Κασσελάκης ο… Εξαϋλωτής: μια θεωρία συνωμοσίας που εξαϋλώνεται από τις μετρήσεις…

«Μόνο με επανεκλογή Κασσελάκη υπάρχουν ελπίδες ανάκαμψης του ΣΥΡΙΖΑ»

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Το διακύβευμα δεν είναι ποιος θα είναι ο πρόεδρος του κόμματος, αλλά αν θα υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ», είπε ο «σοβαρότερος» εκ των αμφισβητιών του κ. Κασσελάκη – υποψήφιος αντικαταστάτης του στην ηγεσία του κόμματος, Σωκράτης Φάμελος. Το είπε έτσι, άχρονα, και ατεκμηρίωτα χωρίς πότε, πώς και γιατί, υιοθετώντας την θεωρία συνωμοσίας του γνωστού serial provocateur δημοσιογράφου των «Νέων» περί μεθοδευόμενης… εξαΰλωσης του ΣΥΡΙΖΑ από τον έκπτωτο ηγέτη του.

Η απάντηση στον «σοβαρότερο» εκ των αμφισβητιών του κ. Κασσελάκη – υποψήφιο αντικαταστάτη του, αλλά και στον serial provocateur δημοσιογράφο, ήρθε άμεσα (σ. σ: εντός 24ώρου) από δυο δημοσκοπήσεις: «Η εξαΰλωση του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ είναι ήδη γεγονός: με ποσοστό 6,6% βρίσκεται στην πέμπτη θέση της… κατάταξης, πίσω απ’ τη ΝΔ (25%), το ΠΑΣΟΚ (13,1%), το ΚΚΕ (8%), και την Ελληνική Λύση (7.1%), παρέα με τα ελάσσονα κομματικά μορφώματα που, σε πραγματικό εκλογικό χρόνο, μετά βίας επιτυγχάνουν ποσοστά που εξασφαλίζουν κοινοβουλευτική παρουσία…

Με τους δημοσκόπους – αναλυτές να σημειώνουν ότι η εν λόγω «εξαΰλωση» του ΣΥΡΙΖΑ (σ. σ: η καταγραφόμενη στις μετρήσεις τους πτώση του από το πρόσφατο 15% του Κασσελάκη στο τωρινό 6,5%) καταγράφεται στη φάση της «πραξικοπηματικής» εκτροπής των «87» και των ευκαιριακών προσκολλωμένων τους εκτροπέων, και οφείλεται στην ακραία αντιδημοκρατική εσωκομματική δράση των μηχανισμών τους και την αντίστοιχη δημόσια των εκπροσώπων τους (σ. σ: του… «σοβαρότερου» και των λοιπών υποψηφίων προέδρων συμπεριλαμβανόμενων, υποθέτω) από την ημέρα της οργανωμένης αμφισβήτησης και έκπτωσης του  κ. Κασσελάκη και εντεύθεν.

Στο σημείο αυτό, οφείλουμε να θυμίσουμε στους εκτρεπόμενους… αμφισβητίες πως μια καλά οργανωμένη αμφισβήτηση οφείλει να κατευθύνεται από ομάδες ατόμων που συνιστούν μια συμπαγή αντιπολίτευση, αφού στην πολιτική, όπως και στην ορχήστρα, οι φάλτσες νότες ακούγονται και το κοινό δεν παραλείπει να… σφυρίζει. Και οι φάλτσες νότες του κουαρτέτου των «αμφισβητιών» του Κασσελάκη υποψηφίων προέδρων, έχουν… κουφάνει στην κυριολεξία το κοινό: ιδιαίτερα τα μέλη και τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ.

Ο Ναπολέων, που γνώριζε την τέχνη της πολιτικής όσο και την τέχνη τού πολέμου, συνήθιζε να λέει ότι «καταστρέφει κανείς καλά μόνο εκείνο που αντικαθιστά». Ωστόσο, στις δημοκρατίες και στα δημοκρατικά κόμματα το ζήτημα γίνεται απλούστερο∙ καθώς τους αμφισβητούντες τους παίρνουν στα σοβαρά όταν φαίνονται ικανοί να αντικαταστήσουν τούς αμφισβητούμενους: σύμφωνα με τις μετρήσεις που προαναφέραμε, τα μέλη και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ δεν παίρνουν καθόλου στα σοβαρά τους αμφισβητούντες (σ. σ: τους «87» της «πραξικοπηματικής» εκτροπής, τους ευκαιριακούς προσκολλώμενούς τους και τους εκπροσώπους τους υποψήφιους πρόεδρους), καθώς δεν φαίνονται ικανοί να αντικαταστήσουν τους αμφισβητούμενους (σ. σ: τον πρόεδρο του κόμματός τους Στέφανο Κασσελάκη και τους επιτελείς του, δηλαδή, καθώς και την πλειοψηφία των μελών και ψηφοφόρων του κόμματος, που τον εξέλεξαν και τον στηρίζουν)… 

Σύμφωνα με τις μετρήσεις, λοιπόν, ο «έκπτωτος πρόεδρος» συνεχίζει να εμφανίζεται ως επικρατέστερος για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Συγκεκριμένα, στο σύνολο της κοινής γνώμης, ο Στ. Κασσελάκης προηγείται με 31,4%. Ακολουθεί ο… «κανένας» με 21,9%, ενώ τρίτος είναι ο… «σοβαρότερος» Σ. Φάμελλος με 21,2% και τέταρτος, με απόσταση δέκα μονάδων σχεδόν, ο Π. Πολάκης με 12,1%. Ακόμα περισσότερο, οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν τον Στ. Κασσελάκη (47,2%) για πρόεδρο του κόμματος, ενώ ακολουθεί ο Σ. Φάμελλος με διπλάσια προς τα κάτω διαφορά (22,9%) και ο Π. Πολάκης με 11,9%.

Επί της αναλυτικής ουσίας, οι δημοσκόποι μάς λένε πως οι συγκεκριμένες μετρήσεις ανατρέπουν τον αφορισμό του… «σοβαρότερου» εκ των αμφισβητιών του κ. Κασσελάκη – υποψήφιου αντικαταστάτη του στην ηγεσία του κόμματος – Σωκράτη Φάμελλου ότι «το διακύβευμα δεν είναι ποιος θα είναι ο πρόεδρος του κόμματος, αλλά αν θα υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ», και μας λένε ακριβώς το αντίθετο: το διακύβευμα των εκλογών είναι «ποιος θα είναι ο πρόεδρος του κόμματος».

Και μας λένε ακόμα ότι, αν αφεθεί να είναι υποψήφιος και να επανεκλεγεί ο πρόεδρος που, κατά πλειοψηφία, επιθυμούν τα μέλη και οι ψηφοφόροι του κόμματος (σ. σ: ο Στέφανος Κασσελάκης), τότε ο ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ θα συνεχίσει να υπάρχει, και μάλιστα με ελπίδες σύντομης ανάκαμψης σε ποσοστά κόμματος αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αν όχι, η «εξαΰλωση» του ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει… τέλεια.

 

 

 

Ο Αλέξης Τσίπρας, ο Βλαντίμιρ Λένιν και το φραξιονιστικό DNA του ΣΥΡΙΖΑ

Η καταγωγή του κόμματος των δεκατριών συνιστωσών και των τριών διασπάσεων ως αιτία αποσύνθεσης  

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

 

Κάποιες φράσεις θα ήσαν υπέροχες αν εκφέρονταν με συμφραζόμενα ονοματεπώνυμα. Έτσι, εκείνη η σχετική με την κοινοβουλευτική τάξη   διατύπωση, που λέει ότι «οι πολιτικοί οφείλουν να δέχονται έμπρακτα την υπαγωγή τους στους θεσμούς της Δημοκρατίας», θα ταίριαζε τέλεια στην περίπτωση του διαλυόμενου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, αν διατυπωνόταν με συμφραζόμενα τα ονοματεπώνυμα της ομάδας των «87» ανατροπέων του προέδρου του κόμματός τους. Βέβαια, η παραβατική συμπεριφορά των «87» δεν αφορά την κοινοβουλευτική αλλά την κομματική τάξη, όμως και τα κόμματα στους θεσμούς της   Δημοκρατίας υπάγονται. Ωστόσο, οι «87» τώρα, η «Ομπρέλα» πριν, οι «53+» πιο πριν και… πάει λέγοντας, αρνήθηκαν συστηματικά την έμπρακτη υπαγωγή τους στον θεσμό της Δημοκρατίας «ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ»: λόγω και έργω, τον προσέβαλαν  βάναυσα, χυδαία, μέχρις διασπάσεως… τρίτου βαθμού. Με ορατή, σήμερα, την πιθανότητα της οριστικής του αποσύνθεσης!..

 

Είναι θέμα… φραξιονιστικής καταγωγής. Μετακομμουνιστικού DNA, αν θέλετε: ο φραξιονισμός ήταν το χαρακτηριστικό γνώρισμα του ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού - Εργατικού Κόμματος, πριν και μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, όταν μετονομάστηκε σε Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης. Και ο πολύτροπος Λένιν, από το 1904 ακόμη, ως την κατάληψη των  Χειμερινών Ανακτόρων τη νύχτα της 25ης Οκτωβρίου 1917, κι αργότερα, ως το 1921, έδινε ομηρικές μάχες με τις φράξιες. Τα «ρεύματα», τις «ομάδες» και τις «ομαδούλες», όπως τις αποκαλούσε, προσπαθώντας περίτεχνα να τις ισορροπήσει στην κεντρική γραμμή του κόμματος: «Μόνο η εσωτερική ανάπτυξη των ίδιων των βασικών φραξιονιστικών ομάδων, μόνο η δική τους ιδεολογική εξέλιξη μπορεί να αποτελέσει εγγύηση ότι θα εξαφανιστούν οι φράξιες πραγματικά, με την προσέγγισή τους, με τη δοκιμασία τους στην κοινή δουλειά» (Λένιν 1910, τ. 17: 18)…

 

Ή όταν προσπαθούσε να τις ξεμπροστιάσει, στηλιτεύοντάς τες: «Κάθε ομαδούλα διανοουμένων μπορεί να βγάλει μια μπροσουρίτσα ή ένα περιοδικάκι και να αυτοανακηρυχθεί «ρεύμα», όπως λόγου χάρη η ομαδούλα του αντιμαρξιστή φιλόσοφου Μπογντάνοφ ή η ομαδούλα του Τρότσκι ή η ομαδούλα του Ν. Ν. Γκίμερ κλπ., που ταλαντεύονται ανάμεσα στους ναρόντνικους και τους μαρξιστές!» (Λένιν 1914, τ. 20: 296).

 

Το 1921, τρία χρόνια πριν τον θάνατό του και ενώ η εξουσία των σοβιέτ είχε εγκατασταθεί για τα καλά, ο Βλαντίμιρ Λένιν επιχειρούσε, από θέση ισχύος, μια τελευταία προσπάθεια κατά του υποτροπιάζοντος, εντός του κόμματος, φραξιονισμού, περνώντας τις φραξιονιστικές απόπειρες από το δημοκρατικό κόσκινο της πλειοψηφίας των μελών: «Στο συγκεκριμένο αγώνα ενάντια στις φράξιες, κάθε κομματική οργάνωση πρέπει να καταγίνεται αυστηρά με το να μην ανεχτεί καμιά απολύτως φραξιονιστική δράση. [...] Κάθε ανάλυση της γενικής γραμμής του κόμματος ή της πρακτικής του εμπειρίας, ο έλεγχος της εκτέλεσης των αποφάσεων, η μελέτη των μεθόδων διόρθωσης των λαθών κλπ., δεν πρέπει με κανένα τρόπο να υποβάλλονται προκαταρκτικά στον έλεγχο ομάδων συγκροτημένων γύρω από ένα οποιοδήποτε “πρόγραμμα” κτλ., αλλά οφείλουν να υποβάλλονται αποκλειστικά στον άμεσο έλεγχο όλων των μελών του κόμματος». (Λένιν 1921, γαλ. εκδ., τ. 32: 254)…  Ύστερα ήρθε ο Στάλιν κι ο Σταλινισμός, ο απόλυτος… δημοκρατικός  συγκεντρωτισμός, το τέλος της κομμουνιστικής ιστορίας…

 

Κουραστήκατε, φαντάζομαι, μ’ όλα αυτά τα… παλαιολιθικά, αλλά θεώρησα απαραίτητο να σας τα θυμίσω προκειμένου να πάρετε μια ιδέα για την φραξιονιστική καταγωγή, το  μετακομμουνιστικό DNA αν θέλετε, του ΣΥΡΙΖΑ των δεκατριών συνιστωσών και των τριών διασπάσεων, του ΣΥΡΙΖΑ της «Πρώτης Φοράς Αριστεράς» και των κομματικών και κυβερνητικών αξιωματούχων –  διαχειριστών του. Και, βέβαια, του Αλέξη Τσίπρα. Του οποίου η εξισορροπητική συμπεριφορά απέναντι στις φράξιες και τους φραξιονιστές του ΣΥΡΙΖΑ – πριν, κατά και μετά την άνοδό του στην κυβερνητική εξουσία – έμοιαζε να μιμείται την συμπεριφορά του… Λένιν απέναντι στις φράξιες και τους φραξιονιστές του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού – Εργατικού Κόμματος∙ πριν και μετά τον «Οκτώβρη»… 

    

Σήμερα λοιπόν, εκατό χρόνια και βάλε μετά την ρωσική επανάσταση, εκείνη η σχετική με την κοινοβουλευτική τάξη διατύπωση που λέει ότι «οι πολιτικοί οφείλουν να δέχονται έμπρακτα την υπαγωγή τους στους θεσμούς της Δημοκρατίας» θα ταίριαζε τέλεια στην περίπτωση του διαλυόμενου ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, αν διατυπωνόταν με συμφραζόμενα τα ονοματεπώνυμα της ομάδας των «87» ανατροπέων του προέδρου του κόμματός τους. Βέβαια, η φραξιονιστική συμπεριφορά των «87» δεν αφορά την κοινοβουλευτική αλλά την κομματική τάξη, όμως και τα κόμματα στους θεσμούς της   Δημοκρατίας υπάγονται. Έτσι, οι «87» τώρα, η «Ομπρέλα» πριν, οι «53+» πιο πριν και… πάει λέγοντας, αρνήθηκαν συστηματικά την έμπρακτη υπαγωγή τους στον θεσμό της Δημοκρατίας «ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ»: λόγω και έργω, τον προσέβαλαν  βάναυσα, χυδαία, μέχρις διασπάσεως… τρίτου βαθμού. Με ορατή, την πιθανότητα της οριστικής του αποσύνθεσης!..

Η… απέραντη σιωπή Τσίπρα: Μιμείται τον «Βούδα της Ραφήνας» ή κραυγάζει ενοχές;

Το αναπάντητο ερώτημα που στοιχειώνει τα μέλη και τους ψηφοφόρους του συντετριμμένου ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Το χειρότερο είναι ότι η πολιτική - αισθηματική μου αγωγή δεν μου επιτρέπει να μιλήσω ανοιχτά, να διατυπώσω τους γνωστικούς αφορισμούς μου για πολιτικά πρόσωπα που γνωρίζω  άπταιστα, από πρώτο και… δεύτερο χέρι (σ. σ: από τα πέτρινα χρόνια της Αριστεράς των αγώνων και από τα χάρτινα της μεταπολιτευτικής «αριστεροσύνης»), πρόσωπα διεστραμμένα στις συμπληγάδες της κυβερνητικής εξουσίας που, συμβάλλοντας – σε πρώτη φάση – με τη σιωπή τους στην ανατροπή του φυσικού ηγέτη του κυβερνητικού έπους του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, και ακολούθως, προσβάλλοντας βάναυσα κάθε ίχνος εσωκομματικής δημοκρατίας, ανέτρεψαν τον εκλεγμένο διάδοχό του στην προεδρία του κόμματος, Στέφανο Κασσελάκη…

Πρόσωπα που, τώρα, με μια ξεδιάντροπη αλληλουχία παγίδων και ευρημάτων σταλινικού τύπου, επιχειρούν να αποτρέψουν την υποψηφιότητα του δεύτερου, πάση θυσία, ρισκάροντας νέα διάσπαση και οριστική ρευστοποίηση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.. 

«Τελειώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ για να μην κερδίσει ο Κασσελάκης!», σημειώνουν έκπληκτοι οι πολιτικοί αναλυτές: «Ας μαζευτούν οι «87» και ας χρίσουν κάποιον Πρόεδρο της αρέσκειας τους, να μην ξοδεύονται σε κάλπες και ψηφοδέλτια…» σάρκαζε σε προχθεσινό κείμενό του τους «ανατροπείς» ένας απ’ τους πλέον έμπειρους πολιτικούς σχολιαστές της χώρας, σημειώνοντας εν κατακλείδι ότι «το ζητούμενο απ’  όσους ζητούν διαγραφή δεν είναι να φύγει η μύγα από το γάλα. Είναι ότι ο Κασσελάκης έχει περισσότερες πιθανότητες από τους άλλους να εκλεγεί»… Που πάει να πει… να τους πάρει το «μαγαζί»!.. Να τους στείλει στο Ταμείο Ανεργίας, δηλαδή…

Έτσι και… χειρότερα: Για να είμαστε πραγματιστές, μακριά από συναισθήματα και ουτοπικές θεωρίες ανάκαμψης, οφείλουμε να ρίξουμε τίτλους τέλους στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα. Για τον μαζικοποιημένο από τα εξεγερμένα πλήθη των Ελλήνων δημοκρατών (σ. σ: τα επιλεγόμενα «Κινήματα των Πλατειών» ενάντια στα συστημικά «μνημόνια» ή, άλλως, «Κινήματα των Αγανακτισμένων») ΣΥΡΙΖΑ του 2012 – 2015 μιλάμε: το εν δυνάμει, ακόμη τότε, κυβερνητικό κίνημα «ΣΥΡΙΖΑ» με ηγέτη τον Αλέξη Τσίπρα. Κίνημα που, στη συγκεκριμένη φάση, ο ίδιος ο ηγέτης του το χαρακτήριζε ως «ειρηνική επανάσταση»,  δηλώνοντας ότι οι Έλληνες ζητούσαν με την ψήφο τους «μια κυβέρνηση της Αριστεράς».

Όπερ και εγένετο: «Υπό την χαρισματική ηγεσία του Αλέξη Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ υψώθηκε σε κόμμα εξουσίας, όχι “πάνω στα ερείπια του αστικού κράτους” όπως  όριζαν οι κανόνες της  μαρξιστικής αριστεράς, αλλά πάνω στις στάχτες των αστικών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ.) που, παραδομένα από τους ίδιους τους ηγέτες τους, κάηκαν στον βωμό του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού», έγραφα το 2014.

Σήμερα, 10 χρόνια μετά, το «κόμμα εξουσίας» ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται με εκκωφαντικό τρόπο  εις τα εξ ων συνετέθη. Και ο «χαρισματικός ηγέτης του», φαινομενικά τουλάχιστον, κάθεται και παρακολουθεί την φαντασμαγορικά ντροπιαστική διάλυσή του ως σιωπηρός θεατής ενός πολιτικού – εξοντωτικού reality, όπως το περιγράφει ένας ξεχωριστός συνάδελφος*: 

(…) «Μοιάζει να μιμείται τον επονομαζόμενο «Βούδα» της Ραφήνας Κώστα Καραμανλή, με τον οποίο είχε εξαιρετικές σχέσεις από το παρελθόν. O Καραμανλής, αφού οδήγησε τη χώρα στα βράχια με τις οικονομικές του επιλογές, προτίμησε τη σιωπή, και αυτός που έχει ουσιαστικές ευθύνες για την κατάντια του ΣΥΡΙΖΑ τον μιμείται σε απόλυτο βαθμό: ο άλλοτε ηγέτης του ΣΥΡΙΖΑ βλέπει να ευτελίζεται καθημερινά ο πολιτικός διάλογος στο εσωτερικό του κόμματός του, να κυριαρχούν η παραπολιτική, οι ίντριγκες και το χαμηλό επίπεδο, αλλά αποφεύγει να μιλήσει δημόσια. Κάποιοι λένε πως εκφράζεται έμμεσα με διάφορα πρόσωπα που άλλοτε ήταν στενοί συνεργάτες του, δηλαδή μιλάνε γι’ αυτόν, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία και πολύ περισσότερο δεν δικαιολογεί την ένοχη σιωπή του. Και είναι ένοχη γιατί ο ίδιος φέρει τεράστιο μερίδιο ευθύνης για όσα συμβαίνουν στις μέρες μας στον ΣΥΡΙΖΑ – το μεγαλύτερο»…

Λοιπόν, τι λέτε για αυτή την…  απέραντη σιωπή του Αλέξη Τσίπρα; Μιμείται τον «Βούδα της Ραφήνας» ή «κραυγάζει»  ενοχές για τις βαρύτατες ευθύνες του όσον αφορά το σημερινό άθλιο κατάντημα του πάλαι ποτέ ένδοξου κόμματός του; Προσωπικά, δεν λέω τίποτα… Μόνο αυτό που έλεγα και έγραφα καθ’ όλη τη διάρκεια της προεδρικής και πρωθυπουργικής του θητείας: Ολιγωρεί ισορροπώντας,    εγκλωβισμένος στην χαοτική λειτουργία του παραδομένου στις    «ασυνεπείς μειοψηφίες» κόμματός του. Τώρα, του κόμματος που άφησε πίσω του φεύγοντας… 

Ο Αλέξης Τσίπρας, «το μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο της ευρωπαϊκής Αριστεράς», κατά τους σπουδαιότερους αριστερούς διανοούμενους και πολιτικούς αναλυτές των καιρών του, ο Έλληνας πολιτικός που φιγουράρισε στους Times της Νέας Υόρκης ανάμεσα στους ηγέτες που ασκούν τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο (δίπλα στους Ομπάμα, Μέρκελ και Πούτιν), δεν κατάφερε ποτέ να επιβληθεί ως ηγέτης στο ίδιο το κόμμα του – ως κανονικός πρωθυπουργός στην ίδια την κυβέρνησή του. Δεν κατάφερε ποτέ να αποπέμψει (ακόμα και με διαγραφές, γιατί όχι;) απείθαρχα και ζημιογόνα στελέχη του κόμματος και της κυβέρνησής του, αξιωματούχους που ο ίδιος ανέδειξε και ακολούθως ανέχθηκε: ήταν υπό διαρκή αμφισβήτηση από τις «ασυνεπείς μειοψηφίες», τις συνιστώσες, τις φράξιες, τα κόμματα εντός του κόμματός του. Που στο τέλος τον έδιωξαν, τον εξοστράκισαν, τον εξανάγκασαν σε φυγή…

Το ίδιο κάνει και τώρα: Ολιγωρεί… ισορροπώντας!... Παρακολουθεί την άθλια επιχείρηση εξοστρακισμού του διαδόχου του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ (σ. σ: από την έσχατη «ασυνεπή μειοψηφία» που άφησε πίσω του) ως σιωπηρός θεατής ενός πολιτικού – εξοντωτικού reality:   Μιμείται τον «Βούδα της Ραφήνας» ή «κραυγάζει»  ενοχές για τις βαρύτατες ευθύνες του όσον αφορά το σημερινό άθλιο κατάντημα του πάλαι ποτέ ένδοξου κόμματός του; Αδιάφορο…

*Ο Γιάννης Παντελάκης  στο lifo.gr

Ονειρεύονται κεντροαριστερό μονοπώλιο στις πλάτες του διαλυόμενου ΣΥΡΙΖΑ…

 

Σε ντέρμπυ μεταξύ Ανδρουλάκη – Δούκα εξελίσσονται οι προεδρικές εκλογές στο ΠΑΣΟΚ

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Ρέω ρέω ρέω καταρρέω / κι άλλο πλέον δεν μπορώ / θα ερωτευτώ τον Παπαντρέου / τον Ποπάυ, τον Ζορρό», τραγουδούσε αυτοσαρκαζόμενος ο… κρυφοπασόκος  της παρέας, απαντώντας στην καζούρα που του κάναμε, καθώς ομολογούσε πως μετά από καμιά δεκαριά χρόνια θητείας στον «διαλυμένο, σήμερα, ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα» θα δώσει το παρόν στις κυριακάτικες κάλπες του ΠΑΣΟΚ, για να συμβάλλει (!..) στην ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς…

Έτσι ακριβώς. «Για να συμβάλλω στην ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς», μας είπε και, όπως καταλαβαίνετε, αυτό ακούστηκε κάπως αφελές, για να μην πω γελοίο: Αν δεν κάνω λάθος, είναι η πέμπτη φορά μέσα στην τελευταία δεκαετία που τα απομεινάρια του μετά – Σημιτικού  ΠΑΣΟΚ, επιχειρούν «ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς». Μια ανασυγκρότηση κάθε δυο χρόνια, δηλαδή,  πάντα με απόλυτη… αποτυχία!..

«Το θέμα της Κεντροαριστεράς δεν είναι καλσόν, να το τραβάει ο ένας από εδώ και ο άλλος από εκεί, και στο τέλος να είναι μια σούπα που οδηγεί σε μια νεοφιλελεύθερη ατζέντα», έδωσε την απάντηση στο μεσοδιάστημα ο Νίκος Ανδρουλάκης, γραμματέας, τότε, του ΠΑΣΟΚ.   Αλλά αυτή ήταν μια απάντηση που άργησε να δοθεί: το θέμα της Κεντροαριστεράς είχε λυθεί προ τριετίας ήδη, από τον κόσμο της Κεντροαριστεράς. Που, καθώς έβλεπε το ΠΑΣΟΚ να σφάζεται στην ποδιά της Μέρκελ και να μεταβάλλεται «σε μια σούπα που οδηγούσε σε νεοφιλελεύθερη ατζέντα», άρχισε να… μετακομίζει στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα.

Εντάξει, έχετε δίκιο. Περσινά ξινά σταφύλια όλα αυτά… Τώρα τα πράγματα εξελίσσονται αντίστροφα: Ο οργανισμός ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση από τα διαδοχικά χτυπήματα της σταλινικής και ομοφοβικής του… μοίρας (τα ‘χουμε πει αυτά), ο κεντροαριστερός κόσμος τα ‘χει παίξει με την πάρτη του και, «ρέω ρέω ρέω καταρρέω / κι άλλο πλέον δεν μπορώ…», πάει… ΠΑΣΟΚ να ξεσκάσει. Να πάρει κι αυτός τον… αέρα του.

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ τσιμπάει ψηφαλάκια από ΣΥΡΙΖΑ μεριά και έχει φτάσει στο 15% (σ. σ: 15% ήταν το ποσοστό που κατάφερε να συγκρατήσει ο Κασσελάκης για λογαριασμό του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές, παρά την διάσπαση και την απομόνωσή του απ’ τους «87+» πριν εκδηλωθούν ως… τέτοιοι), ενώ ο… αποκεφαλισμένος ΣΥΡΙΖΑ των εσχάτων υποψηφίων μικροϊδιοκτητών του – Φάμελλου, Πολλάκη & ΣΙΑ – βαράει διάλυση αγγίζοντας το ιστορικά χαμηλό για  ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα 6%!..

«Ιδανικό τάιμινγκ για να δώσει το παρόν στις κυριακάτικες κάλπες του ΠΑΣΟΚ ο… κρυφοπασόκος της παρέας μας», σκέφτομαι… Να  συμβάλλει στην πέμπτη απόπειρα του… κινήματος για  ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς»:

-Ποιόν θα ψηφίσεις; τον ρώτησα.

-Το σκέφτομαι ακόμα… Ανάμεσα σε Δούκα και Ανδρουλάκη είμαι… Διαμαντοπούλου, πάντως, με τίποτα. Είναι βαλτή του Μητσοτάκη!...

«Εντάξει, μας… φώτισες», του λέω, και ρίχνω μια τελευταία ματιά στις τελευταίες δηλώσεις των επιλογών του κρυφοπασόκου μήπως το… εμπεδώσω. Αλλά ούτε καν: «Νίκος Ανδρουλάκης: Το ΠαΣοΚ επέστρεψε και τα καλύτερα είναι μπροστά»  / «Χάρης Δούκας: Θέλουμε να αλλάξουμε το σύστημα διακυβέρνησης, όχι να συγκυβερνήσουμε» / «Άννα Διαμαντοπούλου: Στόχος μου να σπάσω αυγά και ν’ αλλάξω τα δεδομένα»… Σαν πονηροί πολιτευτές της εποχής των Μαυρογιαλούρων ένα πράμα… Σαν να μας στέλνουν μήνυμα από το μετά – Ανδρεϊκό σοσιαλδημοκρατικό παρελθόν, ο Σημίτης και ο Γιωργάκης μαζί…

● Ο Κώστας Σημίτης, το σύμβολο της σοσιαλδημοκρατικής μετάλλαξης, παρακμής και πτώσης, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη: ο Σημίτης των Γερμανών, ο Σημίτης της Goldman Sachs, ο Σημίτης των Greek statistics, ο Σημίτης της Siemens, του Χριστοφοράκου και της Intracom, της φούσκας του χρηματιστηρίου, του Ολυμπιακού σκανδάλου με τα C4i  και τις χαριστικές αναθέσεις και υπερκοστολογήσεις, του σκανδάλου των εξοπλιστικών με τις υπερτιμολογήσεις και τις μίζες… Ο Σημίτης του Τσοχατζόπουλου, του Παπαντωνίου, του Τσουκάτου και του Μαντέλη!.. Ο πρόεδρος της πλέον διεφθαρμένης κυβέρνησης της μεταπολίτευσης…

● Ο Γιωργάκης Παπανδρέου, ο δαχτυλιδάτος διάδοχος του Σημίτη. Την οκταετή (1996 – 2004) περίοδο διακυβέρνησης του οποίου, ενώ εξ’ ανάγκης στιγμάτιζε το 2007* με την αυτοκριτική ομολογία «Κυβερνούσαμε με πλαστή σοσιαλιστική ταυτότητα», συνοδευόμενη από την επεξηγηματική υποσημείωση «το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ δυσφήμισε το σοσιαλισμό και την αριστερά», πριν αλέκτωρα φωνήσαι, βάδιζε στο δρόμο που χάραξε ο Σημίτης, (σ. σ: στο δρόμο της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ) κυβερνώντας και ο ίδιος με πλαστή σοσιαλιστική ταυτότητα: Περνώντας στον σβέρκο των Ελλήνων την μνημονιακή θηλιά των ευρωπαϊκών θεσμών…

Τι να πει κανείς; Για πολλοστή φορά μέσα στην τελευταία δεκαετία, τα απομεινάρια του μετά – Σημιτικού  ΠΑΣΟΚ επιχειρούν ηγετικό λίφτινγκ ονειρευμένοι  «ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς» και   σοσιαλδημοκρατικό μονοπώλιο. Πατώντας και στις πλάτες του διαλυμένου ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα αυτή τη φορά. Ίδωμεν… 

*Στην Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ

Η «Ανταρσία των 11», η «Ανταρσία των «87+» και η… «Ανταρσία του Μπάουντι»

Μια σκωπτική σύγκριση επί της ουσίας των... έργων που εξελίσσονται στα κομματικά παρασκήνια ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Ο τίτλος «Η ανταρσία των 11», που αναβόσβηνε στις βιτρίνες των ειδησεογραφικών σάιτ τις προηγούμενες μέρες και αφορούσε την «επανάσταση των 11 βουλευτών της ΝΔ κατά του προέδρου του κόμματός τους», μου θύμισε την χολιγουντιανή ταινία των ‘60s «Η Ανταρσία του Μπάουντι», με τους  Μάρλον Μπράντο και Τρέβορ Χάουαρντ. Όχι ότι ο πρωταγωνιστής της «Ανταρσίας των 11» της ΝΔ, Μάριος Σαλμάς, μοιάζει με τον κινηματογραφικό πρωταγωνιστή της «Ανταρσίας του Μπάουντι» Μάρλον Μπράντο ή ότι ο κυβερνήτης του σκάφους της ΝΔ, Κυριάκος Μητσοτάκης,  μοιάζει με τον κινηματογραφικό κυβερνήτη του «Μπάουντι», Τρέβορ Χάουαρντ. Ούτε καν…  

Οι ομοιότητες της «Ανταρσίας του Μπάουντι» με την «Ανταρσία των 11» της ΝΔ είναι επί της ουσίας του… έργου. Πρόκειται για δυό ορμέμφυτες «ανταρσίες» που, με διαφορά 235 ετών, εκφράστηκαν από δυο ομάδες (κληρωτών ή εκλεγμένων, αδιάφορο) μισθοφόρων, ενάντια στην πανομοιότυπη σκληρότητα των κυβερνητών τους: η πρώτη στις 28 Απριλίου 1789, από ομάδα αγανακτισμένων ναυτών του ιστιοφόρου του Βρετανικού  Βασιλικού Ναυτικού «HMS Bounty» κατά του κυβερνήτη του πλοίου Γουίλιαμ Μπλάι –, η δεύτερη στις 17 Σεπτεμβρίου 2024 από ομάδα αγανακτισμένων βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος, κατά του κυβερνήτη της Ελληνικής Δημοκρατίας Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η σκληρότητα του κυβερνήτη του σκάφους της ΝΔ απέναντι στην κοινοβουλευτική του ομάδα, σκληρότητα που οδήγησε στην «ανταρσία των 11» και τη διαγραφή του… αντάρτη βουλευτή Μάριου Σαλμά, περιγράφεται αριστοτεχνικά από τον εξαίρετο πολιτικό ρεπόρτερ – αναλυτή Μανώλη Κοττάκη*:  «Στο μυαλό του, (σ. σ: στο μυαλό του Μητσοτάκη, εννοεί), οι βουλευτές αυτά τα χρόνια είχαν ως αποστολή να ψηφίζουν τα πάντα και να τον υπερασπίζονται προσωπικώς», γράφει ο Μ.Κ., και κολλητά αποκαλύπτει ότι «Στο Μαξίμου υπάρχει ειδικός μετρητής που καταγράφει πόσες φορές λέει ένας βουλευτής το επώνυμο «Μητσοτάκης» στις δημόσιες παρεμβάσεις του» και    «Ουαί και αλίμονο αν το ξεχάσει». Ακολούθως, χωρίς… κουκούλα, μας «δίνει» τον «μετρητή»: «Ο εκάστοτε Γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδος έχει τον ρόλο του «ντόμπερμαν», όχι της μάνας του λόχου»!..

«Βουλευτής, ακόμη, θυμάται ότι ο νυν Γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, Σταύρος Καλαφάτης, του απαγόρευσε να καταθέσει ερώτηση για την Υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως», προσθέτει ο Μ.Κ. Και, χωρίς ανάσα, συνεχίζει το σφυροκόπημα: ● Ουαί και αλίμονο σε όποιον δεν χειροκροτούσε με πάθος τον κύριο Μητσοτάκη στις προ ημερησίας διατάξεως συζητήσεις στο Κοινοβούλιο» ● Στις πιο δύσκολες στιγμές του, πετάγονταν όρθιοι ως κεκράκτες οι ακροβολισμένοι στα μπροστινά έδρανα θαυμαστές του, βουλευτές κύριοι Διονύσης Χατζηδάκης και Απόστολος Βαζυρόπουλος, και παρέσυραν ως ελατήριο όλους όσοι ήταν πίσω τους στο όρθιο χειροκρότημα ● Όποιος χειροκροτούσε καθήμενος, έδινε στόχο ● Οι καταπιεσμένοι έπνιγαν τον πόνο τους σε κλειστά δείπνα σε διαμερίσματα του Κολωνακίου, ανά δέκα, χωρίς κινητά με τον φόβο των υποκλοπών πάνω από το κεφάλι τους!..

Εντάξει, εδώ γελάμε με το υποχθόνιο χιούμορ του γραφέα, αλλά δεν θα τους λυπηθούμε κιόλας. Σιγά την… καταπίεση!..  Οι ναύτες της ανταρσίας του Μπάουντι, σε αντίθεση με τους… καταπιεσμένους χειροκροτητές του Μητσοτάκη, ούτε σε κλειστά δείπνα στο Κολωνάκι έπνιγαν τον πόνο τους, ούτε κινητά τηλέφωνα – παγιδευμένα, έστω, με predator – διέθεταν, ούτε σίγουρα λεφτά και εισόδημα μεγάλο είχαν: μόνο μπαλαούρο, σκορβούτο και παραδειγματικά, επί του καταστρώματος, μαστιγώματα...

Μυθοπλαστικώ και δημοσιογραφικώ δικαίω, λοιπόν, η ομοιότητα της «Ανταρσίας του Μπάουντι» του 1789 με την… «Ανταρσία των 11»του 2024. Στην πραγματικότητα – σύμφωνα και με τον εξαίρετο πολιτικό ρεπόρτερ – αναλυτή Μ.Κ. επαναλαμβάνω – οι «11 αντάρτες της ΝΔ» δεν είναι 11, αλλά καμιά ογδονταριά… plus, πολλοί εκ των οποίων είναι   βαθύτατα δυσαρεστημένοι «μητσοτακικοί» βουλευτές. Οι οποίοι, μετά από πέντε ολόκληρα χρόνια κομματικής νομιμοφροσύνης, δεν έχουν καμία διάθεση να συμπράττουν στις έσχατες πολιτικές του Μητσοτάκη που, στη γλώσσα της πολιτικής διπλωματίας, «μεταλλάσσουν επί εκλογική ζημία την επιρροή της παράταξης στην ελληνική κοινωνία»…

Πράγμα που, στη γλώσσα της υπαρξιακής κοινοβουλευτικής συλλογιστικής, σημαίνει οριστική πτώση από το 41% στο 24 ή στο 23 ή στο 22% και πιο κάτω, οριστική απώλεια της αυτοδυναμίας, δηλαδή, και αμφισβητούμενη κυβερνησιμότητα!.. Μια εξέλιξη που κάνει τους… μεροκαματιάρηδες βουλευτές της ΝΔ να βιώνουν τον εφιάλτη μιας ενδεχόμενης απώλειας της έδρας τους. Να ζουν υπό το φάσμα της ανεργίας, δηλαδή. Χωρίς ούτε καν… κλειστά δείπνα στο Κολωνάκι, ούτε καν παγιδευμένα με predator κινητά, ούτε καν σίγουρα λεφτά και εισόδημα μεγάλο…

Εξ ου και η εξέγερση ενάντια στον Μητσοτάκη και τις πολιτικές του. Η «ανταρσία των 11», όπως την… συνόψισε η τεχνητή δημοσιογραφική νοημοσύνη των ψηφιακών μέσων: Καμιά σχέση λοιπόν με την κινηματογραφική «Ανταρσία του Μπάουντι»!.. 

ΥΓ: Καμιά σχέση με την «Ανταρσία του Μπάουντι» δεν έχει και η «Ανταρσία των 78+», παρά την τιτλοφορική απόπειρα ουκ ολίγων ψηφιακών μέσων τεχνητής νοημοσύνης να την… συνδέσουν μαζί της: ακόμα κι αν δεχτούμε ως ανταρσία την κίνηση των «78+», η ανταρσία τους, επί της ουσίας του… έργου, είναι ανταρσία κακόβουλη από έναν μικρό αριθμό βαθμοφόρων μισθωτών του πληρώματος του ιστιοφόρου    «ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ», ενάντια στην πλειονότητα των 150.000 μελών του και του κυβερνήτη του Στέφανου Κασσελάκη. Στόχος τους η πειρατική  αρπαγή του ιστιοφόρου και η εκμετάλλευσή του προς ίδιον όφελος, ακόμα κι αν το ιστιοφόρο πέσει στα βράχια. Ή καταντήσει… ψαρόβαρκα: η συνέχεια επί της οθόνης των… βοθροκάναλων.

*Αποσπασματική αδημοσίευση από το periodista.gr        

Μιλούν οι αριθμοί: ο… «έκπτωτος» επανέρχεται μετά βαΐων και κλάδων

Ακαταμάχητο το πλειοψηφικό «θέλω» των μελών να συντηρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως πόλος διεκδίκησης της εξουσίας

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Αν είναι αλήθεια ότι ο… «έκπτωτος» θα ανακοινώσει  την υποψηφιότητά του για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ αυτό το Σαββατοκύριακο, αν στο διαδικαστικό μεσοδιάστημα – μέχρι να στηθούν οι κάλπες –  δεν καταφέρουν να την μπλοκάρουν οι μηχανισμοί των «87» plus με τα δημόσια ή παρασκηνιακά γκεμπελικά – σταλινικά τεχνάσματά τους, αν η εκλογή προέδρου γίνει αδιαμεσολάβητα από τη   βάση (σ. σ: από τα μέλη και τους φίλους του κόμματος, όπως ορίζει το καταστατικό), αν ικανός αριθμός μελών καταφέρει να φτάσει ενεργός στις κάλπες (αν δεν έχει μπαφιάσει, εννοώ, αν δεν έχει πάθει πολιτικό collapsus  εξαιτίας της αβάσταχτης καμαρίλας του εναπομείναντος στελεχικού συριζέϊκου «είναι») , τότε…

Τότε, ο… «έκπτωτος», ο Στέφανος Κασσελάκης, αν δεν καταλάβατε ή κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε, θα επανέλθει (μετά βαΐων και κλάδων, λένε οι υποστηρικτές του) στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ!.. Το λένε οι αριθμοί: πρώτα απ’ όλα οι πλειοψηφικοί αριθμοί των μελών του ΣΥΡΙΖΑ –ΠΣ όλης της επικράτειας, που με ένα πλήθος ανακοινώσεων Νομαρχιακών Επιτροπών και Ο.Μ. (σ. σ: οργανώσεων βάσης) καταγγέλλουν ως «πραξικοπηματική» την καθαίρεση Κασσελάκη και δηλώνουν τη στήριξή τους στον εκλεγμένο «από την πλατιά βάση των 135.000  μελών με ποσοστό 56% πρόεδρο του κόμματός τους…

Κι ύστερα οι αμείλικτοι αριθμοί των δημοσκοπήσεων, όπως της πλέον πρόσφατης της Alco για τον Alpha. Όπου, στο ερώτημα «με ποιον πρόεδρο πιστεύετε ότι θα μπορούσε ο ΣΥΡΙΖΑ να αυξήσει την πολιτική και την κοινωνική του επιρροή και να πετύχει καλύτερο αποτέλεσμα στις επόμενες εθνικές εκλογές», επιλέχθηκε μεταξύ των ψηφοφόρων του κόμματος ο Στέφανος Κασσελάκης με 31%, ένα συντριπτικό για όλους τους πιθανούς αντιπάλους του (ακόμα και για τον Τσίπρα)  ποσοστό. Ακολουθούν ο Αλέξης Τσίπρας με 15%, ο Σωκράτης Φάμελλος με 9% ο Νίκος Παππάς με 7%, ο Παύλος Πολάκης με 6%, και η Όλγα Γεροβασίλη με 4%.

Το «γιατί» αυτής της  συντριπτικής εμμονής της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ υπέρ Κασσελάκη (ακόμα και με αντίπαλο τον Τσίπρα) αποδίδεται από τους εκλογικούς αναλυτές στο υψηλό αίσθημα αυτοσυντήρησης  των μελών και των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, ως μελών και ψηφοφόρων ενός εν δυνάμει κυβερνητικού κόμματος. «Το ακαταμάχητο πολιτικό τους “θέλω” να συντηρηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ, ως πόλος διεκδίκησης της κυβερνητικής εξουσίας απέναντι στο στυγνό νεοφιλελεύθερο καθεστώς Μητσοτάκη», όπως λένε: Πιστεύουν ότι οι τελευταίες τραγελαφικές εξελίξεις, με τους «87 plus», απαξίωσαν και τα τελευταία εναπομείναντα επώνυμα στελέχη του κόμματός τους – μαζί τους και τον Τσίπρα – και ότι ο μόνος που μπορεί να το αλλάξει, να το εκσυγχρονίσει και να το δυναμώσει, ώστε να καταφέρει να διεκδικήσει με αξιώσεις την κυβερνητική εξουσία στις επόμενες εκλογές, είναι ο… «έκπτωτος», Στέφανος Κασσελάκης. 

Οι εκλογικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι το συγκεκριμένο «αίσθημα - κριτήριο» αυτοσυντήρησης εγείρεται και πρυτανεύει  σε όλα τα διευρυμένα εκλεκτορικά σώματα μελών και ψηφοφόρων των κυβερνητικών κομμάτων της τελευταίας 35ετίας, στις περιπτώσεις «εσωκομματικών εκλογών» για την ανάδειξη των προέδρων τους. Ότι το συγκεκριμένο «αίσθημα - κριτήριο» είναι αλάνθαστο και, πάντως,  ασφαλέστερο από αυτό των στενών κομματικών εκλεκτορικών οργάνων (Κεντρικές Επιτροπές κ.α.), ενώ συνήθως επικρατεί επ’ αυτών.

Για του λόγου το ασφαλές, προτείνουν ιστορικά παραδείγματα, όπως  το «αίσθημα κριτήριο» που επικράτησε τον Ιούνιο του 1996 στο 4^ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, όταν ο Κώστας Σημίτης, με ποσοστό 53,77%   επικράτησε του Άκη Τσοχατζόπουλου, ο οποίος, ενώ στον στενό κομματικό πυρήνα ήταν το φαβορί, μειοψήφησε με 46,23% . Ή το «αίσθημα – κριτήριο» που επικράτησε στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ της 11ης Νοεμβρίου 2007  (σ σ: στις εκλογές ψήφισαν 738.078 φίλοι και μέλη του κινήματος), όταν ο Γιώργος Παπανδρέου λαμβάνοντας το 57% των ψήφων κατατρόπωσε τον Ευάγγελο Βενιζέλο που έλαβε μόλις το 38,5%. Ή το «αίσθημα – κριτήριο» που επικράτησε τον Μάρτιο του 1997 στο 4^ο Συνέδριο της ΝΔ, όταν ο Κώστας Καραμανλής συνέτριψε τους Μ. Έβερτ, Γ. Σουφλιά και Β. Πολύδωρα με 69,16%. Ή το «αίσθημα – κριτήριο» που επικράτησε στις εσωκομματικές της ΝΔ στις  20 Δεκεμβρίου 2015, όπου ο Κυριάκος Μητσοτάκης  με 52,43%  (173.297 ψήφους) επικράτησε του αντιπάλου του Βαγγέλη Μεϊμαράκη. Και, εν κατακλείδι, σημειώνουν ότι σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, οι εκλεγέντες πρόεδροι διεκδίκησαν με επιτυχία την κυβερνητική εξουσία στις εθνικές εκλογές που ακολούθησαν της εκλογής τους

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αν είναι αλήθεια ότι ο… «έκπτωτος» θα ανακοινώσει  την υποψηφιότητά του για την προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ αυτό το Σαββατοκύριακο, αν στο διαδικαστικό μεσοδιάστημα – μέχρι να στηθούν οι κάλπες –  δεν καταφέρουν να την μπλοκάρουν οι μηχανισμοί των «87» plus με τα δημόσια ή παρασκηνιακά γκεμπελικά – σταλινικά τεχνάσματά τους, αν η εκλογή προέδρου γίνει αδιαμεσολάβητα από τη   βάση (σ. σ: από τα μέλη και τους φίλους του κόμματος όπως ορίζει το καταστατικό), αν ικανός αριθμός μελών καταφέρει να φτάσει ενεργός στις κάλπες (αν δεν έχει μπαφιάσει, εννοώ, αν δεν έχει πάθει πολιτικό collapsus  εξαιτίας της αβάσταχτης καμαρίλας του εναπομείναντος στελεχικού συριζέϊκου «είναι»), τότε…

Τότε ο… «έκπτωτος», ο Στέφανος Κασσελάκης, αν δεν καταλάβατε ή κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε, θα επανέλθει (μετά βαΐων και κλάδων λένε οι υποστηρικτές του) στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ!..

Ζούμε το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ-Τσίπρα, ως εν δυνάμει κυβερνητικού κόμματος

 

 Έρμαια στο καθεστώς Μητσοτάκη οι Έλληνες μετά την πραξικοπηματική αποπομπή Κασσελάκη 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

 

Τα απλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, οι ψηφοφόροι του, οι ανιδιοτελείς κεντροαριστεροί πολίτες, όσοι είδαν από απόσταση τα δραματικά εσωκομματικά κομματικά δρώμενα στην σύνοδο της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, τα είδαν όπως έβλεπε ο Αντονέν Αρτώ το αληθινό θέατρο: Σαν πανούκλα!... «Το αληθινό θέατρο μοιάζει με την πανούκλα», έλεγε ο μεγάλος θεατράνθρωπος, «όχι γιατί είναι μεταδοτικό, αλλά επειδή, όπως ακριβώς και η πανούκλα, είναι η αποκάλυψη, το ξεμπρόστιασμα, η εξωτερίκευση ενός βάθους λανθάνουσας σκληρότητας, με τη βοήθεια της οποίας εντοπίζονται όλες οι διεστραμμένες δυνατότητες του νου, ατόμων ή ομάδων»…

 

Έτσι, τα απλά μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, οι ψηφοφόροι του, οι ανιδιοτελείς κεντροαριστεροί πολίτες είδαν σε ζωντανή σύνδεση  το ξεμπρόστιασμα όλων των διεστραμμένων δυνατοτήτων του νου της ομάδας των 136 μελών της Κ.Ε. (σ. σ: των«87» της λεγόμενης «φρουράς του Τσίπρα» και των 49 ακολούθων της) να καθαιρέσουν τον εκλεγμένο ΠΡΟΕΔΡΟ τους: «Αδίστακτα, αντιδεοντολογικά, πραξικοπηματικά, θεωρώντας εαυτούς ανώτερους από τα μέλη του κόμματος που, με συντριπτική πλειοψηφία ( 56%), τον είχαν εκλέξει, μόλις 11 μήνες πριν», όπως σημείωνε γνωστό στέλεχος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πρώην σύμβουλος του Αλέξη Τσίπρα.

 

Δημοσιογραφικά, – όσο το δυνατόν πιο αποστασιοποιημένα, δηλαδή –   η αποπομπή του εκλεγμένου προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης από την Κ.Ε. του ίδιου του κόμματός του ήταν μια πρωτοφανής στα κομματικά χρονικά της μεταπολίτευσης παράνομη και καταχρηστική ενέργεια, μια ακραία αντιδημοκρατική εκτροπή. Όχι μόνο επειδή η Κ.Ε. που τον εμέμφθη και τον «καθαίρεσε» είναι όργανο εκλεγμένο από εκλεκτορικό σώμα του 2019 (αντιπροσωπεύει τον πρώην πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα, δηλαδή), αλλά και επειδή, «η έγκριση της μομφής δεν σημαίνει αυτόματα την απομάκρυνση του Κασσελάκη από την προεδρία, αλλά την ανάγκη σύγκλησης συνεδρίου για την προκήρυξη νέας εκλογικής διαδικασίας», όπως δήλωσε ο καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Ξενοφών Κοντιάδης. 

 

Έτσι, αναπόφευκτα, ακολούθησε η ομόφωνη καταγγελία της «πραξικοπηματικής καθαίρεσης Κασσελάκη» από την μεγαλύτερη συντονιστική  οργάνωση μελών του ΣΥΡΙΖΑ, την Νομαρχιακή Επιτροπή Αθήνας: «Πρόκειται για μια αντικαταστατική απόφαση», η οποία «προκαλεί την αποστροφή και την αγανάκτηση των χιλιάδων μελών του κόμματος που έδωσαν με αυταπάρνηση και κομματικό πατριωτισμό σκληρές μάχες για να κρατήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ όρθιο μετά την εκλογική κατάρρευση του 2023 και τη διαλυτική διάσπαση που ακολούθησε»…

 

Προσωπικά, σ’ αυτή την απίστευτης κομματικής βαρβαρότητας πράξη, είδα το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης – το οριστικό τέλος του ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ως εν δυνάμει κυβερνητικού κόμματος. Ό,τι ακολουθεί  δεν είναι παρά η επί της... διαδικασίας διάλυσης των κομματοδίαιτων περιτριμμάτων του. Βάζω στοίχημα ότι, μετά την αποπομπή Κασσελάκη, ακόμα και με επιστροφή Τσίπρα στην ηγεσία, η διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας είναι όνειρο απατηλό για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και ότι με οποιονδήποτε απ’ τους άλλους διεκδικητές στην προεδρία, δεν είναι απίθανο, στις επόμενες εθνικές εκλογές να βρεθεί εκτός Βουλής. Δίπλα ή και… μαζί με τους «αποστάτες» της Ν.ΑΡ!..  

 

Το είχα γράψει στην εφημερίδα «Εποχή» μετά την πρώτη διάσπαση: ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν «κόμμα» που δεν έστερξε να γίνει κόμμα πριν κυβερνήσει – βρέθηκε να κυβερνά με έναν ισχνό κορμό πολιτικά συντεταγμένων δυνάμεων στηριζόμενο σε ασταθή άκρα· αποτελούμενα από ένα υποκειμενικό συνονθύλευμα ασύντακτων ιδεολογικών αποκλίσεων, ανήμπορων να κατανοήσουν και να αναλύσουν την παρούσα κοινωνική πραγματικότητα, να προσλάβουν το σύγχρονο συλλογικό πολιτικό «θέλω» των Ελλήνων, το πλειοψηφικό κοινωνικό «θέλω», να το εκφράσουν στο επίπεδο της κυβερνητικής πολιτικής, της εφαρμοσμένης, δηλαδή, πολιτικής.

 

Το κατανόησε κατόπιν εορτής – μετά την ήττα του ’19 – ο Αλέξης Τσίπρας, και προσπάθησε να το διορθώσει. Αλλά… «καταργήθηκε, ισορροπώντας σε ένα κόμμα νοσηρό», όπως δήλωσε μετά την «αποπομπή» Κασσελάκη ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Πέτρος Παππάς: «Ο  Αλέξης Τσίπρας είχε μια σωστή ιδέα να δημιουργήσει μια μεγάλη κεντροαριστερή παράταξη και αυτό ήταν το προσκλητήριό του. Προσπάθησε να το κάνει, αλλά είχε ένα κόμμα που οι λειτουργίες του δεν επέτρεψαν την πραγμάτωση αυτού του σχεδίου. Αναγκάστηκε ο ίδιος και το κόμμα έχασε τα ποσοστά του. Το ίδιο συνέβη και με τον επόμενο πρόεδρο (σ. σ: τον Στέφανο Κασσελάκη). Ένα κόμμα που λειτουργούσε με ομάδες, τάσεις, ανθυποτάσεις, που δεν αφήνουν το κόμμα να μετεξελιχθεί σε αυτό το οποίο θέλει η ελληνική κοινωνία».

 

Το κωμικοτραγικό είναι ότι υπάρχουν ενδείξεις για συμμετοχή του… «αναγκασμένου» πρώην προέδρου στον «αναγκασμό» του τωρινού, αλλά αυτά θα τα γράψει η Ιστορία. Πραγματικά τραγικό, ωστόσο,    είναι το γεγονός ότι με την πραξικοπηματική ψήφιση της πρότασης μομφής των 87 της «φρουράς του Τσίπρα» και των 49   ακολούθων της,  δεν καθαιρέθηκε μόνο ο Στέφανος Κασσελάκης (ενδιάμεσος στόχος) αλλά «έλαβε τέλος ο ίδιος ο ιστορικός ρόλος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ως πόλου διεκδίκησης της εξουσίας απέναντι στο στυγνό νεοφιλελεύθερο καθεστώς» όπως σημείωσε στην επιστολή παραίτησής του από την Κ.Ε., ο καθηγητής Πολιτικης Επιστήμης Μενέλαος Γκίβαλος.

Διάσπαση No 2 live: Η... «φρουρά του Αλέξη» εν δράσει!..

Παρών – απών ο Τσίπρας από την σημερινή επιχείρηση εξοστρακισμού του Στέφανου Κασσελάκη

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Αφού λύσσαξαν όλο τον Αύγουστο στα social media και στα… «βοθροκάναλα», όπως οι ίδιοι τα αποκαλούν, σήμερα και αύριο – έναν χρόνο μετά την αποχώρηση του Αλέξη Τσίπρα από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ – θα τρώνε τις σάρκες τους στη σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός τους, έτσι, χωρίς… πρόγραμμα, που έλεγε η αξέχαστη συνάδελφος Μαρία Ρεζάν…

«Ο καυγάς για το πάπλωμα», όπως έγραφα στο προηγούμενο άρθρο μου: «για τη σφραγίδα του κόμματος, από πρόσωπα που δεν υπηρετούν πολιτικές πλατφόρμες, αλλά προσωπικές ατζέντες, ευκαιριακές συμμαχίες, συμφεροντολογικούς μακιαβελισμούς, ξεκαθαρίσματα λογαριασμών. Καυγάς μέχρις οριστικής εξόντωσης του Κασσελάκη, ολοκληρωτικής απαξίωσης του ΣΥΡΙΖΑ, πλήρους απομυθοποίησης του Τσίπρα».  

Ασφαλώς καταλάβατε, μιλάμε για τις έσχατες στελεχιακές φυλές αμφισβητιών του προέδρου του μετά Τσίπρα ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανου Κασσελάκη. Τους επαγγελματίες «αριστερούς της βιτρίνας», όπως εύστοχα τους χαρακτήριζε ένας ξεχωριστός διαδικτυακός φίλος* σε προχθεσινή ανάρτησή του: «Ανέκαθεν ο πρώτος εχθρός των "αριστερών"  της βιτρίνας... ήταν το αδελφοκτόνο  μίσος  και η αμφισβήτηση  του ηγέτη, που απεχθάνονται σαν έννοια, διότι  πρέπει να αισθάνονται όλοι  ηγέτες... ή έστω, κλειδοκράτορες,  αλλιώς δεν υπάρχει...πρόοδος».

Ακριβώς: η «έσχατη στελεχιακή φυλή αμφισβητιών του προέδρου του μετά Τσίπρα ΣΥΡΙΖΑ (σ. σ: οι «87»,  συνεπικουρούμενοι από κάποιους Πασοκογενείς, και κάποιους… «Πολακίστας» - αν υπάρχουν τέτοιοι) αμφισβητεί και υπονομεύει τον Κασσελάκη με την ψυχοτρόπο διάθεση που οι προηγούμενες (σ. σ: οι στελεχιακές φυλές των «53ών», των «Ομπρελίστας» και των άλλων  που, σήμερα, φυτοζωούν στη «Νέα Αριστερά») αμφισβητούσαν και υπονόμευαν τον Τσίπρα, εξαναγκάζοντάς τον να φύγει… Έναν χρόνο πριν…

Τότε, όταν έφυγε ο Τσίπρας (όταν παραιτήθηκε από την προεδρία του κόμματος, εννοώ), οι αντιδράσεις στον πολιτικό μικρόκοσμο της δημοκρατικής αριστεράς, θύμιζαν τις μέρες που «έφυγε» (που πέθανε, εννοώ) ο Έλβις Πρίσλεϊ: χιλιάδες οπαδοί και θαυμαστές του αρνήθηκαν και εξακολουθούν να αρνούνται πως «έφυγε» – αμέτρητες εικασίες  αμφισβήτησης της επίσημης εκδοχής της φυγής του εκδηλώθηκαν και εξακολουθούν να εκδηλώνονται στα social media: ευφάνταστα σενάρια με κοινή κατάληξη ότι «ο Αλέξης είναι παρών»!.. Ότι σύντομα θα επιστρέψει και θα λάμψει και πάλι, ως το υπέρτατο είδωλο της ελληνικής πολιτικής σκηνής…

Τώρα, ένα χρόνο μετά, πατώντας στα υπολείμματα της εν λόγω   υποφώσκουσας…  Τσιπρολαγνείας και εμφανιζόμενη ως… προπομπός της επιστροφής Τσίπρα, η έσχατη στελεχιακή φυλή αμφισβητιών, που λέγαμε (οι «87» και οι… συνεπίκουροι), αμφισβητεί και υπονομεύει  τον εκλεγμένο από την πλειονότητα των 150.000 μελών του ΣΥΡΙΖΑ νέο   πρόεδρο του κόμματός τους, Στέφανο Κασσελάκη. Στόχος, ο οριστικός εξανδραποδισμός του με… δημοκρατικές διαδικασίες: σήμερα – αύριο, κατά τη διάρκεια της συνόδου της Κεντρικής Επιτροπής…  

Θα το πετύχουν; Όχι, λένε τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ που, κατά τα φαινόμενα, στην πλειοψηφία τους εξακολουθούν να υποστηρίζουν Κασσελάκη: «Θα ψηφίζουμε Κασσελάκη όσες φορές κι αν μας οδηγήσουν σε εκλογές, ακόμα και με αντίπαλο του Στέφανου τον Τσίπρα» λένε. Και αυτό αποτελεί σημείο του βαθμού απομυθοποίησης του Τσίπρα στις συνειδήσεις ενός μεγάλου μέρους των μελών του ΣΥΡΙΖΑ και του σώματος της δημοκρατικής, εν γένει, αριστεράς, προϊόν της αδιάψευστης ταύτισής του με τους «78».

Της αυτοϋπονομευτικής σιωπής του, δηλαδή, σε δημοσιεύματα όπως αυτό: «Η αποχώρηση των οκτώ μελών που ανήκουν στους «87» από τη συνεδρίαση (σ. σ: της Πολιτικής Γραμματείας της 22ας Αυγούστου) αποτελεί το έναυσμα της τελικής σύγκρουσης και του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών με τη «φρουρά Τσίπρα» στο κόμμα: είναι πλέον φανερό  ότι τα νήματα πίσω από τους «87» κινεί ο πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος έχει βάλει στόχο την «καθαίρεση» του Στέφανου Κασσελάκη από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ».

Ή όπως αυτό: «Πλέον όλοι όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρούν βέβαιο πως «πίσω από τις λέξεις, κρύβεται ο Αλέξης». Ο αρχικός σχεδιασμός προέβλεπε την αμφισβήτηση του Στ. Κασσελάκη στο Συνέδριο, με υποψήφιο κορυφαίο στέλεχος που βρίσκεται το τελευταίο διάστημα στο «στόχαστρο» της Κουμουνδούρου. Ωστόσο, οι τελευταίες εξελίξεις επισπεύδουν τις κινήσεις από το στρατόπεδο του πρώην πρωθυπουργού, με τη σύγκρουση που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε νέα διάσπαση να τοποθετείται πλέον στην Κεντρική Επιτροπή στις αρχές Σεπτεμβρίου, πριν από το Συνέδριο».

Που πάει να πει ότι, στη σημερινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής – ΑΔΙΑΨΕΥΣΤΑ μέχρις στιγμής!.. – θα παρακολουθήσουμε σε ζωντανή σύνδεση «τις κινήσεις των 78 μελών του… στρατοπέδου του πρώην πρωθυπουργού» (του Αλέξη Τσίπρα… υποθέτω) «για μια  σύγκρουση που θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε νέα διάσπαση»! Για να δούμε τι θα δούμε…   

*Ο ηθοποιός, συγγραφέας και σεναριογράφος Κώστας Σιμενός