Ο οριστικός εκφυλισμός ΣΥΡΙΖΑ – ΝΕ.ΑΡ και η τελευταία έξοδος προς το «νέο» κόμμα Τσίπρα

Μέρες ολικής αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης και ολοκλήρωσης της ρευστοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Ως εβδομάδα οριστικής αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης θα μπορούσε καταγραφεί στην πολιτική ιστορία της χώρας η εβδομάδα που πέρασε. Ωστόσο ο Έλληνας πρωθυπουργός  έσπευσε στο μέσον αυτής (την περασμένη Τετάρτη) να επισκεφθεί τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και να δηλώσει ότι «η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού δεν μας αφορά», εννοώντας τον ίδιο, το κόμμα του και την κυβέρνησή του, προφανώς, προσθέτοντας – έτσι, ξεκάρφωτα – τη φράση «σε έναν χρόνο ολοκληρώνεται η θητεία μας». Λες και με την πρώτη φράση ήθελε να καθησυχάσει εαυτόν και… αλλήλους ότι η «αναδιάταξη» δεν μειώνει την κυβερνητική δυναμική του κόμματός του, ενώ με την δεύτερη οριοθετούσε το τέλος αυτής και, «ένας χρόνος μας μένει: βουρ να ολοκληρώσουμε το μεγάλο φαγοπότι»!..

Αντίθετα, τόσο οι πληροφορίες και οι εκτιμήσεις όσο και οι μετρήσεις δείχνουν ότι η αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού – μετά και την επίσημη προσθήκη των κομμάτων Τσίπρα και Καρυστιανού στο εκλογικό τοπίο – αφορά κυρίως την ΝΔ του κ. Μητσοτάκη, καθώς της  αφαιρούν συνολικά (σ. σ.: από το 25% της πρόθεσης ψήφου που, κατά μέσο όρο, συγκέντρωνε πριν την επίσημη εξαγγελία των δυο νέων κομμάτων) ένα ποσοστό της τάξεως του 5 – 6%. Υποβιβάζοντάς την,  κατ’ αρχήν, κάτω απ’ το 20% και ως τις εκλογές… βλέπουμε.

Από την άλλη, η εβδομάδα που πέρασε και… ολίγη απ’ την επόμενη,   θα καταγραφεί κατά πάσα πιθανότητα και ως εβδομάδα οριστικής διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ, αφού το μεγαλύτερο μέρος των ακολούθων στελεχών του κατέχοντος την σφραγίδα του πάλαι – ποτέ «κόμματος της κυβερνώσας αριστεράς», Σωκράτη Φάμελλου, αποφάσισαν να εγκαταλείψουν είτε μαζικά (στοιχισμένα γύρω του) – είτε κατά μόνας το «στοιχειωμένο μαγαζάκι της Κουμουνδούρου», συγκλίνοντας στον δρόμο που πιστεύουν ότι οδηγεί προς την εκλογική σωτηρία τους, την επαγγελματική τους… Ιθάκη. Το ίδιο περίπου, συνέβαινε τις προηγούμενες μέρες και στο αποκομμένο από τον ΣΥΡΙΖΑ τμήμα που ονομάστηκε «Νέα Αριστερά».

Φυσικά, υπήρξαν και οι αξιοπρεπείς αριστεροί που αντιστάθηκαν στις… Σειρήνες της αήθους και άναρχης πολιτικής  επιβίωσης. Λίγοι και καλοί, όπως η βουλευτής της Νέας Αριστεράς Σία Αναγνωστοπούλου. Της οποίας η δήλωση στο Meganews, πέραν της προσωπικής αξιοπρέπειας που εμπεριέχει, καθιστά διαφανή και την   επίγνωσή της για το μέγεθος της πολιτικής αποτυχίας και του εκφυλισμού του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ και, βέβαια, της Νέας Αριστεράς: «Παραμένω στη Νέα Αριστερά και δεν μπαίνω στην κλοτσοπατινάδα», δήλωσε εξ αρχής η κ. Αναγνωστοπούλου) και πρόσθεσε: «Αποτύχαμε πολιτικά στη Νέα Αριστερά, όπως απέτυχε και ο ΣΥΡΙΖΑ πολιτικά και ηθικά». Και ανάγοντας σε μείζον θέμα τη συλλογική και προσωπική αξιοπρέπεια, ζήτησε «να σταματήσει ο εκφυλισμός»...

Εύκολο να το λες, δύσκολο να συμβεί… Τρία χρόνια τώρα, δεν είμαστε παρά εκόντες – άκοντες θεατές του εν λόγω «εκφυλισμού», καθώς τον παρακολουθούμε να καταλαμβάνει σταδιακά την ηγεσία και το επαγγελματικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ – Τσίπρα και, εν τέλει, να διαλύει εις τα εξ ών συνετέθη το πρώτη φορά «κόμμα της κυβερνώσας Αριστεράς»: ένα κόμμα που, στην πραγματικότητα, «δεν υπήρξε ποτέ ως ενιαίο κόμμα», αφού στη θεωρία, συστήθηκε ως ένα πείραμα οργανωτικής συνύπαρξης των εκτός ΚΚΕ κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών σχημάτων της Αριστεράς (ένα «πολυτασικό» μεν, πολιτικά και οργανωτικά ενιαίο δε, κόμμα), ενώ στην πράξη οι περισσότερες τάσεις μονιμοποίησαν τα σχήματά τους λειτουργώντας ως μικρογραφίες κομμάτων εντός του κόμματος, με κάθετη οργανωτική δομή, ακόμα και με ημιπαράνομα διοικητικά όργανα, και δική τους πειθαρχία…

Έτσι, ο Τσίπρας και η παρέα του βρέθηκαν να κυβερνούν υπό την καχύποπτη… στήριξη ενός αδύναμου κομματικού κορμού ασύντακτων (πολιτικά – ιδεολογικά) δυνάμεων με ασταθή άκρα, αποτελούμενα από ένα συνονθύλευμα συντεταγμένων ιδεολογικών αποκλίσεων. Με αποτέλεσμα, ακόμα και βουλευτές και υπουργοί να πολιτεύονταν ως αντιπολιτευόμενοι εκπρόσωποι των συντεταγμένων, αυτών, αποκλίσεων: ανήμποροι τότε, ως κυβέρνηση, να προσλάβουν το συλλογικό πολιτικό «θέλω» των προοδευτικών Ελλήνων, το πλειοψηφικό κοινωνικό «θέλω»  – ανήμποροι, αργότερα, ως αξιωματική αντιπολίτευση, να προσλάβουν το χρονισμένο συλλογικό πολιτικό «θέλω» της πλειοψηφίας των μελών του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ για μια νέα, δημοκρατική κυβερνητική Αριστερά. Με κατάληξη τον οριστικό εκφυλισμό, την οριστική διάλυση…

Τώρα, εν μέσω εκφυλισμού, διάλυσης και κλοτσοπατινάδας, βουλευτές, πρώην υπουργοί και κομματικά στελέχη ών ουκ έστιν αριθμός, εγκαταλείπουν… αλύπητα τα κομματικά περιτρίμματα του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ που οι ίδιοι δημιούργησαν και, καβάλα στο εκφυλιστικό ένστικτο της επαγγελματικής πολιτικής επιβίωσης, σπεύδουν να πάρουν θέσεις, να στοιχηθούν – που αλλού; – μπρος ή πίσω από το νέο κομματικό εγχείρημα…Τσίπρα! Χωρίς επίγνωση ότι κάνουν το «νέο» να μοιάζει ήδη με το παλιό.