

Ο οριστικός εκφυλισμός ΣΥΡΙΖΑ – ΝΕ.ΑΡ και η τελευταία έξοδος προς το «νέο» κόμμα Τσίπρα

Μέρες ολικής αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης και ολοκλήρωσης της ρευστοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Ως εβδομάδα οριστικής αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης θα μπορούσε καταγραφεί στην πολιτική ιστορία της χώρας η εβδομάδα που πέρασε. Ωστόσο ο Έλληνας πρωθυπουργός  έσπευσε στο μέσον αυτής (την περασμένη Τετάρτη) να επισκεφθεί τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και να δηλώσει ότι «η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν μας αφορά», εννοώντας τον ίδιο, το κόμμα του και την κυβέρνησή του, προφανώς, προσθέτοντας – έτσι, ξεκάρφωτα – τη φράση «σε έναν χρόνο ολοκληρώνεται η θητεία μας». Λες και με την πρώτη φράση ήθελε να καθησυχάσει εαυτόν και… αλλήλους ότι η «αναδιάταξη» δεν μειώνει την κυβερνητική δυναμική του κόμματός του, ενώ με την δεύτερη οριοθετούσε το τέλος αυτής και, «ένας χρόνος μας μένει: βουρ να ολοκληρώσουμε το μεγάλο φαγοπότι»!..

Αντίθετα, τόσο οι πληροφορίες και οι εκτιμήσεις όσο και οι μετρήσεις δείχνουν ότι η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού – μετά και την επίσημη προσθήκη των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού στο εκλογικό τοπίο – αφορά κυρίως την ΝΔ του κ. Μητσοτάκη, καθώς της  αφαιρούν συνολικά (σ. σ.: από το 25% της πρόθεσης ψήφου που, κατά μέσο όρο, συγκέντρωνε πριν την επίσημη εξαγγελία των δυο νέων κομμάτων) ένα ποσοστό της τάξεως του 5 – 6%. Υποβιβάζοντάς την,  κατ’ αρχήν, κάτω απ’ το 20% και ως τις εκλογές… βλέπουμε.

Από την άλλη, η εβδομάδα που πέρασε και… ολίγη απ’ την επόμενη,   θα καταγραφεί κατά πάσα πιθανότητα και ως εβδομάδα οριστικής διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, αφού το μεγαλύτερο μέρος των ακολούθων στελεχών του κατέχοντος την σφραγίδα του πάλαι – ποτέ «κόμματος της κυβερνώσας αριστεράς», Σωκράτη Φάμελλου, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν είτε μαζικά (στοιχισμένα γύρω του) – είτε κατά μόνας το «στοιχειωμένο μαγαζάκι της Κουμουνδούρου», συγκλίνοντας στον δρόμο που πιστεύουν ότι οδηγεί προς την εκλογική σωτηρία τους, την επαγγελματική τους… Ιθάκη. Το ίδιο περίπου, συνέβαινε τις προηγούμενες μέρες και στο αποκομμένο από τον ΣΥΡΙΖΑ τμήμα που ονομάστηκε «Νέα Αριστερά».

Φυσικά, υπήρξαν και οι αξιοπρεπείς αριστεροί που αντιστάθηκαν στις… Σειρήνες της αήθους και άναρχης πολιτικής  επιβίωσης. Λίγοι και καλοί, όπως η βουλευτής της Νέας Αριστεράς Σία Αναγνωστοπούλου. Της οποίας η δήλωση στο Meganews, πέραν της προσωπικής αξιοπρέπειας που εμπεριέχει, καθιστά διαφανή και την   επίγνωσή της για το μέγεθος της πολιτικής αποτυχίας και του εκφυλισμού του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ και, βέβαια, της Νέας Αριστεράς: «Παραμένω στη Νέα Αριστερά και δεν μπαίνω στην κλοτσοπατινάδα», δήλωσε εξ αρχής η κ. Αναγνωστοπούλου) και πρόσθεσε: «Αποτύχαμε πολιτικά στη Νέα Αριστερά, όπως απέτυχε και ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά και ηθικά». Και ανάγοντας σε μείζον θέμα τη συλλογική και προσωπική αξιοπρέπεια, ζήτησε «να σταματήσει ο εκφυλισμός»...

Εύκολο να το λες, δύσκολο να συμβεί… Τρία χρόνια τώρα, δεν είμαστε παρά εκόντες – άκοντες θεατές του εν λόγω «εκφυλισμού», καθώς τον παρακολουθούμε να καταλαμβάνει σταδιακά την ηγεσία και το επαγγελματικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρα και, εν τέλει, να διαλύει εις τα εξ ών συνετέθη το πρώτη φορά «κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς»: ένα κόμμα που, στην πραγματικότητα, «δεν υπήρξε ποτέ ως ενιαίο κόμμα», αφού στη θεωρία, συστήθηκε ως ένα πείραμα οργανωτικής συνύπαρξης των εκτός ΚΚΕ κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών σχημάτων της Αριστεράς (ένα «πολυτασικό» μεν, πολιτικά και οργανωτικά ενιαίο δε, κόμμα), ενώ στην πράξη οι περισσότερες τάσεις μονιμοποίησαν τα σχήματά τους λειτουργώντας ως μικρογραφίες κομμάτων εντός του κόμματος, με κάθετη οργανωτική δομή, ακόμα και με ημιπαράνομα διοικητικά όργανα, και δική τους πειθαρχία…

Έτσι, ο Τσίπρας και η παρέα του βρέθηκαν να κυβερνούν υπό την καχύποπτη… στήριξη ενός αδύναμου κομματικού κορμού ασύντακτων (πολιτικά – ιδεολογικά) δυνάμεων με ασταθή άκρα, αποτελούμενα από ένα συνονθύλευμα συντεταγμένων ιδεολογικών αποκλίσεων. Με αποτέλεσμα, ακόμα και βουλευτές και υπουργοί να πολιτεύονταν ως αντιπολιτευόμενοι εκπρόσωποι των συντεταγμένων, αυτών, αποκλίσεων: ανήμποροι τότε, ως κυβέρνηση, να προσλάβουν το συλλογικό πολιτικό «θέλω» των προοδευτικών Ελλήνων, το πλειοψηφικό κοινωνικό «θέλω»  – ανήμποροι, αργότερα, ως αξιωματική αντιπολίτευση, να προσλάβουν το χρονισμένο συλλογικό πολιτικό «θέλω» της πλειοψηφίας των μελών του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ για μια νέα, δημοκρατική κυβερνητική Αριστερά. Με κατάληξη τον οριστικό εκφυλισμό, την οριστική διάλυση…

Τώρα, εν μέσω εκφυλισμού, διάλυσης και κλοτσοπατινάδας, βουλευτές, πρώην υπουργοί και κομματικά στελέχη ών ουκ έστιν αριθμός, εγκαταλείπουν… αλύπητα τα κομματικά περιτρίμματα του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ που οι ίδιοι δημιούργησαν και, καβάλα στο εκφυλιστικό ένστικτο της επαγγελματικής πολιτικής επιβίωσης, σπεύδουν να πάρουν θέσεις, να στοιχηθούν – που αλλού; – μπρος ή πίσω από το νέο κομματικό εγχείρημα…Τσίπρα! Χωρίς επίγνωση ότι κάνουν το «νέο» να μοιάζει ήδη με το παλιό.

Μία απ’ τα ίδια!.. Τι δείχνει μια «άσκηση» με Τσίπρα και Καρυστιανού στο εκλογικό τερέν

Η εξαγγελία του κόμματος Τσίπρα αλλάζει το σκηνικό, αλλά όχι το έργο και την παράσταση… νίκης

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Την περασμένη Τρίτη, απ’ το Χαλάνδρι, ο Αλέξης Τσίπρας εξήγγειλε ένα κόμμα της «κυβερνώσας αριστεράς». Είπε ότι το κόμμα του δεν θα είναι απλά ένα κόμμα της αντιπολίτευσης, αλλά μια παράταξη που θα κερδίσει τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη όποτε και να γίνουν εκλογές – μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία που θα μπορεί να διεκδικήσει την πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές και να συγκροτήσει προοδευτική κυβέρνηση...

Θα τα καταφέρει; «Όχι κ. Τσίπρα», του απάντησε κατά…σύμπτωση, το απόβραδο της ίδιας μέρας, μια δημοσκόπηση της Interview που έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας Political. Διότι «αν την επόμενη Κυριακή είχαμε βουλευτικές εκλογές, η ΝΔ του κ. Μητσοτάκη θα έπαιρνε 30,1%  εσείς κ. Τσίπρα θα παίρνατε 15,1%, το ΠΑΣΟΚ του κ. Ανδρουλάκη θα έπαιρνε 14,9%, η κ. Καρυστιανού 8,7%, το ΚΚΕ, η Ελληνική Λύση και η Πλεύση Ελευθερίας θα έπεφταν στα χαμηλά (5,8 το πρώτο – 5,5%... η δεύτερη), η Φωνή Λογικής, το ΜέΡΑ25 και οι ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ  θα άγγιζαν (+1, -1%) με το ζόρι το όριο κοινοβουλευτικής επιβίωσης, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά, με 1% και 0,7% αντίστοιχα, θα μας αποχαιρετούσαν χορεύοντας… «The Last Dance».

Ναι, αλλά δεν έχουμε εκλογές «την επόμενη Κυριακή», σήμερα δηλαδή: σύμφωνα με το «κρυφό ημερολόγιο του Μαξίμου», οι εκλογικές ημερομηνίες τοποθετούνται στο Φθινόπωρο του τρέχοντος έτους ή στην Άνοιξη του επόμενου, όπως έγραψε ένας… σοβαρός συνάδελφος. Και πάντως «Μετά την Έκθεση» όπως, απρόκλητα, σε μια αδόκητη κρίση ειλικρίνειας, φανέρωσε ο επίσης… σοβαρός πρωθυπουργός μας: «Ο κόσμος πάντως δεν είναι ακόμα σε διάθεση εκλογών και αυτό δυσχεραίνει την άσκηση, υπολογίζοντας βέβαια ότι ακόμη δεν έχουμε όλους τους παίκτες στο τερέν», πρόσθεσε, ανεβάζοντας στο limit up το επίπεδο της… ειλικρίνειάς του, καθώς φανέρωσε την αγωνία του για τη ζημιά που θα του κάνουν «οι παίκτες που λείπουν απ’ το τερέν», ο Τσίπρας και η Καρυστιανού δηλαδή. Και – πιθανόν – ο Σαμαράς.   

Θέλω να πω ότι η  δημοσκόπηση της Interview, που έγινε για λογαριασμό της εφημερίδας Political» και μοιάζει σαν απάντηση στην εξαγγελία του Τσίπρα απ’ το Χαλάνδρι για «το κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς («μια παράταξη που θα κερδίσει τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη όποτε και να γίνουν εκλογές»), θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και μια παρηγορητική ανταπάντηση στην πρωθυπουργική αγωνία για το μέγεθος της εκλογικής ζημιάς που θα υποστεί από τους «νέους παίκτες που λείπουν απ’ το τερέν». Αρκεί να υποθέσουμε ότι η… καλή εφημερίδα Political «άκουσε»  την πρωθυπουργική αγωνία και παράγγειλε την «άσκηση» στη δημοσκοπική εταιρία (σ. σ: την Interview), με την προϋπόθεση «οι παίκτες που λείπουν να μπουν στο τερέν και, «όχι, μην αγωνιάτε κ. Πρόεδρε, εσείς προηγείσθε πάντα με 30+ μονάδες και οι “νέοι παίκτες” μένουν 15 μονάδες πίσω σας»: ο Τσίπρας στο 15% να παλεύει με τον Ανδρουλάκη για τη δεύτερη θέση και η Καρυστιανού, κανένα πρόβλημα, μένει τέταρτη με 8,7%»!  

Όπως και να ‘χει, το γεγονός ότι τα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού θα φέρουν αλλαγές στο «πολιτικό σκηνικό – κυρίως θα εξαφανίσουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά και θα χαμηλώσουν Κωνσταντοπούλου και Βελόπουλο – εξυπακούεται, δεν χρειάζονται δημοσκοπήσεις να μας το πουν. Αληθοφανής, με βάση την κοινή πολιτική αίσθηση, φαίνεται και η δημοσκοπική πρόβλεψη για το 15,1% του κόμματος Τσίπρα και το 14,9% του ΠΑΣΟΚ – Ανδρουλάκη, καθώς και το «ντέρμπι μεταξύ τους για τη δεύτερη θέση». Με βάση την ίδια αντίληψη, όμως, το προκλητικά σταθερό 30+ του Μητσοτάκη σε συνδυασμό με το πενιχρό 8,7% της κ. Καρυστιανού, εγείρει την καχυποψία πως μπορεί να προκύπτει ως αποτέλεσμα πιθανού συμψηφισμού υπέρ του πρώτου.

Καθώς λοιπόν «οι νέοι παίκτες» μπαίνουν στο «τερέν», οι πρώτες δημοσκοπικές… ασκήσεις και η κοινή πολιτική αίσθηση συμφωνούν ότι η εξαγγελία Τσίπρα απ’ το Χαλάνδρι για μια «κυβερνώσα Αριστερά» είναι έωλη, ότι το εξαγγελθέν κόμμα του – προς το παρόν, τουλάχιστον – δεν είναι  «μια παράταξη που θα κερδίσει τη ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη όποτε και να γίνουν εκλογές», ότι είναι – μπορεί να είναι – απλά, ένα κόμμα της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, μικρότερης δυναμικής και αξιοπιστίας απ’ εκείνο που, προ τριετίας, αποχώρησε και διέλυσε. Ένα κόμμα με έναν «ηγέτη» που θα διεκδικεί την θέση που προ διετίας εγκατέλειψε (σ. σ: τη  δεύτερη θέση – του αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης) απ’ τον σημερινό κάτοχό της, τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Και βέβαια, προκειμένου να διεκδικήσει την πρώτη θέση στις επόμενες εκλογές, οφείλει να τη κερδίσει και, στη δεύτερη κάλπη, να συμμαχήσει με το τρίτο ή το τέταρτο κόμμα: το Κόμμα Ανδρουλάκη ή το κόμμα Καρυστιανού σύμφωνα με την… «άσκηση» της Interview για την εφημερίδα Political. Εντάξει, του  ευχόμαστε να τα καταφέρει, αλλά… μία απ’ τα ίδια: αλλάζει το σκηνικό, αλλά όχι το έργο και η παράσταση… νίκης.      

Δυστοπία η Ελλάς: περιμένοντας τους Μεσσίες που... "έρχονται με φόρα να μας σώσουν"!..

 

Τα 4 δημοσκοπικά πρότζεκτ της εβδομάδας και τα φούμαρα που πουλούν για την πολύτιμη πραμάτεια τους: Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Καρυστιανού

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Σύμφωνοι, η Πρωτομαγιά «δεν είναι αργία – είναι απεργία», όχι όμως για τους δημοσκόπους. Οι οποίοι, όπως φάνηκε εκ του αποτελέσματος, δούλευαν χωρίς ανάσα καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου πρωτομαγιάτικου τριήμερου, προκειμένου να βγάλουν στον επικοινωνιακό «αέρα» της Δευτέρας 4/5/2026 και της Τρίτης 5/5/2026 την πολύτιμη, για τους πελάτες τους (τα ΜΜΕ), πραμάτεια τους: Μητσοτάκης, Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Καρυστιανού και, «περάστε, κύριοι… ό,τι πάρετε ένα τάλιρο!..

Τέσσερις δημοσκοπήσεις πρόλαβα να «μετρήσω» Δευτέρα και Τρίτη, σε τέσσερα διαφορετικά ψηφιακά Μέσα. Το καθένα απ’ αυτά πουσάριζε – έσπρωχνε, όπως λέμε ελληνιστί – το δικό του δημοσκοπικό πρότζεκτ για τον πρωθυπουργό του μέλλοντος μας. Ασύστολα και απροκάλυπτα προπαγανδιστικά, χωρίς να του καίγεται καρφί αν, με τον τρόπο που πλασάριζε το «προϊόν», αποκάλυπτε τις προθέσεις και την ποιότητα της Εταιρίας που διεξήγαγε την έρευνα, καθώς και την δημοσιογραφική ποιότητα του παραγγέλοντος αυτήν Μέσου Ενημέρωσης:

«Πάνω από 32% η ΝΔ - Χωρίς αντίπαλο ο Κυρ. Μητσοτάκης στην καταλληλότητα για πρωθυπουργία», κόμπαζε το «Θέμα.gr», διαφημίζοντας την δημοσκοπική του πραμάτεια, έργο της Εταιρίας «marc AE». Το δημοσκοπικό πρότζεκτ του «Θέματος», πατώντας στην… φοβερή απήχηση που είχαν στους Έλληνες τα υποτιθέμενα «μέτρα στήριξης» Μητσοτάκη «λόγω της σύρραξης στον Περσικό Κόλπο» (σ. σ: εκείνα τα ασήμαντα – έως και προσβλητικά – εφάπαξ επιδόματα σε άπορες οικογένειες, ανασφάλιστους υπερήλικες και χαμηλοσυνταξιούχους), απέδιδε σημαντική ανάκαμψη της συσπείρωσης της Ν.Δ., «που φτάνει στην εκτίμηση ψήφου στο 32,2%, σχεδόν 4 μονάδες πάνω από το ποσοστό των ευρωεκλογών», πράγμα που καθιστά ανίκητο –   «χωρίς αντίπαλο» – τον κ. Μητσοτάκη. Λεπτομέρεια: στο συγκεκριμένο… πρότζεκτ του «Θέματος» απουσίαζαν από τη λίστα του αναφερόμενου στην «καταλληλότητα για την πρωθυπουργία» ερωτηματολόγιου τα ονόματα των φερόμενων ως βασικών αντιπάλων του κ. Μητσοτάκη στις  επόμενες εκλογές, Τσίπρα και Καρυστιανού.

Αντίθετα, στα υπόλοιπα τρία μετα-πρωτομαγιάτικα δημοσκοπικά πρότζεκτ, (της Metron Analysis για το MEGA, της Opinion Poll για το Action 24 και της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών», ο Τσίπρας, η Καρυστιανού και ο Ανδρουλάκης ήσαν… πρώτες φίρμες. Εναλλάξ, όμως, σαν τους τραγουδιστές στις μαρκίζες των νυχτερινών κέντρων…

Στο πρότζεκτ του MEGA, διακριτικά μεν αλλά… θαρραλέα, «σπρώχνεται» (σ. σ: για τη δεύτερη θέση προς το παρόν) ο Νίκος Ανδρουλάκης του ΠΑΣΟΚ: «Τσίπρας, Καρυστιανού και Ανδρουλάκης βρίσκονται στο επίκεντρο των τελευταίων δημοσκοπήσεων, καθώς η αντίστροφη μέτρηση για τις βουλευτικές εκλογές έχει ήδη ξεκινήσει και η μάχη για τη δεύτερη θέση φαίνεται πιο ανοιχτή από ποτέ», προλογίζει το εν λόγω δημοσκοπικό πρότζεκτ ένα απ’ τα… alter ego του, η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ». Και, αμέσως μετά, ακολουθεί το διακριτικό… σπρώξιμο που σας έλεγα, με το εξής περιτύλιγμα: «Καθώς ο Νίκος Ανδρουλάκης ανεβάζει τους πολιτικούς τόνους απέναντι στην κυβέρνηση και συνεχίζει τις μεταγραφές στελεχών, το ΠΑΣΟΚ καταλαμβάνει τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, συγκεντρώνοντας στην εκτίμηση ψήφου ποσοστό 15%»!.. 

Τα άλλα δυό, τα… μελισσόπουλα πρότζεκτ «της Αριστεράς και της Προόδου» (καλά καταλάβατε, τα πρότζεκτ του Action 24 και της «Εφημερίδας των Συντακτών» εννοώ), πουσάρουν ανοιχτά τους Τσίπρα και Καρυστιανού ως επερχόμενους με… φόρα μεσσίες, που θα μας… σώσουν από την απολυταρχική τυραννία Μητσοτάκη, αποδίδοντας στους πολιτικούς φορείς που ετοιμάζουν δυνητική εκλογική δυναμική η οποία κυμαίνεται από 22 έως 27%. Μια «δύναμη» που ξεπερνά τον Ανδρουλάκη (τον αφήνει στην τέταρτη θέση), αγγίζει το (πάντα πρώτο σε… εκτίμηση ψήφου!) ποσοστό Μητσοτάκη και δημιουργεί πεδίο λαμπρής συνεργασίας ανάμεσα στους δευτερότριτους «επερχόμενους μεσσίες» και τον… τέταρτο Ανδρουλάκη για μια «Κυβέρνηση Κεντροαριστεράς και Αριστεράς». Την οποία, όπως μας λέει ο τίτλος του β' μέρους της έρευνας της Prorata για την «Εφημερίδα των Συντακτών», προκρίνει το 30% των ερωτηθέντων.

Μακάρι, αλλά αυτό το «Κυβέρνηση Κεντροαριστεράς και Αριστεράς» μεγάλο μπέρδεμα μου κάνει – δεν υπόσχεται  ούτε καν την επιστροφή σε μια κάποια έωλη κυβερνητική κανονικότητα, όπως αυτή που… επαγγέλλεται ο Τσίπρας. Κι εμείς, μοιραίοι κι άβουλοι,  καθόμαστε και περιμένουμε την... «κανονικότητα» των ονείρων μας,  όπως οι γηραλέοι αλήτες του Μπέκετ κάθονται περιμένοντας τον Γκοντό. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι ήρωες του Μπέκετ δεν βρίσκονται σε κανένα συγκεκριμένο τόπο ή χρόνο – είναι παντού και  πουθενά. Ενώ εμείς βρισκόμαστε σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο: είμαστε εδώ και τώρα, στην Πολιτική Δυστοπία η Ελλάς!..   

Δεν είναι αργία, είναι ΑΠΕΡΓΙΑ: Το διαχρονικό υπερόπλο των εργαζομένων

 Η ακατάλυτη ενωτική δύναμή της χαλυβδώνει τους εργαζόμενους και τρομάζει τους κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Ναι, αλλά η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία, σύντροφε», με…επέπληξε ο κομμουνιστής γείτονας όταν του είπα ότι προγραμματίζω τριήμερη πρωτομαγιάτικη εκδρομή: «Γίνονται ακόμα απεργίες σε σάς; Καλά, αστυνομία δεν έχετε;», του απάντησα χαριτολογώντας με την περιβόητη κυνική ερώτηση που είχε κάνει ο  ο Στάλιν στον Χάρρυ Χόπκινς (σύμβουλο του Ρούσβελτ) το 1941, στο περιθώριο της συνάντησής τους στη Μόσχα…

Φυσικά, ο Στάλιν δεν είχε ανάγκη την αστυνομία. Τα ενσωματωμένα στο σοβιετικό κράτος συνδικάτα είχαν ως βασικό καθήκον την παρεμπόδιση όχι μόνο των απεργιών, αλλά και των απεργιακών… σκέψεων. Το ίδιο συνέβαινε σε όλο το βασίλειο της απολυταρχίας: από την Πορτογαλία του Σαλαζάρ και την Ισπανία του Φράνκο ως την Βολιβία του Μπαριέντος και το Πουάντ α Πιτρ της Γουαδελούπης, το δικαίωμα στην απεργία ήταν στον γύψο…

Κάτι παρόμοιο, ωστόσο, συμβαίνει και σήμερα, ακόμα και στις πιο... chic δημοκρατίες της Δύσης. Στην προχθεσινή δημοκρατία του… εκσυγχρονιστή Σημίτη, ας πούμε, τη χθεσινή του μνημονιακού Σαμαρά, ή τη σημερινή, του ακροκεντρώου Μητσοτάκη: τα μερικώς ή και ολοσχερώς ενσωματωμένα στα συστημικά – κυβερνητικά κόμματα ομοσπονδιακά συνδικάτα υπακούουν αβίαστα στους διαρκώς βελτιούμενους αντεργατικούς νόμους των συστημικών κυβερνήσεων. Και επιτηρούν, υπονομεύουν, παρεμποδίζουν, ή «σπάνε» τις απεργίες.  

Το επιχείρησε ο υπουργός του Σαμαρά, Βρούτσης, όταν – με αφορμή την απεργία στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της Πτολεμαΐδας (2013) – σήκωσε την παντιέρα του κρατικού ελέγχου των απεργιών με εκείνο το αλήστου μνήμης μανιφέστο για την «αναγκαιότητα νομοθετικής παρέμβασης προς εκσυγχρονισμόν (!) των απεργιών»…  

Το επιχείρησε προ πενταετίας και ο διάδοχός του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, Κωστής Χατζηδάκης. Ο οποίος, δια του θατσερικού τύπου δόγματος «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία», απαγόρευε (!) στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις την επαναπροκήρυξη των απεργιών που, παράνομα ( σ. σ: κατά παράβαση του Συντάγματος), κρίνονταν ως… παράνομες. Απαγορεύοντας (!) επί της ουσίας, στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες οργανώσεις να καλύπτουν απεργιακά τα σωματεία, που τους απαγορευόταν (!) να πραγματοποιούν απεργίες!.. 

Η δύναμη της απεργίας –  αυτού του λαϊκού υπερόπλου που ενώνει τους εργαζόμενους πέρα από τα ατομικά τους συμφέροντα – είναι τέτοια που… δίκαια, από τους αυταρχικούς κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών, θεωρείτο ύψιστη απειλή κατά της ασφάλειας κάθε κράτους, κάθε καθεστώτος, κάθε κυβέρνησης. Απεργούν οι Ρώσοι προλετάριοι το 1917; «Πνίξτε τους στο αίμα!». Απεργούν οι Θεσσαλονικείς καπνεργάτες τον Μάη του 1936 στην Ελλάδα του Μεταξά; «Ρίξτε στο  ψαχνό», διατάσσει ο χωροφύλαξ και… 12 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες! Απεργούν οι Ούγγροι εργάτες το 1956; Η κυβέρνηση Καντάρ μιλάει για πληρωμένη με δολάρια προδοσία του έθνους! Απεργούν οι μεταλλωρύχοι κασσίτερου στη Βολιβία; Ο δικτάτορας στέλνει επειγόντως τεθωρακισμένο τρένο στον τόπο του εγκλήματος: 40 νεκροί!

Εντάξει, ιδιαίτερα στην «δημοκρατική» Ευρώπη του δεύτερου ημίσεος του 20^ου αιώνα, οι απεργιακές μάχες έγιναν πιο… ανατρεπτικές και σχετικά πιο αναίμακτες: το 1963, ας πούμε, διακόσιοι Γάλλοι μεταλλωρύχοι απάντησαν με απεργία διαρκείας στην διαταγή πολιτικής επιστράτευσης που είχε εκδώσει εναντίον τους ο Πομπιντού . Το κύρος του πρωθυπουργού καταρρακώθηκε. Το κράτος του Σαρλ ντε Γκώλ παρέλυσε. Η κυβέρνηση αντιμετώπισε το δίλημμα της συνθηκολόγησης ή της πτώσης. Αντίστοιχο δίλημμα, εξάλλου,  αντιμετώπισε ο Σημίτης το 2001 με το νομοσχέδιο Γιαννίτση. Και συνθηκολόγησε μεν… έπεσε δε. 

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που ήταν μια περίοδος απόλυτης λεηλασίας των εργασιακών δικαιωμάτων, τα ενσωματωμένα στο μεταπασοκικό – μνημονιακό  κράτος συνδικάτα κορόιδευαν την κοινωνία με άσκοπες μικροαπεργίες, υπονομεύοντας το ώριμο μαζικό – λαϊκό αίτημα για μια γενική απεργία διαρκείας, που θα έστελνε το σάπιο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…

Γενικότερα, οι σημερινές ευρωσυστημικές κυβερνήσεις φοβούνται τις απεργίες όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και, προκειμένου να τις ξορκίσουν, ανεξάρτητα αν εκδηλώνονται   στα… τσιφλίκια τους (το κράτος, τις δημόσιες υπηρεσίες) ή στα  τσιφλίκια των μεγαλοεπιχειρηματιών της οικονομικής ελίτ που, με το αζημίωτο, υπηρετούν, θεσμοθετούν εργατοκτόνους νόμους, όπως το Χατζηδακικό «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία» της κυβέρνησης Μητσοτάκη που περιέγραψα παραπάνω… Αγνοώντας την ιστορικά αδήριτη κινηματική αλήθεια που ορίζει ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».