Ο παράφρων «Clicktator» Ντόναλντ Τράμπ και η εθισμένη στα social κυβέρνησή του…

«Ζούμε σε αλγοριθμικές κοινωνίες που κυβερνώνται από ρεαλιστικές απεικονίσεις ανθρώπινων εγκεφάλων»

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Δείξε μου τον «Τύπο» σου, να σου πω ποιος είσαι»! Αυτό είναι το πιο trendy κριτήριο για το status της κυβερνητικής εξουσίας κάθε χώρας του 21^ου αιώνα που… σέβεται τον εαυτό της, έγραφα τον Γενάρη του 2017, λίγες μέρες μετά την πρώτη νίκη του Ντόναλντ Τράμπ στις αμερικανικές εκλογές. Το έγραφα σχολιάζοντας την διαρκώς αυξανόμενη, τις μέρες εκείνες, χειραγώγηση των ελληνικών ΜΜΕ από τη ΝΔ του Μητσοτάκη, σε συνδυασμό με τον καταλυτικό ρόλο που έπαιξαν τα χειραγωγημένα απ’ τον Τράμπ και το δαιμονικό επιτελείο του αμερικανικά ΜΜΕ, στην πρώτη εκλογική νίκη του σημερινού «δεύτερη φορά προέδρου των ΗΠΑ», που αποκαλείται και… «Πορτοκαλής Παράφρων». 

Φυσικά, όταν έγραφα «Δείξε μου τον Τύπο σου», εννοούσα "δείξε μου τα Μέσα σου", το σύνολο, δηλαδή των ΜΜΕ (έντυπα, τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά, διαδικτυακά) που ελέγχεις ή διαθέτεις: ο Ντόναλντ Τραμπ διέθετε 3.643 ιστοσελίδες τότε, πολλές εκ των οποίων δεν ήσαν παρά domain names, (διευθύνσεις ή επωνυμίες τις οποίες δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος άλλος) τις οποίες είχε αγοράσει πριν, αλλά και κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του, «για να μην τον βρίζουν». Και να τις… βρίζει εκείνος.

Ωστόσο, «η πρώτη θητεία του Τράμπ ήταν περισσότερο μια τηλεοπτική προεδρία», όπως λέει ο καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, Ντον Μοϊνίχαν (Don Moynihan),σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξή του στον Ηλία Μαγκλίνη της «Καθημερινής»: «Μπορούσες να μπεις στη λογική της (σ. σ:  στη λογική της «τηλεοπτικής προεδρίας Τράμπ»), διότι ήξερες ότι ο Τραμπ προήλθε από τη βιομηχανία του θεάματος και είχε σε υψηλή εκτίμηση την κουλτούρα της εικόνας. Έλεγε ότι μέλη της ομάδας του «βγήκαν μέσα από κάστινγκ», προσθέτει. Και εξηγεί: «Αυτό το βλέπουμε ακόμη. Για παράδειγμα, καμιά εικοσαριά ή και περισσότερα μέλη του Fox News δουλεύουν για τον Τραμπ. Ωστόσο, δεν μπορείς να καταλάβεις τη δεύτερη προεδρία του Τραμπ αν δεν αντιληφθείς ότι διαμορφώνεται από απόψεις της Δεξιάς του Διαδικτύου…  

«Ο Τραμπ είναι αναμφίβολα ο Αμερικανός πρόεδρος που έχει χειριστεί τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο»,    γράφει ο Ντον Μοϊνίχαν στην ιστοσελίδα πολιτικών ερευνών «donmoynihan.substack.com», υπό τον τίτλο «Ζούμε υπό την επιρροή ενός δικτάτορα των click (Clicktator)», εξηγώντας μας ότι αυτό που βλέπουμε σήμερα από την κυβέρνηση Τραμπ δεν είναι απλώς μια δεξιοτεχνική χειραγώγηση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά κάτι πιο ανησυχητικό: «Σήμερα, ζούμε σε μια αλγοριθμική κοινωνία που κυβερνάται από ρεαλιστικές απεικονίσεις ανθρώπινων εγκεφάλων», μας λέει… «Μια Clicktatorship», που πάει να πει «Μια δικτατορία των κλικ»!..

Με τον όρο «δικτατορία των κλικ», ο καθηγητής Ντον Μοϊνίχαν περιγράφει μια μορφή διακυβέρνησης (όπως αυτή του Ντόναλντ Τράμπ, πρωταρχικά – και, δευτερευόντως, όπως αυτή του Μητσοτάκη, λέω εγώ), που συνδυάζει μια κοσμοθεωρία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης με αυταρχικές τάσεις. Αυτό υπονοεί ότι οι άνθρωποι που εργάζονται σε αυτή τη μορφή διακυβέρνησης δεν χρησιμοποιούν απλώς τις διαδικτυακές πλατφόρμες ως τρόπο επικοινωνίας, αλλά ότι οι πεποιθήσεις, η κρίση και η λήψη αποφάσεών τους αντανακλούν, επηρεάζονται και ανταποκρίνονται άμεσα στον διαδικτυακό κόσμο σε απόλυτο βαθμό: Η κατά Μοϊνίχαν «Clickatorship / Δικτατορία των κλικ», θεωρεί τα πάντα ως διαδικτυακό περιεχόμενο, συμπεριλαμβανομένων των βασικών πολιτικών αποφάσεων και των πρακτικών εφαρμογής τους».

«Ο φόνος στη Μινεσότα (σ. σ: της 37χρονης Ρενέ Νικόλ Γκουντ που πυροβόλησε και σκότωσε η ICE στη Μινεάπολη) είναι ένα καλό παράδειγμα του πώς η «Clickatorship» έχει διαχυθεί στους κόλπους της κυβέρνησης Τράμπ», λέει στη συνέντευξή του στον Ηλία Μαγκλίνη της «Καθημερινής» ο Ντον Μοϊνίχαν, αποκαλύπτοντας ότι «το υπουργείο Εσωτερικής Ασφαλείας προσλαμβάνει κόσμο για τις τάξεις της ICE χρησιμοποιώντας ινφλουένσερ του Διαδικτύου και προπαγανδιστικές εικόνες, μέσα από τις οποίες η πάταξη της μετανάστευσης παρουσιάζεται σαν ένα μιλιταριστικό βιντεοπαιχνίδι: «Οι άνθρωποι που ανταποκρίνονται, βομβαρδίζονται από εικόνες που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα και που είναι επικίνδυνες όταν τίθενται σε εφαρμογή στους δρόμους της Αμερικής», καταλήγει.

Στην ίδια συνέντευξη, ο Μοϊνίχαν καταθέτει την σοκαριστική πληροφορία ότι «στις επιδρομές της ICE συμμετέχουν στρατολογημένοι φωτογράφοι, οι εικόνες των οποίων μοντάρονται στη συνέχεια και γίνονται περιεχόμενο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης», προσθέτοντας ότι «ο πράκτορας της ICE που σκότωσε την Αμερικανίδα πολίτη στη Μινεάπολη κατέγραφε το γεγονός με το προσωπικό του κινητό την ώρα που την πυροβολούσε» και ότι «στη συνέχεια, η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποίησε τις εικόνες του για να τον απαλλάξει από κάθε κατηγορία!..

Απ’ όλα αυτά καταλαβαίνουμε, υποθέτω, ότι η κυβέρνηση Τράμπ δεν χρησιμοποιεί απλώς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να διαμορφώσει ένα αφήγημα. Ότι ο ίδιος, μα και πολλά απ’ τα βασικά μέλη της, είναι βαθιά εθισμένα σε αυτά: «Θα ανησυχούσαμε αν ένας ανώτερος κυβερνητικός αξιωματούχος ήταν αλκοολικός ή ναρκομανής, γνωρίζοντας ότι αυτό θα μπορούσε να επηρεάσει την κρίση του και τη λήψη αποφάσεων. Αλλά θα πρέπει να ανησυχούμε εξίσου για τις ψυχαναγκαστικές συμπεριφορές των Pete Hegseth και Elon Musk στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης - όσο θα ανησυχούσαμε αντίστοιχα αν ήταν εθισμένοι στο αλκοόλ ή στην κεταμίνη», σχολιάζει σχετικά ο καθηγητής Μοϊνίχαν. Μαζί του κι εμείς…

Καρυστιανού & Τσίπρας, ως «δίδυμη απειλή» της συστημικής… ισορροπίας

 

Η πλειονότητα του εκλογικού σώματος δηλώνει πως δεν εμπιστεύεται τους επαγγελματίες πολιτικούς του υπαρκτού πολιτικού συστήματος

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής  

«Βλέπω Τσίπρα και Καρυστιανού στο 10-12%. Η Νέα Δημοκρατία αποτελεί μονόδρομο στην παρούσα πολιτική κατάσταση και εξακολουθώ να μην αποκλείω την αυτοδυναμία», απήγγειλε το κατευναστικό για το κλονιζόμενο Μητσοτακέικο καθεστώς ποίημά του – απ’ τον τηλεοπτικό «αέρα» του ΣΚΑΙ – ο γηραιός… εθνικός μας εκλογομάγειρας, Ανδρέας Δρυμιώτης: «Ελπίζω ο λαός να μην κάνει ξανά το λάθος να εμπιστευτεί ερασιτέχνες», ολοκλήρωσε την απαγγελία του, εξορκίζοντας μ’ αυτόν τον στίχο αγοραίας πολιτικής τοξικότητας τη δίδυμη «απειλή» της… αυτοδυναμίας Μητσοτάκη.

Το… ποίημα αυτό έγινε viral, όπως ήταν φυσικό, και η υβριστική καταιγίδα που ξέσπασε στα social media ενάντια στον συστημικό δημοσκόπο συγχρονίστηκε σε ένταση και τοξικότητα με τις διαδικτυακές μικροπολιτικές καταιγίδες που, εδώ και κάτι μήνες, μαίνονται γύρω απ’ τα πρόσωπα που συνιστούν την… ξορκισμένη απ’ τον 86χρονο Δρυμιώτη, «δίδυμη απειλή», καθαρίζοντας την εικόνα: στην παρούσα πολιτική κατάσταση, Τσίπρας και Καρυστιανού –Καρυστιανού και Τσίπρας (με τη σειρά που επιθυμείτε βάλτε τους, για να μην έχουμε…παρεξηγήσεις) δεν απειλούν απλώς την αυτοδυναμία Μητσοτάκη, αλλά λειτουργούν ήδη ως καταλύτες για την ανατροπή των ισορροπιών του πολιτικού μας συστήματος…         

«Έρευνα της εταιρείας GPO, που δόθηκε πριν από δύο εικοσιτετράωρα στη δημοσιότητα, φέρνει τη Νέα Δημοκρατία να διατηρεί διαφορά ασφαλείας από το ΠΑΣΟΚ με 28,9% έναντι 13,7% στην εκτίμηση ψήφου. Όμως η εικόνα φαίνεται να μεταβάλλεται αν μπουν στην εξίσωση τα υπό ίδρυση κόμματα της Μαρίας Καρυστιανού και του Αλέξη Τσίπρα», αναφέρει σχετικά, η ανάλυση του Μιχάλη Χατζηκωνσταντίνου στο CNN Greece, τεκμηριώνοντας, κατά κάποιον τρόπο, τη «δίδυμη απειλή». Και εξηγεί: Πιο συγκεκριμένα, η δυνητική ψήφος προς έναν φορέα υπό την κυρία Καρυστιανού φτάνει το 22,8% και υπό τον Αλέξη Τσίπρα στο 17,5%. Ακολούθως, ο αναλυτής υπογραμμίζει ότι, έναντι της προηγούμενης μέτρησης (Δεκέμβριος 2025), ο υπό ίδρυση φορέας της κυρίας Καρυστιανού καταγράφει άνοδο 2% ενώ ο υπό ίδρυση πολιτικοί φορέας του κ. Τσίπρα  εμφανίζει πτώση 1,9%.

Σημειώνουμε ότι η συγκεκριμένη ανάλυση του συγκεκριμένου αναλυτή αναφέρεται στην δημοσκόπηση (της εταιρίας GPO) στην οποία αναφερόταν και ο κ. Δρυμιώτης, όταν δήλωνε στον «αέρα» του ΣΚΑΙ «βλέπω Τσίπρα και Καρυστιανού στο 10-12%» (σ. σ.: εκεί που η δημοσκόπηση… έβλεπε την Καρυστιανού να φτάνει το 22,8% και τον Τσίπρα στο 17,5%), και ταυτόχρονα δήλωνε ότι «η Νέα Δημοκρατία αποτελεί μονόδρομο στην παρούσα πολιτική κατάσταση και εξακολουθώ να μην αποκλείω την αυτοδυναμία», τη στιγμή που η δημοσκόπηση…έβλεπε τη ΝΔ (πρόθεση ψήφου) στο 23%, αποκλείοντας – δημοσκοπικά, πάντα – αυτοδυναμία της ΝΔ. 

Συνοψίζοντας, πέρα από την… αποκάλυψη του χρώματος των γυαλιών με τα οποία «βλέπει» τις εξελίξεις της παρούσας πολιτικής (δημοσκοπικής, λέω εγώ) πραγματικότητας ο γηραιός… εθνικός μας εκλογομάγειρας («σιγά την αποκάλυψη», θα μου πείτε) βλέπουμε πως  οι ισορροπίες του πολιτικού συστήματος απειλούνται να ανατραπούν από τα κυοφορούμενα κόμματα Καρυστιανού και Τσίπρα, καθώς οι δυό υπό ίδρυση πολιτικοί φορείς  φαίνεται να απειλούν όχι μόνο τη Νέα Δημοκρατία, αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Βλέπουμε επίσης ότι οι διαδικτυακές μικροπολιτικές καταιγίδες που, εδώ και κάτι μήνες, μαίνονται με περισσή τοξικότητα γύρω απ’ τα πρόσωπα που συνιστούν την… ξορκισμένη απ’ τον 86χρονο Δρυμιώτη «δίδυμη απειλή» (στα στοιχεία των δημοσκοπήσεων το βλέπουμε) δεν είναι παρά η άπελπις υπαρξιακή μάχη  των κομμάτων όλου του πολιτικού φάσματος με το «κόμμα Καρυστιανού» κατ’ αρχήν, και δευτερευόντως με το «κόμμα Τσίπρα», απ’ τα οποία αισθάνονται ότι κινδυνεύουν.

Τέλος, βλέπουμε (σ. σ: στα στοιχεία των δημοσκοπήσεων το βλέπουμε κι αυτό) ότι το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος (το 43,7%)  εναποθέτει τις ελπίδες του για βελτίωση της κατάστασης στη χώρα μόνο σε ένα νέο κόμμα και ακολουθούν με τεράστια απόσταση η κυβέρνηση (24,5%) και τα υπάρχοντα κόμματα (16%). Που πάει να πει ότι το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων δεν εμπιστεύεται τους επαγγελματίες πολιτικούς των υπαρκτών κομμάτων κυβέρνησης και αντιπολίτευσης…

Σε αντίθεση με την έμπλεη τοξικότητας δημόσια ευχή – εξορκισμό της… δίδυμης «απειλής» της αυτοδυναμίας Μητσοτάκη («Ελπίζω ο λαός να μην κάνει ξανά το λάθος να εμπιστευτεί ερασιτέχνες»), εκ μέρους του συστημικού εκλογομάγειρα Δρυμιώτη.

 

Επιστροφή στο δόγμα Μονρόε: Συγκάτοικοι στην τρέλα του Τράμπ οι Ευρωπαίοι ηγέτες

Την απαρχή μιας αυτοκρατορίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής απεργάζεται ο διαταραγμένος Αμερικανός πρόεδρος

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Δέστε τον»!.. / «Ο άνθρωπος είναι του… τρελού»!.. / «Μαζέψτε τον, γιατί, στην τελική, ο τύπος θα πατήσει το κουμπί!..», ήταν η αρχική μαζική αντίδραση της παγκόσμιας λαϊκής διαδικτυακής κοινότητας στο εξωφρενικό πειρατικό ρεσάλτο του Τράμπ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της χώρας Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του Σίλια Φλόρες.

Η παγκόσμια πολιτική και διπλωματική κοινότητα μούγκα!.. Κάτι χλωμοί… πολίτικαλ κορέκτ ψίθυροι περί Διεθνούς Δικαίου εκ δεξιών και εξ ευωνύμων της ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας μόνο, κι ανάμεσά τους η ντροπιαστική φωνή του… «δικού μας» (του εθνικού μας κολαούζου του Τράμπ Κυριάκου Μητσοτάκη) να τους αμφισβητεί: «Ο Νικολάς Μαδούρο ήταν επικεφαλής μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας που προκάλεσε αδιανόητο πόνο στον λαό της Βενεζουέλας. (…) Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών»!..

Κατά τα λοιπά, σιωπή ασυρμάτου: «Η αποτυχία της Ευρώπης να καταδικάσει την παράνομη επιθετικότητα του Τραμπ στη Βενεζουέλα δεν είναι απλώς λανθασμένη – είναι ηλίθια», ξεσπούσε απερίφραστα από τις σελίδες του Guardian η αναλύτρια διεθνών υποθέσεων, Nathalie Tocci, την επομένη της γκανγκστερικής ενέργειας του Αμερικανού προέδρου στο Καράκας.

Πράγματι, μετά τη συνένοχη σιωπή τους για τα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα και τη σιωπηρή αποδοχή της επίθεσης ΗΠΑ/Ισραήλ στο Ιράν, οι ευρωπαϊκές χώρες (με λίγες αξιοσημείωτες εξαιρέσεις – όπως αυτές της η Ισπανίας, της Ολλανδίας και της Νορβηγίας) συμπεριφέρονται ως αποικίες, ανίκανες και απρόθυμες να αντισταθούν στις αλλεπάλληλες εγκληματικές παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου απ’ τον Τράμπ. Και βέβαια, όσο περισσότερο οι ευρωπαϊκές χώρες θα συμπεριφέρονται ως αποικίες, τόσο περισσότερο η παρανοϊκή κατακτητική επιθετικότητα του Αμερικανού προέδρου θα απελευθερώνεται και θα εντείνεται…

Δεν είναι τυχαίο ότι, στο μεσοδιάστημα (τις 15 μέρες που μεσολάβησαν από την επέμβαση στη Βενεζουέλα ως σήμερα), ο Ντόναλντ Τράμπ εξέταζε δυό – τρείς στρατιωτικές επιλογές που του προτείνονταν από τον αποκαλούμενο και «ταχυδακτυλουργό», ύπατο σύμβουλό του σε θέματα εκτελεστικής εξουσίας (!) Στίβεν Μίλερ, προκειμένου να… την πέσει στο Ιράν! Ταυτόχρονα απειλούσε την Κούβα ότι, «αν δεν κάνει μια συμφωνία μαζί του» (σ. σ: για το εισαγόμενο στη  χώρα βενεζουελάνικο πετρέλαιο), θα την… καταλάβει και θα διορίσει πρόεδρό της τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, ενώ δήλωνε ευθαρσώς ότι «οι ΗΠΑ θα αποκτήσουν τη Γροιλανδία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο»!..

Σκέφτομαι πως, με τούτα και με εκείνα, αν ο Τράμπ συνεχίσει να παίζει ανενόχλητος το παρανοϊκό βιολί του, το… σωτήριον έτος 2026,  μπορεί μείνει στην ιστορία ως έτος οριστικής επιστροφής στην αποικιοκρατία made in USA: «Καμιά έκπληξη», μου απαντά ο αρθρογράφος Simon Jenkins, συγγραφέας του βιβλίου «A Short History of America: From Tea Party to Trump», από τις σελίδες του Guardian: «Η έκπληξη είναι ότι η επιχείρηση (σ. σ.: η γκανγκστερική επίθεση Τράμπ στη Βενεζουέλα) προκάλεσε τόση έκπληξη. Καθ’ όλη τη διάρκεια της Αμερικανικής ιστορίας, ο ένας πρόεδρος μετά τον άλλον θεωρούσαν εξαιρετικά ελκυστικό να ισχυρίζονται ότι το «πρόδηλο πεπρωμένο» των ΗΠΑ ήταν να διακηρύσσουν και να προωθούν την ελευθερία απανταχού της γης…»

O «ταχυδακτυλουργός» της πολιτικής Τράμπ, Στίβεν Μίλερ – σημειώνει ο Simon Jenkins – θεωρεί ως φυσικό επακόλουθο «το ενδεχόμενο, ο Πρόεδρος να συνεχίσει στο δρόμο του δόγματος Μονρόε» που χάραξαν οι προηγηθέντες ομόλογοί του. Και θυμίζει με νόημα, ότι «το αρχικό δόγμα ανακήρυσσε τις ΗΠΑ υπεύθυνες για την προστασία ολόκληρης της Αμερικής από τον ευρωπαϊκό αποικισμό». Και ότι «ένα προγενέστερο δόγμα, το δόγμα Ρούσβελτ, υποσχόταν ότι η Ουάσινγκτον δεσμευόταν, έστω και απρόθυμα, σε κραυγαλέες περιπτώσεις αδικημάτων ή ανικανότητας, στην άσκηση διεθνούς αστυνομικής εξουσίας».

Εξ αυτών συνάγεται ότι η εκδοχή του Τραμπ για να δικαιολογήσει την αφόρητη πίεση προς τη Γροιλανδία, πιθανότατα την Κούβα, ακόμη και τον Καναδά, φαίνεται πως θα είναι η επίκληση της εθνικής ασφάλειας. Απλά, θυμίζουμε ότι η σύζυγος του Μίλερ φέρεται ότι ανάρτησε έναν χάρτη της Γροιλανδίας με την αστερόεσσα. Και ότι αν αυτό συνέβαινε αύριο – μεθαύριο, θα αποτελούσε την απαρχή μιας αυτοκρατορίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και, επιπλέον, μια περαιτέρω διολίσθηση προς την τρέλα.

 

Φραπές και Δημοκρατία: Δυό legends της εκτελεστικής εξουσίας ζητούν «οξυγόνο»!..

Όταν ο Κώστας Καραμανλής και ο Ευ. Βενιζέλος αφυπνίζονται (κατόπιν εορτής) και βλέπουν "ακραία κρίση της Ελληνικής Δημοκρατίας"  

     

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

 

Καλώς τα παιδιά, καλώς τα παλληκάρια του δημοκρατικού  αναστοχασμού… Για τους legends της εκτελεστικής εξουσίας της χώρας ομιλώ, αν δεν καταλάβατε, τον Κώστα Καραμανλή και τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Που ξαφνικά, εν μέσω της Εξεταστικής Επιτροπής με… Φραπέ και της ακραίας καταστολής των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων της αγροτικής κοινότητας εκ μέρους της κυβέρνησης του στενού πολιτικού συγγενούς τους, Κυριάκου Μητσοτάκη, αφυπνίστηκαν, κοίταξαν γύρω τους, και άρχισαν να περιγράφουν την ακραία κρίση δημοκρατίας που είδαν (επιτέλους!...) ότι πλήττει τη χώρα μας και, τρόπος του λέγειν, να ζητούν… «οξυγόνο»!..

Ή κάτι τέτοιο: ακούγοντας τις ομιλίες τους στην εκδήλωση της εφημερίδας «Δημοκρατία» για τα 15^α γενέθλιά της, αισθάνθηκα ότι στο τέλος θα…  φώναζαν «Δεν έχουμε οξυγόνο!», όπως η Μαρία Καρυστιανού και οι εκατοντάδες χιλιάδες ακόλουθοί της, που διαδηλώνουν ζητώντας Δικαιοσύνη, Δημοκρατία και κράτος Δικαίου. Ή ότι θα έκλειναν τις ομιλίες τους με το σύνθημα του τρίτου αφυπνισθέντος (κατόπιν διετούς ύπνωσης, αυτός) legend της εκτελεστικής εξουσίας, το περίφημο «Μας χρειάζεται ένα σοκ δημοκρατίας, εντιμότητας και δικαιοσύνης!» του Αλέξη Τσίπρα.

 

Όπως και να το κάνουμε, μοιάζει παράδοξο, ψεύτικο, υποκριτικό, να ακούς τον τέως πρωθυπουργό – έσχατο συναυτουργό της χρεοκοπίας της χώρας και νυν καλοπερασάκια «Βούδα της Ραφήνας» – Κώστα Καραμανλή να περιγράφει ως «νάρκες στα θεμέλια του δημοκρατικού πολιτεύματος» τη συσσώρευση πλούτου στους λίγους, την αποδυνάμωση της μεσαίας τάξης και τα «γκέτο των πλουσίων» που εμφανίζονται ως «εικόνες ενός κοντινού, δυστοπικού μέλλοντος». Να επισημαίνει ότι στο κυβερνητικό μας παρόν, «το Κοινοβούλιο υποβαθμίζεται, η Δικαιοσύνη επηρεάζεται, τα ΜΜΕ χειραγωγούνται» και να υπογραμμίζει ότι «οι κυβερνήσεις δεν ακούν την κοινωνία» και,  «όταν αυτό παγιώνεται, οδηγούμαστε σε κρίση απονομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος», καθώς «η δημοκρατία δοκιμάζεται και η ποιότητά της φθίνει»…

 

Και είναι απειθώς μετανοητικό και αυτοσαρκαστικά… αυτοκριτικό, να ακούς τον αρχιτέκτονα του «νόμου περί ευθύνης (περί ποινικής ανευθυνότητας, επί της νομικής ουσίας) υπουργών Ευάγγελο Βενιζέλο, να στηλιτεύει την κυρίαρχη (στη χώρα μας) διαφθορά και την κραυγαλέα έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους δημοκρατικούς θεσμούς, «συμπεριλαμβανομένης της Δικαιοσύνης», υπογραμμίζοντας ότι «όλες οι εμβληματικές δικαστικές υποθέσεις εξελίσσονται με τρόπο που καλλιεργεί την κοινωνική πεποίθηση ότι κυριαρχούν η αδιαφάνεια και η συγκάλυψη»…

 

Να ακούς, επίσης, τον συναυτουργό της εγκαθίδρυσης της μνημονιακής δημοκρατίας Σαμαρά στη χώρα μας (τον αξιωματούχο του ΠΑΣΟΚ που, τότε, συνέβαλλε όσο κανένας όμοιός του στην  μετατόπιση της έδρας της δημοκρατικής νομιμότητας από το Σύνταγμα και το Κοινοβούλιο στην Επιχείρηση, στις Τράπεζες, στις Αγορές) να φθέγγεται  ότι σήμερα «η φιλελεύθερη δημοκρατία είναι ένα μειοψηφικό φαινόμενο στον δυτικό κόσμο». Ότι «μόλις 900 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν υπό συνθήκες δημοκρατίας – περίπου το 1/10 του παγκόσμιου πληθυσμού – ενώ τα υπόλοιπα 9/10 ζουν σε αυταρχικά ή ολοκληρωτικά καθεστώτα»!..

Παρ’ όλα αυτά, σωστά τα είπαν, ντρέτα ο πρώτος, περί δια γραμμάτων ο δεύτερος, αλλά αργά, πάρα πολύ αργά: είκοσι με τριάντα χρόνια αργότερα από τότε που άρχισαν και οι ίδιοι, μεταξύ των άλλων, να συμβάλλουν – ως ενεργοί ύπατοι αξιωματούχοι της εκτελεστικής εξουσίας της χώρας – στην παραβίαση και το σταδιακό ξέφτισμα των βασικών δημοκρατικών θεσμών (Σύνταγμα, Νομοθετική Εξουσία, Λαϊκή Κυριαρχία, Δικαιοσύνη και Κράτος Δικαίου, Διάκριση των Εξουσιών, Ελευθερία του Τύπου, κλπ.) και, εν τέλει, στην χθεσινή και τη βαθιά σημερινή κρίση δημοκρατίας που συνιστά κρίση απονομιμοποίησης του πολιτικού μας συστήματος. Διότι ναι, «η Δημοκρατία είναι πρωτίστως ένα σύστημα διακυβέρνησης», και ναι, «κρίση της δημοκρατίας υπάρχει όταν η χώρα έχει καταστεί μη διακυβερνήσιμη»…

 

Ωστόσο, οι δυό… legends της εκτελεστικής  εξουσίας (οι κ.κ. Κώστας Καραμανλής και Ευάγγελος Βενιζέλος) δεν είπαν τίποτα!..  Υπό την έννοια ότι, μετά από… εκατό χρόνια απόμαχης πολιτικής μοναξιάς,  ξαφνικά αφυπνίστηκαν και εν μέσω της ακραίας καταστολής των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων της αγροτικής κοινότητας εκ μέρους της κυβέρνησης του στενού πολιτικού συγγενούς τους, Κυριάκου Μητσοτάκη, άρχισαν να ρητορεύουν, παπαγαλίζοντας κάτι δικά μας:  πράγματα που λέγαμε και γράφαμε και ξαναγράφαμε για την χρονίζουσα κρίση Δημοκρατίας που έπληττε τη χώρα μας πολλά χρόνια πριν. Από τότε που κι εκείνοι, ως ενεργοί ύπατοι αξιωματούχοι της εκτελεστικής εξουσίας, συνέβαλλαν τα μάλα σ’ αυτήν!..

 

Συμβάλλοντας, βέβαια, με τη σιωπή τους και στο ακραίο έλλειμμα Δημοκρατίας που βιώνουμε σήμερα. Έλλειμμα που προσδιορίζεται όχι μόνο απ’ τον κυβερνητικό αυταρχισμό (δείγματα του οποίου παρακολουθούμε στις κυβερνητικές επιχειρήσεις καταστολής κατά των αγροτικών κινητοποιήσεων), αλλά από την τερατώδη έκταση της κυβερνητικής διαφθοράς, την γενικότερη άσκηση εξουσίας διά του απολυταρχικού δόγματος «Νόμος και Τάξη» με την βίαιη καταστολή κάθε λαϊκής αντίδρασης στο πολιτικά διεφθαρμένο – αντιδημοκρατικό – κλεπτοκρατικό καθεστώς Μητσοτάκη, την παραβίαση και υπονόμευση των κοινοβουλευτικών θεσμών, το ξεπούλημα της χώρας στην εκλογική πελατεία του, στους ολιγάρχες φίλους του… 

Η κλεπτοκρατία Μητσοτάκη και οι… «φύσεις του κακού» γύρω της κι εντός της

Ένα κείμενο με αφορμή τις επιχειρήσεις καταστολής της αγροτικής εξέγερσης και την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής    

 

Η εβδομάδα που πέρασε ήταν η εβδομάδα που το κράτος του «Φραπέ», του «Χασάπη» και της «Πόπης με τη Φεράρι» έδινε ρέστα ακραίας αστυνομικής βίας και τρομοκρατίας, ξυλοκοπώντας άγρια, λούζοντας με χημικά και εκφοβίζοντας με ρίψεις χειροβομβίδων κρότου λάμψης, τους εξεγερμένους ενάντια στο κλεπτοκρατικό κράτος Μητσοτάκη απλήρωτους βιοπαλαιστές αγροτοκτηνοτρόφους (σ. σ: για τους κανονικούς αγροτοκτηνοτρόφους μιλάμε, και όχι για τους τους πλαστούς – τους επιδοτούμενους απ’ τα ευρωκλεψιμέϊκα κονδύλια του Μητσοτακέικου Οπεκεπέδες) που είχαν κατακλύσει τις εθνικές οδούς όλης της χώρας με τα τρακτέρ τους. Συλλαμβάνοντας στο τέλος, πολλούς εξ’ αυτών, ως κοινούς εγκληματίες!..

«Τι χώρα είναι αυτή που πρέπει να φοβάσαι την αστυνομία;», έκλεινε (με μια φράση έμπλεη πολιτικής αθωότητας) το αγανακτισμένο post ενός Λαρισαίου φοιτητή – αυτόπτη μάρτυρα του προπηλακισμού ενός αγρότη από αξιωματούχο αστυνομικό: «στο τέλος τον τράβηξε απ’ το τρακτέρ, τον έριξε κάτω στις λάσπες, και τον πατούσε στον σβέρκο», περιέγραφε τρομοκρατημένος στην προηγούμενη παράγραφο. Και ύστερα, «ελπίζω να μην έχουμε τα ίδια το Σαββατοκύριακο, στην επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου…»

Προφανώς, ο εν λόγω Λαρισαίος φοιτητής, νεαρός ακόμα, δεν είχε δει κατάματα τη σκοτεινή πλευρά του… αστυνομικού φεγγαριού. Ίσαμε  που είδε τους μπάτσους να την πέφτουν στους εξεγερμένους αγρότες της Λάρισας και πήρε μια μικρή ιδέα: Στη φωτεινή της πλευρά, η Αστυνομία μπορεί να φαντάζει ανθρώπινη, φιλική, αφού είναι – υποτίθεται ότι είναι – ένας μηχανισμός κατά του κακού. Το πρόβλημα είναι ότι η φύση του κακού επαφίεται στην πολιτική φιλοσοφία της εκάστοτε κρατικής – κυβερνητικής εξουσίας˙ στη διάθεση της οποίας, ωστόσο, βρίσκεται και ο «μηχανισμός κατά του κακού», η Αστυνομία! Έτσι, μοιραία, ο «μηχανισμός κατά του κακού» (η Αστυνομία) τίθεται στην υπηρεσία ενός κακού! Του κράτους…

Είκοσι χρόνια πριν, το κράτος της νεοκαραμανλικής δεξιάς εντόπισε τη φύση του κακού στα Εξάρχεια. Και διέταξε τον «μηχανισμό κατά του κακού» να περιπολεί μέρα – νύχτα στην περιοχή, προκειμένου να το αποκαλύψει και να το αποτρέψει. Μια νύχτα ενός Δεκέμβρη, σαν σήμερα (στις 6/12/2008), ο «μηχανισμός» είδε το «κακό» στο πρόσωπο ενός δεκαπεντάχρονου Άγγελου (του Αλέξη Γρηγορόπουλου) και επιχείρησε να το αποτρέψει πυροβολώντας τον στο ψαχνό!.. 

Φυσικός αυτουργός, βέβαια, ήταν ένας στρατιώτης του «μηχανισμού κατά του κακού», ο αστυνομικός φρουρός Επαμεινώνδας Κορκονέας. Οι αστυνομικοί, ακόμα και όταν γνωρίζουν καλά τις αρμοδιότητές τους, δεν διστάζουν να τις ξεπερνούν από υπερβάλλοντα ζήλο, προκειμένου να πετύχουν, με κάθε μέσο, τον υποδεδειγμένο σκοπό: ενθαρρυμένοι, βέβαια, από μια διοίκηση που τους καλύπτει, από μια Δικαιοσύνη που δεν θέλει ποτέ να τους στενοχωρεί και, κυρίως, από την εκάστοτε κυβερνητική – κρατική εξουσία που τους «καθοδηγεί», υποδεικνύοντάς τους το «κακό» που την… βολεύει. 

Σήμερα, ακριβώς 17 χρόνια μετά τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, το ακροκεντροδεξιό – κλεπτοκρατικό κράτος Μητσοτάκη, εξακολουθεί να υποδεικνύει τα Εξάρχεια ως τόπο του «κακού»∙ κατά τη διάρκεια, δε, της επταετούς εγκατάστασής του στη χώρα μας, έχει διευρύνει… άπλετα τις ανακαλύψεις «φύσεων και τόπων του κακού» σε ό,τι πετάει κι ό,τι κολυμπάει και απειλεί (θεωρεί ότι απειλεί, ακριβέστερα) την καθεστηκυία τάξη του!.. Ακολούθως, βέβαια, υποδεικνύει τις ανακαλύψεις του στον «μηχανισμό κατά του κακού» (σ. σ: προτελευταία ανακάλυψη ο «Άγνωστος Στρατιώτης» στο Σύνταγμα, τελευταία τα μπλόκα των αγροτοκτηνοτρόφων στις Εθνικές οδούς) και, Κράτος – Αστυνομία – Θάνατος…  

 «Μη μπερδεύεσαι, κράτος είναι ο στρατός και τα σώματα Ασφαλείας», με κανοναρχούσε (το 1968, στις φυλακές της Αίγινας) ο γλυκύτατος συγκρατούμενός μου Περικλής Ροδάκης. Και ήταν αυτός ο πιο αφαιρετικός, αλλά και ο πιο ουσιώδης ορισμός του κράτους που έχω ακούσει στη ζωή μου… «Το Κράτος είναι η εκτελεστική επιτροπή της άρχουσας τάξης» όριζε, ωστόσο, ο Κάρολος Μάρξ: μια δύναμη που «τοποθετήθηκε πάνω απ’ την κοινωνία για να μετριάζει τη σύγκρουση (σ. σ: την πάλη των τάξεων) να την κρατάει μέσα στα όρια της ‘τάξης’», συμπλήρωνε ο Φρ. Ένγκελς, υποσχόμενος την κατάργησή του με τη κατάργηση των τάξεων. Ο Στάλιν, βέβαια, το είχε… εμπεδώσει πιο εμπειρικά: «το Κράτος είναι ένα όργανο στα χέρια της άρχουσας τάξης, που σκοπός του είναι να καταπολεμήσει την αντίσταση αυτών που είναι αντίθετοι σε αυτήν την τάξη». 

 Όμως, το ποια είναι (κάθε φορά) η άρχουσα τάξη, ποια η κυβέρνηση που «δουλεύει» για λογαριασμό της και ποια η «φύση του κακού» που καλείται να αποτρέψει, να καταστείλει, να καταστρέψει, χρησιμοποιώντας το «όργανο της άρχουσας τάξης», τον «μηχανισμό κατά του κακού», που λέγαμε, είναι ένα μερικώς – αν όχι ολοσχερώς –  εξαρτώμενο από τον βαθμό συλλογικής συνειδητότητας των λαών, ερώτημα.    

Το ερώτημα αυτό, αποσπασμένο από την ιστορία, οφείλει να απασχολεί (ως ζήτημα θεμελιακό) κάθε προοδευτικό «κυβερνητικό» οργανισμό, δίπλα και παράλληλα με το δραματικό ερώτημα - απάντηση του Νόαμ Τσόμσκι*»: "Ξέρετε εσείς να υπάρχει κάποιο κράτος που να είναι κράτος δικαίου; Τα κράτη δεν είναι οργανισμοί ήθους και ηθικής, είναι οργανισμοί ισχύος". 

Προσωπικά δεν τρέφω αυταπάτες – εδώ και χρόνια υιοθετώ την άποψη αυτή του Ιονέσκο: «το Κράτος (σ. σ: λαϊκό ή αστικό, καπιταλιστικό, σοσιαλιστικό ή κομμουνιστικό) είναι παντού, και αλλού ακόμη περισσότερο, μια τεράστια μηχανή που συντρίβει τα άτομα. Το Κράτος είναι ο θάνατος… Δεν είναι δυνατή μια δίκαιη τάξη χωρίς τη αλληλεγγύη και την αγάπη»… 

* Από μια παλαιότερη συνέντευξή του Ν. Τ. στο Βήμα. 

 

Για το βιβλίο του Τσίπρα δεν λέμε τίποτα: «Μονολεκτικό το όλον μήνυμα»: «ΕΓΩ»!..

Κατ’ εικόνα και καθ' ομοίωσιν του ιδίου απ’ τον ίδιο είναι η  «Ιθάκη» του πρώην πρωθυπουργού

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

 

Το καλύτερο όλων για το βιβλίο «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα, το διάβασα στον επίλογο του μικρού, αλλά εξόχως πυκνού κριτικού σημειώματος του σπουδαίου… βιβλιοφάγου και βιβλιογράφου φίλου μου, Παντελή Μπουκάλα, στην Καθημερινή: «Στην “Ιθάκη” το περιεχόμενο είναι ήδη στο εξώφυλλο: στη φωτογραφία του συγγραφέα. Μονολεκτικό το όλον μήνυμα: “Εγώ”. Ίσως αυτός θα ήταν πιο ταιριαστός τίτλος. Το “Αλεξιάς” το πρόλαβε η Αννα Κομνηνή»…

 

«Εγώ» λοιπόν – ο Αλέξης Τσίπρας κατ’ εικόνα και καθ' ομοίωσιν του ιδίου απ’ τον ίδιο – είναι η «καβαφικών παρά ομηρικών συμπαραδηλώσεων», όπως εύστοχα σημειώνει ο Παντελής, «Ιθάκη» του πρώην πρωθυπουργού... Έτσι, δεν είναι διόλου περίεργο ότι αυτό που προκύπτει ως ανάγνωσμα του εν λόγω βιβλίου δεν είναι ο Τσίπρας που φαντασιώνονταν, ακολουθούσαν, ψήφιζαν, στήριζαν οι αναρίθμητοι παραδοσιακοί αριστεροί οπαδοί του στην περίοδο της πενταετούς κυβερνητικής του θητείας, ούτε ο Τσίπρας που, από το 2023       μέχρι σήμερα, φαντασιώνονταν οι εναπομείναντες εξ αυτών, αλλά ένας άλλος: Ένας πολιτικός!..

 

Ένας επαγγελματίας πολιτικός, σαν αυτούς στους οποίους ο σπουδαίος   φιλόσοφος Αλμπέρ Καμύ απέδιδε την δυστυχία της ανθρωπότητας: «Η πολιτική και η μοίρα της ανθρωπότητας διαμορφώνονται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς μεγαλείο. Άνθρωποι που έχουν μεγαλείο μέσα τους δεν ασχολούνται με την πολιτική»…  Ένας πολιτικός που, όπως γράφει ο Παντελής Μπουκάλας, «αδράνησε πλήρως επί διετία ως βουλευτής, χωρίς καμιά διάθεση «να αφουγκραστεί τον λαό», και τώρα «επανακάμπτει χρησιμοποιώντας τα τόσο πρόωρα Απομνημονεύματά του σαν εμβρυουλκό του νέου κόμματός του και συγχρόνως σαν σιλωαμική κολυμβήθρα»…

 

«Αυτοκριτικός;», αναρωτιέται ακολούθως ο Παντελής. Και αποδεικνύοντας πόσο γνωρίζει το… αυτοβιογραφούμενο «Εγώ», απαντάει αμέσως: Αυτό (σ. σ: η αυτοκριτική)  δεν ήταν ποτέ το δυνατό του σημείο. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα δυσκολευτεί να κρίνει ποιος επιστράτευσε περισσότερες φορές, ναρκισσιστικότερα, τον απατηλό βιβλικό όφι: ο κ. Τσίπρας ή ο κ. Μητσοτάκης; Ο Οδυσσέας ιστορήθηκε φιλέταιρος, παρότι ολοκλήρωσε τον νόστο του χωρίς έναν σύντροφο πλάι του. Μιλάει με κανέναν από τους παλιούς εταίρους του ο κ. Τσίπρας, πλην του κ. Καμμένου;».

 

Όχι μόνο «δεν μιλάει με κανέναν από τους παλιούς εταίρους του» ο αυτοιστορούμενος στην «Ιθάκη» του Αλέξης Τσίπρας, αλλά τους απαξιώνει και τους στιγματίζει, όπως γράφει ο έμπειρος συνάδελφος Γιώργος Λακόπουλος  στο δικό του κριτικό κείμενο για το βιβλίο του πρώην πρωθυπουργού: Βαρουφάκης, Τσακαλώτος, Κατρούγκαλος, Λαφαζάνης, Κωνσταντοπούλου, Πολάκης, Κουβέλης, Αλαβάνος – που τον ανέδειξε – και ο Κασσελάκης, ρίχνονται προτιμησιακά στην πυρά. Με όσους δεν θέλει να ρισκάρει αναμέτρηση, όπως ο Νίκος Παππάς, είναι «επιεικής», σημειώνει.

 

Κι ύστερα, «Όσοι στιγματίζονται στο βιβλίο, εκκολάφθηκαν στο κλίμα που ο ίδιος (σ. σ: ο κ. Τσίπρας) διαμόρφωσε στην Κουμουνδούρου, μετά την επιτυχία του 2012, αλλά και στην πορεία προς τις εκλογές του 2015», προσθέτει, επισημαίνοντας ότι «σε κάθε περίπτωση οι αφοριζόμενοι υπήρξαν συνεργάτες του και οι «ατυχείς» επιλογές ήταν δικές του. Και ότι «αν σήμερα δηλώνει «μετανιωμένος» γι’ αυτές, ιστορικά δεν απαλλάσσεται. Ιδίως αν ληφθεί υπόψη ποιους προόριζε ξανά για υπουργούς αν κέρδιζε το 2023»…

 

Εντάξει, για την εμφαινόμενη ένδειξη παντελούς απουσίας δημοκρατικής ενσυναίσθησης του αυτοϊστορούμενου… «Οδυσσέα»       στη φράση του «Ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε στα χέρια του Στέφανου Κασσελάκη» (σ. σ: φράση με την οποία αναφέρεται στην εκλογή του κ. Κασσελάκη στην προεδρία του ΣΥΡΙΖΑ απ’ την συντριπτική πλειοψηφία των μελών του κόμματος) δεν λέμε τίποτα… Δεν λέμε τίποτα επίσης, ούτε για την – επιπέδου τηλεοπτικού πρωϊνάδικου – αναφορά του στον Τάιλερ Μάκμπεθ, ούτε για την καραμπινάτη δολοφονία χαρακτήρα του κ. Βαρουφάκη που, σύμφωνα με την αρθρογράφο του Guardian Έλενα Σμίθ*, αποπειράται…

 

Σας παραπέμπουμε, μόνο, σε ένα τελευταίο απόσπασμα του μικρού αλλά εξόχως πυκνού κριτικού σημειώματος του Παντελή Μπουκάλα για το βιβλίο του κ. Τσίπρα: «Αυτό που μετράει σε κάθε βιβλίο», λέει ο Μπαγιάρ, (σ. σ: ο Γάλλος ψυχαναλυτής και καθηγητής Λογοτεχνίας Πιερ Μπαγιάρ) «είναι τα βιβλία που βρίσκονται δίπλα του» – κι εδώ, αναγκαστικά, ευχόμαστε να είχαν διαβάσει οι πολιτικοί μας πολύ περισσότερα βιβλία, κάθε είδους, απ’ όσα (δεν) αποκαλύπτει ο πενιχρός δημόσιος λόγος τους…

 

*Το link του άρθρου της Έλενα Σμίθ στον Guardian:  https://www.theguardian.com/world/2025/nov/25/alexis-tsipras-says-yanis-varoufakis-was-unsuitable-greek-debt-drama-minister

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και το… εμβατήριο της ανησυχίας του

Άσμα ηρωικό και… πένθιμο για την απώλεια της αυτοδυναμίας της Ν.Δ. και το ενδεχόμενο τηςαδυναμίας σχηματισμού βιώσιμης κυβέρνησης       

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Τυφλοί στο μεγαλείο τους ! Λες και θα είναι αιώνιοι ! / Κι όλα τους τα μπιστεύουνται σ' αγορασμένα χέρια / που μέρα - νύχτα εργάζουνται γι' αυτούς κ' ιδρωκοπάνε / Όμως ο χρόνος ο πολύς δεν είναι αιωνιότη. / Κάποτε αλλάζουν οι καιροί. Και οι λαοί ξεσπάνε!.

Αυτό το ποιητικό κείμενο, αποσπασμένο από τον Κύκλο με την Κιμωλία του Μπέρτολτ Μπρέχτ, μοιάζει να περιγράφει ιδανικά τους «τυφλούς στο μεγαλείο τους» και κωφούς και εγωκεντρικούς και αφόρητα αλαζόνες και παρτάκηδες ταγούς του εκφυλισμένου πολιτικού συστήματος της χώρας μας: τους Μητσοτάκηδες, τους Πιερρακάκηδες, τους Γεραπετρίτηδες,  τους Χατζηδάκηδες, Βορίδηδες, τους Φλωρίδηδες τους Γεωργιάδηδες, τους Ανδρουλάκηδες, τους Βελόπουλους, τους Φάμελλους και τους άλλους συστημικούς λακέδες της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας, πλαισιωμένους από τους κρατικούς και παρακρατικούς, θεσμικούς και παραθεσμικούς, δημοσιογραφικούς και παραδημοσιογραφικούς «στρατούς από αγορασμένα (σ. σ: και απλήρωτα στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ) χέρια», να «εργάζουνται μέρα - νύχτα γι' αυτούς» και να… ιδρωκοπάνε.

Και ξαφνικά, ο ύπατος αυτών Κώστας Τασούλας, οχταμηνίτικος Πρόεδρος της Δημοκρατίας πλέον, βγαίνει μέσω της εφημερίδας «Το Βήμα» και σαλπίζει το εμβατήριο της… ανησυχίας του («Κοιμάμαι και ξυπνώ / με το Σύνταγμα στο προσκεφάλι μου / μόνιμα ανοιχτό / στις σελίδες του άρθρου 37 / που περιγράφουν λεπτομερώς / τις διαδικασίες των διερευνητικών εντολών, / στην περίπτωση που κανένα κόμμα / δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στη Βουλή), προκειμένου να τους… ανοίξει τα μάτια, να δουν την τύφλα τους!.. Το ενδεχόμενο της… ακυβερνησίας που, απειλητικό, έρχεται ολοταχώς…       

Αλλά τι είναι αυτό –  ποιοι είναι αυτοί, εντέλει – που προκαλούν την «ακυβερνησία που έρχεται», αν έρχεται, και ποιους ακριβώς απειλεί το ενδεχόμενο της έλευσής της; «Κατά τον Κώστα Τασούλα, είναι η εμφανής διά γυμνού οφθαλμού ρευστότητα» που θεωρεί πως χαρακτηρίζει «τις διαμορφούμενες πολιτικές συνθήκες», μας ενημερώνει «ΤΟ ΒΗΜΑ», εννοώντας την εμφαινόμενη στις δημοσκοπήσεις ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού του παρόντος, προφανώς: «Ο Πρόεδρος αισθάνεται τη φθορά του χρόνου που πιέζει την κυβέρνηση Μητσοτάκη», προσθέτει ακολούθως, εννοώντας την καθίζηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη λόγω της διαρκώς αυξανόμενης, στη διάρκεια του χρόνου, διαφθοράς της που … αισθάνονται και καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, προφανώς. Και εκτιμά, εν τέλει, ότι όλο αυτό «δεν είναι απίθανο να φέρει τη χώρα προ πολιτικού αδιεξόδου». Εννοώντας, προφανώς, όχι την χώρα αλλά την κυβέρνηση Μητσοτάκη ή το πολιτικό σύστημα, το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, υποτίθεται ότι εκπροσωπεί: την Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία…      

Αλλά, όπως είπε κάποτε ο αείμνηστος Παύλος Μπακογιάννης και, υποθέτω, και ο κ. Τασούλας πιστεύει, «στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα». Επομένως, την κυβέρνηση Μητσοτάκη ή, στην καλύτερη .το κόμμα του (τη ΝΔ) είχε στο νου του ο Πρόεδρος, όταν – μέσω της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ, επαναλαμβάνω – δήλωνε ότι ανησυχεί  για το ενδεχόμενο της… ακυβερνησίας που, απειλητικό, έρχεται ολοταχώς και «δεν είναι απίθανο να φέρει τη χώρα προ πολιτικού αδιεξόδου».  

Αυτό εξάλλου, αποκαλύπτεται και από την περιγραφόμενη εκ του «Βήματος» εκτίμησή του, ότι «η αυτοδυναμία είναι μεν διεκδικήσιμη από τον κ. Μητσοτάκη, αλλά μάλλον δύσκολα επιτεύξιμη» (σ. σ: σαν να λέμε «χαιρέτα τη την αυτοδυναμία – και την τρίτη τετραετία που χάνεις, κ. Μητσοτάκη») και ότι, εξ αυτού, «το πιθανότερο είναι να μην αρκέσει μια εκλογική αναμέτρηση και πιθανόν να χρειαστεί και δεύτερη, ίσως και τρίτη, αν δεν εξασφαλίζονται οι απαιτούμενες έδρες για αυτοδύναμες ή έστω βιώσιμες κυβερνήσεις συνεργασίας»

Τέλος, επισφραγίζοντας την… ανησυχία του για τις χρονοβόρες συνταγματικές διεξόδους που υποδεικνύονται από τη Δημοκρατία μας σε περιπτώσεις δυσκολίας σχηματισμού κυβερνήσεων, με μια απροκάλυπτα κινδυνολογική αναφορά («Δεν είναι απίθανο στο μέσον των πιθανών διαδοχικών αναμετρήσεων να υπάρξει, εκ των αποτελεσμάτων τους, αλυσίδα πολιτικών γεγονότων και συνθηκών, που να επιδεινώσουν έτσι περαιτέρω τις πολιτικές συνθήκες») μοιάζει να δηλώνει απερίφραστα, «Μητσοτάκης ή χάος»!.. Ή στην… καλύτερη, «ΝΔ ή χάος»!..         

Απορία ψάλτου βήξ: ο ΣΥΡΙΖΑ «έπνιγε» τον Τσίπρα ή ο Τσίπρας τον ΣΥΡΙΖΑ;

Με ορατό τον κίνδυνο οριστικού «πνιγμού» του ενός από τον άλλο και… τούμπαλιν, οι ανούσιες τριβές μεταξύ των υπολειμμάτων του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζονται

   

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 

«Τον Τσίπρα τον έπνιγε ο ΣΥΡΙΖΑ»… αποκάλυπτε προ ημερών ο συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού, Νίκος Μαραντζίδης, σε τηλεοπτική του συνέντευξη, αναφερόμενος στην παραίτηση του πρώην πρωθυπουργού από τη θέση του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ: «Σήμερα είναι ελεύθερος να διαμορφώσει τις πολιτικές του επιδιώξεις με βάση την πραγματικότητα», πρόσθετε ακολούθως, υπονοώντας ότι όλον αυτόν τον καιρό που ο κ. Τσίπρας παρέμενε εντός του κόμματος… πνιγόμενος, πίστευε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκτός πραγματικότητας.

 

Το ίδιο φαίνεται πως πίστευε και ο κ. Μαραντζίδης άλλωστε αφού, εν κατακλείδι της προηγούμενης (σ.σ. περί… πνιγμού του κ. Τσίπρα απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ) αναφοράς του, δήλωνε ευθαρσώς ότι αυτό που γνωρίζει και αυτό που πιστεύει είναι πως «ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα εξουσίας, ως κόμμα που μπορεί να αφήσει τη σφραγίδα του, έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του».

 

Η δήλωση αυτή του κ. Μαραντζίδη εξόργισε σφόδρα, την ηγεσία του μετά Τσίπρα ΣΥΡΙΖΑ: «Στελέχη της Κουμουνδούρου δεν έκρυβαν την ενόχλησή τους γι' αυτές τις αναφορές, σημειώνοντας ότι το συγκεκριμένο πρόσωπο (σ. σ: ο Νίκος Μαραντζίδης), πολέμιος του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα στο παρελθόν, δεν δικαιούται να ομιλεί για  τον ΣΥΡΙΖΑ», σχολίαζαν κάποιοι εξ αυτών, σύμφωνα με το πολιτικό ρεπορτάζ. Δεν σας κρύβω δε ότι και προσωπικά, όταν ζήτησα από κορυφαίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ένα σχόλιο για τις δηλώσεις Μαραντζίδη, μου απάντησε με ένα πρόδηλα πικρόχολο, σαρκαστικό ερώτημα: «Εσύ τι λες φίλε μου; Ο ΣΥΡΙΖΑ… έπνιγε τον Τσίπρα ή ο Τσίπρας τον ΣΥΡΙΖΑ;».

 

Του εξήγησα ότι το ερώτημα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, αλλά έτσι άχρονα και αόριστα όπως τίθεται – χωρίς πότε και πώς – μοιάζει με την ερώτηση για το αυγό και την κότα. Και ότι, χονδρικά μιλώντας, απ’ ό,τι βλέπαμε και γράφαμε εμείς οι απ’ έξω σε διαφορετικούς χρόνους και για διαφορετικούς λόγους, ο ΣΥΡΙΖΑ έπνιγε τον Τσίπρα και ο Τσίπρας τον ΣΥΡΙΖΑ. Μέχρις οριστικού… πνιγμού του ενός από τον άλλο και τούμπαλιν; Ο χρόνος θα δείξει…

 

Κατά τα λοιπά, πέρα απ’ το γεγονός ότι η κυβερνητική περιπέτεια ΣΥΡΙΖΑ κρίνεται ως ιστορικά ενδιαφέρουσα – έως και συναρπαστική – και κοινωνικοπολιτικά χρήσιμη για τη χώρα, όπως έγραφα κάποτε (το καλοκαίρι του 2015, μετά την πρώτη διάσπαση, στην εφημερίδα «Η Εποχή»), ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ένα κόμμα που, ως κόμμα, δεν υπήρξε ποτέ:

 

●Στη θεωρία, ο ΣΥΡΙΖΑ συστήθηκε ως ένα ευγενές πείραμα οργανωτικής συνύπαρξης των εκτός ΚΚΕ κοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών σχημάτων της Αριστεράς. Ως ένα «πολυτασικό» μεν, πολιτικά και οργανωτικά ενιαίο δε, κόμμα. 

 

●Στην πράξη, οι περισσότερες τάσεις μονιμοποίησαν τα σχήματά τους, λειτουργώντας ως μικρογραφίες κομμάτων εντός του κόμματος: με κάθετη οργανωτική δομή, ακόμα και με ημιπαράνομα διοικητικά όργανα και δική τους πειθαρχία.

 

Το κόμμα «ΣΥΡΙΖΑ» δεν είχε καμιά επαφή με την πραγματικότητα: τα στελέχη ορισμένων «τάσεων» (με πρώτη και καλύτερη την «Αριστερή Πλατφόρμα») δεν κατάφεραν ποτέ να σπάσουν το ιδεοφαντασιακό κέλυφος στο οποίο παρέμειναν περίκλειστοι από την εποχή της ΚΝΕ και του σοβιετικού μοντέλου, να βγουν στον 21ο αιώνα. Δεν απέκτησαν ποτέ το προτέρημα της ατομικής αυτογνωσίας και, καταλαβαίνετε, στάθηκε αδύνατον να συμβάλλουν στην κατάκτηση της συλλογικής πολιτικής αυτογνωσίας: να δουν την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, που είναι πραγματικότητα ευρωπαϊκή και παγκόσμια, χωρίς παρωπίδες.

 

Η σχέση κόμματος – κυβέρνησης, μια αχαρτογράφητη περιοχή: το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Τσίπρας και η παρέα του βρέθηκαν να κυβερνούν με την κριτική στήριξη (αυτό είναι το σωστό!) ενός αδύναμου κομματικού κορμού συντεταγμένων (πολιτικά – ιδεολογικά) δυνάμεων  με ασταθή άκρα· αποτελούμενα από ένα συνονθύλευμα ασύντακτων ιδεολογικών αποκλίσεων:

 

●Ακόμα και οι βουλευτές, και οι υπουργοί οι προερχόμενοι απ’ αυτό το συνονθύλευμα, πολιτεύονταν ως αντιπολιτευόμενοι. Ανήμποροι να προσλάβουν το συλλογικό πολιτικό «θέλω» των Ελλήνων, το πλειοψηφικό κοινωνικό «θέλω», να το εκφράσουν στο επίπεδο της κυβερνητικής πολιτικής, της εφαρμοσμένης, δηλαδή, πολιτικής: γιατί η Αριστερά μπορεί να κυβερνήσει μόνον όταν οι συνθήκες είναι αυτές που τη βολεύουν – συνθήκες ιδεολογικού εργαστηρίου και επικοινωνιακής αντιπολίτευσης

 

●Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έγινε ποτέ αποδεκτός από το σύνολο του ίδιου του κόμματός του, της ίδιας της κυβέρνησής του, ως ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης, ο αδιαμφισβήτητος πρωθυπουργός. Ήταν υπό διαρκή αμφισβήτηση από τις «ασυνεπείς μειοψηφίες», τις συνιστώσες, τα κόμματα εντός του κόμματος. Αυτοεγκλωβισμένος στην χαοτική λειτουργία ενός κόμματος παραδομένου στις κραυγές και τους ψιθύρους ασυνεπών μειοψηφιών…

 

Βλέπετε, χονδρικά μιλώντας, κάτι τέτοια βλέπαμε και γράφαμε εμείς οι απ’ έξω, καθώς παρακολουθούσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ να «πνίγει» τον Τσίπρα και τον Τσίπρα να «πνίγει» τον ΣΥΡΙΖΑ, σε διαφορετικούς χρόνους και για διαφορετικούς λόγους. Αλλά εσείς τι λέτε; Ο ΣΥΡΙΖΑ «έπνιγε» τον Τσίπρα ή ο Τσίπρας τον ΣΥΡΙΖΑ; «Απορία ψάλτου βήξ» ε;  

Ο νικητής του Τράμπ, Ζόραν Μαμντάνι κι ο ζηλωτής της νίκης του, Αλέξης Τσίπρας

Πώς ο πρώην πρωθυπουργός, στο υμνητικό για τον θρίαμβο του νεαρού Νοτιοασιάτη σχόλιό του, «φωτογραφίζει» μια πιθανή δική του νίκη απέναντι στην «ολιγαρχία Μητσοτάκη»

 

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

«Η εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι είναι νίκη απέναντι στην ολιγαρχία, στην κλεπτοκρατία, στις πολιτικές δυναστείες και το ακριβοπληρωμένο μιντιακό σύστημα που προπαγανδίζει τα συμφέροντα τους», σχολίαζε   ο Αλέξης Τσίπρας τον θρίαμβο του Νοτιοασιατικής καταγωγής  Αμερικανού εκπροσώπου της αριστερής πτέρυγας του δημοκρατικού κόμματος – ορκισμένου πολιτικού αντιπάλου του Τράμπ, στις δημαρχιακές εκλογές της Νέας Υόρκης, την επομένη της εκλογής του. Και, ας το πούμε αυτό, έμοιαζε να «φωτογραφίζει» μια δική του νίκη απέναντι στην κλεπτοκρατική – ολιγαρχική  δυναστεία Μητσοτάκη και το ακριβοπληρωμένο μιντιακό σύστημα που προπαγανδίζει τα συμφέροντα της, καθώς συμπλήρωνε ότι η εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι  «δείχνει σε όλο τον κόσμο, σε όλους μας, ότι υπάρχει εναλλακτική και είναι στο χέρι μας»…

«Δικαίωμά του», θα μου πείτε, αλλά «καμιά σχέση δεν έχει ο Ζόραν Μαμντάνι με τον σημερινό  Τσίπρα», θα σας πω: τριαντάρης πρώην ράπερ ο πρώτος – πενηντάρης πρώην… πρωθυπουργός ο δεύτερος. Μέλος του Δημοκρατικού κόμματος των ΗΠΑ που ζει και πολιτεύεται ως συνεπής σοσιαλιστής δημοκράτης, ο πρώτος – εγκατέλειψε το   αριστερό κόμμα του οποίου υπήρξε πρόεδρος και βουλευτής (αφού  προηγουμένως είχε συμβάλει στην αποσύνθεσή του) και τώρα πολιτεύεται μέσω Ινστιτούτων, ακαδημαϊκών διαλέξεων και παρασυστημικών πολιτικών μανιφέστων, υπαινισσόμενος την ίδρυση ενός νέου… δικού του κόμματος, ο δεύτερος…   

Χωρίς αστεία, ο δήμαρχος, πλέον, της Νέας Υόρκης Ζόραν Μαμντάνι είναι ένας απίστευτα χαρισματικός επικοινωνιολόγος και δημιούργησε μια ομάδα εκλογικής εκστρατείας που ταίριαζε με αυτό το ταλέντο, ωστόσο θα ήταν λάθος να αποδώσουμε τη νίκη του στο χάρισμα ή στις viral στιγμές της επικοινωνιακής τακτικής του. Βασίστηκε στο χτύπημα των θυρών («το πήγε πόρτα – πόρτα», όπως λέμε εδώ στην Ψωροκώσταινα), στη συζήτηση για τα ενοίκια, τους μισθούς και το καθημερινό κόστος που καθορίζει τη ζωή των ανθρώπων.

«Ήταν μια υπενθύμιση ότι η αριστερά κερδίζει όταν δείχνει ότι οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές επικεντρώνονται αποκλειστικά στην κάλυψη των ανθρώπινων αναγκών και όχι στη διεξαγωγή ιδεολογικών - πολιτισμικών πολέμων», επισημαίνει σε άρθρο του στον Guardian ο συγγραφέας Bhaskar Sunkara: οι αντίπαλοί του προσπάθησαν να τον συνδέσουν με τους Παλαιστίνιους, να τον παρουσιάσουν ως εξτρεμιστική απειλή. Αλλά εκείνος δεν «έφαγε» το δόλωμα, παραμένοντας πειθαρχημένος και καθολικός στην απήχησή του – μιλώντας για τη στέγαση, τις μεταφορές και τις προσιτές τιμές διαβίωσης, με την ίδια σαφήνεια σε κάθε κοινό…  Άσκησε μια πολιτική που εστίαζε στα φλέγοντα ζητήματα της ανθρώπινης καθημερινότητας  και όχι σε life style και αφηρημένες πολιτικές φιλοσοφίες. Και νίκησε…    

Εν τέλει, ναι, η εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι «είναι μια νίκη απέναντι στην ολιγαρχία, στην κλεπτοκρατία, στις πολιτικές δυναστείες και το ακριβοπληρωμένο μιντιακό σύστημα που προπαγανδίζει τα συμφέροντα τους», όπως την σχολίασε ο Αλέξης Τσίπρας. Αλλά όχι, σε καμιά περίπτωση δεν «φωτογραφίζει» τη… δική του νίκη απέναντι στην κλεπτοκρατική – ολιγαρχική  δυναστεία Μητσοτάκη όπως, εν κατακλείδι του σχολίου του, υπαινισσόταν με τη φράση: «η εκλογή του Ζόραν Μαμντάνι  δείχνει σε όλο τον κόσμο, σε όλους μας, ότι υπάρχει εναλλακτική και είναι στο χέρι μας»…

Δικαίωμά του να το επιχειρήσει (το επιχειρεί ήδη καθώς φαίνεται και, χωρίς να ομολογείται απ’ τον ίδιο, λέγεται), να επιχειρήσει να νικήσει την κλεπτοκρατική – ολιγαρχική  δυναστεία Μητσοτάκη και το ακριβοπληρωμένο μιντιακό σύστημα που προπαγανδίζει τα συμφέροντα της, δηλαδή, όπως το επιχείρησε και το πέτυχε ο νεαρός Ζόραν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη, απέναντι στην φαινομενικά ανίκητη,  Τραμπική – κλεπτοκρατική ολιγαρχία…

Ωστόσο, όπως καθ’ όλη τη διάρκεια της εκστρατείας του ο νικητής Μαμντάνι διακήρυσσε, «Για να υπερασπιστείς τη Δημοκρατία δεν αρκεί μόνο να σταθείς (με ιδιόκτητα κόμματα και Ινστιτούτα, «προοδευτικά» μανιφέστα και στρατηγικές πλατφόρμες με «πατριωτικές πυξίδες» και… «δημοκρατικούς καπιταλισμούς συμπληρώνω εγώ) απέναντι σε έναν αυταρχικό ηγέτη. Χρειάζεται, πρώτα απ’ όλα, να εξασφαλίσεις ότι η δημοκρατία θα προσφέρει στους εργαζόμενους το εισόδημα και τις ανέσεις που χρειάζονται για μια αξιοπρεπή διαβίωση»…            

ΥΓ: Στην καρδιά του σχεδίου νίκης του Ζόραν Μαμντάνι βρισκόταν η κοινωνική δικαιοσύνη και η οικονομική ισότητα, με μέτρα που υπόσχονταν να ανακουφίσουν όλα τα νοικοκυριά και τους πολίτες της πόλης: δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες ● πάγωμα ενοικίων και αυστηρότερη νομοθεσία για τους ιδιοκτήτες ● τριπλασιασμό της παραγωγής κατοικιών με σταθερό ενοίκιο, κατασκευασμένων από συνδικάτα και με κοινωνικά κριτήρια ● δημιουργία αλυσίδας δημοτικών καταστημάτων τροφίμων, ώστε να αντιμετωπιστεί η ακρίβεια στα βασικά είδη ● καθολική παιδική μέριμνα για παιδιά ηλικίας από έξι εβδομάδων έως πέντε ετών, κ.α.