28 Φεβρουαρίου 2013

Η Μέρκελ και οι Μερκελιστές


«Η Ελλάδα βρίσκεται σε καλό δρόμο», εκτίμησε ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε συνέντευξή που έδωσε, προ ημερών, προς την Stuttgarter Zeitung. Αλλά, «δεν έχει ξεπεράσει ακόμα τον κίνδυνο», πρόσθεσε…
Ακριβώς – ή περίπου – το ίδιο εκτίμησε, προ ημερών επίσης, και ο Έλληνας πρωθυπουργός, ο κ. Σαμαράς. Μόνο που εκείνος το είπε με… δικά του λόγια: «αν βγάλουμε τον Ιούνιο καθαρίσαμε, από το Σεπτέμβρη απογειωνόμαστε»…
Και καρφώθηκε: διότι, αφού «θα καθαρίσουμε τον Ιούνιο», γιατί να μην απογειωθούμε τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο και να περιμένουμε να απογειωθούμε το Σεπτέμβρη κ. πρόεδρε; Και πότε ακριβώς τον Σεπτέμβρη λέτε να απογειωθούμε πρωθυπουργέ μου; Πριν ή μετά τις 22 του μηνός;


Ό,τι θέλει η Μέρκελ


Στις 22 Σεπτεμβρίου του τρέχοντος έτους διεξάγονται οι Γερμανικές εκλογές Και μέχρι τότε η προεκλογική στρατηγική της καγκελαρίου Μέρκελ απαιτεί απ’ την Ελλάδα «να βρίσκεται μεν σε καλό δρόμο αλλά να μην έχει ξεπεράσει ακόμα τον κίνδυνο».
Στην ίδια, περίπου, κατάσταση, (να είναι, δηλαδή, σε καλό δρόμο αλλά να μην έχουν ξεπεράσει τον… κίνδυνο) απαιτείται να συντηρούνται και οι άλλες χώρες της ευρωζώνης που βρίσκονται «σε πρόγραμμα», όπως το λέει η Κομισιόν – απ’ όλες τις χώρες στις οποίες εφαρμόζεται το γερμανικό πείραμα οικονομικής κατοχής, όπως λέω εγώ.
Πράγμα που σημαίνει ότι μέχρι τις 22 Σεπτεμβρίου, από την Ελλάδα και τις άλλες κατεχόμενες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, απαιτείται να συνεχίσουν την εφαρμογή των μέτρων οικονομικής και πολιτικής γενοκτονίας των λαών τους: αδιαμαρτύρητα, εν μέσω επιβεβλημένης (με τους κρατικούς μηχανισμούς αστυνομικής και νομοθετικής καταστολής) κοινωνικής σιωπής.




Οι μερκελιστές

Αυτή την απαίτηση, που είναι η εκλογική στρατηγική της Άνγκελα Μέρκελ, καλούνται τώρα να υπηρετήσουν – και την υπηρετούν – οι απανταχού μερκελιστές, με κεντρικό «καθοδηγητή» τον αρχιμερκελιστή, ας τον πούμε, Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε. Αλλά ποιοι είναι οι… «μερκελιστές»;
Πρώτοι και… καλύτεροι μερκελιστές – το αποκτήσαμε κι αυτό το θλιβερό προνόμιο – υπήρξαν οι Έλληνες Γιώργος Παπανδρέου και Λουκάς Παπαδήμος και οι επί των οικονομικών υπουργοί των κυβερνήσεών τους Γιώργος Παπακωνσταντίνου και Ευάγγελος Βενιζέλος. Έπεσαν και οι τέσσερις, μαζί με τις ελεγχόμενες από την δικτατορία των αγορών κυβερνήσεις τους. Τους έριξε η λαϊκή αγανάκτηση και η κοινωνική κατακραυγή.
Αντίστοιχη τύχη είχαν και άλλοι μερκελιστές – ηγέτες χωρών του ευρωπαϊκού Νότου. Αλλά το «μερκελικό» λόμπι της ευρωζώνης δεν δυσκολεύτηκε να τους αντικαταστήσει με…καλύτερους: στην Ιταλία με έναν κορυφαίο ιερέα της θρησκείας των αγορών τον Μάριο Μόντι. Στην Ελλάδα με τους Σαμαρά, Βορίδη, Δένδια και άλλα ακροδεξιά υβρίδια της μετακαραμανλικής Δεξιάς. Αυτοί, οι αχρείοι, αφού εξαπάτησαν τον ελληνικό λαό παίζοντας τους «αντιμερκελιστές», να πούμε, και υπέκλεψαν την ψήφο του, επανέκαμψαν στην υπηρεσία του Γερμανικού πειράματος ανασκολόπισης του ελληνικού Έθνους. Μαζί τους επανήλθε, ως τσαλακωμένο δεκανίκι αυτή τη φορά, ο δις ανατραπείς (με τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Παπαδήμου) Ευάγγελος Βενιζέλος. Ως ο έχων το «μερκελικό» know how…


Σιωπή ως τον…Σεπτέμβρη


Πριν μια εβδομάδα οι Ιταλοί έκαναν ζημιά στο σύστημα που αντιπροσωπεύει η Μέρκελ: μαύρισαν τον εκλεκτό μερκελιστή Μάριο Μόντι, που έκανε τη…δουλειά στην Ιταλία. Γενικότερα δε, οι κάλπες στη γειτονική χώρα, αντί να βγάλουν μερκελική κυβέρνηση έβγαλαν λαϊκή αγανάκτηση και κοινωνική κατακραυγή ενάντια στη βαρβαρότητα του ευρωπαϊκού οικονομισμού.
Τώρα η Μέρκελ ψάχνεται να βρει τον επόμενο μερκελιστή, να στηθεί μια ελεγχόμενη κυβέρνηση, τσάτρα – πάτρα η Ιταλία να κυβερνηθεί: στις 22 Σεπτεμβρίου είναι οι γερμανικές εκλογές και μέχρι τότε η Ιταλία, όπως και η Ελλάδα και οι άλλες κατεχόμενες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, οφείλουν να συνεχίσουν την εφαρμογή των μέτρων οικονομικής και πολιτικής γενοκτονίας των λαών τους αδιαμαρτύρητα. Εν μέσω επιβεβλημένης (με τους κρατικούς μηχανισμούς αστυνομικής και νομοθετικής καταστολής) κοινωνικής σιωπής.

Η Μέρκελ πρέπει να κερδίσει τις εκλογές, να παραμείνει καγκελάριος της Ευρωζώνης. Είναι η μόνη εγγύηση για μια Ευρώπη πολιτικά και πολιτειακά ανυπόστατη, με κατοχυρωμένη την ανισοτιμία, τη δικτατορία των «μεγάλων» επί των «μικρών», με θεσμοθετημένο τον οικονομισμό, με την ασυδοσία των «αγορών» προστατευμένη, με θωρακισμένη την κερδοσκοπία...
Με εκτυφλωτική, για όσους διαθέτουν στοιχειώδη πολιτική ορατότητα, την σαθρότητα του εγχειρήματος της ευρωζώνης...

Νίκος Τσαγκρής 

24 Φεβρουαρίου 2013

Ο Μάικλ, Ο Σίλβιο και τα ζόμπι



Φήμη και χρήμα: oι απόλυτες αξίες μιας εποχής

Ο Mάικλ Tζάκσον, με το παραμορφωμένο πρόσωπο, τη λεπτή -γαμψή... προς τα πάνω- ασπρουλιάρικη μύτη, να κρυφοκοιτάζει πίσω από μια γυαλιστερή μαύρη φράντζα περούκας, ήταν εκεί. Στη μέση του ξενοδοχειακού πρωινού, ανάμεσα σε κάτι διαφανείς φέτες ζαμπόν και ένα μπολ με θλιβερά κορνφλέικς στο ξενέρωτο γάλα.

Θρίλερ! O μεταλλαγμένος σούπερ σταρ, οι μεταλλαγμένες Κυριακές, οι μεταλλαγμένοι Eλληνες.Mιλούσαν πρωί πρωί για τον πεθαμένο σουπερσταρ. Oχι για τον Mάικλ, το μαυράκι που μπήκε από τα παιδικά του χρόνια στον μύλο του αμερικανικού life style και αλέστηκε και βγήκε κάτασπρο σαν αλεύρι και λιώμα σαν ζόμπι. Για το «οικονομικό πακέτο Mάικλ Tζάκσον» μιλούσαν:

- Mιλάμε για φοβερό οικονομικό μέγεθος!
- 700 εκατομμύρια δίσκοι και βάλε!
- Eσβησε μεγέθη σαν τον Σινάτρα και τον Πρίσλεϊ αυτό το τέρας!
- Aσύλληπτο χρήμα, ασύλληπτη φήμη!
- Pε συ, ........ αν ήμουν κληρονόμος του θα ήμουν πιο κονομημένος κι απ’ τον Σισέ, να πούμε!
- Kι απ’ τον Kακά, κι απ’ τον Pονάλντο, ρε καρντάση!...

Φήμη και χρήμα! Oι απόλυτες αξίες μιας εποχής, που ενώ μοιάζει virtual reality, είναι πιο ρεαλιστική από τον ίδιο τον ρεαλισμό, πιο βάρβαρη από την ίδια τη βαρβαρότητα. Φήμη και χρήμα! Tο life style μιας ανθρώπινης φουρνιάς, μιας ράτσας μεταλλαγμένης μέσω του «πολιτισμού της εικόνας», του «πολιτισμού της πληροφορίας», του «τηλεοπτικού πολιτισμού». Mια ανθρώπινη συνομοταξία έτοιμη να βουτήξει στη διαφθορά, προκειμένου να αποκτήσει φήμη και χρήμα. Kι όταν δεν τα καταφέρνει, αρέσκεται να επιδοκιμάζει τα πλούσια και φημισμένα είδωλα της εποχής. Aδιαφορώντας αν βούτηξαν στα σκάνδαλα και στη διαφθορά για να... διακριθούν.
 
Δυστυχώς, οι πολιτικοί δεν εξαιρούνται. O Σίλβιο Mπερλουσκόνι, ας πούμε, εκτιμάται ότι ψηφίζεται από μια κατηγορία Iταλών που εμφορούνται από την αρρωστημένη μεγαλομανία του για φήμη και δόξα. Eίναι το πρότυπό τους, ένας σούπερ σόουμαν: αγαπάει το χρήμα, τις γυναίκες, την τηλεόραση, το ποδόσφαιρο, τα λίφτινγκ, τις εμφυτεύ­σεις μαλλιών, τους διάσημους φίλους, το καλό φαγητό. «Δοξάζει την Eκκλησία το πρωί, τις οικογενειακές αξίες το απόγευμα και τα όμορφα κορίτσια το βράδυ»! Mιλάμε για εκατομμύρια Eυρω­παίων που θεωρούν ότι ο Mπερλουσκόνι είναι κάτι ανάμεσα σε Xουάν Περόν, Φρανκ Σινάτρα, Eλβις Πρίσλεϊ και... Mάικλ Tζάκσον! Πάμε καλά;
 
Νίκος Τσαγκρής

22 Φεβρουαρίου 2013

Ο Μάρκος με πήγε στον Χατζιδάκι...

Κάποιες λακωνικές αναφορές του σπουδαίου μουσικοσυνθέτη και τραγουδοποιού Νίκου Μαμαγκάκη στις σχέσεις του με τους ρεμπέτες και το ρεμπέτικο ( σταχυολογημένες από μια συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία*) ρίχνουν γλυκό φώς στην ατελείωτη ρεμπέτικη ιστορία: Αμέσως μετά την κατοχή συνδέθηκα με τους ρεμπέτες – έγραφα τις μελωδίες τους για χαρτζιλίκι - δίπλα τους έμαθα πολλά - αγαπηθήκαμε πολύ – ήταν Άγιοι – όταν ακούω τραγούδια τους παλαβώνω – έσωσαν τον ελληνισμό δύο φορές – Βαμβακάρης και Τσιτσάνης ήταν φίλοι μου – ο Μάρκος με πήγε στον Χατζιδάκι – ο Χιώτης ήταν ιδιοφυής και κύριος – έκανα τέσσερις ενορχηστρώσεις της Μπέλου…
 
 

 Νίκος Μαμαγκάκης: Τα ρεμπέτικα έσωσαν τον Ελληνισμό δυό φορές

Στα πρώτα σας βήματα συνδεθήκατε με ρεμπέτες…
Ναι, ήταν αμέσως μετά την Κατοχή το ’48 – ’49. Είχα έρθει από την Κρήτη, σπούδαζα στο ωδείο και για χαρτζιλίκι έγραφα τις μελωδίες τους για να τις καταθέσουν στην λογοκρισία. Δίπλα τους έμαθα πολλά.

Με ποιους συνεργαστήκατε;
Με όλους, κι αγαπηθήκαμε πολύ. Ήταν ένα μπουκέτο ανθρώπων που ήταν άγιοι! Αρχάγγελοι της μουσικής αυτού του είδους που καλλιέργησαν, γι’ αυτό επιβιώνουν ακόμα και σήμερα τα τραγούδια τους και μας συγκινούν. Εγώ όταν ακούω ένα τους τραγούδι, παλαβώνω.

Μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε «εθνική κληρονομιά»;
Σαφώς. Όχι μόνο κληρονομιά, έσωσαν τον ελληνισμό δύο φορές. Μια το ’22 με την προσφυγιά και μια δεύτερη στον Εμφύλιο. Τρομακτικό πράγμα.

Εννοείτε ότι εξύψωσαν ψυχικά έναν λαό;
Γιάνανε ανθρώπινες πληγές. Η ατμόσφαιρα εκείνο τον καιρό ήταν διάχυτη από τις επιτυχίες των ρεμπέτικων. Ακουγόντουσαν από τα πικ απ σε όλα τα καφενεία και τα μαγαζιά.

Επειδή ο αδελφός μου ήταν στη Μακρόνησο η ασφάλεια δεν μ’ άφηνε σε χλωρό κλαρί. Με είχαν από πίσω όπου πήγαινα, και μια μέρα που τους ξέφυγα με κυνήγησαν κι όταν μ’ έπιασαν είδα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων την απόφαση για την εκτέλεση του Μπελογιάννη. Ήταν τόσο διάχυτη η ατμόσφαιρα από τα ρεμπέτικα, που το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» λες και ήταν ειδικά καμωμένο για την μουσική υπόκρουση των σκληρών γεγονότων.


Συνδεθήκατε και με τον Βαμβακάρη και τον Τσιτσάνη ;
Υπήρξαν φίλοι μου και οι δύο. Ο Βαμβακάρης με γνώρισε στον Χατζιδάκι. Δούλεψα και με τον Χιώτη. Ιδιοφυής μουσικός και καθόλα κύριος. Τυραννισμένο παιδί, του σκότωσαν τον πατέρα μπροστά στα μάτια του. Επειδή ήξερα μουσική, όλοι προσπαθούσαν να με απορροφήσουν στον χώρο τους.

Με την Μπέλλου πως συνδεθήκατε;
Της έκανα τις ενορχηστρώσεις για τέσσερεις δίσκους της. Και ένα τραγούδι, που έγινε επιτυχία «Κτυπάει η καμπάνα». Αυτή έλεγε ότι της έγραψα δύο, αλλά δεν το θυμάμαι…

Πως είναι δυνατόν να μην θυμάστε;
Πριν πέντε χρόνια με επισκέφτηκε ένας παλιός ρεμπέτης ο Κώστας Καπλάνης, αυτός που έγραψε το «Μινόρε της Αυγής». Έλειπε χρόνια στην Αμερική και ήρθε να με δει με τον ρεμπετολόγο Τσεκούρα, ο οποίος οργάνωνε το αρχείο του και βρήκε τραγούδια με το όνομα μου που τα είχα πληρωθεί τότε 25 δραχμές. Δεν το θυμόμουν!

Είπατε ότι έγραψε το «Μινόρε της αυγής» ο Καπλάνης;
Ναι, δεν ήθελε να του το βγάλει η εταιρία που το είχε πάει και ο στιχουργός τους αφού το διόρθωσε, ανέλαβε ο Περιστέρης την ενορχήστρωση, κι εντέλει καταχωρήθηκε σ’ αυτούς.

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις που οι πραγματικοί δημιουργοί είναι άλλοι από αυτούς που ξέρουμε;
Λένε για σπουδαίο στιχουργό που σήκωσε ολόκληρη την τσάντα της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου...

* Η συνέντευξη έγινε με τον ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗ για το λογοτεχνικό ένθετο της Ελευθεροτυπίας, Βιβλιοθήκη. Δημοσιεύτηκε στις 22 Ιανουαρίου του 2011

20 Φεβρουαρίου 2013

Η ευρωζώνη, η κρίση και ο ΣΥΡΙΖΑ


                                                                           Τηλεόραση φτηνή, ψυγεία, δόσεις, γιωταχί
                                                                            και οικοδομές.
                                                                            Πριζουνίκ, πρατήρια και χρηματιστήρια
                                                                            και διακοπές.
 
Οι στίχοι αυτοί, σαν μια δυσοίωνη μικρή προφητεία, περνούν μέσα από ένα περίφημο, για μας τους «εκδρομείς του ’60», τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου. Μια «προφητεία» για την «παγίδα της κατανάλωσης», που από τότε είχε αρχίσει να στήνεται και εμείς να τσιμπάμε το δόλωμα. Και μια προειδοποίηση για μια νέα θρησκεία που μας την είχε στημένη στη στροφή προς τον εικοστό πρώτο αιώνα, τη θρησκεία της αγοράς.
 
Σήμερα, 40 χρόνια μετά, η πραγματικότητα έχει υπερβεί κατά πολύ τη μικρή αυτή «προφητεία». Η κατανάλωση είναι η πρέζα μας, η θρησκεία της αγοράς μάς δυναστεύει, η μιζέρια του «πλούτου» είναι ο πολιτισμός μας.
 
Στην ευρωζώνη
 
Από τότε που μπήκαμε στην ευρωζώνη, αρχίσαμε να τσαλαβουτάμε σε ένα διεθνές περιβάλλον, περισσότερο παρά ποτέ οικονομικό. Ένα περιβάλλον στο οποίο ο καπιταλισμός είχε επικρατήσει ως αδιαμφισβήτητος μονόδρομος και το μόνο δίλημμα είχε να κάνει με την πολιτική ποιότητα του καπιταλισμού: νεοφιλελευθερισμός ή σοσιαλδημοκρατία; Τότε, θυμάστε, η ευρωπαϊκή απάντηση ήταν σοσιαλδημοκρατία και ήταν απάντηση ενστικτώδης, που διάλεγε το μη χείρον ως βέλτιστον: αφού ο καπιταλισμός είναι μονόδρομος, αφού ο ριζοσπαστικός σοσιαλισμός δεν χωράει στο διεθνές περιβάλλον, ας πάρουμε σοσιαλδημοκρατία, μήπως διασώσουμε αυτό το έρημο το «κοινωνικό κράτος»...
 
Η φούσκα έσκασε
 
Κάπως έτσι λειτούργησαν την περασμένη δεκαετία οι κοινωνίες των Ευρωπαίων πολιτών και... πήραν σοσιαλδημοκρατία. Πράγμα που διευκόλυνε, στον συγκεκριμένο χρόνο, την αλματώδη απελευθέρωση της αγοράς, την βάρβαρη καπιταλιστική «αντεπίθεση»: οι σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις λειτούργησαν περισσότερο σαν... τριτεγγυητές της οικονομίας της αγοράς παρά ως σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις. Δηλαδή, σαν αυτό που στο τέλος κατέληξαν, σαν νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις με σοσιαλιστικά ψευδώνυμα. Έτσι, η μεταψυχροπολεμική ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία έφαγε τα ψωμιά της, ακόμη και σαν κυβερνητικός μανδύας, για τη διευκόλυνση της ελευθέριας οικονομίας και της τερατώδους καπιταλιστικής φούσκας που γέννησε. Και έσκασε τον Σεπτέμβριο του 2008 στα χρηματοκιβώτια της LEHMAN BROTHERS…
 
Γερμανικός δάκτυλος
 
Το 2008 το έμφραγμα εκδηλώθηκε στην καρδιά του διεθνοποιημένου καπιταλισμού, θέτοντας σε αμφισβήτηση την ανάπτυξη και τον έλεγχό του: η κρίση γεννήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο επίκεντρο του συστήματος διεθνούς εμπορίου και όχι στις παρυφές του. Πήρε διάσταση διαπλανητική και όχι τοπική ή εθνική, όπως συνέβη με την ασιατική κρίση του 1997 ή με τα κραχ της Ρωσίας και της Αργεντινής το 1998 και το 2001. Είχε ως βασικό άξονα την οικονομία, την εμπροσθοφυλακή της αλληλοσύνδεσης και της ανανέωσης, που αποτελούν ίδιον μιας ανοιχτής κοινωνίας. Έτσι, αψηφώντας τις μεθόδους της πολιτικής οικονομίας που στάθηκαν ανίκανες να τη συγκρατήσουν, πέρασε τον Ατλαντικό. Εγκαταστάθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην περιοχή της Ευρωζώνης, απ’ όπου ο γερμανικός δάκτυλος την έσπρωξε προς τις χώρες του Νότου. Με ξεχωριστό στόχο τη μικρή μας χώρα, ιδανικό τόπο διεξαγωγής ιμπεριαλιστικών ασκήσεων και καπιταλιστικών πειραμάτων. Διαχρονικά: Άγγλοι, Αμερικανοί και, τώρα οι Γερμανοί…
 
Τις συνέπειες τις γνωρίζουν καλά όλοι οι εργαζόμενοι Έλληνες, οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι επιστήμονες, οι αγρότες οι εργάτες. Όλοι οι πολίτες των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου, καθώς τις βιώνουν καθημερινά ως έγκλειστοι σε μια παγκόσμια φυλακή για πτωχεύοντες, φτωχούς, άνεργους, άστεγους και πένητες. Μια φυλακή χτισμένη με τα υλικά του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού και με δεσμοφύλακες τους ίδιους τους κυβερνήτες των χωρών τους!..
 
Η ελπίδα είναι Αριστερά
 
Ωστόσο η θρησκεία της αγοράς εξακολουθεί να είναι η συστημική θρησκεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ελευθέρια οικονομία, με απόλυτο θεό της τον Μεγάλο Τοκογλύφο Αδελφό (το χρηματοπιστωτικό σύστημα) είναι το διεθνές και το ευρωπαϊκό συστημικό περιβάλλον. Και σ' αυτό δεν χωρούν ούτε κατ' όνομα σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, ούτε καν η Δημοκρατία. Ενώ ακόμη και ο διαχωρισμός Δεξιά - Αριστερά, με το παραδοσιακό περιεχόμενο (συντήρηση από τη μία και πρόοδος από την άλλη) των εννοιών, έχει οριστικά εκλείψει αν πάρουμε στα σοβαρά κάποιους νεότοκους πολιτικούς στοχαστές…
 

Προσωπικά, μένω εκτός, επιμένω να τρέφομαι με τη λυτρωτική βεβαιότητα ότι αυτό που λέμε κόσμος - και είναι η ανθρωπότητα, οι κοινωνίες των πολιτών, οι λαοί - είναι και θα είναι η Αριστερά, ανεξάρτητα εάν είναι ο ίδιος κόσμος που συμβάλλει καθοριστικά στην ανάδειξη «δεξιών» ή «αριστερών» συστημικών κυβερνήσεων και καθεστώτων.
 

Υ.Γ: Στη χώρα μας, εξάλλου, ο «κόσμος» φαίνεται ότι στρέφεται προς την ριζοσπαστική αριστερά και, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ προβάλει ως η μόνη πολιτική δύναμη με πρόθεση και δυνατότητα ανατροπής του γερμανικού οικονομισμού, της στρατηγικής της λιτότητας και τη «δημοσιονομικής τρομοκρατίας» (και ακόμα την επαναφορά του πολιτικού ελέγχου με Δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία καθώς και την εξάλειψη μια για πάντα της αυταπάτης ότι οι αγορές αυτορυθμίζονται) συσπειρώνεται γύρω του. Με την ελπίδα της πολιτικής «αποφυλάκισης», της εργασιακής απελευθέρωσης, της επιστροφής στην πολιτική και κοινωνική αξιοπρέπεια….

Νίκος Τσαγκρής

15 Φεβρουαρίου 2013

Η καταλυτική δύναμη της απεργίας...

 
Σύγκρουση απεργών ναυτεργατών με ΜΑΤ στον Πειραιά. 20013

Το «πείραμα» Βρούτση προοιωνίζεται την οριστική επιχείρηση ακρωτηριασμού των κεκτημένων απεργιακών δικαιωμάτων

«Γίνονται απεργίες σε σάς; Καλά, αστυνομία δεν έχετε;» έλεγε ο Στάλιν στον Χάρυ Χόπκινς (σύμβουλο του Ρούσβελτ) το 1942. Ο ίδιος δεν είχε ανάγκη την αστυνομία. Τα ενσωματωμένα στο σοβιετικό κράτος συνδικάτα είχαν ως βασικό καθήκον την παρεμπόδιση όχι μόνο των απεργιών αλλά και των απεργιακών… σκέψεων. Το αυτό συνέβαινε σε όλο το βασίλειο της απολυταρχίας: από την Πορτογαλία του Σαλαζάρ και την Ισπανία του Φράνκο ως την Βολιβία του Μπαριέντος και το Πουάντ α Πιτρ της Γουαδελούπης το δικαίωμα στην απεργία ήταν στον γύψο…

Κάτι παρόμοιο, ωστόσο, συμβαίνει και στις σύγχρονες δημοκρατίες της Δύσης. Στην προχθεσινή δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή, να πούμε, ή τη χθεσινή του Γιωργάκη Παπανδρέου και τη σημερινή, της μνημονικής συγκυβέρνησης: τα χειραγωγημένα από τα κυβερνητικά κόμματα ομοσπονδιακά συνδικάτα, υπονομεύουν, ή παρεμποδίζουν, ή σπάνε τις απεργίες…

Η δύναμη της απεργίας

Ωστόσο η δύναμη της απεργίας, αυτού του όπλου που ενώνει τους εργαζόμενους πέρα από τα ατομικά τους συμφέροντα, είναι τέτοια που, δίκαια, από τους κρατικούς γραφειοκράτες όλων των εποχών, θεωρείται ύψιστη απειλή κατά της ασφάλειας κάθε κράτους, κάθε καθεστώτος, κάθε κυβέρνησης: απεργούν οι Ρώσοι προλετάριοι το 1917; «Πνίξτε τους στο αίμα!». Απεργούν οι Ούγγροι εργάτες το 1956; Η κυβέρνηση Καντάρ μιλάει για πληρωμένη με δολάρια προδοσία του έθνους! Απεργούν οι μεταλλωρύχοι κασσίτερου στη Βολιβία; Ο δικτάτορας στέλνει επειγόντως τεθωρακισμένο τρένο στον τόπο του εγκλήματος: 40 νεκροί!.. Ιδίως οι κατ’ επίφαση «δημοκρατικές» κυβερνήσεις, φοβούνται τις απεργίες όπως ο διάβολος το λιβάνι. Και προκειμένου να τις ξορκίσουν, ειδικά όταν εκδηλώνονται στον εργασιακό χώρο που θεωρούν ως τσιφλίκι τους, (το κράτος, τις δημόσιες υπηρεσίες) τις ονομάζουν «πολιτικές απεργίες». Και επιβάλλουν την πολιτική επιστράτευση των απεργών. Τι γίνεται όμως όταν και το ακραία αντιδημοκρατικό μέτρο της πολιτικής επιστράτευσης δεν αρκεί για να τιθασεύσει τους απεργούς;

Βρούτσης α λα Γαλλικά

Απεργοι στο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο Πτολεμαίδας 
Όταν τον Φεβρουάριο του 1963 οι Γάλλοι μεταλλωρύχοι απάντησαν με απεριόριστης διαρκείας απεργία στη διαταγή επιστράτευσής τους πού είχε εκδώσει ο Ζωρζ Πομπιντού, κλόνισαν το κύρος του πρωθυπουργού, του αρχηγού του κράτους και της κυβέρνησής του, πού επί έξι εβδομάδες έπεσαν στη σιωπή. Τότε, ο Μαρσέλ Βαλίν, μέλος τού Συνταγματικού Συμβουλίου της Γαλλίας και σύμβουλος του Πομπιντού επί εργασιακών… ζητημάτων, σήκωσε την παντιέρα του κρατικού ελέγχου των απεργιών. Με ένα μανιφέστο πανομοιότυπο με το «μανιφέστο» Βρούτση για την «αναγκαιότητα νομοθετικής παρέμβασης προς εκσυγχρονισμόν (!) των απεργιών». Το οποίο εν κατακλείδι υποστήριζε τα εξής:

«…H απεργία πού το Σύνταγμα αναγνωρίζει ως δικαίωμα δεν είναι κάθε ομαδική ή προμελετημένη διακοπή της Εργασίας. Πρέπει, επιπλέον, να έχει ως σκοπό της την υπεράσπιση επαγγελματικών συμφερόντων. Συνεπώς ή πολιτική απεργία δεν προστατεύεται απ' αυτή τη συνταγματική διάταξη. Το Συμβούλιο τού Κράτους νομίζει ότι ή αναγνώριση του δικαιώματος στις απεργίες δεν επιτρέπει την κατάχρηση αυτού του δικαιώματος και πιστεύει ότι αυτή ή αρχή πρέπει να αποτελεί τη βάση ενός πιθανού περιορισμού της ασκήσεως του. Ή κατάχρηση του δικαιώματος μπορεί να είναι αποτέλεσμα του «αιφνιδιασμού» και του «μη αναμενόμενου χαρακτήρος» μιας απεργιακής αποφάσεως. Θα μπορούσε λοιπόν κανείς να θεωρήσει την έννοια της καταχρήσεως του Δικαιώματος της απεργίας ως αρχή πού καθορίζει την καταδίκη απεργίας χωρίς προειδοποίηση και χωρίς διαπραγματεύσεις…».

 

Το «πείραμα» θα γίνει σχέδιο

 Απεργοί ναυτεργάτες στο Λίβερπουλ. 1959
Θέλω να πω ότι η παρέμβαση Βρούτση (κατ’ εντολήν του Σαμαρά και των κυβερνητικών εταίρων του βεβαίως) επιχειρούσε να «ζυμώσει» τις προθέσεις της μνημονιακής συγκυβέρνησης για μια επιχείρηση πλήρους ακρωτηριασμού των συνδικαλιστικών κατακτήσεων των Ελλήνων εργαζομένων. Στοχεύοντας, όπως ο Μαρσέλ Βαλίν, ο συνταγματολόγος σύμβουλος του Πομπιντού το 1962, στην αφαίρεση της απεργιακής δύναμης του αιφνιδιασμού (με νομοθετημένο τον χρόνο προειδοποίησης, και συμφωνημένο τον χαρακτήρα κάθε απεργίας). Ουσιαστικά μιλάμε για απαγόρευση κάθε απεργίας στον Δημόσιο και επίσης για την επαναφορά του εργοδοτικού δικαιώματος της ανταπεργίας (λοκ άουτ). Την επαναφορά δηλαδή αντεργατικών νόμων που καταργήθηκαν μετά από μακροχρόνιους μεγάλους αγώνες των εργαζομένων Ελλήνων.
Φυσικά, η «πειραματική» αυτή απόπειρα κατάλυσης της δύναμης της Απεργίας προκάλεσε την οργή των εργαζομένων και τις αντιδράσεις των κοινωνικών οργανώσεων και των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Και, υποτίθεται, ανεστάλη μετά και από τις μαϊμουδίστικες αντιδράσεις των κυβερνητικών συνεταίρων της Ν.Δ. Αλλά εν όψει μιας επερχόμενης (και μάλλον αναπόφευκτης) κλιμάκωσης της κοινωνικής αναταραχής το «πείραμα» θα επανέλθει με τη μορφή οριστικού σχεδίου. Και τότε, με τους ισχύοντες πολιτικούς συσχετισμούς, μόνο μια γενική απεργία διαρκείας θα μπορούσε να το προλάβει. Και να το ανατρέψει…

Νίκος Τσαγκρής

5 Φεβρουαρίου 2013

Η Νύχτα των Πυρήνων της Φωτιάς...

«Όλα από εκεί ξεκίνησαν», απάντησε η μητέρα του 20χρονου Νίκου Ρωμανού, ενός εκ’ των κατηγορουμένων γα τη «ληστεία με τα καλάσνικοφ», στον δημοσιογράφο που την ρώτησε αν ο γιός της επηρεάστηκε από την υπόθεση του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Μα χρειαζόταν αυτή η ερώτηση;
Όλα ξεκίνησαν εκεί: από εκείνη τη νύχτα της 6ης Δεκεμβρίου του έτους 2008, στα πολιορκημένα Εξάρχεια. Όταν ο τωρινός «ληστής» και «τρομοκράτης» Ρωμανός είδε τον Αλέξανδρο, να πέφτει νεκρός από την σφαίρα του μπάτσου Κορκονέα…
Όλα ξεκίνησαν από εκεί: από τους πυρήνες της φωτιάς που άναψε στις άγουρες συνειδήσεις των μαθητών και των φοιτητών της εποχής αυτή η ακραία πράξη κρατικής βίας, η απάνθρωπα άδικη και αναίτια δολοφονία του Αλέξανδρου. Και τους οδήγησε στην μεγαλειώδη νεανική εξέγερση που πέρασε στην ιστορία ως «η εξέγερση του Δεκέμβρη»…
Το χρονογράφημα που ακολουθεί γράφτηκε τότε που ξεκίνησαν όλα. Δημοσιεύτηκε δύο – τρία εικοσιτετράωρα μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου (εν μέσω της μεγαλειώδους εξέγερσης που ακολούθησε) στην εφημερίδα Έθνος και σε άλλα έντυπα. Και αποτυπώνει την πλήρη τύφλωση και κώφωση της πολιτικής και μιντιακής εξουσίας, την αφασία της πολιτείας: έβλεπαν «κουκουλοφόρους», όχι εξεγερμένους. Έβλεπαν φωτιές σε κάδους σκουπιδιών, όχι τις φλεγόμενες συνειδήσεις των νέων που αντιδρούσαν στην τερατώδη ασχήμια του κράτους.
Τώρα, πέντε χρόνια μετά ευρισκόμενοι σε εμπόλεμη κατάσταση με τους εκατοντάδες εικοσάχρονους… «τρομοκράτες» των Πυρήνων της Φωτιάς, παραμένουν τυφλοί: αδυνατούν να δουν ότι «όλα από εκεί ξεκίνησαν»… 
 

Η εξέγερση του Δεκέμβρη και οι αναίσθητες εξουσίες

Το εκπληκτικό (και ενδεικτικό της έκπτωσης της ελληνικής δημοσιογραφίας) είναι ότι τα διεθνή μέσα ενημέρωσης κατάλαβαν καλύτερα απ’ τα δικά μας τα αίτια αυτού του ξεσηκωμού. Καλύτερα κι από τους ίδιους τους πατεράδες και τις μανάδες των εξεγερμένων παιδιών και, ασφαλώς, καλύτερα από τους περισσότερους Έλληνες πολιτικούς. Έτσι, χρειάστηκε το CNN για να μάθουμε ότι «ο φόνος του μαθητή από τον αστυνομικό ήταν μόνο η αφορμή για την εξέγερση των νέων». Χρειάστηκε η Λιμπερασιόν για να μάθουμε ότι «οι εξεγερμένοι είναι τα παιδιά της μεσαίας τάξης που βιώνουν την οικονομική κρίση σε συνθήκες αστυνομικής, πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής διαφθοράς, που καίνε και σπάνε τον εφιάλτη ενός φρικτού μέλλοντος». Και χρειάστηκε το BBC για να μάθουμε ότι «οι εξεγερμένοι εξέφρασαν την έντονη δυσφορία τους εναντίον της κυβέρνησης Καραμανλή».
 Τα δικά μας μέσα ενημέρωσης, σε μια ταπεινωτική σύμπλευση με την κυβερνητική αντίληψη των γεγονότων έβλεπαν μόνο «κουκουλοφόρους», «ταραξίες», και «κατεστραμμένες περιουσίες»! Τίποτε άλλο. Μόνο λίγα δημόσια «δάκρυα» για τον «Αλέξανδρο». Τι ειρωνεία; Για κάθε κάπηλο δημοσιογράφο, για κάθε λαϊκιστή πολιτικό, ακόμα και για τον ευθυνόμενο υπουργό Παυλόπουλο, το δολοφονημένο από κρατικό χέρι παιδί του αλλουνού έγινε, και καλά, «ο Αλέξανδρος!...»
Ιδιαίτερη έκπληξη προκάλεσε και ο πρωθυπουργός καθώς αποκάλυπτε, πέρα από το μέγεθος της ανευθυνότητάς του (δεν λέω αυτό που πιστεύω, ότι θα ‘πρεπε να παραιτηθεί προτείνοντας κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» και εκλογές, αλλά ότι έπρεπε να κάνει το δεοντολογικά αυτονόητο, την παύση του αρχηγού της ΕΛΑΣ και των πολιτικών προϊσταμένων του), το μέγεθος της πολιτικής του αφέλειας, αποστέλλοντας εκείνες τις ανεκδιήγητες επιστολές προς τους συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ: «Αναστείλατε την απεργία για να σωθούμε από τους ταραξίες»! Γι’ αυτόν, τα χιλιάδες εξεγερμένα Ελληνάκια δεν ήσαν παρά «κουκουλοφόροι», «ταραξίες»˙ και «η πολιτεία αγανακτεί μαζί τους» !.. 
Η πολιτεία αγανακτεί επειδή υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος…», θα σχολίαζε ο φίλος του θείου του, του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο σπουδαίος Έλληνας Μάνος Χατζιδάκις. Μα, σόι πάει το βασίλειο˙ ούτε εκείνος κατάλαβε…
                                                                                                 Νίκος Τσαγκρής