Δεν είναι αργία, είναι ΑΠΕΡΓΙΑ: Το διαχρονικό υπερόπλο των εργαζομένων

 Η ακατάλυτη ενωτική δύναμή της χαλυβδώνει τους εργαζόμενους και τρομάζει τους κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Ναι, αλλά η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία, είναι απεργία, σύντροφε», με…επέπληξε ο κομμουνιστής γείτονας όταν του είπα ότι προγραμματίζω τριήμερη πρωτομαγιάτικη εκδρομή: «Γίνονται ακόμα απεργίες σε σάς; Καλά, αστυνομία δεν έχετε;», του απάντησα χαριτολογώντας με την περιβόητη κυνική ερώτηση που είχε κάνει ο  ο Στάλιν στον Χάρρυ Χόπκινς (σύμβουλο του Ρούσβελτ) το 1941, στο περιθώριο της συνάντησής τους στη Μόσχα…

Φυσικά, ο Στάλιν δεν είχε ανάγκη την αστυνομία. Τα ενσωματωμένα στο σοβιετικό κράτος συνδικάτα είχαν ως βασικό καθήκον την παρεμπόδιση όχι μόνο των απεργιών, αλλά και των απεργιακών… σκέψεων. Το ίδιο συνέβαινε σε όλο το βασίλειο της απολυταρχίας: από την Πορτογαλία του Σαλαζάρ και την Ισπανία του Φράνκο ως την Βολιβία του Μπαριέντος και το Πουάντ α Πιτρ της Γουαδελούπης, το δικαίωμα στην απεργία ήταν στον γύψο…

Κάτι παρόμοιο, ωστόσο, συμβαίνει και σήμερα, ακόμα και στις πιο... chic δημοκρατίες της Δύσης. Στην προχθεσινή δημοκρατία του… εκσυγχρονιστή Σημίτη, ας πούμε, τη χθεσινή του μνημονιακού Σαμαρά, ή τη σημερινή, του ακροκεντρώου Μητσοτάκη: τα μερικώς ή και ολοσχερώς ενσωματωμένα στα συστημικά – κυβερνητικά κόμματα ομοσπονδιακά συνδικάτα υπακούουν αβίαστα στους διαρκώς βελτιούμενους αντεργατικούς νόμους των συστημικών κυβερνήσεων. Και επιτηρούν, υπονομεύουν, παρεμποδίζουν, ή «σπάνε» τις απεργίες.  

Το επιχείρησε ο υπουργός του Σαμαρά, Βρούτσης, όταν – με αφορμή την απεργία στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο της Πτολεμαΐδας (2013) – σήκωσε την παντιέρα του κρατικού ελέγχου των απεργιών με εκείνο το αλήστου μνήμης μανιφέστο για την «αναγκαιότητα νομοθετικής παρέμβασης προς εκσυγχρονισμόν (!) των απεργιών»…  

Το επιχείρησε προ πενταετίας και ο διάδοχός του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, Κωστής Χατζηδάκης. Ο οποίος, δια του θατσερικού τύπου δόγματος «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία», απαγόρευε (!) στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις την επαναπροκήρυξη των απεργιών που, παράνομα ( σ. σ: κατά παράβαση του Συντάγματος), κρίνονταν ως… παράνομες. Απαγορεύοντας (!) επί της ουσίας, στις δευτεροβάθμιες ή τριτοβάθμιες οργανώσεις να καλύπτουν απεργιακά τα σωματεία, που τους απαγορευόταν (!) να πραγματοποιούν απεργίες!.. 

Η δύναμη της απεργίας –  αυτού του λαϊκού υπερόπλου που ενώνει τους εργαζόμενους πέρα από τα ατομικά τους συμφέροντα – είναι τέτοια που… δίκαια, από τους αυταρχικούς κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών, θεωρείτο ύψιστη απειλή κατά της ασφάλειας κάθε κράτους, κάθε καθεστώτος, κάθε κυβέρνησης. Απεργούν οι Ρώσοι προλετάριοι το 1917; «Πνίξτε τους στο αίμα!». Απεργούν οι Θεσσαλονικείς καπνεργάτες τον Μάη του 1936 στην Ελλάδα του Μεταξά; «Ρίξτε στο  ψαχνό», διατάσσει ο χωροφύλαξ και… 12 νεκροί και εκατοντάδες τραυματίες! Απεργούν οι Ούγγροι εργάτες το 1956; Η κυβέρνηση Καντάρ μιλάει για πληρωμένη με δολάρια προδοσία του έθνους! Απεργούν οι μεταλλωρύχοι κασσίτερου στη Βολιβία; Ο δικτάτορας στέλνει επειγόντως τεθωρακισμένο τρένο στον τόπο του εγκλήματος: 40 νεκροί!

Εντάξει, ιδιαίτερα στην «δημοκρατική» Ευρώπη του δεύτερου ημίσεος του 20^ου αιώνα, οι απεργιακές μάχες έγιναν πιο… ανατρεπτικές και σχετικά πιο αναίμακτες: το 1963, ας πούμε, διακόσιοι Γάλλοι μεταλλωρύχοι απάντησαν με απεργία διαρκείας στην διαταγή πολιτικής επιστράτευσης που είχε εκδώσει εναντίον τους ο Πομπιντού . Το κύρος του πρωθυπουργού καταρρακώθηκε. Το κράτος του Σαρλ ντε Γκώλ παρέλυσε. Η κυβέρνηση αντιμετώπισε το δίλημμα της συνθηκολόγησης ή της πτώσης. Αντίστοιχο δίλημμα, εξάλλου,  αντιμετώπισε ο Σημίτης το 2001 με το νομοσχέδιο Γιαννίτση. Και συνθηκολόγησε μεν… έπεσε δε. 

Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στην περίοδο της οικονομικής κρίσης που ήταν μια περίοδος απόλυτης λεηλασίας των εργασιακών δικαιωμάτων, τα ενσωματωμένα στο μεταπασοκικό – μνημονιακό  κράτος συνδικάτα κορόιδευαν την κοινωνία με άσκοπες μικροαπεργίες, υπονομεύοντας το ώριμο μαζικό – λαϊκό αίτημα για μια γενική απεργία διαρκείας, που θα έστελνε το σάπιο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα στο χρονοντούλαπο της ιστορίας…

Γενικότερα, οι σημερινές ευρωσυστημικές κυβερνήσεις φοβούνται τις απεργίες όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και, προκειμένου να τις ξορκίσουν, ανεξάρτητα αν εκδηλώνονται   στα… τσιφλίκια τους (το κράτος, τις δημόσιες υπηρεσίες) ή στα  τσιφλίκια των μεγαλοεπιχειρηματιών της οικονομικής ελίτ που, με το αζημίωτο, υπηρετούν, θεσμοθετούν εργατοκτόνους νόμους, όπως το Χατζηδακικό «άλλο η απεργία, άλλο η παρανομία» της κυβέρνησης Μητσοτάκη που περιέγραψα παραπάνω… Αγνοώντας την ιστορικά αδήριτη κινηματική αλήθεια που ορίζει ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».