ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2026: Ποιος αποφάσισε και διέταξε το «μπλοκ» των εκδηλώσεων μνήμης

Η φημολογούμενη «εργαλειοποίηση» του εορτασμού εκ μέρους του επιτελικού κράτους Μητσοτάκη, με στόχο την επανάκτηση  χαμένων ακροδεξιών ψήφων

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Ο πρύτανης του Πολυτεχνείου, λέει, ένας καθηγητής ονόματι Χατζηγεωργίου, αποφάσισε ασφυκτικούς περιορισμούς μετά αυξημένης αστυνομοκρατίας στις φετινές εκδηλώσεις μνήμης για την ιστορική  εξέγερση της 17ης Νοέμβρη και διέταξε «να παραμείνουν κλειδωμένα το τριήμερο 15-17 του μηνός όλα τα κτίρια του ιστορικού Ιδρύματος, ώστε να μη διατίθεται καμία αίθουσα για εκδηλώσεις (σ. σ: τιμής και μνήμης της ιστορικής αιματοβαμμένης εξέγερσης κατά της χούντας των συνταγματαρχών) σε φοιτητικές, κοινωνικές και αντιστασιακές οργανώσεις. Ούτε καν στον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ 1967-1974) – όπως συνέβαινε, αδιάλειπτα, τα 53 προηγούμενα χρόνια...

Η απόφαση του πρυτάνεως, λέει, είχε κοινοποιηθεί προηγουμένως (σ. σ: πριν... διατάξει τους εν λόγω «ασφυκτικούς περιορισμούς») στις αρμόδιες κρατικές - κυβερνητικές αρχές. Στα υπουργεία Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη, δηλαδή, τη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών και τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής. Ως εκ τούτου, εικάζεται αγαστή συναίνεση και συμφωνία αρμόδιων κρατικών – κυβερνητικών αρχών και πρυτάνεως για την επιβολή των ασφυκτικών περιορισμών στις φετινές εκδηλώσεις μνήμης, πράγμα που εγείρει ένα...  σκανδαλώδες – πλην λογικό ερώτημα: «Ο πρύτανης του Πολυτεχνείου ή οι αρμόδιες κρατικές – κυβερνητικές αρχές (σ. σ: το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη, δηλαδή) αποφάσισε και διέταξε τους εν λόγω «ασφυκτικούς περιορισμούς»; Και μια απορία: «Γιατί, ξαφνικά, τον φετινό Νοέμβρη;»...

«Η απάντηση κρύβεται στην απορία», μου είπε, μ’ ένα πονηρό χαμόγελο στο πρόσωπο, παλιός φίλος μου και σύντροφος της γενιάς του Πολυτεχνείου – μέλος του ΣΦΕΑ, όταν έθεσα υπ’ όψη του το ερώτημα και την απορία μου: «Ξεχνάς ότι έρχονται εκλογές, ο Μητσοτάκης είναι συμπιεσμένος, από τα δεξιά κυρίως (Σαμαράς και... άλλες εθνικιστικές δυνάμεις), στο 20% και επιχειρεί μια τελευταία απόπειρα ανάκτησης χαμένων ακροδεξιών ψηφαλακίων, ενεργοποιώντας το υποτελές επιτελικό του κράτος: αποφασίζοντας και διατάσσοντας ασφυκτικό περιορισμό της (περιορισμένης ήδη στους καιρούς μας) εθνικής - αντιδικτατορικής – αντιφασιστικής μνήμης, που αναζωπυρώνει ετησίως ο ελεύθερος εορτασμός της ιστορικής  εξέγερσης της 17^ης Νοέμβρη και των νοημάτων της.... Κλείνοντας το μάτι, επί της ουσίας, στην ακροδεξιά, διεκδικώντας μερική έστω επανάκτησή της. Μήπως και πετύχει το όριο του 25% που, προσφάτως,  έθεσε δημοσίως. Ο ίδιος στον εαυτό του»!..

Αφήνω εδώ το ερώτημά μου, την απορία μου και την απάντηση του φίλου και συντρόφου μου χωρίς περαιτέρω σχόλια και αναλύσεις –  «τροφή για σκέψη», ας πούμε. Κι αφήνω δίπλα τους ένα ακόμα ερώτημά μου, που τίθεται κάθε Νοέμβρη μετά απ’ εκείνον τον Νοέμβρη, και πάντα αναπάντητο μένει: Αλήθεια, γιατί χρειάζεται περιφρούρηση η στοιχειώδης πολιτική ελευθερία μερικών χιλιάδων πολιτών που θεωρούν (ακόμα!) ως υποχρέωσή τους τη συμμετοχή στις εκδηλώσεις μνήμης του Πολυτεχνείου; Πόσο ελεύθερη είναι μια πολιτική ελευθερία που χρειάζεται, αστυνομική περιφρούρηση; Ποια είναι η ποιότητα της πολιτικής ελευθερίας που βιώνουμε σήμερα σε σχέση με την ελευθερία που διεκδικούσαμε τότε, στο Πολυτεχνείο;

Όσοι ζήσαμε από μέσα την εξέγερση του Πολυτεχνείου, γνωρίζαμε από τότε – ή καταλάβαμε αργότερα, ότι η ελευθερία που διεκδικούσαμε ήταν μια ελευθερία δίχως όρια. Στην ουσία, τα «παιδιά του Πολυτεχνείου» γνώριζαν ότι η ελευθερία που διεκδικούσαν δεν υπήρχε πουθενά, παρά μόνο εντός του Πολυτεχνείου! Ήταν η ελευθερία που βίωναν, από στιγμή σε στιγμή, από ώρα σε ώρα, από μέρα σε νύχτα και από νύχτα σε μέρα, τα λίγα εικοσιτετράωρα που κράτησε η εξέγερσή τους: ήταν η ελευθερία της εξέγερσης! Η ελευθερία του εξεγερμένου!.. Κατά τα λοιπά, συνειδητά ή υποσυνείδητα, τα «παιδιά του Πολυτεχνείου», όπως και όλα τα παιδιά που εξεγείρονται διεκδικώντας ελευθερία, γνωρίζουν ότι δεν είναι κανείς, δεν μπορεί πια κανείς να είναι, σκέτα ελεύθερος. Είναι ελεύθερος από… Ελεύθερος από κάτι, από κάποια, απ' όλα εκείνα τα χιλιάδες καταναγκαστικά που συναντά ο άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται και καλείται να ζήσει.

Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος γεννιέται σε συνθήκες δουλείας και καλείται από τη στιγμή της γέννησής του να επιδίδεται σε διαδοχικές «εξεγέρσεις», προκειμένου να νοιώσει ελεύθερος από κάτι και από κάτι άλλο, κι από κάτι άλλο... Στο διηνεκές κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο, όμως, η ελευθερία ήταν και είναι μια παραδρομή της εξουσίας. Εκεί όπου υπάρχει, υπάρχει χάρη σε ένα κενό εξουσίας. Εν τέλει, στις μέρες μας, η πολιτική ελευθερία είναι μια μακρά, συγκινητική μεν, άτυχη δε περιπέτεια, που συντελεί στη διαμόρφωση καταναλωτών και μακάριων θεατών της τηλεόρασης. Πολίτες που τους διαμορφώνουν τα μονοπώλια της πληροφορίας και οι νόμοι της «ανάπτυξης». Σε ορισμένους απ' αυτούς η πραγματική ελευθερία φυτοζωεί στην κατάσταση της νοσταλγίας. Σε άλλους υπάρχει σαν είδος τρελού σχεδίου, που το υπερασπίζονται άγρια ενάντια στην πραγματικότητα.