Ο Ντόναλντ, ο Κυριάκος και ο… Γιοκαρίνης

 Κιθαρίστας ή ντράμερ; Τα κοινά σημεία των πολιτικών προφίλ Τραμπ και Μητσοτάκη, όπως προκύπτουν από την ανάγνωση της προφητικής ανάλυσης του Ρόμπερτ Πάξτον για τον μπαχαλάκια Aμερικανό πρόεδρο 

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

«Τελικά τι ήταν, κιθαρίστας ή ντράμερ;», με ρώτησε γελώντας ο συνάδελφος. Μιλούσαμε (με βιντεοκλήση, βέβαια) για τον Ντόναλντ Τράμπ και τα δημοσιεύματα που ψαχνόντουσαν για την πολιτική ταυτότητα του… ανδρός, που ξεφτίλισε (στην κυριολεξία, μιλάμε) την πολύφερνη αμερικανική Δημοκρατία∙ αποκαλύπτοντας την έκταση της διατρητότητας του ομοσπονδιακού συνταγματικού πολιτεύματος των ΗΠΑ. 

«Λαϊκιστής ή φασίστας;», ήταν η ταυτοτική διχογνωμία των αναλυτών για το προφίλ του Aμερικανού προέδρου, αλλά όταν έκανες εικόνα το λογοπαίγνιο του συναδέλφου (τον ατίθασο κιτρινομάλλη Τραμπ στη θέση του θαμνώδους μακρυμάλλη ροκά των 80’s Γιοκαρίνη να τραγουδάει «κιθαρίστας ή ντράμερ;») το γέλιο ήταν αναπόφευκτο. 

Και το γελοίο του πράγματος, επίσης. Του διλήμματος των αναλυτών, εννοώ, για το εάν ο Τράμπ ήταν λαϊκιστής ή φασίστας. Δεδομένου ότι κάλλιστα θα μπορούσε να είναι και λαϊκιστής και φασίστας, αφού μια χαρά φασίστας μπορεί να είναι ένας λαϊκιστής, ενώ κάθε φασίστας που… σέβεται τον εαυτό του οφείλει να είναι και λαϊκιστής. 

Στο σημείο αυτό πρέπει να… αποκαλύψουμε ότι κάθε επαγγελματίας πολιτικός, ανεξαρτήτως αξιώματος, είναι λίγο – πολύ, λαϊκιστής∙ φέρει επάξια – για να το πούμε πιο… ευγενικά – την ετικέτα του λαϊκιστή. Θα το τσεκάρετε διαβάζοντας τον ορισμό του λαϊκιστή που ακολουθεί, καθώς θα διαπιστώνετε ότι κάθε πολιτικός ηγέτης που έρχεται στο νου σας – εκτός εκείνου που εσείς …υποστηρίζετε, φυσικά – χωράει οριζοντίως και καθέτως σ’ αυτόν: λαϊκιστής είναι ο δημόσιος λειτουργός, που κολακεύει το λαό υιοθετώντας απόψεις ευχάριστες, αλλά όχι ωφέλιμες για αυτόν, με σκοπό να κερδίσει την υποστήριξη και την εύνοιά του. 

 ******* 

Ωστόσο, «μια ετικέτα πρέπει να χρησιμοποιείται όταν βοηθάει στην κατανόηση ενός ανθρώπου», μας συμβουλεύει ο σπουδαίος Αμερικανός ιστορικός και πολιτικός αναλυτής Ρόμπερτ Πάξτον και, συμφωνώντας μαζί του, δεν νομίζω ότι ο χαρακτηρισμός «φασίστας» βοηθάει να κατανοηθεί ο Ντόναλντ Τραμπ: ανάμεσα στο φαινόμενο Τραμπ και τον φασισμό υπάρχουν ασφαλώς ομοιότητες στη θεματολογία και το στιλ, αλλά οι κοινωνικές και πολιτικές δυναμικές είναι πολύ διαφορετικές.

«Η βασική λειτουργία του φασισμού είναι να ενώσει έναν διχασμένο λαό μέσω της υποταγής του ατόμου στην κοινότητα και να δημιουργήσει για τον σκοπό αυτόν ένα ισχυρό κράτος», εξηγεί ο Ρόμπερτ Πάξτον. Kαι σημειώνει ότι ο Τραμπ επιχειρεί το αντίθετο: «να συρρικνωθεί το κεντρικό κράτος, να σταματήσει η προστασία των φτωχών ή του περιβάλλοντος». 

Ουπςςς!.. «Κάτι τέτοιο δεν επιχειρεί και ο δικός μας;», σκέφτεσαι στο σημείο αυτό ως... ανιδιοτελής αναγνώστης. Και συνεχίζοντας την ανάγνωση της ανάλυσης του Πάξτον για το προφίλ του Τραμπ (λαϊκιστής ή φασίστας;) κάνεις εικόνα το προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη: «Δεν βρισκόμαστε μπροστά σ' έναν εξτρεμισμό της Δεξιάς, αλλά μπροστά σ' έναν εξτρεμισμό του Κέντρου, που πρεσβεύει την υπεροχή του ατόμου…» διαβάζεις, και σκέφτεσαι την ιδεολογία της… Αριστείας του Μητσοτακέϊκου απ’ τη μια, και την θεωρία της ατομικής ευθύνης απ’ την άλλη… 

******* 

Ακολούθως διαβάζεις ότι «ο Τραμπ χρησιμοποιεί τη σχέση ανάμεσα στον εθνικισμό και την ανάγκη της κάθαρσης του έθνους» και σκέφτεσαι την υιοθετημένη απ’ τον Κυριάκο, (Βορίδεια στην επιφάνεια – Σαμαρική στο βάθος) ανάγκη κάθαρσης του έθνους από τον μιασματικό ΣΥΡΙΖΑ και τον… «λαϊκιστή» Τσίπρα. Ενώ, καθώς διαβάζεις ότι « ο Τραμπ ορίζει έναν εσωτερικό εχθρό (τον μετανάστη, ας πούμε) και προτείνει την επίλυση των προβλημάτων με τη βία», σκέφτεσαι αναπόφευκτα το ανελέητο κυνηγητό των προσφύγων και την… επίλυση κάθε λαϊκού αιτήματος με τις αυταρχικές – καταχρηστικές επελάσεις αστυνομικής βίας του Χρυσοχοΐδη… 

 «Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι φασίστας, αλλά ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος», είχε καταλήξει ο Ρόμπερτ Πάξτον πολύ πριν ο Αμερικανός πρόεδρος κάνει μπάχαλο το Καπιτώλιο αρνούμενος να παραδώσει την εξουσία*. Ε, λοιπόν, βάζω στοίχημα ότι σε κάτι αντίστοιχο θα κατέληγε σήμερα ο μέσος, κομματικά ανένταχτος, Έλληνας πολίτης ερωτώμενος αν ο Έλληνας πρωθυπουργός είναι «λαϊκιστής ή φασίστας;»: «Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι φασίστας, αλλά ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος». 

 Και βέβαια, πρωτοκλασάτος λαϊκιστής! Με την κανονική έννοια του όρου, βέβαια, και όχι με τη στρεβλή, την χαλκευμένη από τους συστημικούς μηχανισμούς του νεοφιλελευθερισμού σήμανσή της, σύμφωνα με την οποία ως λαϊκιστής στιγματίζεται κάθε πολιτικός αξιωματούχος που τάσσεται κατά της λιτότητας. Ή κριτικάρει την ευρωζώνη, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους θεσμούς της. Ή αμφισβητεί τη συστημική πολιτική για το κλίμα, τους πρόσφυγες, τα εργασιακά και τα ατομικά δικαιώματα, τους εξοπλισμούς… 

Ως τέτοιος «λαϊκιστής», πώς να το κρύψωμεν άλλωστε, ούτε καν ο Τσίπρας δεν μπορεί πια να… στιγματιστεί. 

*Η ανάλυση, (“L’Obs” / «Le Nouvel Observateur») δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ στις 12.04.16

Αυτοί που ξεπλένουν τον «μητσοτακισμό»

Η… αμελής πρωθυπουργική παλινδρόμηση από τον κεντρισμό στον ακραίο εθνικισμό και τούμπαλιν, η επέλαση της Σαμαρικής οπισθοφυλακής, και η κοιμώμενη προοδευτική παράταξη

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής  

 

Κάποιοι βρήκαν την ανασχηματισμένη κυβέρνηση Μητσοτάκη καλύτερη απ’ την προηγούμενη: πιο κοινοβουλευτική και πιο γαλάζια. Και πιο… μεγάλη!.. Άλλοι (ορισμένοι εξ αυτών επώνυμοι τέως αριστεροί και κεντροαριστεροί) τη βρήκαν πιο  προοδευτική. Γιατί έδωσε, λέει, χαρτοφυλάκιο σε έναν γκέι. Τον κ. Γιατρομανωλάκη…   

Προ μηνών, τότε που η ντροπιαστική πρόταση της εισαγγελέως Οικονόμου για αναστολή των ποινών της συμμορίας των Ναζί εβάλετο κατά ριπάς από τη δημοκρατική κοινή γνώμη, μια ξεχωριστή συνάδελφος απ’ τα παλιά με ρώτησε αν διατηρώ σχέσεις με δυό παλαιότερους, κι από εμάς ακόμα(!), συναδέλφους. Διακεκριμένους, σχεδόν διάσημους, προοδευτικούς δημοσιογράφους της έντυπης εποχής της δημοσιογραφίας…

 

«Όχι, δεν έχω καμιά επαφή μαζί τους εδώ και πάρα πολλά χρόνια», της απάντησα και της ζήτησα να μου εξηγήσει γιατί με ρωτούσε αν διατηρώ σχέσεις μαζί τους: «Γιατί βλέπω τα πολιτικά σχόλια τους και με πιάνει μια θλίψη... μα, μια θλίψη…», ήταν η απάντησή της.    

 

Έτσι ακριβώς: βλέπω τα πολιτικά σχόλια τους και με πιάνει μια θλίψη... μα, μια θλίψη… Είναι η βαθειά θλίψη που καταλαμβάνει όλους εμάς, τους εναπομείναντες πολιτικά ανιδιοτελείς, δημοσιογράφους ή μη, κάθε που βλέπουμε παλιούς μας φίλους και ιδεολογικούς συνοδοιπόρους να σηκώνουν δήθεν κεντροδεξιές σημαίες και… μεταρρυθμιστικά λάβαρα και, επί της ουσίας, να ξεπλένουν την πολιτική αθλιότητα των καιρών μας που ονομάστηκε «μητσοτακισμός».

 

Αυτή την… αμελή παλινδρόμηση επιβίωσης του Κυριάκου Μητσοτάκη (ως πρωθυπουργού και ηγέτη της συντηρητικής παράταξης) από τον ακραίο κεντρισμό και τον δεξιό νεοφιλελευθερισμό ως τον ακροδεξιό εθνικισμό τύπου Σαμαρά. Στον οποίο, τώρα με τον ανασχηματισμό, αναζητεί απάγκιο…

   

*******

Το ασφαλές ορμητήριο μιας επέλασης, αν θέλετε, με στόχο την στερέωση του κλονισμένου κυβερνητικού θώκου. Με  φύλακα – άγγελο και (επιτέλους!..) στρατηγό αυτής της ακροδεξιάς εκστρατείας τον φερόμενο και ως κομμουνιστοφάγο, ή Συριζοφάγο, ή και… Τσιπροφάγο ακόμα, Μάκη Βορίδη.

 

Αλλά ποιος ήταν, στην μέχρις στιγμής νεοδημοκρατική πραγματικότητα, ο ρόλος του νεοδιορισμένου υπουργού Εσωτερικών; Το έχω ξαναγράψει (ΑΥΓΗ, 2/9/18), η αρχική ιδέα μου για τον ρόλο του κ. Βορίδη στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν ότι το παίζει Μπαλτάκος στη θέση του Μπαλτάκου. Αλλά,  σύμφωνα με έναν πολιτικά αξιοσέβαστο γνώριμο, τον παλαιοκαραμανλικό Γ.Ν,* ήταν μια ιδέα… ελαττωματική: «O τύπος αυτός εισέβαλε στο κόμμα ως μετανοούσα χουντική  Μαγδαληνή και, τώρα, το παίζει Γεωργαλάς στη θέση του Γεωργαλά», με είχε διορθώσει τότε ο Γ.Ν.             

 

«Γεωργαλάς στη θέση του Γεωργαλά»!.. Αναμφισβήτητα αυτή είναι μια ιδέα επίσης… ελαττωματική, ωστόσο επιτρέπει την φαντασίωση ενός πλήθους ιστορικών αναγωγών που αιτιολογούν την στρατηγική του αντισύριζα μένους της ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Που συναγωνίζεται την αντικομμουνιστική τοξικότητα των ιδεών Γεωργαλά που εμπότιζαν τη μήτρα της ΝΔ, την ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

 

Και βέβαια, η… ιδέα του Μάκη Βορίδη ως «Γεωργαλά στη θέση του Γεωργαλά» μας επιτρέπει να φανταζόμαστε τον «τσεκουροφόρο μουσαφιραίο», από τη θέση του υπουργού Εσωτερικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη πια, να ηγείται ενός συριζοφάγου εκλογικού μηχανισμού με τον γκεμπελικό τρόπο που ο Γεώργιος Γεωργαλάς ηγείτο του αντικομουνιστικού παρακρατικού μηχανισμού της ΕΡΕ στο τέλος της δεκαετίας του ’50.

 

*******

Ίσως, όμως, δεν είναι πολιτική φαντασία αυτή, αλλά η μισαλλόδοξη πραγματικότητα εντός της συνολικής πολιτικής  πραγματικότητας: «πρέπει να υπάρξει στρατηγική ήττα των ιδεών της Αριστεράς για να μην ξαναέρθει η Αριστερά στην εξουσία. Γιατί οι ιδέες της είναι ελαττωματικές».

 

Την Αριστερά του Τσίπρα εννοεί ο… ποιητής – τις ιδέες της Αριστεράς που εκφράζει ο Αλέξης Τσίπρας, βρίσκει… ελαττωματικές. Προφανώς, υπό την έννοια ότι οι ιδέες αυτές δεν είναι συμβατές με την παραδοσιακά κοιμώμενη συστημική Δημοκρατία∙ αφού η εφαρμογή αυτών των ιδεών – όπως αποδείχτηκε κατά τη διάρκεια της πενταετούς διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – κλόνισε το κατεστημένο πολιτικό σύστημα, αφύπνισε την Δημοκρατία…    

 

Ακριβώς όπως τα είπε ο μύθος του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Ζακ Ζιλιάρ: «Ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε να αφυπνίσει τον ελληνικό λαό, αλλά και την ίδια τη Δημοκρατία, που ήταν αποκοιμισμένη, διεφθαρμένη και κυνική. Είναι ένας εξαιρετικός εθνεγέρτης (éveilleur exceptionnel).

 

Ας ελπίσουμε, ας σπρώξουμε, ας βοηθήσουμε να το επαναλάβει – να επαναληφθεί: να  αποτραπεί η επέλαση της Σαμαρικής οπισθοφυλακής, να επανέλθει ο λαός στο προσκήνιο αυτού του δυστοπικού τοπίου  όπου κυριαρχούν οι προνομιούχοι, οι γραφειοκράτες και οι αιώνιοι «παράγοντες»: να δοθεί ένα τέλος στο δημοσιογραφικό ξέπλυμα της πολιτικής αθλιότητα των καιρών μας που ονομάστηκε «μητσοτακισμός». Και στη θλίψη μας για εκείνους τους λίγους παλαιούς – καλούς συναδέλφους που τον ξεπλένουν.

 

*Ο Γ. Ν. είναι απόμαχος νεοδημοκράτης, επιτελικός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή. 

 

 

 

 

Η πρώτη μου φορά ήταν με τον… Καραμανλή

 

Η τριτοκοσμική ιλαροτραγωδία που ζούμε με τα εμβόλια και τους εμβολιασμούς δεν θα συνέβαινε ούτε 60 χρόνια πριν. Όχι επειδή τότε ήταν πρωθυπουργός ο  Κωνσταντίνος Καραμανλής, αλλά επειδή δεν ήταν ο... Κυριάκος Μητσοτάκης.   

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

 

Εμείς εκεί κάτω, στη Δυτική Πελοπόννησο, το εμβόλιο το λέγαμε βατσίνα, κι ούτε καν: «μπατσίνα» το λέγαμε για την ακρίβεια, όπως λένε σήμερα οι νέοι μας –  κάποιοι απ’ αυτούς, εν πάση περιπτώσει – τις αστυνομικίνες. Το ότι η «μπατσίνα» λέγεται εμβόλιο το μάθαμε τότε που μεταναστεύσαμε οικογενειακώς στην Αθήνα, το 1963 – ’64. Αργότερα, βέβαια, μάθαμε ότι η λέξη vaccine προέρχεται από την Λατινική λέξη vacca που σημαίνει αγελάδα*, και ότι ο πρώτος που χρησιμοποίησε την λέξη vaccine για όλα τα εμβόλια ήταν ο Λουδοβίκος Παστέρ, στα μέσα του 19^ου αιώνα.

Προσωπικά, έχω κάνει δυο «μπατσίνες» και αρκετά… εμβόλια, αλλά αυτό που θυμάμαι πραγματικά είναι οι «μπατσίνες». Και αυτό, γιατί έχουν αφήσει σημάδια πάνω μου. Σημάδια κυριολεκτικά ανεξίτηλα – δυό στρόγγυλα μικρά βαθουλώματα ψηλά στον βραχίονα – κι ας έχουν περάσει πάνω από 60 χρόνια από τότε που τις έκανα, στο Γ’ Δημοτικό σχολείο του Πύργου Ηλείας.

Μπαίναμε στην ουρά, με κατεύθυνση το τραπεζάκι με τα εμβόλια και τις νοσοκόμες με τις σύριγγες, κι όταν ερχόταν η σειρά μας, κλείναμε τα μάτια μέχρι να νοιώσουμε το τσίμπημα της βελόνας. Ύστερα, περήφανοι και ανακουφισμένοι που το… αντέξαμε, φεύγαμε για τα σπίτια μας, πιέζοντας το βαμβάκι με το οινόπνευμα στο μπράτσο, στο σημείο της ένεσης.

******* 

Ήταν το 1957, νομίζω, η πρώτη μου φορά. Πρωθυπουργό είχαμε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και δεν ξέρω αν, στον συγκεκριμένο μαζικό εμβολιασμό, ήταν εκείνος που εμβολιάστηκε πρώτος μεταξύ όλων των Ελλήνων, όπως ο τωρινός πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης…

Αν ωστόσο είχε συμβεί, το πιθανότερο είναι να το γνώριζα, αφού, δεν υπάρχει περίπτωση, θα είχα ακούσει και θα θυμόμουν τον πατέρα μου να γρυλίζει εκείνον τον απαξιωτικό χαρακτηρισμό: «ρε τον χέστη»!.. Συμπληρωμένο μ’ εκείνο το παλιό – καλό αλτρουιστικό κλισέ: «ο καλός ο καπετάνιος σώζει πρώτα το πλήρωμά του και ύστερα τον εαυτό του». Με ό,τι κι αν σήμαιναν όλα αυτά για έναν πρωθυπουργό τότε και ό,τι κι αν σημαίνουν τώρα. Απλά θυμίζω ότι τότε είχαμε Καραμανλή και τώρα Μητσοτάκη. Και μάλιστα… Κυριάκο Μητσοτάκη.

Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου, θα μου πείτε. Αλλά πώς να το κάνουμε, ιδιαίτερα όσα προηγήθηκαν του στομφώδους πρωθυπουργικού εμβολιασμού, αυτή η απίθανη ιλαροτραγωδία (με τα 700.000 εμβόλια που περιμέναμε και τα 9000 που εν τέλει πήραμε ● με το φορτηγό – ψυγείο που τα κουβάλησε να συνοδεύεται από  αφηνιασμένα περιπολικά και  τηλεοπτικά συνεργεία από τον Προμαχώνα ως το σημείο αποθήκευσής τους στην Αθήνα ● με τα φλας να απαθανατίζουν τις δύο ξεφορτωμένες κούτες των εμβολίων που ξεπάγωναν για να γίνουν φόντο σ’ εκείνο το παρανοϊκό σταντ-απ του Χαρδαλιά και της παραπολιτικής συνοδείας του) δεν θα συνέβαιναν ούτε 60 χρόνια πριν. Όχι επειδή ήταν  πρωθυπουργός ο  Καραμανλής. Αλλά επειδή δεν ήταν ο  Μητσοτάκης.  

*******

Και έπεται συνέχεια. Της ιλαροτραγωδίας, με τα εμβόλια. Που πιθανότατα θα εξελιχθεί σε ένα σήριαλ – θρίλερ, το οποίο  θα παίζει καθ’ όλη τη διάρκεια του σωτηρίου έτους 2021. Με πρωταγωνιστή τον… «γενικό πληθυσμό», όπως αποκαλεί  ο εμβολιασμένος «ειδικός πληθυσμός» (η φυλή των πολιτειακών παραγόντων) την ανεμβολίαστη πλέμπα, τουτέστιν όλους  εμάς: να περιμένουμε από μήνα σε μήνα το εμβόλιο με το… φανελάκι (να πάρουμε τη ζωή που μας κλέψατε πίσω περιμένουμε, κ. Μητσοτάκη) και εμβόλιο να μη βλέπουμε…

Επί της πολιτικής ουσίας, όπως τα είπε ο Αλέξης Τσίπρας στο παρασκήνιο της εμβολιαστικής ιλαροτραγωδίας: «Οι δόσεις που έχουν εξασφαλιστεί μέχρι στιγμής δεν μπορούν να μας κάνουν αισιόδοξους ότι θα δημιουργηθεί μία ασπίδα προστασίας απέναντι στον ιό στην κοινότητα τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι, μέχρι το επόμενο φθινόπωρο που οι κλιματολογικές συνθήκες ενδεχομένως να τον επανέφεραν.

Συνεπώς, και το λέω για να κρούσω τον κώδωνα του κινδύνου, το όπλο αυτό το σημαντικό που μας προσφέρει η επιστήμη δεν είναι ικανό από μόνο του να μας προστατεύσει από ένα ενδεχόμενο τρίτο κύμα τους επόμενους μήνες...

Στοιχηματίζω ότι σε ώτα μη ακουόντων «κρούει τον κώδωνα του κινδύνου» ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ: η πολιτική κώφωση στην περιοχή της Δεξιάς είναι διαχρονική: ξεκινά απ’ την ΕΡΕ του Καραμανλή και φτάνει στη ΝΔ του Μητσοτάκη. Πόσο μάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη.

_____________

 * Το 1796 ο Βρετανός παθολόγος Edward Jenner (1749-1823) παρατήρησε ότι οι γυναίκες που άρμεγαν τις αγελάδες παρουσίαζαν φυσαλίδες στα χέρια τους (cowpox-δαμαλίτιδα) και δεν νοσούσαν από ευλογιά. Ο Jenner χρησιμοποίησε το υγρό από τις φυσαλίδες αυτές και εμβολίασε ένα οκτάχρονο αγόρι τον James Phipps. O James, όταν ήρθε σε επαφή με άτομα που έπασχαν από ευλογιά, δε νόσησε. Το πρώτο εμβόλιο ήταν γεγονός…

(Από τη «Σύντομη Ιστορία των Εμβολίων» του Παιδίατρου Δρ Νίκου Περσιάνη)

 

Ο Κυριάκος, ο Πεσσόα κι η υπέρκομψη Μαρέβα

Ενώ η κυβερνητική εξουσία ροκανίζει τον χρόνο, οι πολίτες, φορώντας τις μάσκες τους, απλά πορεύονται προς το σωτήριο έτος 2021: εκτός λογικής, εκτός τόπου και χρόνου, σαν ρομπότ.

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Το θανάσιμο έτος 2020 φτάνει στο τέλος του. Θέλοντας και μη, φάγαμε τον… απολυμασμένο γάιδαρο και, αυτές τις μέρες, κατεβάζοντας τη μάσκα στο σαγόνι, καταπίνουμε και τα τελευταία υπολείμματα της click away ουράς του, ελπίζοντας να μη μας «κάτσει στο λαιμό» και καταλήξουμε άκλαυτοι στα θυμαράκια∙ όπως 1.706.513 συνάνθρωποί μας σ’ όλο τον κόσμο, και 4.340 συνέλληνες, μέχρι στιγμής…

«Ευτυχώς, τη βγάλαμε και φέτος!..», ακούγεται ήδη o απόηχος  στεναγμός της παγκόσμιας κοινωνίας των πολιτών, μέσα από εκατομμύρια ευχές και κατάρες που στέλνουν στον αγύριστο τον χρόνο που φεύγει∙ ενώ, ταυτόχρονα, καταναλώνουμε τα έσχατα ρινίσματά του, ξεχνώντας πως  εκείνος παίζει μαζί μας σαν τη γάτα με το ποντίκι: μας παίρνει μυρωδιά όπου κι αν κρυφτούμε, μας κυνηγάει αλύπητα, μας πιάνει στα νύχια του, αφήνει πάνω μας τα λυπημένα και αλύπητα σημάδια του. Ξεφεύγουμε, αλλά σε λίγο το κυνηγητό του χρόνου ξαναρχίζει, και πάλι απ' την αρχή…

Αλλά κι εμείς δεν καθόμαστε με σταυρωμένα χέρια, περνάμε στην… αντεπίθεση: καταστρέφουμε τον χρόνο, όπου κι αν τον βρούμε. Ως παθητικοί θεατές της ζωής των άλλων, ας πούμε. Ή της ζωής, γενικώς. Ή, ακόμα χειρότερα, ως παθητικοί τηλεθεατές της ζωής...

«Είναι απλώς κάποιοι άνθρωποι», θα σχολίαζε με συγκατάβαση, αν μας έβλεπε, ο Φερνάντο Πεσόα: «περπατούν με τη συμπεριφορά εκείνη που χαρακτηρίζει την ενσυνείδητη κατάσταση κι όμως δεν έχουν συνείδηση κανενός πράγματος, γιατί δεν έχουν συνείδηση ότι έχουν συνείδηση».  

*******

Πράγματι. Είμαστε απλώς κάποιοι άνθρωποι, που φορώντας τις μάσκες τους, περπατούν… Εκτός λογικής… Εκτός τόπου και χρόνου… Σαν ρομπότ: «με τη συμπεριφορά εκείνη που χαρακτηρίζει την ενσυνείδητη κατάσταση, κι όμως δεν έχουμε συνείδηση κανενός πράγματος, γιατί δεν έχουμε συνείδηση ότι έχουμε συνείδηση». 

Ο Αλμπέρ Καμύ σε ένα δοκίμιό του για το παράλογο, το τοποθετεί πιο λογικά! «Υπάρχει ο Θεός ή ο χρόνος, αυτός ο σταυρός ή αυτό το σπαθί. Πρέπει να ζεις με τον χρόνο και να πεθαίνεις μαζί του ή να παραιτηθείς απ' αυτόν για χάρη της αιώνιας ζωής». Ο ίδιος προτιμούσε «το σπαθί του χρόνου» από τον «σταυρό της αιωνιότητας»: θέλω τα πάντα ή τίποτα, θέλω να συμμαχήσω με τον χρόνο. Δεν θέλω να υπάρχει στον υπολογισμό μου νοσταλγία ή λύπη...

Για τον χαμένο χρόνο μπορεί, ωστόσο, να υπάρχει και νοσταλγία, και λύπη. Και αγανάκτηση ακόμα, και θυμός, κατά των εξουσιαστών - καταστροφέων χρόνου. Ναι, μιλάμε για την εγκληματική καταστροφή πολιτικού χρόνου 12 μηνών μέχρις στιγμής (του πολιτικού χρόνου της πανδημίας) εκ μέρους των πολιτικών της κυβέρνησης Μητσοτάκη, στην περίπτωσή μας: του χρόνου του πρωθυπουργού απ' τον πρωθυπουργό, των  υπουργών απ' τους υπουργούς, των βουλευτών απ' τους βουλευτές, κλπ., κλπ.

Με συνέπεια την καταστροφή του χρόνου διακυβέρνησης της χώρας, την ακινησία του χρόνου του Δημοσίου και Ιδιωτικού τομέα, το σκότωμα του κοινωνικού χρόνου κλπ., κλπ. Και τελικά, τη νέα οπισθοδρόμηση της χώρας, το βάθεμα της κρίσης, της φτώχειας, της εξαθλίωσης, της μιζέριας.  

*******

Όχι, «το 2021 θα είναι έτος σωτήριον» (!) υποστηρίζει το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη. Και όχι, αυτό δεν σχετίζεται με το γεγονός ότι το νέο έτος συμπίπτει με τις γιορτές της Γιάννας για τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821 και την απελευθέρωση της χώρας. Αλλά με την κυβερνητική «επιχείρηση Ελευθερία», που ξεκινά την αρχιμηνιά του… σωτηρίου έτους 2021. Με προπομπό τον δημόσιο εμβολιασμό του Έλληνα πρωθυπουργού και της υπέρκομψης Μαρέβας – συζύγου του (την Κυριακή 27 Δεκεμβρίου, λέει), μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες. Ακολουθεί ο… «μαζικός εμβολιασμός του κοινού», λέει…   

Μη δίνετε σημασία, «Η κυβέρνηση ροκανίζει το χρόνο και παίρνει μια παράταση για να μπορεί να πει το καλοκαίρι “εγώ σας έσωσα”, κι ας έχουν μείνει μόνο ερείπια: αρκεί να μπορεί να πάει σε διπλές εκλογές, Σεπτέμβρη και Οκτώβρη», λέει από την άλλη ο εκλογολόγος της… καρδιάς μας, Ηλίας Νικολακόπουλος*. Και λέει ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να αποφύγει μια καταστροφή (έναν ανεξέλεγκτο αριθμό θανάτων και μια οικονομική καταβύθιση) μέσα στο πρώτο εξάμηνο του νέου έτους. Και ότι προσπαθεί να φτιάξει μια εικονική πραγματικότητα, μέσω της λύσης του εμβολίου…».

Δεν λέω τίποτα: το σίγουρο είναι ότι το θανάσιμο έτος 2020 φτάνει στο τέλος του, ότι φάγαμε τον… απολυμασμένο γάιδαρο και καταπίνουμε ήδη τα τελευταία υπολείμματα της click away ουράς του. Όπως και νάχει, καλή σας… όρεξη.

*Από την πρόσφατη συνέντευξή του στην «Εποχή»

Τα Χριστούγεννα στο περιθώριο των λέξεων

Το άγιο δισκοπότηρο της θρησκείας της Αγοράς (το τρίμηνο project «Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά») στη δίνη του Β’ κύματος της πανδημίας Covid – 19

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Καθώς διαβάζω, στο περιθώριο των λέξεων και των φράσεων που διαβάζω κάνω σκέψεις που, συνήθως, είναι πιο σημαντικές ή πιο αληθινές από τις λέξεις και τις φράσεις που διαβάζω, τη σημασία τους, τα νοήματα που επιχειρούν να διατυπώσουν. Και, πολλές φορές, δίπλα στις σκέψεις που κάνω στο περιθώριο των λέξεων και των φράσεων που διαβάζω, τρίτες σκέψεις έρχονται και σαρκάζουν ή σχολιάζουν ή αναιρούν ή μέμφονται τις σκέψεις που κάνω στο περιθώριο των λέξεων και των φράσεων που διαβάζω… 

«Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θυσιάζουν τα Χριστούγεννα», διαβάζω αίφνης στην πρώτη σελίδα έγκυρης εφημερίδας:  προφανώς στο βωμό του κορωνοϊού, σκέφτομαι στο περιθώριο των λέξεων. Την ίδια στιγμή μια δεύτερη σκέψη σαρκάζει την πρώτη: Και πως μπορούν και θυσιάζουν τα Χριστούγεννα; Ιδιοκτήτριες… Χριστουγέννων είναι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις;   

Όχι, αλλά «Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τον στόχο της διάσωσης της εορταστικής περιόδου για τις οικονομίες τους», έρχεται να με διορθώσει ο υπότιτλος του θέματος: Α, μάλιστα, να τα διασώσουν τα Χριστούγεννα ήθελαν και όχι να τα θυσιάσουν, σκάει μύτη μια πρώτη σκέψη στο περιθώριο των λέξεων. Και ύστερα μια δεύτερη: αλλά από τι κινδύνεψαν τα Χριστούγεννα, από τον κορονοϊό; Και μια τρίτη: Μια χριστιανική γιορτή δεν είναι τα Χριστούγεννα; Και μια τέταρτη: Είναι θύματα μολύνσεων και επιμολύνσεων οι γιορτές, (όπως οι… σοσιαλιστικές ιδέες, ας πούμε;), και όταν μολύνονται τις διασώζουν οι… κυβερνήσεις;

******* 

Ύστερα αντιλαμβάνομαι ότι εκείνο το «Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θυσιάζουν τα Χριστούγεννα» του τίτλου έγινε «στόχος διάσωσης της εορταστικής περιόδου» στον υπότιτλο, και μάλιστα «για τις οικονομίες τους», τις οικονομίες των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, δηλαδή. Και σκέφτομαι ότι να, εδώ (στο περιθώριο των λέξεων του υποτίτλου, εννοώ), κρύβεται η αλήθεια∙ ότι το θέμα δεν είναι τα Χριστούγεννα, αλλά η εορταστική περίοδος με αφορμή τα Χριστούγεννα. Το εμπορικό πακέτο Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά, για να γίνουμε πιο σαφείς…

Και ότι αυτό το συγκεκριμένο εμπορικό πακέτο, το τρίμηνο project «Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά» επί το… ελληνικότερο, ήταν ο στόχος των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων: ο στόχος διάσωσης που εκείνες, λόγω κορωνοϊού προφανώς, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν. και όχι η… «θυσία των Χριστουγέννων» του τίτλου («Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θυσιάζουν τα Χριστούγεννα»), κάτι που στην πραγματικότητα θα ήταν αδύνατον να συμβεί στη χώρα μας – θα αποτρεπόταν… αναφανδόν από την θεούσα κυβέρνηση, το παπαδαριό, και το χριστεπώνυμο, εν γένει, πλήθος.

«Ανοησίες»!, με κατσαδιάζει μια επιθετική σκέψη δίπλα στις σκέψεις που κάνω στο περιθώριο των λέξεων και των φράσεων   που διαβάζω: καμιά κυβέρνηση, «θεούσα» ή μη, κανένα «παπαδαριό», φανατικό ή μη, κανένα «χριστεπώνυμο» ή μη πλήθος δεν θα επέτρεπε τη θυσία των Χριστουγέννων…

*******  

Τα Χριστούγεννα (το τρίμηνο project «Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά» επί το… ελληνικότερο) είναι το άγιο δισκοπότηρο της θρησκείας της Αγοράς. Οι κυβερνητικοί παράγοντες είναι οι ιερείς της παγκόσμιας εκκλησίας της, οι κοινωνίες των πολιτών οι θρησκευόμενοι πιστοί της: η θρησκεία της αγοράς μάς καταδυναστεύει, η κατανάλωση είναι η πρέζα μας, η μιζέρια του πλούτου, που ονομάζεται οικονομισμός, είναι ο πολιτισμός μας:

«Αυτό που προέχει δεν είναι να βγούμε από τον καπιταλισμό αλλά από τον οικονομισμό. Από τη θεοποίηση –εκ μέρους όλων των στρατοπέδων– ενός επιστημονικού κλάδου που θέλει να διευθύνει ολόκληρη την κοινωνία, να μας μεταμορφώσει σε φιλόπονα χάμστερ, περιο­ρισμένα στον απλό ρόλο του παραγωγού, του καταναλωτή ή του μετόχου» μας συμβουλεύει ο Πασκάλ Μπρυκνέρ στη «Μιζέρια του πλούτου». «Πρέπει να επαναφέρουμε τις εμπορικές δραστηριότητες εκεί όπου ανήκουν, να ξαναδημιουργήσουμε χώρο για αυτό που δεν είναι εμπορικό: πρόκειται απλούστατα για το ίδιο το νόημα της ζωής μας»…

Έτσι, θέλω να γράψω πως, αν τα Χριστούγεννα είναι μια γαλοπούλα και δυό κηροπήγια στο τραπέζι, αν η Πρωτοχρονιά είναι ένα ακόμα παιχνίδι στο δωμάτιο των παιδιών, ένα ρεβεγιόν με την Πάολα και τον Βέρτη, το σβήσιμο των φώτων την ώρα που παρακολουθείς το τελευταίο επεισόδιο του Big Brother, αν οι γιορτές είναι η θυσία του 14ου μισθού στην οικονομία της αγοράς ή στην κοινωνία της κατανάλωσης, δεν με αφορούν...

Αλλά και αυτή η «αλήθεια» είναι μια αλήθεια που θα μπορούσε να είναι αλήθεια σχετική, ή και ψέμα. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι η αλήθεια κρύβεται στις λέξεις. Ή στις σκέψεις που περνούν στο περιθώριο των λέξεων που ο δημοσιογράφος γράφει και εσείς διαβάζετε…

 

Ευτυχώς που υπάρχουν τα social media...

Μια αδιαπέραστη μάσκα κορονοϊογενούς θεματολογίας σκεπάζει τα πρωτοσέλιδα και τα δελτία ειδήσεων των παραδοσιακών ΜΜΕ της χώρας, αποκλείοντας κάθε ανάσα πολιτικής ή κοινωνικής δράσης και αντίδρασης

 Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

Αναμφισβήτητα, το πρώτο κρούσμα Covid – 19 ήταν η ενημέρωση. Στη χώρα μας και παντού. Όμως τα δικά μας ΜΜΕ, σαν έτοιμα από καιρό – με σχεδόν ανύπαρκτο ανοσοποιητικό σύστημα, εννοώ –  προσβλήθηκαν βαριά απ’ τον… ύπουλο εχθρό: οι εφημερίδες μας, έντυπες και ηλεκτρονικές, πολύ πιο βαριά από τον Guardian και τους New York Times, τη Le Monde, και την Handelsblatt… Και τα κανάλια μας, πιο άρρωστα από το BBC και το TF1, το CNN και το Αl Jazeera…

Σήμερα, 10 μήνες μετά τα πρώτα συμπτώματα και παρά το διπλό ‘πέτσινο’ εμβόλιο που… αδιαμαρτύρητα δέχτηκαν οι οργανισμοί τους – ίσως και εξαιτίας του – εξακολουθούν να νοσούν βαριά: μια αδιαπέραστη μάσκα κορονοϊογενούς θεματολογίας σκεπάζει τα πρωτοσέλιδα και τα δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ της χώρας μας, αποκλείοντας κάθε ανάσα πολιτικής ή κοινωνικής δράσης και αντίδρασης στην ασφυκτική κρατική επιτήρηση… Την καταστρατήγηση των δημοκρατικών ελευθεριών και την αλληλουχία καταχρήσεων των διευρυμένων εκτελεστικών εξουσιών που οι κυβερνώντες υφάρπαξαν με πρόσχημα την πανδημία Covid – 19 και τη διαχείριση της.

Αυτή η «αδιαπέραστη μάσκα κορονοϊογενούς θεματολογίας», βγαίνει μόνο σε περιπτώσεις επικοινωνιακής έξαρσης του πρωθυπουργικού ναρκισσισμού: προκειμένου αυτός, εικονογραφημένος, να πάρει θέση στα πρωτοσέλιδα του έντυπου και ηλεκτρονικού Τύπου και  στους τηλεοπτικούς τίτλους ειδήσεων...

*******

Και σε περιπτώσεις επικοινωνιακής έξαρσης του κρατικού αυταρχισμού, όπως το όργιο αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας με πρόσχημα την παραβίαση των μέτρων της καραντίνας στην επέτειο μνήμης του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου: 374 προσαγωγές και 135 συλλήψεις πολιτών που, μεμονωμένα και τηρώντας όλα τα μέτρα προστασίας από τον κορωνοϊό, θέλησαν να αφήσουν ένα λουλούδι στο μνημείο του δεκαεξάχρονου.  

Την επομένη, αυτή η «αδιαπέραστη μάσκα κορονοϊογενούς θεματολογίας», ξαναβγήκε για λίγο, για να προβάλει το   αντικοινωνικό κήρυγμα μίσους του υπουργού… προστασίας του πολίτη κ.   Χρυσοχοϊδη: «…το Πολυτεχνείο είτε η 6η Δεκεμβρίου έχουν εξελιχθεί εθιμικά σε γιορτές μίσους κατά της Αστυνομίας και του πολιτικού συστήματος…». Και «…η αριστερή ευαισθησία, είναι μια τυφλή αδιαλλαξία. Αδιαλλαξία της εχθροπάθειας, αδυναμία της κατανόησης, φτηνή εκμετάλλευση της οργής. Η καταγγελία έχει γίνει συνήθεια και επάγγελμα. Γι' αυτό και η κοινωνία σας έχει γυρίσει την πλάτη…»…

Ευτυχώς, η κοινωνία διαθέτει τα social media και απάντησε στον κυβερνητικό κήρυκα μίσους με χιλιάδες μηνύματα οργής, αγανάκτησης ή ποιητικού σαρκασμού. Όπως αυτό: «Ένα τριαντάφυλλο, ένας μενεξές, μια μαργαρίτα και δύο γαρδένιες συνελήφθησαν από αστυνομικές δυνάμεις πριν λίγη ώρα στην οδό Τοσίτσα στα Εξάρχεια, μετά από καταγγελία του Κρίνου της τοπικής ενορίας. / Οι συλληφθέντες αντιμετωπίζουν τις κατηγορίες της φωτοσύνθεσης χωρίς λίπασμα και της παράνομης βλάστησης. / Αυτή την ώρα οδηγούνται στον κηπουρό της ΓΑΔΑ για κλάδεμα».

Αλλά και χιλιάδες μηνύματα μίσους για τον κήρυκα μίσους   Χρυσοχοϊδη και τα επικοινωνιακά εξαπτέρυγά του. Όπως αυτό: «Δεν μπορείτε να χωνέψετε τον φασισμό που παράγει καθημερινά ο Χρυσοχοΐδης και κάτι χρυσαυγίτικα γουρούνια που παριστάνουν τους αστυνόμους; Μην ανησυχείτε! Τον έχουν χωνέψει πριν από σας, για εσάς οι δημοσιογράφοι. Όχι όλοι! Αλλά είναι τόσοι πολλοί οι άλλοι...

*******

Ευτυχώς, επαναλαμβάνω, η κοινωνία διαθέτει τα social media, γιατί αν περιοριζόταν στα παραδοσιακά ΜΜΕ (εφημερίδες και TV), δεν θα αποτελούσε παρά δομικό υλικό για την επικοινωνιακή κατασκευή μιας πανδημίας, όπως υπαινίσσεται ο καθηγητής Νίκος Σμυρναίος σε μια συνέντευξή του με θέμα «Covid – 19 και ΜΜΕ*»: «Αντίθετα με τα κυρίαρχα ΜΜΕ, ο ψηφιακός δημόσιος χώρος είναι αγωνιστικός και όχι συναινετικός», εξηγεί:

»Για παράδειγμα, τα τηλεοπτικά ΜΜΕ διαμορφώνουν και επιβάλλουν μια επίσημη εκδοχή της πραγματικότητας και του κοινού συμφέροντος («Είμαστε σε πόλεμο ενάντια στην επιδημία», «ενωμένοι θα νικήσουμε», «οι αρχές εργάζονται για το κοινό καλό» κ.λπ.). Όμως αυτή η επίσημη εκδοχή δεν αποτελεί αυθόρμητο προϊόν μιας «αγοράς ιδεών (….), αλλά επιβάλλεται μέσω επικοινωνιακών στρατηγικών και μηχανισμών εξουσίας…  

»Αντίθετα, το διαδίκτυο αποτελεί ένα ανοιχτό πεδίο διαπάλης ιδεών, όπου πολλοί και διαφορετικοί φορείς αντιπαρατίθενται, προσπαθώντας να επιβάλουν τη δική τους ερμηνεία για τα γεγονότα και τη σημασία τους με οποιοδήποτε μέσο έχουν στη διάθεσή τους. Έτσι, πέραν της επίσημης εκδοχής της πραγματικότητας, σε αυτό τον τεράστιο ψηφιακό δημόσιο χώρο βρίσκουμε (…) και απόψεις που αντιτίθενται στην καθεστηκυία τάξη…».

 Και τα σχόλια της κοινωνίας των social media, λέω εγώ. Που απαντούν στον ακραίο κυβερνητικό αυταρχισμό, κάθε φορά που εκείνη η «αδιαπέραστη μάσκα κορονοϊογενούς θεματολογίας» που φορούν τα ΜΜΕ κατεβαίνει∙ και προβάλει το απεχθές πρόσωπο της κυβέρνησης Μητσοτάκη.    

 *Συνέντευξη στο POPAGANDA.gr (01.11.2020) με αφορμή την έκδοση του βιβλίου « Covid-19 και ΜΜΕ: Η επικοινωνιακή κατασκευή μιας πανδημίας» (Eκδόσεις Παπαζήση)

 

 

 

 

Η μούφα… αριστεία στην τηλεκπαίδευση

  

  Ενώ χιλιάδες μαθητές και φοιτητές προσπαθούν να παρακολουθήσουν τα διαδικτυακά μαθήματα μέσω δανεικών και κοινόχρηστων κινητών τηλεφώνων και laptop, η κυβέρνηση βαυκαλίζεται για τηλεκπαιδευτικό… Success Story.    

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

 Εκείνο που λείπει, εντελώς μιλάμε, είναι το ρεπορτάζ. Κι όταν λέμε ρεπορτάζ, δεν εννοούμε κάτι σπουδαίο και βαρύγδουπο και αποκαλυπτικό. Για απλές καταγραφές ανθρώπινης  καθημερινότητας μιλάμε: σκηνές, περιγραφές, στιγμές βγαλμένες μέσα απ’ τη ζωή στα χρόνια της αρρώστιας, σαν κι αυτές που εν αφθονία έβρισκες, τυπωμένες στο χαρτί των εφημερίδων, τότε που οι εφημερίδες ήταν εφημερίδες. Κι έφτιαχναν το παζλ της κοινωνίας των καιρών τους, με λέξεις, φράσεις, προτάσεις, αφηγήματα∙ κορμιά – κείμενα στον χρόνο… 

Προχτές, που λέτε, τα ‘παιξε η οθόνη του υπολογιστή μου κι άρχισε να αναβοσβήνει σαν φανάρι περιπολικού. Την έβαλα σε μια σακούλα, έστειλα ένα sms “B2” και πετάχτηκα στο κλειστό, υποτίθεται (χτυπάς την πόρτα και σου ανοίγει), κατάστημα τεχνικής υποστήριξης κινητών και υπολογιστών της γειτονιάς μου, στο Παγκράτι. Ο τεχνικός μου συνέστησε αλλαγή οθόνης και άρχισα να διαπραγματεύομαι την τιμή μιας μεταχειρισμένης, όταν  χτύπησε η πόρτα…

Μια γυναικεία συμπαθητική μασκοφορεμένη φιγούρα ήταν, που  κρατούσε ένα 8χρονο κοριτσάκι απ’ το χέρι.

«Γειά σας», είπε, απευθυνόμενη στον τεχνικό – ιδιοκτήτη: «μήπως έχετε κανένα μεταχειρισμένο κινητό;»

«Έχω, αλλά τίποτε σπουδαίο, για τι χρήση το θέλετε;», τη ρώτησε εκείνος.

«Θέλω να παρακολουθεί η κόρη μου τα μαθήματα της τηλεκπαίδευσης», απάντησε η κυρία, νεύοντας προς το κοριτσάκι.

«Πως είναι δυνατόν!.. Θα καταστρέψει τα μάτια του το παιδί!.. Χρειάζεται laptop γι’ αυτή τη δουλειά», ήταν η εύλογη απορία   του τεχνικού. Και ύστερα: «Μα σήμερα δεν είπε η υπουργός ότι στον τομέα της τηλεκπαίδευσης όλα είναι κομπλέ»…

 

*******  

Στο σπίτι συνέδεσα την οθόνη (μεταχειρισμένη, 70 €!..) και μπήκα να τσεκάρω εκείνη την ατάκα για την τηλεκπαίδευση που απέδωσε ο τεχνικός στην υπουργό Παιδείας: όχι, δεν ήταν εκείνη, τα γνωστά –  άγνωστα κυβερνητικά εξαπτέρυγα της ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας ήταν. Και δεν το είπαν απλώς. Το ξεφτίλισαν κανονικά! Με ένα σούπερ σπέσιαλ δήθεν ρεπορτάζ, υπογεγραμμένο απ’ το… newsroom, υπό τον έμπλεο κυβερνητικού πατριωτισμού τίτλο, «Πώς η Ελλάδα κέρδισε το (δύσκολο) στοίχημα της τηλεκπαίδευσης -Τι γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη»…

 

«Από την περασμένη εβδομάδα, το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας παρακολουθεί τα μαθήματα μέσω τηλεκπαίδευσης», αποκάλυπτε το… newsroom. Κι ακολουθούσε λεπτομερής δοξαστική περιγραφή της ακάματης κυβερνητικής προσπάθειας  (από το πρώτο κύμα της πανδημίας μέχρι σήμερα) για τον συντονισμό του εγχειρήματος (σ. σ: εγκατάστασης και λειτουργίας της ψηφιακής πλατφόρμας  που, φυσικά «δεν ήταν διόλου απλή υπόθεση»…  

 

Όλα… κομπλέ!.. Και προκειμένου να αποδείξουν την… πανευρωπαϊκή αριστεία της κυβέρνησης της καρδιάς τους  στον τομέα της τηλεκπαίδευσης, τα πληκτρολόγια του newsroom στοπάρουν τα copy paste των κυβερνητικών non papers και επιχειρούν μια ανόητη συγκριτική ντρίπλα με δημοσίευμα της γερμανικής  Handelsblatt που τόνιζε «την ολιγωρία των γερμανικών σχολικών συγκροτημάτων στην προμήθεια laptop για τους μαθητές, με μόλις το 14% εξ αυτών να έχουν πρόσβαση σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό»!..

 

*******

Το τέλειο αυτογκόλ, μιλάμε!..  Αφού, συγκρίνοντας την «επιτυχή» εγκατάσταση και χρήση της πλατφόρμας στη χώρα μας με την «αποτυχία» επαρκούς προμήθειας των Γερμανών μαθητών με υλικοτεχνικό εξοπλισμό (laptop κλπ.), μοιάζουν να συγκρίνουν κρέας με ψάρι, εγείροντας αυτομάτως υποψίες και ερωτήματα εκτός… πλατφόρμας: τι γίνεται με τον υλικοτεχνικό εξοπλισμό των Ελλήνων μαθητών και φοιτητών:    Είναι δυνατόν να τα πηγαίνει η Ελλαδίτσα καλύτερα απ’ τη Γερμανία; Πού είναι τα στοιχεία; Γιατί λείπει το ρεπορτάζ;

Τα ρεπορτάζ των γερμανικών εφημερίδων τεκμηριώνουν την  «αποτυχία» επαρκούς προμήθειας των Γερμανών μαθητών με υλικοτεχνικό εξοπλισμό. Όμως τι ακριβώς συμβαίνει στα ελληνικά εκπαιδευτικά συγκροτήματα όσον αφορά την προμήθεια (ή την διευκόλυνση προμηθείας) laptop στους μαθητές και τους φοιτητές; Και πόσοι εξ αυτών (επί τοις εκατό) έχουν πρόσβαση σε υλικοτεχνικό εξοπλισμό κατάλληλο για συμμετοχή στην τηλεκπαίδευση;

«Πολλοί συμφοιτητές μου παρακολουθούν το διαδικτυακό μάθημα από τον οικογενειακό υπολογιστή και αναγκάζονται να το εγκαταλείπουν στον «αέρα», κάθε φορά που ένα άλλο μέλος της οικογένειας τον χρειάζεται», μου εξηγεί η φοιτήτρια κόρη  μου. Κι ακόμα χειρότερα, «πολλοί δεν έχουν laptop και μπαίνουν με τα κινητά»!   

Όπως η 8χρονη μαθήτρια στο κατάστημα ηλεκτρονικών της γειτονιάς μου, σκέφτηκα, και άρχισα να γράφω…  

Μα όλα όσα διαβάσατε εδώ δεν είναι παρά απειροελάχιστα κομμάτια του παζλ που συνθέτει την πραγματικότητα εικόνα της τηλεκπαίδευσης. Κι εκείνο που λείπει, εντελώς μιλάμε, είναι το ρεπορτάζ: το παζλ της κοινωνίας των καιρών μας, με λέξεις, φράσεις, προτάσεις, αφηγήματα: κορμιά – κείμενα στον χρόνο… 

*Από άρθρο (30/11/2020) ελεγχόμενης από την κυβέρνηση ηλεκτρονικής εφημερίδας 

 

 

 

 

 

Ζητείται επειγόντως εμβόλιο Δημοκρατίας

Οι Κορονοϊκές Δημοκρατίες των Μητσοτάκη και Μακρόν, και πάντων των Ευρωπαίων ηγετών, αργοπεθαίνουν εξόριστες στο λεξιλόγιο των σκιών

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

 Στη φάση του πρώτου κύματος της πανδημίας Covid – 19, τα ευρωπαϊκά αφηγήματα αντιδημοκρατικών εκτροπών μετά αντισυνταγματικών ρυθμίσεων και… μεταρρυθμίσεων, καθώς και παραβιάσεων στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων, εστιάζονταν, κυρίως, στην Ουγγαρία και την Πολωνία: στον «σχεδόν δικτάτορα Ορμπάν», που «συγκεντρώνοντας εκτελεστικές δυνάμεις έκτακτης ανάγκης ως απάντηση στην πανδημία κορονοϊού» ενίσχυσε περαιτέρω τη δημοκρατική οπισθοδρόμηση της χώρας του. Και στο πολωνικό «κυβερνόν κόμμα του ήπιου αυταρχισμού». Που «τον διπλασίασε (σ σ: τον αυταρχισμό του) όταν η πανδημία του κορονοϊού δημιούργησε νέες ευκαιρίες (!) για καταχρήσεις εκτελεστικής εξουσίας»*.   

Τώρα, στη φάση του δεύτερου κύματος της πανδημίας, οι πιέσεις που πλήττουν την ευρωπαϊκή δημοκρατία επιδεινώνονται. Και η ανησυχία για το μέλλον της προσομοιάζει με την ανησυχία για την μαζική κυκλοφορία και χρήση του αντικορονοϊκού εμβολίου: υπάρχει… εμβόλιο για να αποτρέψει τον πειρασμό των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να διατηρήσουν τις (σχεδόν απολυταρχικές) εκτελεστικές εξουσίες που απέκτησαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας;

Αν πάρουμε ως απάντηση στο σαρκαστικό αυτό ερώτημα την αντισυνταγματική απαγόρευση συναθροίσεων άνω των τεσσάρων ατόμων εκ μέρους της κυβέρνησης Μητσοτάκη στη χώρα μας και την ακόλουθη, αντισυνταγματική επίσης, απαγόρευση μετάδοσης εικόνων αστυνομικής βίας κατά πολιτών (νόμος «καθολικής ασφάλειας») της κυβέρνησης Μακρόν στη Γαλλία, τότε η συγκεκριμένη απάντηση σαρκάζει το ερώτημα περισσότερο απ’ όσο το ερώτημα την απάντηση!..

*******

Ωστόσο, όπως ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Μακρόν έτσι και ο πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας Μητσοτάκης δηλώνουν φιλελεύθεροι δημοκράτες. Διότι, πώς να το… κρύψωμεν άλλωστε, η δημοκρατία έχει παντού μόνο φίλους: ο συνταγματάρχης της Λατινικής Αμερικής που στήνει στον τοίχο τους αντιφρονούντες, ο πρόεδρος των ΗΠΑ που καίει με βόμβες ναπάλμ τους άμαχους Βιετναμέζους, ο Έλληνας πρωθυπουργός που βασανίζει, φυλακίζει και εξορίζει τους κομμουνιστές, ο σφαγέας των Παλαιστινίων Αριέλ Σαρόν, ο Στάλιν, ο Σαλαζάρ, η Θάτσερ, ο Νίξον, ο Φράνκο και ο Μπους, η Μέρκελ και ο Τραμπ, ο Σαμαράς και ο Ερντογάν, είναι δημοκράτες!..

Φυσικά, για να γίνει η «δημοκρατία» το επισκεπτήριο όλων των κυβερνήσεων της Γης, δεν αρκούσε ένα κομμάτι άσπρο χαρτί, χρειάζονταν καθεστωτικά μπιλιέτα διαφορετικού, κάθε φορά, χρώματος. Έτσι έγινε το δεύτερο συνθετικό μιας σύνθετης λέξης: «λαϊκή» δημοκρατία, ας πούμε, ή «εθνικοσοσιαλιστική» ή «βασιλευομένη» ή  «κοινοβουλευτική» κλπ., κλπ.

Και τώρα η Κορονοϊκή Δημοκρατία των Μητσοτάκη και Μακρόν και των άλλων Ευρωπαίων ηγετών. Μια δημοκρατία – δούλη της πανδημίας, εξόριστη, αν θέλετε, στο λεξιλόγιο των σκιών: το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του σύγχρονου πολιτικού νομιναλισμού είναι η ικανότητα του να καταντάει ανάπηρη κάθε ζωντανή λέξη, μας διδάσκει η γλωσσολογία.

«Δημοκρατία ανάπηρη πάλι σου τάζουν», θα έλεγε στην περίπτωσή μας ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός: Και συ λοιπόν / στέκεσαι έτσι βουβός / με τόσες παραιτήσεις / από φωνή / από τροφή / από άλογο / από σπίτι / στέκεις απαίσια βουβός σαν πεθαμένος…

*******

Όχι ακριβώς: οι Γάλλοι πολίτες αντέδρασαν με μαζικές κινητοποιήσεις στον φασίζοντα «νόμο καθολικής ασφάλειας» του Μακρόν. Και η αριστερή αντιπολίτευση στην Ελλάδα αντέδρασε στην συνταγματική εκτροπή Μητσοτάκη με προσαρμοσμένες στα υγειονομικά μέτρα εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.

Ωστόσο, και στη φάση του δεύτερου κύματος της πανδημίας, τα κόμματα της ευρωπαϊκής αντιπολίτευσης παραμένουν υποστηρικτικά των lockdown και των αναγκαστικών μέτρων επιτήρησης, παραβλέποντας απελπιστικά τις καταχρήσεις των διευρυμένων εκτελεστικών εξουσιών στο πλαίσιο της «Κορονοϊκής Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας».    

Φυσικά, τα αριστερά κόμματα (το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το Εργατικό Κόμμα του Ηνωμένου Βασιλείου, οι Αυστριακοί Σοσιαλδημοκράτες κλπ. κλπ) εκφράζουν όλο και πιο πυκνά τις ανησυχίες τους για την ασφυκτική επιτήρηση και την καταστρατήγηση των δημοκρατικών ελευθεριών, αλλά δίνουν μεγαλύτερη έμφαση στις οικονομικές πτυχές της ανάκαμψης μετά τον ιό…  

Ακόμα και ο δικός μας ΣΥΡΙΖΑ, ενώ επικρίνει τις επαναλαμβανόμενες  απόπειρες της Νέας Δημοκρατίας να περιβάλλει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης με τον μανδύα της «κανονικότητας» συρρικνώνοντας, στον έσχατο βαθμό, την Δημοκρατία, σε γενικές γραμμές εστιάζει την βασική κριτική του στην έγκαιρη ή μη λήψη υγειονομικών και οικονομικών μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας..

Αυτά, σε στιγμές που η ανησυχία για το μέλλον της Δημοκρατίας προσομοιάζει με την ανησυχία για την μαζική κυκλοφορία και χρήση του αντικορονοϊκού εμβολίου: υπάρχει… εμβόλιο για να αποτρέψει τον πειρασμό των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων να διατηρήσουν τις (σχεδόν απολυταρχικές) εκτελεστικές εξουσίες που απέκτησαν κατά τη διάρκεια της πανδημίας; 

Με τρεις λέξεις: Υπάρχει εμβόλιο Δημοκρατίας; 

* Εκφράσεις από παρεμβάσεις διακεκριμένων Ευρωπαίων πολιτικών αναλυτών