Το... δίλημμα Ντόρα ή Σαμαράς

Ντόρα ή Σαμαράς; Και μη μου πείτε πως το ζήτημα δεν μας αφορά, επειδή δεν ψηφίζουμε Νέα Δημοκρατία. Σύντομα, στο εγγύς μέλλον, έστω με το στανιό, ένας απ’ τους δύο θα μας κυβερνήσει. Κι αν όχι εμάς, που είμαστε… υπεράνω, τη μικρή μας χώρα, την πατρίδα μας. Με αυτά τα λίγα που η έννοια «πατρίδα», ή «έθνος», στους καιρούς μας, πια, σημαίνει…

Είδατε, ακόμα και αυτή η ελάχιστη αναφορά στην πατρίδα και στο έθνος με καθιστά ύποπτο ως… φιλοσαμαρικό. Κι ας μην έχω, καμιά ιδιαίτερη συμπάθεια για τα σαμάρια. Τον Σαμαρά μόνο, τον βρίσκω πιο ethnic, πιο ιδεολόγο, πιο πολιτικό απ’ τη Ντόρα. Από την άλλη ναι, η Ντόρα είναι πιο άμεση, πιο προβεβλημένη, πιο συμβατή με την πολιτική κουλτούρα του παρόντος!

Μιλάμε, μπέρδεμα. Σε βαθμό που κάποιοι ρομαντικοί βουλευτές της «παράταξης» έφτασαν στο σημείο να συγχέουν την πολιτική με την ποίηση˙ μιλούν για την Ντόρα και τον Σαμαρά σαν να συγκρίνουν τη Μυρτιώτισσα με τον Ελύτη: Η Ντόρα είναι της ρεαλιστικής σχολής. Ο Αντώνης είναι πιο πηγαίος, πιο ιδεαλιστής…

Καμιά σχέση. Σκοπός της ποίησης είναι η αναζήτηση του απόλυτου. Αντίθετα η πολιτική, ειδικά η πολιτική του παρόντος, αδυνατεί να αναζητήσει όχι μόνο το απόλυτο, αλλά και το σχετικό. Αυτό που σε κάθε παρόν, πλην του παρόντος, αναζητούν οι πολιτικές πρωτοπορίες: την ανατροπή της τωρινής (της κάθε «τωρινής») οργάνωσης και λειτουργίας της κοινωνίας που, κατά συνθήκην, γελοιοποιεί (σήμερα, πολύ περισσότερο) το ανθρώπινο πνεύμα.

Οι Έλληνες πολιτικοί, ακόμα χειρότερα! Δυσκολεύονται να αναζητήσουν και το έλασσον του σκοπού ύπαρξής τους, το πολιτικά εφικτό. Αλλά ακόμα και αν το αναζητήσουν και το βρουν, δυσκολεύονται να το εφαρμόσουν. Όχι μόνο εξαιτίας της… πνευματικής τους κόπωσης, αλλά επειδή εμποδίζονται από το ευρωπαϊκό και το διεθνές περιβάλλον: το εθνικά εφικτό αποκλείεται, εάν δεν είναι συμβατό με τα συμφέροντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ.

«Το εθνικά εφικτό»! Ποιος πολιτικός ηγέτης μπορεί να το διεκδικήσει, να το διασφαλίσει και να δεσμευτεί ότι, ως πρωθυπουργός, θα το εφαρμόσει; Αυτό είναι ένα μίνιμουμ μεν, ασφαλές δε κριτήριο. Όχι μόνο για την επιλογή του Σαμαρά ή της Ντόρας, αλλά και για την επιλογή οποιουδήποτε υποψήφιου πρωθυπουργού.

Νίκος Τσαγκρής

ΠΑΣΟΚ: το μεγάλο... ξεσκαρτάρισμα

Σε δεύτερο πλάνο, στο ημίφως των κυβερνητικών παρασκηνίων, εξελίσσεται μια άκρως ενδιαφέρουσα ίντριγκα με στόχο την κατεδάφιση μιας διπλής γραφειοκρατίας, της γραφειοκρατίας του κράτους και της γραφειοκρατίας του κόμματος. Της γραφειοκρατίας, δηλαδή, που αναρριχήθηκε και σταθεροποιήθηκε και εξετράφη, σε βαθμό υπερτροφίας, κατά τη διάρκεια της εικοσαετούς διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ. Και ονομάστηκε, από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, «το βαθύ κράτος του ΠΑΣΟΚ»…

Πρόκειται για την υλοποίηση του σχεδίου «Γιώργο, άλλαξέ τα όλα» με καθυστέρηση έξι χρόνων, εκτιμούν οι δημοσιογράφοι. Και εξηγούν ότι αρχίζει το «μεγάλο ξεσκαρτάρισμα», βάσει του οποίου θα οδηγηθούν σε αποστρατεία τα παλαιότερα στελέχη του κομματικού και του κρατικού μηχανισμού. Άλλοι προχωρούν ακόμα περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι απώτερος στόχος του Γιώργου Παπανδρέου είναι η κοπή του ομφάλιου ρόλου που συνδέει το κόμμα με την κυβέρνηση και το κράτος. Ο διαχωρισμός, δηλαδή, της κομματικής γραφειοκρατίας από την κρατική γραφειοκρατία.

Μιλάμε για ένα τολμηρό εγχείρημα (αν γίνει ποτέ εγχείρημα) που θυμίζει το «σχέδιο» του Τρότσκι για την ανατροπή της σταλινικής γραφειοκρατίας! Έλεγε, τότε, ότι η υπερτροφική γραφειοκρατία του σταλινικού κόμματος – κράτους, αντλώντας τη δύναμή της από την εξουσία ελέγχου της «ηγετικής κλίκας», μονοπωλούσε όλες τις αρμοδιότητες και τα προνόμια: μια καινούργια ομάδα, ένα παρασιτικό σάρκωμα, που ροκανίζει το κορμί του έθνους! Ωστόσο, ο Τρότσκι πίστευε στη «δεύτερη επανάσταση» και αντιμετώπιζε την κομματική – κρατική γραφειοκρατία σαν ένα περιορισμένο επιφαινόμενο του σταλινισμού, «ένα σάρκωμα χωρίς βαθιές ρίζες που αρκεί ένα νυστέρι για να το αφαιρέσει.

Φυσικά, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν πιστεύει σε δεύτερη ούτε σε… τρίτη, φαντάζομαι, επανάσταση. Κατά τα… δημοσιογραφικά φαινόμενα όμως, επιχειρεί το «μεγάλο ξεσκαρτάρισμα», με αντίστοιχη (μ’ αυτήν του Τρότσκι) αισιοδοξία: «… ο Πρωθυπουργός πιστεύει ότι είναι πλέον κατάλληλη η συγκυρία ώστε να τελειώσει με το λεγόμενο “βαθύ ΠΑΣΟΚ” και να εγκαινιάσει μία νέα εποχή…».

Αυτό, αν συμβαίνει, είναι υπέροχο. Ειδικά στην εκδοχή που το σχέδιο του Γιώργου δεν περιορίζεται στο «ξήλωμα» της κομματικής γραφειοκρατίας αλλά εκτείνεται και στην κοπή του λώρου που συνδέει το εκάστοτε κυβερνητικό κόμμα με το κράτος. Εντάξει, ο Τρότσκι μπορεί να μην τα κατάφερε, αλλά αυτός είχε να κάνει με το Σταλινικό και όχι με το Ελληνικό κράτος.

Νίκος Τσαγκρής

Άν δεν είσαι πολιτικός...

Η ζωή είναι ωραία, ειδικά αν δεν είσαι πολιτικός, και δη της Νέας Δημοκρατίας. Αν είσαι, έχεις πρόβλημα. Πας νύχτα στο υπουργείο, μαζεύεις τα πράγματα και γυρνάς στο σπίτι. Ένας υπουργός, λέει, μάζεψε μαζί με τα πράγματα και τον φίκο του υπουργείου. Αν αυτό του κάνει τη ζωή ωραία, χαλάλι του. Μα, αρκεί ένας φίκος για να κάνει τη ζωή σου ωραία;

Φαίνεται αρκεί, ειδικά αν είσαι πολιτικός, και δη της Νέας Δημοκρατίας. Διότι από τη στιγμή που, ως πολιτικός της Νέας Δημοκρατίας, μένεις στην ψύχρα χωρίς κυβέρνηση, χωρίς υπουργείο, χωρίς αρχηγό, ο φίκος είναι μια παρηγοριά. Κι αυτό σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνει ότι συγκρίνω τον «μαυρισμένο» αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας με τον φίκο που, μαζί με τα πράγματά του, πήρε στο σπίτι ο απερχόμενος υπουργός: ποιος απ’ τους υπουργούς της φευγάτης κυβέρνησης θα έπαιρνε στο… σπίτι του τον «μαυρισμένο» Κώστα Καραμανλή; Φαντάζομαι, ούτε ο Στυλιανίδης!..

Ωστόσο η ζωή είναι ωραία, ειδικά αν δεν είσαι πολιτικός του ΠΑΣΟΚ και δεν λέγεσαι Βάσω Παπανδρέου, Κώστας Σκανδαλίδης ή Χρήστος Παπουτσής. Ακόμα χειρότερα, αν λέγεσαι Κώστας Σημίτης, Αλέκος Παπαδόπουλος ή Χρήστος Βερελής. Σκέψου δε, να λέγεσαι Τσοχατζόπουλος ή Κουλούρης να πούμε, και να μη λέγεσαι Τίνα Μπιρμπίλη. Ή Παύλος Γερουλάνος και Χάρης Παμπούκης! Μιλάμε για πίκρα, μεγάλη πίκρα. Και να μην έχεις ούτε… φίκο να ακουμπήσεις, να πεις τον πόνο σου…

Η ζωή είναι ωραία, ειδικά αν είσαι ένας απλός Έλληνας πολίτης χωρίς πολιτικές αγκυλώσεις, που βίωσε (μπορεί και να συνδημιούργησε) αυτό το συντριπτικό, για την Νέα Δημοκρατία, αποτέλεσμα και τώρα βιώνει αυτή την άκρως διασκεδαστική μετεκλογική περίοδο: Με τον Κώστα Καραμανλή να παρατά σύξυλη τη ρημαγμένη του παράταξη (άλλο που δεν ήθελαν οι δελφίνοι και οι… δελφίνες) υποδηλώνοντας ότι η πολιτική είναι… κούραση. Και τον Γιώργο Παπανδρέου να τρελαίνει κόσμο (εντός και εκτός του ΠΑΣΟΚ) με τους μοντερνισμούς του όσον αφορά το κυβερνητικό σχήμα, τη στελέχωσή του, αλλά και τον γενικότερο κυβερνητικό σχεδιασμό.

Κι ακόμα να συντηρεί (για πόσο ακόμα;) τις προσδοκίες που δημιούργησε προεκλογικά: «Είμαστε οι ενδιάμεσοι του πολίτη και της διοίκησης. Είμαστε αντιεξουσιαστές της εξουσίας». Έτσι ναι, η ζωή είναι ωραία. Ειδικά αν δεν είσαι πολιτικός!..

Νίκος Τσαγκρής

Σαν τους αναρχικούς του Προυντόν

Κάποιοι περιμένουν τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, όπως η αλεπού τα σταφύλια. Να λυγίσουν, να πέσουν, να τους «φάνε». Να αποκτήσουν δύναμη. Αυτοδυναμία. Να κυβερνήσουν την Ελλάδα, τους Έλληνες: να σε κυβερνούν σημαίνει να σε σημειώνουν, να σε στοιχίζουν, να σου κολλούν χαρτόσημο. Σημαίνει, στο όνομα του γενικού συμφέροντος, να σε κατατάσσουν σε φορολογική κλίμακα, να σε εξασκούν στο στρατό, να σε χαρατσώνουν, να σε εκμεταλλεύονται, να σε υποτάσσουν στα μονοπώλια, να σε απολύουν, να αισχροκερδούν σε βάρος σου, να σε εξαπατούν, να σε κλέβουν…

…Ύστερα, με την παραμικρή αντίσταση, να σε κατατρέχουν, να σου βάζουν πρόστιμα , να σε ντροπιάζουν, να σε βρίζουν, να σε σπάζουν στο ξύλο, να σε δένουν, να σε φυλακίζουν, να σε θυσιάζουν, να σε πουλούν, να σε προδίδουν, να σε περιπαίζουν, να σε γελοιοποιούν, να σε προσβάλουν, να σε ατιμάζουν.

Κάπως έτσι ή ακριβώς έτσι, στιγμιαία ή διαρκώς, (ανάλογα με την κυβερνητική – κρατική πίεση που υφίστανται) αισθάνονται οι πολίτες, οι ανά τετραετίαν δεξιοί ή αριστεροί «ψηφοφόροι», η αμέτοχη στη νομή της εξουσίας κοινωνική πλειοψηφία, οι «μάζες»…

Κάπως έτσι – σαν τους αναρχικούς του Προυντόν – έμαθα πως αισθάνονταν και εκατοντάδες ανιδιοτελή μέλη και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ απ’ όλες τις συνιστώσες, απέναντι στους διαγκωνιζόμενους «κυβερνήτες» τους, Αλαβάνο και Τσίπρα: «Να σε κυβερνούν σημαίνει να σε παρακολουθούν από κοντά, να σε επιβλέπουν, να σε κατασκοπεύουν, να σε διευθύνουν, να σου επιβάλουν κανόνες, να σου ρυθμίζουν τη ζωή, να σε μαντρώνουν, να σε κατηχούν, να σου κάνουν κήρυγμα, να σε ελέγχουν, να σε σφραγίζουν, να εκτιμούν την αξία σου, να σε λογοκρίνουν, να σε διατάσσουν πρόσωπα που δεν έχουν ούτε τους τίτλους ούτε τις γνώσεις, ούτε την αρετή»…

Κάπως έτσι. Μέχρι που ο Τσίπρας, συμπεριφερόμενος για πρώτη φορά ως αριστερός ηγέτης, έδωσε τόπο στην… αναρχία, προτείνοντας συλλογική ηγεσία. Εξάλλου, όπως αποφαίνεται ο Προυντόν, «το κράτος (η κυβέρνηση, η εξουσία,) δεν είναι παρά μια φαντασμαγορία του πνεύματός μας, που το πρώτο καθήκον κάθε ελεύθερου πνεύματος είναι να το στείλει στα μουσεία και στις βιβλιοθήκες»…

Παρ’ όλα αυτά, κάποιοι περιμένουν τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ όπως η αλεπού τα σταφύλια. Να πέσουν, να τους «φάνε». Να αποκτήσουν δύναμη. Αυτοδυναμία. Να κυβερνήσουν!..

Νίκος Τσαγκρής

Η ελαφρότητα των πολιτικών

Μοναδική διέξοδος για τον τόπο είναι η προσφυγή στις κάλπες τον Οκτώβρη», επαναλάμβαναν μονότονα οι βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πράγμα φυσικό, αφού είναι πολιτικοί του ενός εκ των δύο κυβερνητικών κομμάτων της χώρας. Και, όπως έχω ξαναγράψει, οι πολιτικοί καθενός εκ των κυβερνητικών κομμάτων θεωρούν ότι αξίζουν να κυβερνούν περισσότερο από τους άλλους. Το ίδιο θεωρούν και οι «άλλοι». Με αποτέλεσμα οι «άλλοι» να είναι πανομοιότυποι μ’ «αυτούς».

Ωστόσο, στην περίπτωσή μας, συνέβη κάτι περίεργο που χάλασε την εξίσωση: ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ, Γιώργος Σουφλιάς, καθώς και αρκετά κορυφαία κυβερνητικά στελέχη και πολλοί βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, άρχισαν να επαναλαμβάνουν αυτό που, μονότονα, επαναλάμβαναν και οι βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ότι, δηλαδή, «Μοναδική διέξοδος για τον τόπο είναι η προσφυγή στις κάλπες τον Οκτώβρη». Πράγμα που τους έκανε να μοιάζουν διαφορετικοί από τους «άλλους»: όταν αυτοί που κυβερνούν ζητούν εκλογές, είναι σαν να πιστεύουν ότι οι «άλλοι» αξίζουν να κυβερνούν περισσότερο απ’ «αυτούς»!..

Είναι δυνατόν; Παραλίγο να πιστέψουμε ότι, πραγματικά, ο Σουφλιάς και οι άλλοι κυβερνητικοί εισηγήθηκαν άμεση προσφυγή στις κάλπες με γνώμονα το εθνικό συμφέρον! Να πιστέψουμε ότι το συμφέρον του τόπου επιβάλει να κυβερνηθούμε από το ΠΑΣΟΚ! Και, (αφού ο πρωθυπουργός άκουσε τον Σουφλιά και τους άλλους και προκήρυξε εκλογές) να πιστέψουμε πως ο ίδιος ο Καραμανλής (!) θεωρεί ότι το συμφέρον του τόπου επιβάλει να κυβερνηθούμε από τον Γιώργο Παπανδρέου!..

Παραλίγο!.. Όταν όμως ο πρωθυπουργός, Τετάρτη βράδυ, βγήκε να μας εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους προκήρυξε πρόωρες εκλογές, καταλάβαμε. Καταλάβαμε ότι ο Κώστας Καραμανλής, όπως και ο Σουφλιάς και αρκετά κορυφαία κυβερνητικά στελέχη, και πολλοί βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος κάθε άλλο παρά διαφορετικοί είναι, ότι είναι ολόιδιοι με τους «άλλους»: οι πολιτικοί καθενός εκ των κυβερνητικών κομμάτων θεωρούν ότι αξίζουν να κυβερνούν περισσότερο από τους άλλους. Το ίδιο θεωρούν και οι «άλλοι». Με αποτέλεσμα οι «άλλοι» να είναι πανομοιότυποι μ’ «αυτούς»…

Ναι, πανομοιότυποι. Μα οι ψηφοφόροι, είναι γνωστό, δεν έχουν πια πολιτικές ή ιδεολογικές αναστολές: «O Kαραμανλής είναι τελειωμένος. Άντε, πάμε πάλι... ΠAΣOK. Μέχρι να δέσει η... σοσιαλιστική κυβέρνηση θα τσιμπήσουμε το κατιτί μας από τον Γιώργο. Κι ύστερα βλέπουμε»…

Νίκος Τσαγκρής

Το μυστικό του Κοροβέση

Του Γιώργου Γλυνού

Όσοι έχουν ακουστά τον Περικλή Κοροβέση ή έχουν διαβάσει το βιβλίο του «Οι Ανθρωποφύλακες» γνωρίζουν ότι βασανίστηκε πολύ άγρια από τη xούντα. Κανείς, όμως, δεν γνωρίζει το «φοβερό μυστικό» που έκρυβε και το οποίο ήταν η αιτία του άγριου βασανισμού. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Κοροβέσης έκρυβε «πληροφορίες και υλικό», ότι γνώριζε πού ήταν η γιάφκα, ότι ήταν το κλειδί στη διαδικασία της ανάκρισης για την εξάρθρωση όλης της οργάνωσης. Λάθος τεράστιο! Ο Κοροβέσης δεν ήξερε τίποτα από όλα αυτά. Το μόνο που είχε κάνει ήταν δύο- τρία ραντεβού και επαφές με κάποιους οργανωμένους, εκ των οποίων κάποιος βασανίστηκε και ομολόγησε ότι συνάντησε και τον Κοροβέση. Γιατί, λοιπόν, βασανίστηκε τόσο άγρια;

Ιδού η εξήγηση: Ο Κοροβέσης στην Ασφάλεια τους είπε όσο πιο ευγενικά μπορούσε- γιατί είναι και ιδιαίτερα ευγενής- ότι πρώτον το ποιον βλέπει και τι λέει μαζί του είναι προσωπική του υπόθεση και δεν τους αφορά και δεύτερον ότι κατά την άποψή του όχι μόνο δεν έχει κάνει κάτι παράνομο, αλλά αντίθετα αυτοί είναι παράνομοι, ότι αυτοί έχουν παραβιάσει το Σύνταγμα και τους νόμους και ότι αυτοί έπρεπε να βρίσκονται στη θέση του κατηγορουμένου και όχι αυτός.

Στην αρχή οι ασφαλίτες έβαλαν τα γέλια και σκέφτηκαν ότι έχουν να κάνουν με έναν γραφικό γελοίο τύπο, ο οποίος με τις πρώτες σφαλιάρες θα αρχίσει να «κελαηδάει» και θα ζητήσει συγγνώμη γι΄ αυτά που είπε. Δεν έγινε όμως αυτό. Ο Κοροβέσης, παρά τον άγριο βασανισμό, επέμενε στις απόψεις του.

Η Ασφάλεια, αλλά και οι άνθρωποι της χούντας είχαν αγριέψει με το φαινόμενο και τη στάση Κοροβέση γιατί τους ξεφτίλιζε όλο τον μηχανισμό. Στο κάτω κάτω δεν του γύρευαν και τίποτα το ιδιαίτερα δύσκολο. Τα δύοτρία ραντεβού δεν τους ενδιέφεραν πια. Τους είχαν πιάσει όλους.

Δύο πράγματα του γύρευαν. Πρώτον «να σκέφτεται πριν μιλήσει» και δεύτερον «να ανακαλέσει αυτά που είχε πει».

*Ο Γιώργος Γλυνός είναι σύντροφος του Κοροβέση από την εποχή της χούντας και σήμερα είναι ευρωσυνταξιούχος, πρώην σύμβουλος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Ο Περικλής, ο Αλέξης και ο Ρολάν

«Πριν μιλήσει κανείς πρέπει πρώτα να σκέπτεται», φέρεται να συμβουλεύει τον Περικλή Κοροβέση ο Αλέξης Τσίπρας, μετά τις δηλώσεις του πρώτου ότι η Αριστερά δεν εξαιρείται από το σκάνδαλο Siemens και ότι ο σημερινός πρόεδρος του ΣΥΝ είναι ένα μοιραίο λάθος του Αλαβάνου. Αυτή η «συμβουλή» είναι όλα τα λεφτά στο πολιτικό επεισόδιο υπό τον τίτλο «Φωτιές στην Αριστερά άναψαν οι δηλώσεις Κοροβέση»…

Και μόνο η εικόνα του Τσίπρα να συμβουλεύει τον Κοροβέση θα συνιστούσε μια ωραία γελοιογραφία για όσους γνωρίζουν τον Περικλή, πράγμα που, προφανώς, το γνωρίζει και ο Τσίπρας. Έτσι γίνεται σαφές ότι η συγκεκριμένη δημόσια «συμβουλή» του προέδρου του ΣΥΝ προς τον Περικλή Κοροβέση είναι προϊόν επικοινωνιακής φύσεως, απευθυνόμενο σε όσους αγνοούν την ιστορία των προσώπων και των πραγμάτων της Ελληνικής Αριστεράς. Και, βέβαια, αφελής απόπειρα ηγετικής αυτοσυντήρησης: ο σοφός πολιτικός ηγέτης Τσίπρας συμβουλεύει τον πολιτικό του υφιστάμενο Κοροβέση. «Ο καλός πολιτικός πρέπει να σκέφτεται πριν μιλήσει»…

Να σκέφτεται τι; Υπό το πρίσμα του Ρολάν Μπάρτ, ενός εκ των δασκάλων του Περικλή Κοροβέση, η προηγούμενη του πολιτισμένου λόγου σκέψη μπορεί είναι και αρχή αυτολογοκρισίας: «Η βαθιά λογοκρισία δεν συναντάται στην απαγόρευση, τον τεμαχισμό, την αφαίρεση, αλλά στην ακατάλληλη εκπαίδευση, την διατήρηση, την καταστολή, την συγκράτηση (και την αυτοσυγκράτηση, βέβαια) σε πνευματικά, μυθιστορηματικά και ερωτικά στερεότυπα…»

Σύμφωνα με τον Τσίπρα (και με τον Κύρκο και με τον Κουβέλη), ο Περικλής έπρεπε να σκεφτεί πριν μιλήσει. Να αυτοσυγκρατηθεί. Να περιοριστεί στα κομματικά, τα πολιτικά, τα επικοινωνιακά στερεότυπα. Έπρεπε να αυτολογοκριθεί για να μην κάνει κακό στο κόμμα! Γιατί η αποκάλυψη, η αλήθεια, η διαφάνεια, η αλογόκριτη άποψη, από γεννήσεως του σταλινισμού, κάνει κακό στο κόμμα! Ειδικά στους εκάστοτε κομματικούς ηγέτες του εκάστοτε κομματικού παρόντος!..

Όμως ο Περικλής Κοροβέσης φαίνεται πως σκέφτεται διαρκώς και όχι μόνο πριν μιλήσει, όπως κάνουν οι επαγγελματίες πολιτικοί (και ο Τσίπρας, και ο Κύρκος και ο Κουβέλης). Πράγμα που σημαίνει ότι μάλλον δεν κάνει για τέτοιος πολιτικός. Το σημειώνει, άλλωστε, ο ίδιος σε απαντητική επιστολή προς τους επαγγελματίες πολιτικούς του ΣΥΝ επικριτές του: «…Διευκρινίζω ότι παραμένω καταρχήν πολίτης με πλήρη δικαιώματα, μεταξύ των οποίων, τον Σεπτέμβριο του 2007, προέκυψε και η βουλευτική μου ιδιότητα»…

Υπάρχουν και αριστεροί... ηγεμόνες

Το χειρότερο δεν είναι το αίσθημα της ήττας που, δικαίως ή αδίκως, κατέλαβε τα μέλη και τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ μετά από το αρνητικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, αλλά η απογοήτευση από τη «μάχη της καρέκλας» που ακολούθησε στο χώρο της ηγεσίας αυτού του, αρχικά γοητευτικού, πολιτικού μορφώματος. Γιατί, χωρίς αμφιβολία, «μάχη της καρέκλας» είναι ό,τι συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό το καλοκαίρι.

«Μάχη της καρέκλας» σαν τις «μάχες της καρέκλας» που συνηθίζονται στα αποκαλούμενα (από την παραδοσιακή Αριστερά) αστικά κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και τη Νέα Δημοκρατί. Η μόνη διαφορά είναι ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ συγκρούονται με στόχο την ηγεμονία του «χώρου» ενώ τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ συγκρούονται (όταν συγκρούονται) με στόχο την κυβερνητική εξουσία και, βέβαια, τα λάφυρά της. Αυτά να λέγονται μα, δυστυχώς, δεν λέγονται παρά μόνον σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις απογοητευμένων μελών ή απλών ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα δημόσια πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ ή σιωπούν, ή υποδύονται ιδεολόγους μαχητές εναντίων ιδεολόγων αντιπάλων. Ακόμα και ο ανένταχτος φίλος μου Περικλής Κοροβέσης, που συνήθως τα λέει έξω απ’ τα δόντια, αυτή τη φορά είναι εξαιρετικά έμμεσος και ανυπόφορα ευγενικός καθώς, δημοσίως, τοποθετείται επί του θέματος. Προκειμένου να αποκαλύψει, να πούμε, την απουσία πολιτικού υπόβαθρου στις συγκρούσεις των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, προσφεύγει στην κομμουνιστική ιστορία, συγκρίνοντας την κόντρα Αλαβάνου – Τσίπρα με την αρχαία διαμάχη Μαρξ – Προυντόν: «… Όχι σπάνια παίζει μεγάλο ρόλο ο ανταγωνισμός των χαρισματικών προσωπικοτήτων, όπως π.χ. η διαμάχη Μαρξ – Προυντόν, που κατά την άποψή μου, δεν είχε πολιτικό υπόβαθρο και οι διαφορές τους θα μπορούσαν να είχαν επιλυθεί… »!

Αλλά εκείνο που (πραγματικά!) με… πληγώνει στην διπλωματία αυτή του Περικλή είναι ότι, έστω δια της εις άτοπον απαγωγής, επιδαψιλεύει τον χαρακτηρισμό «χαρισματικοί ηγέτες» στους Αλαβάνο – Τσίπρα! Τους βασικούς υπεύθυνους και για το αίσθημα της ήττας που, δικαίως ή αδίκως, κατέλαβε τα μέλη και τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ μετά από το αρνητικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Και, κυρίως, για την απογοήτευση από τη «μάχη της καρέκλας» που ακολούθησε στο χώρο της ηγεσίας αυτού του, αρχικά γοητευτικού, πολιτικού μορφώματος. Γιατί, ας το πούμε καθαρά, Περικλή, μάχη της καρέκλας είναι ό,τι συμβαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ αυτό το καλοκαίρι.
Νίκος Τσαγκρής