Ο Τσίπρας ο Κυριάκος και η αποδόμηση

Καθώς ολοκληρώνεται η πασαρέλα στη ΔΕΘ, αυτό που μένει είναι τα μέτρα της κυβέρνησης «για εκείνους που σήκωσαν δυσανάλογα τα βάρη της κρίσης»

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

(Από την ΑΤΓΗ της Κυριακής 16/9/2018)

Δεν κάνω προβλέψεις. Σ’ αυτές επιδίδεται, πάντα αποτυχημένα,  ο αντιπρόεδρος της ΝΔ, Άδωνης Γεωργιάδης. «Ο πρόεδρος θα αποδομίσει… εντελώς (sic) τις παροχές Τσίπρα», προέβλεπε προ ημερών, σε συνάδελφο που καλύπτει το ρεπορτάζ της Ν.Δ., όταν τον ρώτησε «τι σχεδιάζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην πορεία του προς την ΔΕΘ». ..

Η… «πορεία του Κυριάκου προς τη ΔΕΘ»!  Όπως η πορεία του Μάο προς το Πεκίνο!..  Για την ανατροπή του Τσιανγκ Κάι Σεκ ο δεύτερος, για την ανατροπή του Αλέξη Τσίπρα ο πρώτος. Με τη διαφορά ότι ο δεύτερος διέθετε εκατοντάδες χιλιάδες… followers (τον «Κόκκινο Στρατό»), ενώ ο πρώτος δεν διαθέτει παρά τον follower Βαγγέλη Μαρινάκη.

Α, και τον ξεθωριασμένο κόκκινο σύμβουλο. Ο οποίος, σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, συμβούλευσε τον Κυριάκο  να ανεβάσει τους τόνους κατά της κυβέρνησης στην …πορεία προς τη ΔΕΘ. Και τον ορμήνεψε να εκμεταλλευτεί την ακροδεξιά υπεραξία που θα του προσφέρει η συγκέντρωση των μακεδονομάχων που θα πλαισιώσει την εμφάνισή του στο Βελίδειο: «Χωρίς ξεβράκωτους απόγονους του Μεγαλέξανδρου και μασκοφόρες θεούσες με παναγιές αυτή τη φορά, πρόεδρε…. Σημαιοφόροι με τον ήλιο της Βεργίνας στη θέση του σταυρού μόνο… Και πρόσεξε μην σου ξεφύγει καμιά ατάκα για… ακύρωση της συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ παλι».         

*******

Χωρίς πλάκα, λέγεται ότι ο «ξεθωριασμένος κόκκινος σύμβουλος» είπε στον Κυριάκο να μην τραβήξει τη συνέντευξη Τύπου στις τρεισήμισι ώρες όπως ο Τσίπρας: «για να δείξεις ότι δεν παίζεις τον Φιντέλ Κάστρο, αλλά τον Πινοσέτ που σου ταιριάζει κι όλας», φημολογείται ότι του είπε για να τον πείσει. Άδικο είχε; Θα… χρονομετρήσω και θα σας πω.  

Σοβαρά τώρα: αυτό που θέλω να πω είναι ότι η γελοιότητα της πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη  στην… πορεία προς την ΔΕΘ, ξεπερνά τη  γελοιότητα της γενικότερης πολιτικής του κόμματός του (που δεν είναι παρά η διαρκής και με κάθε μέσον υπονόμευση του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του) και δεν απέχει από την γελοιότητα της ΔΕΘ, ως πολιτικού τόπου ή ως πεδίου πολιτικών μαχών…

Θυμάστε εκείνη την παλαιά διαφήμιση στην οποία ο αρτοποιός έλεγε με έπαρση «σαράντα χρόνια φούρναρης, έχω ψήσει!...». Ε, λοιπόν, σαράντα χρόνια δημοσιογράφος έχω παρακολουθήσει, (έχω «καλύψει», έχω διαχειριστεί) τις πολιτικές ρητορείες όλων των πρωθυπουργών της μεταπολίτευσης, καθώς και τις διαμάχες τους με τους αρχηγούς της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης. Βαρετές και ανούσιες και αναξιόπιστες πρόζες: οι ετήσιες εκθέσεις … ιδεών των πολιτικών αρχηγών, όπως λέγαμε μεταξύ μας οι δημοσιογράφοι – πολλοί το γράφαμε κιόλας.

Μόνο το περίφημο «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» του ΣΥΡΙΖΑ (ΔΕΘ 2014) αποδείχτηκε πολιτικά ενδιαφέρον και κοινωνικά διαδραστικό αφού, κατά κάποιο τρόπο, ήταν αυτό που «έβγαλε κυβέρνηση». Κι ας αποδείχτηκε, εκ του αποτελέσματος, ότι δεν ήταν παρά μια (εν μέρει, ας πούμε,) προγραμματική αυταπάτη…

*******

Ωστόσο, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η ΝΔ πιστεύει ότι και η φετινή ΔΕΘ «βγάζει κυβέρνηση». Όχι η όλη ΝΔ, η ακροδεξιά πτέρυγά της μόνο. Που υπό την καθοδήγηση των Άδωνη Γεωργιάδη και Μάκη Βορίδη διατηρεί τον έλεγχο του «παιγνιδιού». Και του Κυριάκου: η ετήσια έκθεση… ιδεών που θα εκφωνηθεί φέτος από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, «διασκευάζεται διαρκώς ώστε να υπερβεί σε παροχολογία (σ. σ: ποσοτικά εννοούσε,  προφανώς) αυτήν του αγαπημένου σου Τσίπρα», μου την έλεγε, προ ημερών, δεξιός κονδυλοφόρος.

-Μα έλεγε «δεν θα ακολουθήσω τον Τσίπρα στην ακατάσχετη παροχολογία», έτσι δεν έλεγε; του απάντησα χολωμένος.

Χολωμένος, διότι γνωρίζω εκ πείρας (είπαμε «σαράντα χρόνια φούρναρης…») ότι η «παροχολογία» παραμένει ως βασικό όπλο στην φαρέτρα των κυβερνητικών κομμάτων. Δεδομένου ότι σ’ αυτήν – στην ποιότητα και την ποσότητα των προεκλογικών υποσχέσεων – ανταποκρίνονται εκλογικά, συμφεροντολογικά, κι ας ξεγελιούνται κάθε φορά, οι πολίτες. Και γνωρίζω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η Αριστερά και ότι είναι κυβερνητικό κόμμα. Και ότι κυβερνητικό πρέπει να παραμείνει, αν θέλουμε να παραμείνει η Αριστερά στην κεντρική πολιτική σκηνή – να μην επιστρέψει στο περιθώριο.

Πάση θυσία κυβέρνηση; Όχι, βέβαια. Ωστόσο, ευτυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ακόμα κυβέρνηση και, οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ δεν ήταν παροχολογία, κυβερνητικά μέτρα ήσαν. Τα οποία, παρά την πρόβλεψη του Άδωνη, είναι αδύνατον να… αποδομηθούν, καθώς είναι ασφαλώς δομημένα, αφού οσονούπω θα κυρωθούν απ’ την Βουλή. Και με την ψήφο του Αδώνιδος υποθέτω. Τι, όχι;       

Όταν ο Γκράμσι συνάντησε τη… Φώφη

Οι δυνάμεις της συντήρησης δεν διεκδικούν πολιτική – ιδεολογική ηγεμονία, αλλά πάση θυσία επιβίωση της κλονισμένης κυριαρχίας τους 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
 Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής (9/9/2018)

Υπάρχουν πολιτικοί και «αναλυτές» που συνδέουν την έξοδο της χώρας από το τρίτο μνημόνιο με την μετατόπιση της πολιτικής ηγεμονίας προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά, καθένας προς την κατεύθυνση της επιθυμίας του: προς το τέλος της ηγεμονίας της Αριστεράς ο ένας, προς το τέλος της ηγεμονίας της Δεξιάς ο άλλος.

Είναι προφανές ότι η εν λόγω θεωρητική «διελκυστίνδα» τροφοδοτείται από την λυσσαλέα επιχείρηση των δυνάμεων της συντήρησης (που, δυνητικά, εκφράζονται από το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης) κατά των δυνάμεων της προόδου (που, επίσης δυνητικά, εκφράζονται από το κυβερνόν κόμμα) με στόχο την στρατηγική ήττα του δεύτερου, διεξάγεται δε.. ερήμην της υπαρκτής πολιτικής ηγεμονίας. Αν υπάρχει πολιτική (και, επομένως, ιδεολογική) ηγεμονία εν τοις πράγμασι, και αν γνωρίζει κανείς ποιος την κατέχει και με ποιόν τρόπο την ασκεί∙ σε μια χώρα που εξέρχεται (αν εξέρχεται) από την δεκαετή οικονομική κατοχή με ανεξέλεγκτο το κράτος και την κοινωνία των πολιτών ταξικά κατακερματισμένη.

Απ’ αυτή την άποψη, μέσα στο συγκεκριμένο, άκρως διαταραγμένο, κρατικό και κοινωνικό τοπίο, θα αποτελούσε ερευνητικό  άθλο ο τεκμηριωμένος εντοπισμός μιας κατέχουσας την κυριαρχία κοινωνικής τάξης – μιας κατέχουσας την ηγεμονία πολιτικής παράταξης: κατά τον Αντόνιο  Γκράμσι, η ηγεμονία μιας τάξης επί της άλλης (της αστικής επί της εργατικής, στην περίπτωσή του) επιβάλλεται με έναν συνδυασμό (μια «συνεργασία», ας πούμε εμείς) των μηχανισμών καταστολής του κράτους με τους μηχανισμούς συναίνεσης της κοινωνίας των πολιτών. Και είναι ο Γκράμσι που, πρώτος, προτείνει την πολιτική ηγεμονία της Αριστεράς με την αστική… συνταγή.

*******

Να λοιπόν μια σχετική «συνταγή», καμωμένη από  έναν – δυό μεταγκραμσιανούς… μαγείρους: οργανώνουμε μια κοινωνική και πολιτική συμμαχία, (σ. σ: «ιστορικό μπλοκ» κατά τον Γκράμσι, «συνασπισμός εξουσίας» κατά τον Πουλαντζά), η οποία «ενοποιεί τις κυρίαρχες τάξεις σε κάθε ιδιαίτερη κοινωνία», «τραβά» τις ενδιάμεσες (μικροαστική τάξη, διανόηση) προς την πλευρά της, ακυρώνει την αυτόνομη ταξική πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης και άλλων κυριαρχούμενων τάξεων (π.χ. αγροτική) και κατακτά την συναίνεση, προσωρινά ή μονιμότερα, και μέρους των κυριαρχούμενων τάξεων»

Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε, ειδικά εάν κληθούμε να εκτελέσουμε τη «συνταγή» στην παρούσα Ελληνική πραγματικότητα: με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ να παλεύει ακόμα (τρία χρόνια μετά την… κατάληψη της εξουσίας) για τον έλεγχο του κράτους, και με τον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ να στοχάζεται και να… αναστοχάζεται την εφαρμογή της… συνταγής στο επίπεδο της κοινωνίας των πολιτών. Γνωρίζοντας, προφανώς (ή μήπως όχι;), ότι η«ευρωκομμουνιστική» ανάγνωση του Γκράμσι – κατά την οποία πρώτα κατακτάμε (με εκλογικές διαδικασίες) την ηγεμονία και μετά απλώς «καταλαμβάνουμε» το κράτος – δεν είχε ποτέ καμία πειστική εφαρμογή. Αντίθετα, ήταν το κράτος που κατάφερνε να «κατακτά» τα ευρωαριστερά κόμματα που επιχειρούσαν ηγεμονία: αυτό που μπορεί να κάνει το κυριαρχούμενο «ιστορικό μπλοκ» είναι να κλονίσει την ηγεμονία των «πάνω» μέσα από τον συνδυασμό πολέμου θέσεων και πολέμου κινήσεων ως βασικό βήμα για την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας*.

*******

Μιλώντας για ηγεμονία, θα ήταν κρίμα να παραλείψουμε  την τέλεια περιγραφή του μέγιστου πολιτικού συγγραφέα Πέρρυ Άντερσον: Η ηγεμονία εμφανίζεται σαν κίνηση ενός εκκρεμούς, τα δύο άκρα του οποίου είναι ο καταναγκασμός και η συναίνεση: ό,τι τώρα δίνει την κίνηση στο εκκρεμές είναι η δύναμη ή ισχύς των δρώντων…  

«Οι βασικοί δρώντες του χαώδους και πολυπολικού παρόντος  είναι, από την εποχή του Μπους ήδη, όμηροι του διλήμματος Ηγεμονία ή Επιβίωση;», μας διορθώνει ο Τσόμσκι. Το οποίο δίλημμα, προβαλλόμενο στο πολυπολικό παρόν, φωτογραφίζει τους μεταμοντέρνους και αρκούντως paranoid ηγέτες (Τραμπ και Πούτιν και Μέϊ και Ερντογάν, και πάει λέγοντας) που διεκδικούν, όχι πια την πολιτική – ιδεολογική ηγεμονία, αλλά την πάση θυσία επιβίωση της κυριαρχίας τους…   

Περίπου όπως και οι δυνάμεις της συντήρησης στη χώρα μας. Που δεν κρύβουν την αγωνία τους για το μέλλον της κλονισμένης κυριαρχίας τους επί του «κατειλημμένου» από την… ελαττωματική Αριστερά κράτους, και επί της χαμένης (μέσα στην  κατακερματισμένη κοινωνία των πολιτών)  πάλαι – ποτέ κυρίαρχης, μεσοαστικής τάξης. Με τους τωρινούς εκπροσώπους της (Μητσοτάκης – Σαμαράς – Βενιζέλος) να συνάδουν τη «Συμφωνία της επιβίωσης», σε λιμπρέτο  Φώφης Γεννηματά: στρατηγική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ είναι να πάνε εκεί από όπου ήρθαν…

 

Δημήτρης Μπελαντής, Ο Γκράμσι, η ηγεμονία, η μεταδημοκρατία» (Δρόμος της Αριστεράς)

    

Ο Βορίδης και οι 10 μικροί Γεωργαλάδες

Εκφραστές  ακραίων «αντιπολιτευτικών» ιδεών οι οποίες  συναγωνίζονται σε τοξικότητα τις αντικομουνιστικές ιδέες που εμπότιζαν τη μήτρα της ΝΔ: Την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή…

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

(Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 2/9/2018)

«Το παίζει Μπαλτάκος στη θέση του Μπαλτάκου», ήταν η ιδέα μου για τον ρόλο του Μάκη Βορίδη στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη αλλά, σύμφωνα με τον αξιοσέβαστο Γ.Ν., ήταν μια ιδέα… ελαττωματική.

Ο Γ. Ν. είναι απόμαχος νεοδημοκράτης, επιτελικός του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ως μαθητής μάλιστα, πρόλαβε να περάσει και από τη Νεολαία της ΕΡΕ, λίγο πριν διαλυθεί, το 1966 –1967. Ύστερα Παρίσι, κ.λπ., κ.λπ. Και έγινε πυρ και μανία όταν του είπα την ιδέα μου για το… πρόσωπο. Ακόμα περισσότερο όταν του ζήτησα την (κατέχουσα το τεκμήριο της ιδεολογικής εντοπιότητας) δική του για εκείνο το ΕΠΕΝίτικο φιστίκι («οι ιδέες της Αριστεράς  είναι ελαττωματικές») που πέταξε τις προάλλες: «Aνόητα αντικομουνιστικά καμώματα, αγαπητέ μου», ήταν η πρώτη του αντίδραση. Και ύστερα, πυρ και μανία, άρχισε να λούζει τον Βορίδη  με ένα πλήθος… κοσμητικών επιθέτων από εκείνα που, συχνά – πυκνά, εξαπολύουν τα στελέχη της λαϊκής Δεξιάς κατά των ακροδεξιών «μουσαφιραίων», όπως τους λένε: «O τύπος αυτός εισέβαλε στο κόμμα ως μετανοούσα χουντική  Μαγδαληνή και, τώρα, το παίζει Γεωργαλάς στη θέση του Γεωργαλά»…             

«Γεωργαλάς στη θέση του Γεωργαλά»!.. Αναμφισβήτητα αυτή είναι μια ιδέα… ελαττωματική, ωστόσο επιτρέπει την φαντασίωση ενός πλήθους ιστορικών αναγωγών που αιτιολογούν την στρατηγική του αντισύριζα μένους της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Που συναγωνίζεται την αντικομμουνιστική τοξικότητα των ιδεών Γεωργαλά που εμπότιζαν τη μήτρα της ΝΔ, την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

*******

Σημειωτέον ότι η… ιδέα του Μάκη Βορίδη ως «Γεωργαλά στη θέση του Γεωργαλά», μας επιτρέπει να φανταζόμαστε τον «τσεκουροφόρο μουσαφιραίο» σαν καθοδηγητή του αντισύριζα παρακομματικού προπαγανδιστικού μηχανισμού της ΝΔ. Θέση αντίστοιχη μ’ αυτήν που κατείχε ο Γεωργαλάς στο τέλος της δεκαετίας του ’50, όταν (ως ειδικός σε θέματα ψυχολογικού πολέμου και ιδεολογικής προπαγάνδας) ανέλαβε τον συντονισμό του  αντικομουνιστικού παρακρατικού μηχανισμού της ΕΡΕ…

Και βέβαια, μας επιτρέπει να φανταζόμαστε τον συγκεκριμένο «Γεωργαλά στη θέση του Γεωργαλά» να κάνει Εθνική Ηθική Διαπαιδαγώγηση (την αλήστου μνήμης ΕΗΔ) στους δέκα (και είκοσι, και τριάντα) μικρούς Γεωργαλάδες των ελεγχόμενων από τον αντισύριζα παρακομματικό προπαγανδιστικό μηχανισμό της ΝΔ Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Τους εξωνημένους με θέσεις στα ψηφοδέλτια της ΝΔ και άλλες δημοσιογραφοκτόνες χορηγίες και, «πρέπει να υπάρξει στρατηγική ήττα των ιδεών της Αριστεράς για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία. Γιατί οι ιδέες της είναι ελαττωματικές». 

Όμως δεν είναι η φαντασία αυτή αλλά η πολιτική πραγματικότητα εντός της. Και αλλοίμονο, η δημοσιογραφική πραγματικότητα εντός της πολιτικής: η σχέση των δημοσιογράφων με τους πολιτικους είναι εξαιρετικά δύσκολη. Δεν βρίσκονται στην ίδια πλευρά του λόφου και, εάν βρεθούν, τότε οι δημοσιογράφοι έχουν προδώσει τους αναγνώστες, τους τηλεθεατές τους και τους ακροατές τους. Οι αποστάσεις ασφαλείας πρέπει να τηρούνται συστηματικά και συνειδητά. Όσες φορές ο κανόνας παραβιάζεται και οι δημοσιογράφοι γίνονται «κολλητοί με τους πολιτικούς, χάνουν οι πολίτες, καθώς γίνονται θεατές ενός στημένου παιχνιδιού*.

*******  

Λοιπόν, που λέτε, ο κ. Βορίδης δεν είπε «ουτοπικές», ούτε «ανεδαφικές», ούτε «αναχρονιστικές». Είπε «ελαττωματικές» («Οι ιδέες της Αριστεράς είναι ελαττωματικές») και αυτός είναι ένας ρατσιστικός χαρακτηρισμός που τον χρησιμοποιούν κατά κόρον οι νεοναζί, οι φανατικοί εθνικιστές, οι ακροδεξιοί εν γένει, εναντίον κάθε «διαφορετικού». Ένας μισαλλόδοξος χαρακτηρισμός που, εάν δεν του ξέφυγε από κεκτημένη ΕΠΕΝίτικη ταχύτητα, χρησιμοποιήθηκε σκόπιμα, προκειμένου να διεγείρει μισαλλόδοξα ένστικτα. Να συνδαυλίσει την στρατηγική της έντασης που εκφράζει. Να δηλώσει ίσως τον ιδεολογικό του ρόλο στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης: υπεύθυνος ψυχολογικού πολέμου και ιδεολογικής προπαγάνδας. Ή άλλως, (δίκιο είχε ο απόμαχος Καραμανλικός Γ.Ν!) «Γεωργαλάς στη θέση του Γεωργαλά».   

Μιλάμε για ΤΗΝ… ελαττωματική στρατηγική: ο Γεωργαλάς είχε απέναντί του το (καμουφλαρισμένο με τα αρχικά ΕΔΑ) Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος και μπορούσε να επισείει τον μπαμπούλα του «κομμουνιστικού κινδύνου» (θα κατέβουν οι εαμοβούλγαροι και θα σας πάρουνε τα σπίτια, τα χωράφια, τις γυναίκες, τις… λίρες), ενώ ο Βορίδης έχει απέναντί την εκλεγμένη κυβέρνηση της Αριστεράς.

Μιας Αριστεράς που έχει αποδείξει στην πράξη την ευρωπαϊκή  αξιοπιστία της και, ακόμα, μια αξιοθαύμαστη επιδραστική λειτουργικότητα στο περιβάλλον της ευρωζώνης και της Δύσης εν γένει. Μιας Αριστεράς τόσο… ελαττωματικής που, μετά τον προχθεσινό ανασχηματισμό, προσδιορίζεται ήδη ως  Κεντροαριστερά: απ’ τη μια η πρόοδος κι απ’ την άλλη η συντήρηση. Με τους Γεωργαλάδες της.

*Από τα Απλά Μαθήματα Δημοσιογραφίας του Λέοντα Καραπαναγιώτη

 

Η Ελλάδα στον καθρέφτη του ήλιου

Η Ιθάκη είναι μόνο η αρχή του τέλους της Οδύσσειας: «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», επιμένει ο ποιητής.

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

(Από την Αυγή της Κυριακής 26/8/2018)

Καὶ τῶν ἀρχαίων Κυβερνητῶν τὰ

ἔργα πληρώνοντας ἡ Χτῖσις, θὰ φρίξει.

Οδυσσέας Ελύτης

Από το κάστρο της Μεθώνης έβλεπες την Ελλάδα όπως ο Αντονέν Αρτώ το θέατρο: το αληθινό θέατρο μοιάζει με την πανούκλα, όχι γιατί είναι μεταδοτικό, αλλά επειδή, όπως ακριβώς και η πανούκλα, είναι η αποκάλυψη, το ξεμπρόστιασμα, η εξωτερίκευση ενός βάθους λανθάνουσας σκληρότητας, με τη βοήθεια της οποίας εντοπίζονται όλες οι διεστραμμένες δυνατότητες του νου, ατόμων ή ομάδων…

Έτσι, την έβλεπες ατόφια, καθαρά, σαν να ‘βλεπες την ίδια την ψυχή σου στον καθρέφτη του ήλιου. Μα αλίμονο, την έβλεπες αταίριαστη με μνήμες και γραφές άλλων καιρών, μαραζωμένη κι άσχημη: να μαστιγώνεται αλύπητα από αδίστακτους εμπόρους και ληστές. Να καίγεται ολημερίς κι ολονυχτίς το δέντρο-σώμα της από τα ίδια τα παιδιά της, που έγιναν σωματέμποροί της, οικοπεδοφάγοι της και καταπατητές. Και να σφαδάζει από αβάσταχτη αγωνία και πόνο καθώς έβλεπε εκείνους που ο λαός τους εξοστράκισε ως διεφθαρμένους και πολιτικά υπαίτιους της πτώχευσης και της καταστροφής, να αλλάζουν δέρμα σαν τα φίδια. Και σαν τις κόμπρες να ξανασηκώνουνε κεφάλι, αριστερά να στρέφουν τα ιοβόλα άγκιστρά τους, να χτυπούν… Για να εξοντώσουνε τους νέους «που τους έλεγαν αλήτες»∙ να μην αφήσουν τα όνειρα να λάβουνε εκδίκηση…

Προφανώς αυτή η δυνατότητα ευκρινούς αντικατοπτρισμού της ελληνικής πραγματικότητας, αυτό το αδιάντροπο ξεμπρόστιασμα της λανθάνουσας σκληρότητας που επικρατεί στο κέντρο της χώρας, στους εξουσιαστικούς πυρήνες της ελληνικής κοινωνίας (στους πυρήνες της πολιτικής, της οικονομίας, των media) επιτυγχάνεται χάρη στην αιφνίδια εξυγίανση των αισθήσεων, μετά από τις οβερντόουζ δόσεις καθαρού οξυγόνου. Καθαρού ήλιου. Καθαρής θάλασσας. Καθαρής ιστορίας: Μεθώνη – Κορώνη – Φοινικούντα – Πύλος…

*******

Και ξαφνικά, μέσα σ’ αυτόν τον κρυστάλλινο καθρέφτη του Νότου εντοπίζεις την πανούκλα. Τις διεστραμμένες δυνατότητες του νου διακεκριμένων ατόμων ή ομάδων που εξακολουθούν να  διαμορφώνουν την καθημερινή περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τον αφασικό πολιτισμό του παρόντος. Μια χώρα που καίγεται,  πυρπολείται,  καταστρέφεται και αυτοκαταστρέφεται, στο βωμό ενός αλλόφρονος, ανυπόστατου, απατηλού, ακραία συντηρητικού «εκσυγχρονισμού»: ο άνθρωπος, ο εφευρέτης ιδεών και μηχανημάτων, ο δημιουργός ποιημάτων και νόμων, είναι πλάσμα τραγικό και γελοίο. Είναι ένας ακατάπαυστος δημιουργός ερειπίων*.

Καίμε και «καίμε» τη φύση, την κουλτούρα, τον ανθρωπισμό. Ξεριζώνουμε τη γλώσσα, το συναίσθημα, την ιστορία, την παράδοση…. Μια πολιτική συμφορά τόσο ολοκληρωμένη, μια κοινωνική και οικολογική συμφορά∙ αυτές οι παραλυσίες και οι εκτραχηλισμοί που πιέζουν τις ψυχές, τις σπρώχνουν στα άκρα: αυτά τα χυδαία αντιπολιτικά  πρωτοσέλιδα, αυτή η ξετσίπωτα παραδομένη στα πολιτικά και προσωπικά συμφέροντα των ολιγαρχών  προαγωγών της «δημοσιογραφία», που  οδηγεί στη μισαλλοδοξία, στην πολιτική αναισθησία, στον μηδενισμό. Την υστερία, την κατάθλιψη, την διανοητική αυτοκτονία… 

*******

 Θυμάμαι εκείνα τα αγανακτισμένα καλοκαίρια με τις πλατείες της οργής, και τα ΜΑΤ των δακρυγόνων ψεκασμών. Επτά καλοκαίρια μετά, και το «μετά» να αφίσταται ελάχιστα απ’ το «πριν»: «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν», έλεγε ο Μανώλης Ρασούλης, και είναι κάπως έτσι. Και είναι κάπως έτσι διότι, ενώ στο επίπεδο της κοινωνίας εξακολουθεί να εκδηλώνεται μια αγωνιώδης και ασίγαστη επιθυμία αλλαγής, στο επίπεδο της απέθαντης εξουσιαστικής Λερναίας Υδρας των ολιγαρχών «όλα τα ίδια μένουν»…

Κι ας περάνανε χρόνια πολλά μέσα σε λίγες μέρες. Κι ας «θερίσανε» πλήθος τα θηρία. Κι ας ποδοπάτησαν κι ας απαξίωσαν κι ας λεηλάτησαν. Κι ας οδήγησαν στην αυτοκτονία χιλιάδες…

Κι ας αλλάξαμε δύο κυβερνήσεις, και μια τρίτη υπερκεράσαμε, κι ας αλλάξαμε το κομματικό τοπίο, κι ας γίναμε, εμείς οι αριστεροί, οι θετικοί πρωταγωνιστές του έργου∙ ο ελπιδοφόρος Χορός της τραγωδίας που έσπρωξε με νύχια και με δόντια τη χώρα προς την ΕΞΟΔΟ: «Οι πολυμήχανοι Έλληνες, γράψαμε με αγώνα και θυσίες το τέλος των μνημονίων», τραγουδά απ’ την Ιθάκη ο κορυφαίος του Χορού, και το «τραγούδι» αυτό γίνεται  αντίλαλος ενός παλαιότερου, δικού του τραγουδιού: «Νιώθουμε όπως οι επιστήμονες την εποχή του Μεσαίωνα…  Δεν λέμε βέβαια ότι η γη γυρίζει, λέμε κάτι εξίσου προφανές, ότι η λιτότητα καταστρέφει, και οι αντίπαλοί μας μάς στέλνουν στην Ιερά Εξέταση των media που ελέγχουν. Είμαστε, όμως, βέβαιοι ότι στο τέλος ο Διαφωτισμός θα νικήσει τον Μεσαίωνα και η ελπίδα τον φόβο…»*

Μα έτσι κι αλλιώς, η Ιθάκη είναι μόνο η αρχή του τέλους της Οδύσσειας: «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή», επιμένει ο ποιητής.

*Ρήση του συγγραφέα Οκτάβιου Παζ

**Ο Αλέξης Τσίπρας σε  μήνυμά του προς τους Έλληνες, πριν ακόμα γίνει πρωθυπουργός. 

Yπό την σκέπη των… Τριών Μιντιαρχών

 Αυτή τη φορά, η απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης επιχειρήθηκε δια της παραδοσιακής συνταγής της οικογένειας Μητσοτάκη     

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Την Τετάρτη 27/6/2018 τρεις κουκουλοφόροι εισέβαλλαν στο πολιτικό γραφείο του βουλευτή των ΑΝ.ΕΛ Κώστα Κατσίκη, στο κέντρο της Αθήνας, προκειμένου να τον εκφοβίσουν οδηγώντας τον σε καταναγκαστική πολιτική αποστασία. Πίσω απ’ τις κουκούλες ήσαν πρόσωπα του ίδιου ή παρόμοιου φυράματος με εκείνα των κουκουλοφόρων της Θεσσαλονίκης. Που, δυο μέρες πριν, είχαν κάνει γυαλιά – καρφιά την Έκθεση, επιχειρώντας να εμποδίσουν τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Τριαντάφυλλο Μηταφίδη να ενημερώσει τους συμπολίτες του για τις εξελίξεις στο «Μακεδονικό»...

Κοινωνικά αποβράσματα – άνθρωποι του σκοινιού και του παλουκιού. Πρωτοπόροι ενός μεταμοντέρνου λούμπεν προλεταριάτου που ανατρέφεται στις ακροδεξιές παρυφές της συντηρητικής παράταξης, υπό την αιγίδα και την... ιδεολογική αρωγή του αρχηγού της Ν.Δ Κυριάκου Μητσοτάκη και της εθνικιστικής (Άδωνης, Βορίδης, κ.α) παρέας του: Χρυσαυγίτες και χούλιγκανς μαζί,  μέλη του Στρατού Σωτηρίας των μετακαραμανλικών «νταβατζήδων». Τυφλά όργανα ενός ακόμα σχεδίου ανατροπής της κυβέρνησης. Δια της παραδοσιακής μητσοτακέϊκης μεθόδου της αποστασίας, αυτή τη φορά.

Πριν ένα χρόνο, όταν ο όψιμος… μακεδονομάχος Ιβάν Σαββίδης έκανε το δικό του ρεσάλτο στον χώρο των media, προειδοποιούσα για τους κινδύνους που εγκυμονούσε η συγκεκριμένη εξέλιξη. «Σκεφτείτε», έγραφα τότε: «Αν ο Ιβάν Σαββίδης αποκτήσει το… «ελιξίριο της μεγάλης επιχειρηματικότητας»* (Έθνος κλπ.), θα έχουμε τρεις μιντιάρχες (Αλαφούζος, Μαρινάκης, Σαββίδης), που θα είναι, ταυτόχρονα και αντίστοιχα, ιδιοκτήτες τριών εκ των μεγαλυτέρων Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιριών της χώρας. Τότε, ενδέχεται να βρεθούμε μπροστά σε ένα πρωτοφανές εξουσιαστικό εποικοδόμημα που, πέρα από τον υποβόσκοντα εντός του «μπερλουσκονισμό», θα διευρύνει τη βάση στήριξής του σε μια τερατώδη συγχώνευση των χούλιγκανς του ποδοσφαίρου με τους χούλιγκανς της δημοσιογραφίας…  

********

Ξέρετε, στα πρότυπα του ποδοσφαιροδημοσιογραφικού ομίλου ΣΚΑΪ. Που μόλις προχτές, χωρίς ούτε καν τα φίλτρα της στοιχειώδους δημοσιογραφικής αιδούς, τάχθηκε στο πλευρό μιας δράκας κουκουλοφόρων χρυσαυγιτών  χούλιγκανς που τα έσπαγαν στην Έκθεση Θεσσαλονίκης ενάντια στον… «εθνοπροδότη Μηταφίδη»: δεκαπέντε και είκοσι λεπτά από το βραδινό δελτίο ειδήσεων αφιερωμένα σε 15 – 20 ακροδεξιά αποβράσματα («διαδήλωση αγανακτισμένων πολιτών κατά της κυβερνητικής συμφωνίας για το ξεπούλημα της Μακεδονίας» ήταν η εικονική βερσιόν) που έπαιζαν πετροπόλεμο με μισή διμοιρία… χημικών μπάτσων. Χαλαρά…

Τον ίδιο (άπλετο!) χρόνο έδωσε το εξουσιαστικό εποικοδόμημα των τριών μιντιαρχών (Αλαφούζος, Μαρινάκης, Σαββίδης) και στην απόπειρα εκφοβισμού του  βουλευτή των ΑΝΕΛ, Κώστα  Κατσίκη.  Περνώντας, όμως, στα ψιλά την δήλωση του ίδιου του βουλευτή (δεν εκβιάζομαι, δεν αποστατώ, δεν γίνομαι πολιτικός προδότης) και αναστρέφοντας δικολαβικά το γεγονός, ούτως ώστε να σκιάζεται και η κυβέρνηση ως… ύποπτη εκφοβισμού του Κατσίκη…

Ωστόσο, εν τη ρύμη του αποπληροφορικού λόγου τους, οι εντεταλμένοι ρεπόρτερς των… τριών μιντιαρχών προδίδουν τον επόμενο στόχο εκφοβισμού των αφεντικών τους: το Μαξίμου υποψιάζεται μία τουλάχιστον νέα απώλεια και προσπαθεί με υψηλούς τόνους και τα περί αποστασίας να τον αποτρέψει από την έξοδο. O «ύποπτος» είναι ο Βασίλης Κόκκαλης, παρότι η ηγεσία είχε φροντίσει να τον καλοπιάσει κάνοντάς τον υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης

********

Δεν ξέρω τι… υποψιάζεται το Μαξίμου, αλλά ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε ανόητα τα σχέδια ανατροπής της κυβέρνησης δια της μεθόδου της αποστασίας. «Η κυβέρνηση, παρά τα ανόητα σχέδια που επιχειρούν κάποιοι, θα έχει συνέχεια, πόσο μάλλον όταν είναι σε όλους σαφές ότι έχει περάσει 40 κύματα και έχει επιβιώσει»

Ακριβώς: «Η χούντα πέφτει. Είναι θέμα μηνών», είχε προαναγγείλει ανοήτως**, προ… ημερών, την δια της αποστασίας  απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης ο επικοινωνιακός – και όχι μόνον –χορηγός του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τελευταία (και εσχάτη, ελπίζουμε) ανάμεσα στις πολλές που προηγήθηκαν στο πλαίσιο της ανόητης στρατηγικής του για αποσταθεροποίηση και πτώση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. μέσω της υπονόμευσης και της διάλυσης της συμμαχίας Τσίπρα – Καμμένου… 

Το «Μακεδονικό», βλέπετε, δεδομένης της εθνικοπατριωτικής θέσης του Πάνου Καμμένου στο θέμα της ονομασίας, εισπράχθηκε από τον Μητσοτάκη και την ακροδεξιά παρέα του σαν μια τελευταία ευκαιρία να αποδείξουν ότι το βασικό ανατρεπτικό τους θεώρημα, που θέλει το μεγαλύτερο στρατηγικό λάθος του κ. Τσίπρα να είναι η συμμαχία του με τον κ. Καμμένο, «μπορεί να γίνει επιτέλους… success story»!

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: η ανόητη απόπειρα ανατροπής δια της προτάσεως δυσπιστίας συνετρίβη στα έδρανα της Βουλής. Η δε ανοητότερη (η δια της μεθόδου της… αποστασίας    ανατροπή) συντρίβεται ακόμα… Στα πρωτοσέλιδα και τα δελτία ειδήσεων των… τριών μιντιαρχών.  

*Η εποχή 8/5/2017: Τα Μέσα Ενημέρωσης ως ελιξίριο της μεγάλης επιχειρηματικότητας

**Το «ανοήτως», εδώ, μόνο επειδή αποκάλεσε «χούντα» μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση πλαισιωμένη από εκατοντάδες αγωνιστές εξ εκείνων που έριξαν τη χούντα των συνταγματαρχών          

   

Η Φώφη και άλλοι αιφνίδιοι εθνικόφρονες

Υπονομεύουν την εθνική γραμμή για το «Μακεδονικό» φοβούμενοι, πέραν του πολιτικού κόστους, την διεθνή λάμψη που προσδίδει στον «ανίκητο πολιτικό τους αντίπαλο» η κύρωση της συμφωνίας

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής (23/6/2018)  

  

Φημολογείται ότι το πρώτο που έκανε ο Άδωνης Γεωργιάδης όταν διάβασε την εγκωμιαστική ανακοίνωση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ,  ήταν να αναζητήσει τις αντιδράσεις της Φώφης. O επονομαζόμενος και τηλεβιβλιοπώλης ακροδεξιός πάτρονας του Κυριάκου Μητσοτάκη, αγαπάει Φώφη. Υπό την έννοια του μετασαιξπηρικού και αρκούντως… σεξιστικού εξουσιαστικού σχήματος «Αγάπης Αγώνας Άγονος, εκτός και αν το αντικείμενο του πόθου σου είναι το μοναδικό πολιτικό δεκανίκι που διαθέτεις προκειμένου να σχηματίσεις κυβέρνηση αν και όταν ευδοκιμήσει το σχέδιο Βενιζέλου για συντριπτική (στρατηγική και… ό,τι άλλο) ήττα του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα προσωπικώς»! Που δεν είναι – το γνωρίζετε ήδη, οι αναγνώστες –  παρά ένα πολιτικά ασπόνδυλο εξουσιαστικό σχήμα, χωρίς ιδεολογική στίξη, το οποίο «διαβάζεται» χωρίς ανάσα∙  κι  όποιος κατάλαβε, κατάλαβε...  

Λοιπόν, που λέτε, όταν ο Άδωνης Γεωργιάδης ενημερώθηκε για την… εθνικόφρονα αντίδραση της Φώφης στην εγκωμιαστική ανακοίνωση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ (η συμφωνία αυτή που αναγνωρίζει μακεδονική εθνικότητα, μπλα, μπλα, μπλα, υπονομεύοντας την σταθερότητα και την ασφάλεια στην περιοχή, μπλα, μπλα, μπλα), χάρηκε χαρά μεγάλη και έσπευσε να την τιτιβίσει στον αέρα των social: «Εύγε»… Φώφη μας, που άντεξες στην πίεση των εθνοπροδοτών και έμεινες πιστή στην ιδέα μας…

Είναι γνωστή, υποθέτω, η εργώδης προσπάθεια του Ευ. Βενιζέλου να κατηχεί διαρκώς την πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ στην ιδέα του τρίο Novartis (Αντώνης – Άδωνης – Ευάγγελος) για εκλογική συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ και σχηματισμό κυβέρνησης… «μεγάλου συνασπισμού» (συνεργασία  ΚΙΝΑΛ – Νέας Δημοκρατίας).  

*******

Κατά τα λοιπά, «τα κόμματα της σοσιαλιστικής οικογένειας είναι αφοσιωμένα στην ειρήνη και τη συνεργασία μεταξύ των λαών και των χωρών των Βαλκανίων» σύμφωνα με την ανακοίνωση του… ισόβιου προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Και, «ευχόμαστε στην κυβέρνηση του Ζόραν Ζάεφ την επιτυχή ολοκλήρωση κάθε απαραίτητου σταδίου που θα οδηγήσει στην εφαρμογή αυτής της συμφωνίας». Για τον Τσίπρα, τον Κοτζιά, τον καταλυτικό τους ρόλο στην επίτευξη της συμφωνίας, ούτε κουβέντα η… Διεθνής του Γιώργου Παπανδρέου: του γνωστού, μοιραίου και άβουλου, Γιωργάκη.

Αν ο Γιωργάκης ήταν Γιώργος, θα μπορούσε να τονώσει την (χαμένη εδώ και χρόνια) αξιοπιστία της ιστορικής οργάνωσης της οποίας ηγείται, παρενθέτοντας την φράση «πλην του ελληνικού ΠΑΣΟΚ» στην πρώτη πρόταση της ανακοίνωσής του. Και θα ήταν αυτός ο αρμόζων κόλαφος για την αποκλίνουσα από την γραμμή των Eυρωσοσιαλιστών, την εθνοκάπηλο κ. Φώφη.    

Θα μπορούσε ακόμα, Έλληνας πρόεδρος της Διεθνούς γαρ, να επαινέσει τον Έλληνα πρωθυπουργό, όπως έκανε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος (PES), Σεργκέι Στάνισεβ: όλοι οι προοδευτικοί, άνθρωποι και κόμματα, στην Ευρώπη, κατανοούμε και εκτιμούμε τις ακούραστες προσπάθειες και τη βαθιά δέσμευση των πρωθυπουργών Αλέξη Τσίπρα και Ζόραν Ζάεφ, που «δίδαξαν θάρρος και ικανότητα ηγεσίας σε όλους μας». Όμως όχι, ο Γιωργάκης δείλιασε ακόμα και να ψελλίσει το όνομα του Έλληνα πρωθυπουργού!..

*******

Αν ξαφνικά φέτος το καλοκαίρι γινόταν ένα θαύμα και, μετά τη συμφωνία Τσίπρα  - Ζαεφ, το πολιτικό σύστημα λειτουργούσε ως σύστημα παραγωγής και εφαρμογής πολιτικών και ιδεολογικών αξιών και όχι ως σύστημα νομής της κυβερνητικής εξουσίας, αν τα ΜΜΕ δεν αποτελούσαν προπαγανδιστικό παρακολούθημα της βρώμικης – απόλυτα συμφεροντολογικής πολιτικής σκηνής του παρόντος, μια ομολογία θα προέκυπτε αβίαστα: η Φώφη και οι άλλοι του ΚΙΝ.ΑΛ , και στο «Μακεδονικό», πολιτεύτηκαν με πλαστές σοσιαλιστικές ταυτότητες, συντρίβοντας οριστικά τις αξίες του σοσιαλισμού∙ προδίδοντας φρικτά ακόμα και τους ελάχιστους προοδευτικούς πολίτες που απέμειναν να τους εμπιστεύονται.

Ένας ξένος ανάμεσά τους μόνο, ο Σταύρος Θεοδωράκης, έκανε το αυτονόητο, αυτό που όφειλαν να κάνουν όλοι οι αρχηγοί των κομμάτων που εκπροσωπούνται στη Βουλή με βάση το εθνικό συμφέρον της χώρας – αυτό που επί 30 συναπτά έτη απέφευγαν όπως ο διάβολος το λιβάνι  και οι 5 προηγούμενοι του Τσίπρα πρωθυπουργοί (Κώστας Μητσοτάκης, Κώστας Σημίτης, Κώστας Καραμανλής, Γιώργος Παπανδρέου, Αντώνης Σαμαράς), φοβούμενοι το πολιτικό κόστος.

Η εν λόγω αβίαστη «ομολογία» θα έκλεινε με την παραδοχή των σημερινών «αρχηγών» (Κυριάκου, Φώφης και ΣΙΑ) ότι, πέραν του πολιτικού κόστους, υπονόμευσαν την εθνική γραμμή για το «Μακεδονικό» φοβούμενοι και την διεθνή λάμψη που θα προσέδιδε η συγκεκριμένη, εθνικά κερδοφόρα συμφωνία Τσίπρα - Ζάεφ (την προσέδωσε ήδη) στον Έλληνα πρωθυπουργό, τον - ούτως ή άλλως - ανίκητο πολιτικό τους αντίπαλο… 

 

Εμείς τώρα… «ανήκομεν εις την Δύσιν»;

Σαράντα χρόνια μετά τον ιστορικό αφορισμό του Κωνσταντίνου Καραμανλή η γεωπολιτική έννοια «Δύση» κλονίζεται σε βαθμό κατάρρευσης

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής, 17/6/2018

«Ανήκομεν εις την Δύσιν» τόνιζε εμφατικά το 1977 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, απευθυνόμενος προς τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και υποστήριζε τον διάσημο, εν τέλει, αφορισμό του με την αφελή ειλικρίνεια επαρχιώτη δασκάλου: «Η Ελλάς, θέλετε από παράδοση θέλετε από συμφέροντα, ανήκει στον δυτικό κόσμο, όπως άλλοι λαοί ανήκουν στους Αδεσμεύτους, ανήκουν στους Ανατολικούς, ανήκουν στους Αφρικανούς… Υπό αυτή την έννοια ανήκομεν εις την Δύσιν...»

Όχι, «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» αντιδρούσε πάραυτα  ο μέγας δημαγωγός, αμφισβητώντας την χρησιμότητα της ένταξης της χώρας στην ΕΟΚ και εμμένοντας στην άποψη-σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο».

Σήμερα, 40 χρόνια μετά, η συγκεκριμένη διένεξη φαντάζει γραφική, αφού η πάλαι ποτέ γεωπολιτική έννοια «Δύση» αμφισβητείται ακόμα και ως ιδεολόγημα: «Ταλαιπωρημένοι και απογοητευμένοι με την ιδέα της ‘Δύσης’, οι Αμερικανοί στοχαστές και υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων αναζητούν κάτι λιγότερο ιδανικό, κάτι με το οποίο μπορούν να εργαστούν στο πλαίσιο της νέας πραγματικότητας», έγραφε προ ημερών ο συντηρητικός Πορτογάλος πολιτικός επιστήμονας Bruno Macaes* στο The American Interest, σε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο του με τίτλο «Η μετατόπιση του αμερικανικού άξονα από τη Δύση»

Το έναυσμα για το άρθρο αυτό ήταν το… μπουρλότο που έριξε ο Αμερικανός πρόεδρος στη σύνοδο των G7 στο Μαλμπέ: η ακραία σύγκρουσή του με τον Καναδό πρόεδρο Τζάστιν Τριντό. Με ενθύμιο εκείνη τη φωτογραφία με τη Μέρκελ πλαισιωμένη από τους συστημικούς G5 εταίρους της να διδάσκει δασμολογικό… προτεσταντισμό στον «παρτάκια» Ντόναλντ Τράμπ…

*******

Το καραμανλικό δόγμα «ανήκομεν εις την Δύσιν» ήταν κάτι εκ των ων ουκ άνευ για τους Ευρωπαίους – και όχι μόνον –  συντηρητικούς πολιτικούς ηγέτες, ιδιαίτερα τους ηγέτες μικρών και αδύναμων χωρών, όπως οι δικοί  μας Κωνσταντίνος Καραμανλής – Κώστας Μητσοτάκης – Κώστας Σημίτης – Κώστας Καραμανλής – Γιώργος Παπανδρέου – Αντώνης Σαμαράς. Για τους ελάχιστους  προοδευτικούς δε (Ανδρέας Παπανδρέου, Φρανσουά Μιτεράν, Αλέξης Τσίπρας), το ακανθώδες σημείο μιας αναγκαστικής προσγείωσης, ακόμα και μετά τον κλονισμό  και την αποσταθεροποίηση που προκάλεσε η πτώση του Τείχους και η παγκοσμιοποίηση στην έννοια «Δύση» και την γεωπολιτική ουσία της…

Γνωρίζουμε όλοι ότι αυτό που ακολούθησε την επέμβαση στο Ιράκ ήταν κάτι το… διαφορετικό. Η επεκτατική κίνηση ξαφνικά σταμάτησε, εξαφανίστηκε, τα δύο μισά «συνενώθηκαν», το φράγμα μεταξύ τους κατέρρευσε: η αμερικανική εξωτερική πολιτική αντιμετωπίζει σήμερα την Ευρώπη, τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία ως μέρος του ίδιου συστήματος, υπερασπίζοντας τα συμφέροντά της σε ένα σύστημα σχέσεων εντός του οποίου καταβάλλει προσπάθειες να καταλάβει το κέντρο. Η κρίσιμη διαφορά είναι ότι το σύστημα δεν έχει πλέον δυναμική. Δεν βρίσκεται στη διαδικασία προσέγγισης μιας ιδανικής κατάστασης.

*******

Ωστόσο, ένας νέος κόσμος αναδύεται. Η συλλογική αίσθηση  – η οποία κατ’ ουδένα τρόπο περιορίζεται στον Τραμπ και τα καμώματά του στη σύνοδο των G7 – είναι ότι ο δυτικός ιδεαλισμός δεν είναι πλέον διαχειρίσιμος: «ένας τρόπος για να το θέσει κανείς είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μεταβάλλονται σε μια ρεαλιστική εξουσία σε έναν κόσμο πολλών ιδεαλισμών», είναι η αιτίαση του Bruno Macaes για τη μετατόπιση του αμερικανικού άξονα από τη Δύση: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι τουλάχιστον πεπεισμένες ότι η Δύση - ως ιδέα και ως σύνολο συμφωνιών και θεσμών - πρέπει να αλλάξει προκειμένου να αντιμετωπίσει έναν ριζικά νέο κόσμο, έναν κόσμο όπου η Κίνα αποτελεί μια ιδιαίτερη, ολοένα διογκούμενη απειλή. Το δόγμα business as usual δεν έχει πλέον καμιά χρησιμότητα, ιδιαίτερα στον οικονομικό τομέα…».

Και εμείς τι κάνουμε; Εξακολουθούμε να… «ανήκομεν εις την Δύσιν» του Κωνσταντίνου Καραμανλή, παλινδρομούμε στις ανδρεϊκές αυταπάτες ή συνάδουμε ως φτωχοί συγγενείς με την παιδική αντίδραση «τι είχαμε – τι χάσαμε» των Μακρόν και Τριντώ στο μπουρλότο Τράμπ κατά του δυτικού ιδεαλισμού;  

Κάθε άλλο: για να επιβιώσεις στις διαλυτικές διεθνείς συνθήκες του παρόντος, ακόμα και αν ανήκεις κάπου, πρέπει να φαίνεται ότι δεν ανήκεις σε κανέναν, με τρόπο που να δείχνει ότι μπορεί και να ανήκεις  σε… όλους ή στον καθένα ξεχωριστά, μονολόγησε ο διπλωμάτης μέσα μου και ήταν σαν να μου περιγράφει τη πολύτροπη και πολυεπίπεδη διπλωματία που ασκεί η ελληνική κυβέρνηση διά του υπουργού των Eξωτερικών της Νίκου Κοτζια. Ο οποίος, όπως έλεγε ένας συριζαίος φίλος, «αν δεν μας προέκυπτε ως υπουργός Eξωτερικών θα έπρεπε να εφευρεθεί»!

*Ο Bruno Macaes  είναι συνεργάτης του Ινστιτούτου Hudson και είχε χρηματίσει υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Πορτογαλίας στην περίοδο της κρίσης