27 Ιουλίου 2016

Χωράει ο ΕΜΦΙΑ στο αφήγημα ΣΥΡΙΖΑ;


Βιώνουμε μια περίοδο κριτικής στήριξης της κυβέρνησης με χιούμορ, σαρκασμό και αυτοσαρκασμό 

Δυό... φεγγάρια τον Αύγουστο. Στο ένα οι πατρίκιοι, στο άλλο οι πληβείοι. Οι πρώτοι λείπουν σε φαντασμαγορικές πεντάστερες διακοπές. Οι δεύτεροι είναι εδώ. Και φαντασιώνουν με ιδρωμένη νοσταλγία τα... αξέχαστα "μπάνια του λαού", ανήμποροι, τώρα πια, να τα βιώσουν. Διότι (πώς να το κρύψωμεν άλλωστε;), στις δύο Αυγούστου σκάει στα τραπεζικά γκισέ το πρώτο κύμα... φρεσκοκομμένων επικουρικών συντάξεων. Το δεύτερο κύμα θα σκάσει τον Σεπτέμβρη. "Εξαιτίας των δυσκολιών που αντιμετωπίζει η ΗΔΙΚΑ στον επανυπολογισμό των επικουρικών με βάση τις ρυθμίσεις του νέου ασφαλιστικό νόμου (το νέο ποσοστό αναπλήρωσης 0,45% ανά έτος)", εξηγεί ο υπουργός Κατρούγκαλος. Ενημερώνοντας ότι "για όσους λαμβάνουν κύρια και επικουρική που ξεπερνά τα 1.300 ευρώ (μεικτά), οι μειώσεις θα ολοκληρωθούν στις συντάξεις του Σεπτεμβρίου"... 

Βλέπω δεκάδες συνταξιούχους αναγνώστες μου - από εκείνους που η σύνταξή τους ξεπερνά το ιλιγγιώδες ποσό των 1300 ευρώ (μεικτά) - να ψάχνονται τι σόι πράμα είναι αυτή η ΗΔΙΚΑ που παράγει τις... φρεσκοκομμένες επικουρικές συντάξεις τους. Και σπεύδω να τους ενημερώσω ότι πρόκειται περί της Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Κοινωνικής Ασφάλισης ΑΕ. Προκειμένου να κατανοήσουν ότι ακόμα και μια... ηλεκτρονική διακυβέρνηση δυσκολεύεται να εφαρμόσει τις νέες περικοπές. Πόσο μάλλον η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που διαθέτει αισθήματα και αισθήσεις. Και κοινωνικές ευαισθησίες... 

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι εμείς οι Συριζαίοι μπορούμε, στους (δημόσιους ή ιδιωτικούς) διαλόγους μας να επιρρίπτουμε ευθύνες για την περικοπή των επικουρικών συντάξεων στην ΗΔΙΚΑ ΑΕ. Κάτι τέτοιο ούτε ο υπουργός Κατρούγκαλος δεν θα το τολμούσε... 

Στηρίζουμε - ελέγχουμε... 

Χιούμορ, σαρκασμός, αυτοσαρκασμός. Συστατικά απαραίτητα για την ιδεολογική και ψυχολογική επιβίωση κάθε αριστερόστροφου πολίτη, Συριζαίου ή μη: στηρίζουμε την κυβέρνηση - ελέγχουμε την εξουσία, όπως θα έλεγε, αν ζούσε, ο ευφυής εκδότης της Ελευθεροτυπίας, Κίτσος Τεγόπουλος. Εμείς, άλλωστε, οι παλαιοί των ημερών της ανανεωτικής Αριστεράς, το έχουμε δει το... έργο. Και έχουμε ξεκαθαρίσει εγγράφως και ενυπογράφως τη θέση μας σε εκείνο το κείμενο εκλογικής στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ που υπό τον τίτλο "Η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ είναι απόφαση ευθύνης" δημοσιεύτηκε στον Τύπο τις παραμονές των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη 2015:

"Για μας η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι λευκή επιταγή σε ένα κόμμα, είναι πρωτίστως ψήφος εμπιστοσύνης στη δημοκρατία, στο αγωνιστικό φρόνημα και την εγκαρτέρηση του λαού μας, που παρά τη βάναυση μεταχείριση που του επιφυλάχθηκε (....) οδεύει ψύχραιμα και αποφασισμένα στις κάλπες της 20ής Σεπτεμβρίου", λέγαμε. Και συνοψίζαμε τις προσδοκίες και τις απαιτήσεις μας από μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ως εξής: 

"(...) Είναι προσδοκίες και απαιτήσεις για μια πολιτική που πρέπει να φαίνεται και να είναι αριστερή: προοδευτική, φιλολαϊκή, αντισυστημική. Να περιγράφει συγκεκριμένες κυβερνητικές εφαρμογές (μεταρρυθμίσεις) που θα αμφισβητούν και θα ακυρώνουν αντίστοιχες μνημονιακές. Να γράφει (να καθαρογράφει, αν θέλετε) το σύγχρονο «αφήγημα» της Αριστεράς για το ελληνικό και το ευρωπαϊκό μέλλον..." 

Ραντεβού με τον ΕΜΦΙΑ 

Και τώρα, δέκα μήνες μετά, δυό... φεγγάρια τον Αύγουστο. Στο ένα οι πατρίκιοι, στο άλλο οι πληβείοι. Οι πρώτοι λείπουν σε φαντασμαγορικές πεντάστερες διακοπές. Οι δεύτεροι είναι εδώ. Να φαντασιώνουν με ιδρωμένη νοσταλγία ένα τσεκ από τον... θείο στην Αμερική, ένα έμβασμα από τον γιό στη Γερμανία, ένα λαχείο, κάτι τι... Να πάνε με ψηλά το κεφάλι στο ραντεβού της... τρίτης Σεπτέμβρη. Με τον ΕΝΦΙΑ: "να πληρώσω έστω μια δόση, μη μου πάρουν το σπίτι", μου είπε η κυρά Δέσπω, η καθαρίστρια από το συνεργείο καθαρισμού της πολυκατοικίας... 

Στήριξα την κυβέρνηση... "Πληρώσεις - δεν πληρώσεις ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα σου πάρει το σπίτι, κυρά Δέσπω" την καθησύχασα. Με τον ίδιο τρόπο που η κυβέρνηση καθησύχασε τους πολίτες από τα "τρομοκρατικά" δημοσιεύματα του αντισύριζα Τύπου: "Όσα δημοσιεύματα μιλούν για αύξηση του συνολικού ποσού του ΕΝΦΙΑ, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ο συνολικός λογαριασμός του ΕΝΦΙΑ θα είναι στο ίδιο επίπεδο με πέρυσι. Υπάρχει, βέβαια, ανακατανομή των βαρών από τις μικρές στις μεγάλες περιουσίες....

" Μ' αυτό το τελευταίο, για την "ανακατανομή των βαρών", ησύχασα!.. Η ανακατανομή των βαρών ταιριάζει με το κυβερνητικό αφήγημα της Αριστεράς, σκέφτηκα. Από την άλλη, εκείνο το "ο συνολικός λογαριασμός του ΕΝΦΙΑ θα είναι στο ίδιο επίπεδο με πέρυσι", πόσο αριστερό είναι; Πέρυσι τον ΕΝΦΙΑ του Σαμαρά πληρώσαμε. Έτσι δεν είναι; Και πως χώρεσε ο ΕΝΦΙΑ του Σαμαρά στο αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ, σύντροφοι; 

Αφήστε, θα μου απαντήσετε το... Σεπτέμβρη. Μέχρι τότε, είπαμε: Χιούμορ, σαρκασμός, αυτοσαρκασμός. Συστατικά απαραίτητα για την ιδεολογική και ψυχολογική επιβίωσή μας αυτό το καλοκαίρι.

Νίκος Τσαγκρής

20 Ιουλίου 2016

Και τώρα, η χούντα του Ερντογάν...


Μια ισχνή και αλλοπρόσαλλη απόπειρα πραξικοπήματος ως πρόσχημα για τον γιγαντισμό μιας Τυραννίας

Σκέφτομαι την Τουρκία. Τη σκέφτομαι με τη σκέψη του μέσου Έλληνα: Μια χώρα μίζερη, αρπακτική, απολίτιστη, κοσμοφοβική, κομπλεξική... Σκέφτομαι την Κωνσταντινούπολη. Με την ίδια σκέψη, τη σκέψη του μέσου Έλληνα: Μια πόλη σαγηνευτική, κοσμοπολίτισσα, για πάντα αγαπημένη... 
Γράφει ο
Νίκος Τσαγκρής

Κάπως έτσι, ή ακριβώς έτσι. Τα αισθήματά μας για τη γείτονα παραμένουν διχασμένα, καθώς παραδίδονται από γενιά σε γενιά, συντηρώντας μια ιδιότυπη σχέση αγάπης - μίσους μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων: Αγάπη όταν σκεφτόμαστε την Τουρκία με το πολιτισμικό σήμα που μας εκπέμπει η Κωνσταντινούπολη, η Σμύρνη και κάποιες ακόμα προγονικές πόλεις - «πατρίδες». Μίσος όταν τη σκεφτόμαστε με το «βαρβαρικό» περίβλημα της Άγκυρας και του ανατολικού βάθους. 

Καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει σήμερα στην Τουρκία; Έχω την αίσθηση ότι γνωρίζουμε περισσότερα για τον ποδοσφαιριστή Αρντά Τουράν απ' όσα γνωρίζουμε για όλα αυτά τα αιματοβαμμένα- άκρως τραγελαφικά εμφυλιακά συμβάντα, που διαδραματίζονται στην γείτονα... 

Δείτε: τα μαντάτα για το πραξικόπημα έφτασαν στον υπολογιστή μου πριν πάρουν χαμπάρι οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα και τα σάιτ. Ήταν ένα τουίτ φίλου δημοσιογράφου, ανταποκριτή στην Τουρκία: Τανκς και στρατιώτες κινούνται προς τη γέφυρα του Βοσπόρου. Πραξικόπημα; Διόλου απίθανο... 

 Άνοιξα τηλεόραση και ραδιόφωνο και άρχισα το ζάπινγκ, ενώ ταυτόχρονα συνέχισα να σερφάρω στο διαδίκτυο. Η πρώτη "διασταύρωση" ήρθε από έναν αθλητικό ραδιοσταθμό: Όπα! Πραξικόπημα στην Τουρκία λέει... Και λέει ότι ο Ερντογάν απαντάει στο πραξικόπημα με πραξικόπημα... Ταμάμ... 

Ο... λαός του Ερντογάν 

 Ήμουν από τους πρώτους Έλληνες που έμαθαν για το πραξικόπημα. Έτσι νομίζω, δηλαδή, έτσι νομίζουν εκατομμύρια ακόμα φανατικοί χρήστες των social media που απολαμβάνουν να φαντασιώνουν πέντε - δέκα λεπτά ενημερωτικής... αποκλειστικότητας. Σε λίγο το θέμα βγήκε στον τηλεοπτικό "αέρα": το πραξικόπημα στην Τουρκία σε ζωντανή σύνδεση... 

 Όταν είδα τους πρώτους Τούρκους πολίτες να συγκρούονται με τους πραξικοπηματίες, μπήκα στο facebook και, σαν καλός αριστερός με αντιστασιακά διαπιστευτήρια, βιάστηκα να σχολιάσω: Σεβασμό στον τουρκικό λαό... Σ' αυτούς που προτάσσουν τα στήθη τους στα τανκς και τα αυτόματα όπλα των πραξικοπηματιών (στις γέφυρες του Βοσπόρου, στην πλατεία Ταξίμ και αλλού) προκειμένου να υπερασπιστούν την ανάπηρη, έστω, Δημοκρατία στη χώρας τους. 

 Λίγα λεπτά αργότερα βγήκε ο Ερντογάν με εκείνο το facetime και κάλεσε το λαό του να βγει στους δρόμους και ο... λαός του άρχισε να μαστιγώνει τους πραξικοπηματίες και, καταλαβαίνετε, οι διαδικτυακοί μου φίλοι άρχισαν να μου την πέφτουν. 'Oτι... είμαι με τον Ερντογάν και τους χουλιγκάνους του... Κι αναγκάστηκα να διορθώσω: Ε, όχι και με τον Ερντογάν. Αλλά με τους πραξικοπηματίες ποτέ... (από την άλλη, βλέποντας τις λαϊκές αγριότητες κατά των Τούρκων στρατιωτών που συμμετείχαν στο πραξικόπημα, θυμάμαι εκείνο το δικό μας μεταδικτατορικό σύνθημα "Δώστε τη χούντα στο λαό" κι ανατριχιάζω). 

 Η Δύση... νουθετεί 


Ωστόσο, άλλο ήταν το ελληνικό "δώστε τη χούντα στο λαό" (αναφερόταν αποκλειστικά στους ηγέτες της χούντας) κι άλλο το τουρκικό αντίστοιχο, που σε απλή πολιτική μετάφραση σημαίνει "δώστε τη χούντα του Γκιουλέν" (όλους τους στρατευμένους ή μη γκιουλενιστές δηλαδή, καθώς και τους κεμαλικούς, τους ευρωπαϊστές, τους κοσμικιστές και κάθε αντιφρονούντα προς τις ιδέες του κυβερνώντος κόμματος) στη χούντα του Ερντογάν. Διότι περί μιας ιδιότυπης πολιτικοστρατιωτικής χούντας πρόκειται... 

Μιά "χούντα" είναι, που με πρόσχημα αυτή την αλλοπρόσαλλη και ανυπόγραφη απόπειρα πραξικοπήματος εδραιώνεται και γιγαντώνεται: οι στοχευμένες απολύσεις τεσσάρων, περίπου, χιλιάδων Τούρκων πανεπιστημιακών και δασκάλων και 45000 δημοσίων υπαλλήλων αποτελούν μια απροσχημάτιστη επιχείρηση ιδεολογικής κάθαρσης. Και αποδεικνύουν ότι το καθεστώς Ερντογάν παρακολουθούσε συστηματικά και φακέλωνε εκατομμύρια "αντιφρονούντων" Τούρκων πολιτών, ακριβώς όπως κάνουν όλα τα φασιστικά - απολυταρχικά καθεστώτα. Το τραγικό είναι ότι η... πολιτισμένη Δύση, ενώ θα έπρεπε να έχει απομονώσει ήδη πολιτικά και διπλωματικα (αν όχι και στρατιωτικά) τον εκλεγμένο δικτάτορα Ερντογάν και το τερατώδες καθεστώς που στήνει, περιορίζεται σε αδιάφορα ρητορικά σχήματα και νουθεσίες... 

Στο βιβλίο του Ορχάν Παμούκ «Ισταμπούλ», είναι διάχυτη η μελαγχολία της Πόλης και των κατοίκων της. Ο συγγραφέας την αφήνει να χρωματίζει κάθε σελίδα, κάθε κεφάλαιο, να βάφει με το λυπημένο γκρίζο της τα σοκάκια του Ταξίμ, τις παραλίες του Βοσπόρου, τις μνήμες των προσώπων. Το μέσα και το έξω των Τούρκων της Πόλης, το βλέμμα τους, το ντύσιμό τους. Αποδίδει αυτή τη μελαγχολία στο αίσθημα της «απόρριψης», που, παραδοσιακά, εισπράττουν οι Τούρκοι από την Δύση. Αίσθημα του οποίου η άλλη όψη είναι η απόρριψη της απόρριψης: Δεν μας γουστάρετε - δεν σας γουστάρουμε. Να 'ναι καλά ο Σουλτάνος Ερντογάν...

6 Ιουλίου 2016

Το Όχι που έγινε Ναι: ένας αστικός μύθος


Πως η συγκριτική ανάγνωση δυό κειμένων ευτελίζει τον αστικό μύθο της αριστερής "κολοτούμπας"  
Γράφει ο
Νίκος Τσαγκρής

Τρίτη 5 Ιουλίου 2016. Το σλόγκαν "Το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ", σε δεκάδες δηλητηριώδεις αντικυβερνητικές παραλλαγές, μονοπωλεί τα πρωτοσέλιδα των ΜΜΕ και τις ενημερωτικές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. Οι γνωστοί γκεμπελίσκοι του καταρρέοντος μιντιακού συστήματος, υπερβαίνοντας το αντικυβερνητικό τους καθήκον, κάνουν ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό μπούλινγκ, (ειρωνείες, προσβολές, λεκτικούς προπηλακισμούς) στους ψηφοφόρους του "ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ". Ο Μιχάλης Βαλιανάτος*, ένας από τους Έλληνες του 61,3% που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, οργισμένος, απαντά: 

"Ακούω και βλέπω από πρωί τα συστημικά μέσα ( ΣΚΑΙ ραδιόφωνο και τηλεόραση, ΒΗΜΑ FM κ.α.) να ειρωνεύονται όλους αυτούς που στο περσινό δημοψήφισμα ψήφισαν ΟΧΙ... Είμαι ένας από αυτούς που ψήφισαν ΟΧΙ. Και δεν παίρνω πίσω τίποτε. Ούτε την λύσσα , ούτε τον αγώνα , ούτε το πάθος , ούτε την αγωνία, και βέβαια ούτε την άγρια χαρά μου για την επικράτηση του ΟΧΙ. 

Πρώτον γιατί θυμάμαι.. Θυμάμαι πολύ καλά τον αγώνα όλου του μιντιακού και μεγαλοεπιχειρηματικού κατεστημένου για την επικράτηση του ΝΑΙ. Θυμάμαι τα στημένα γκάλοπ για το ΜΕΓΚΑ, όπου το ΝΑΙ τάχα μου υπερτερούσε "βραχεία κεφαλή". Θυμάμαι την Όλγα Τρέμη , τον Πρετεντέρη, τον Μπάμπη, τον Τσίμα, την Κοσιώνη, τον Ρουβά και τον επικοινωνιακό αγώνα τους για την επικρατηση του ΝΑΙ.. Θυμάμαι τη Σαράφογλου να λέει στον Κλέωνα Γρηγοριάδη ότι ο κόσμος επιθυμεί το ΝΑΙ... Τέλος θυμάμαι την απέραντη θλίψη στα πρόσωπα τους όταν κατάλαβαν ότι έχασαν... 

Δεύτερον, γιατί μπορεί ο Τσίπρας να εξαναγκάστηκε να υποταχτεί στο Διευθυντήριο των Βρυξελλών υπο το βάρος των γεωπολιτικών απειλών, η ζημιά όμως στο οικοδόμημα που έστησε το χρηματοπιστωτικό κατεστημένο της Ευρώπης είχε γίνει.. Ένας μικρός λαός το έφτυσε κατάμουτρα και το έχεσε πατόκορφα, όταν του δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσει. Το 62% των Ελλήνων ψήφισαν ΟΧΙ. Ένας απ' αυτούς, λοιπόν ήμουν κι εγώ κι αισθάνομαι περήφανος γι'αυτό... 

 Η ανακοίνωση ΣΥΡΙΖΑ 

Δημοσιεύω την απάντηση του Μ.Β. επειδή θεωρώ ότι εκφράζει ένα μεγάλο μέρος του 61,3% των Ελλήνων που είπαν το ιστορικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, αναμφίβολα δε, το μεγαλύτερο μέρος των ψηφοφόρων, αριστερών ή μη, που έδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ ο πλειοψηφικό 35,46% στις εκλογές που ακολούθησαν, προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση και να υπερασπιστεί το πραγματικό περιεχόμενο του δημοψηφίσματος. Το οποίο, καμιά σχέση δεν είχε με ρήξη και έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως υποστήριζαν οι "Μένουμε Ευρώπη" νεοφιλελέδες κάθε κομματικής σφραγίδας, τα μιντιακά παπαγαλάκια τους και κάποιοι ιδεοφαντασιακοί της πολυσχιδούς Αριστεράς...

Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, ο ελληνικός λαός είπε ένα μεγαλειώδες ΟΧΙ, αναφέρει στην επετειακή ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ: "ΟΧΙ στα τελεσίγραφα και τους εκβιασμούς, ΟΧΙ στις πολιτικές λιτότητας, ΟΧΙ στην προπαγάνδα των ΜΜΕ και στην εκστρατεία τρομοκρατίας που εξαπολύθηκε από όλο το εγχώριο και διεθνές σύστημα"... 

 "Με το ΟΧΙ του ο λαός μας έστειλε ένα σαφές μήνυμα σε όλη την Ευρώπη", διευκρινίζει η κομματική ανακοίνωση: "Ήταν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που πυροδότησε και πυροδοτεί προοδευτικές εξελίξεις και σε άλλες χώρες της Ευρώπης. Με το ΟΧΙ ο ελληνικός λαός βροντοφώναξε ότι η εμμονική προσήλωση στους αριθμούς, την ώρα που οι λαοί υποφέρουν, συνιστά κίνδυνο για την Ευρώπη. Μια προειδοποίηση που, δυστυχώς, επιβεβαιώνεται σήμερα με το brexit, αλλά και την άνοδο των εθνικισμών"... 

 Μιά σημαντική ομοιότητα

 Όσοι είχαν τη νηφαλιότητα και την υπομονή να διαβάσουν το κείμενο ως εδώ, θα έχουν, ασφαλώς, εντοπίσει σημαντικές ομοιότητες μεταξύ της ανακοίνωσης του ΣΥΡΙΖΑ για την επέτειο του ιστορικού ΟΧΙ της 25ης Ιουλίου και της οργισμένης ανάρτησης (στο facebook) του αντιπροσωπευτικού (κατά τη γνώμη μου) αριστερού μεν, μη κομματικού δε, ψηφοφόρου του ΟΧΙ και του ΣΥΡΙΖΑ Μ. Β. Αν, τώρα, δεχτούμε ως αντιπροσωπευτικό του όλου ΣΥΡΙΖΑ το περιεχόμενο της επετειακής για το ΟΧΙ κομματικής ανακοίνωσης, οι εν λόγω ομοιότητες καταδεικνύουν κυβερνητική πίστη εν επαρκεία: πολιτική πίστη προς τον "Αλέξη Τσίπρα και την παρέα του", όπως αρέσκονται να αποκαλούν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ οι ηττημένοι της αντιπολίτευσης, οι γκεμπελίσκοι του καταρρέοντος μιντιακού συστήματος και, ορισμένοι... ¨δικοί μας" . Που, ω του θαύματος, συμφωνούν... επετειακά ή όχι, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε το ΟΧΙ ΝΑΙ!.. 

 Εντάξει, οι πρώτοι είναι εκείνοι που μίσησαν το ΟΧΙ, εκείνοι που επιθυμούσαν να έρθει μια καταστροφή για να δικαιώσουν το δικό τους "ναι σε όλα". Οι δεύτεροι, (οι... "δικοί μας") αγαπούν τυφλά το ΟΧΙ. Και αυτό είναι κάτι που δεν απέχει και πολύ απ'την επιθυμία της καταστροφής. 

* Ο Μ. Β. είναι δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ.

29 Ιουνίου 2016

Brexit: Αναζητώντας το αίτιο και το αιτιατό

Ό,τι συνέβη δεν είναι παρά η τήξη της κορυφής του ευρωπαϊκού παγόβουνου: η διάλυση της ΕΕ... επαφίεται στα αίτια της συγκρότησης της... 


Στο θεατρικό έργο του σπουδαίου Ιρλανδού ποιητή Μπρένταν Μπήαν "Ένας Όμηρος", μερικοί κυνηγημένοι πρώην επαναστάτες μαχητές του ΙΡΑ (Ιρλανδικός Δημοκρατικός Στρατός) βρίσκουν καταφύγιο σε ένα άθλιο μισογκρεμισμένο κατάλυμα απόκληρων της ζωής, στο Δουβλίνο. Κουβαλούν μαζί τους έναν νεαρό Άγγλο στρατιώτη που κρατούν ως όμηρο, προκειμένου να τον ανταλλάξουν με έναν "δικό τους" κρατούμενο στις φυλακές του Μπέλφαστ, που απειλείται με άμεση εκτέλεση. Ο νεαρός Άγγλος όμηρος αμύνεται, προσπαθώντας να τεκμηριώσει την αθωότητά του με έναν ειλικρινή έμμετρο αυτοπροσδιορισμό: Είμ’ Άγγλος νιος και τυχερός / θέλω τον βασιλιά / κι ας ακριβαίνουν τον καπνό, / φτάνει που με ρωτάν. / Την γριά Αγγλία την αγαπώ / από δύση σ’ ανατολή, / απ’ τον Ιορδάνη ποταμό / ως του Άτλα την ακτή. / Την γριά Αγγλία όπου κι αν βρεθώ / την έχω στην καρδιά, / μόνο αυτούς τους νέγρους / να έδιωχνα έξω με μια κλωτσιά. 

Αν σας πω τώρα ότι το ποίημα αυτό (που μελοποιήθηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη για λογαριασμό της ιστορικής παράστασης του 1962) μεταφέρει στον χρόνο το αίτιο και το αιτιατό του Brexit, πιθανόν να γελάσετε• να νομίσετε ότι τρολάρω τον Βέλτσο, ή κάτι τέτοιο. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, αυτό ακριβώς συμβαίνει: ειδικά στον στίχο "κι ας ακριβαίνουν τον καπνό, / φτάνει που με ρωτάν" και στον άλλο, αυτόν που λέει "μόνο αυτούς τους νέγρους / να έδιωχνα έξω με μια κλωτσιά". Φτάνει, στη δεύτερη περίπτωση ο ρατσισμός να πολλαπλασιαστεί, στη θέση της λέξης "νέγρους" να βάλουμε τη λέξη "ξένους". Όλους τους ξένους και τους... "νέγρους" μαζί... 

Θέμα κουλτούρας 

Έτσι είναι. Αναζητώντας το αίτιο και το αιτιατό του Brexit, οδηγείσαι αναπόφευκτα στην εποχή της αποικιοκρατικής ¨γριάς Αγγλίας". Και αμέσως μετά, στην εθνικιστική και ρατσιστική κουλτούρα που εγκαταστάθηκε στον ιδεοψυχισμό της Αγγλικής αστικής τάξης (και όχι μόνον) κατά την μετααποικιακή περίοδο, καθώς οι "νέγροι" σφετερίζονταν "λευκό" ζωτικό χώρο του "νησιού". Όχι ως δούλοι όπως παλιά, αλλά ως παρίες "συγκάτοικοι" στην αρχή, και ως ισόνομοι (ποτέ ισότιμοι!) ανταγωνιστές στον εργασιακό χώρο στην πορεία... 

Έκτοτε, τα εθνικιστικά και ξενοφοβικά σύνδρομα που υποβόσκουν στην αγγλική κουλτούρα αφυπνίζονται σε κάθε περίοδο οικονομικής και εργασιακής ή γεωπολιτικής κρίσης και εκδηλώνονται φοβικά σε κάθε απόπειρα ουσιαστικής ευρωπαϊκής ενοποίησης: συνθήκη Σένγκεν, νομισματική ενοποίηση, ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων. "Ήταν μια εξέγερση ενάντια στην ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων εντός της Ε.Ε.", σχολιάζει* ο Πoλ Μέϊσον το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που οδήγησε στο Brexit. Και έχει απόλυτο δίκιο, αφού η συγκεκριμένη μετανάστευση ρίχνει τους μισθούς για τα κατώτερα στρώματα των εργαζομένων και "βάζει εμπόδια στις δημόσιες υπηρεσίες, που ήδη περικόπτονται λόγω της λιτότητας". 

Ο Άγγλος δημοσιογράφος προσθέτει μια ακόμα παρενέργεια του ζητήματος της "μετανάστευσης" και της μετακίνησης πληθυσμών ως αίτιο και αιτιατό του Brexit: πυροδότησε μια ευρύτερη δυσαρέσκεια για την αποτυχία του πληθυσμού να επωφεληθεί από την ανάκαμψη και για τις περιορισμένες προοπτικές της επόμενης γενιάς... 

Μετά Brexit ρατσισμός

Ο εθνικισμός και η ξενοφοβία ως βασικό αίτιο και αιτιατό του Brexit τεκμηριώνεται από ένα πλήθος αντιδράσεων ρατσισμού και χουλιγκανισμού του σκληρού πυρήνα των νικητών του δημοψηφίσματος που κατεγράφησαν από έγκυρες βρετανικές εφημερίδες, όπως ο Guardian: «Στείλτε τους πίσω» για τους μετανάστες, λεκτικές επιθέσεις σε μουσουλμάνες γυναίκες, εκφοβισμός από θαμώνες μπαρ σε Πολωνέζα σερβιτόρα – «τι γελάς αφού θα τα μαζέψεις να φύγεις» - απειλητικά συνθήματα στις τουαλέτες σχολείου εναντίον Ρουμάνας μαθήτριας, δολιοφθορές στο Πολωνικό πολιτιστικό κέντρο στο Χάμερσμιθ του Λονδίνου που προκάλεσαν την διαμαρτυρία του Πολωνού πρέσβη και άλλα επεισόδια που σε κάνουν να μην αισθάνεσαι άνετα πια αν είσαι ξένος στο Ηνωμένο Βασίλειο... 

Ένα δεύτερο αίτιο για το Brexit, σαφώς αποσπασμένο από την ξενοφοβική και ρατσιστική αγγλική κουλτούρα, ήταν η αγανάκτηση των λαϊκών κοινωνικών στρωμάτων κατά της νεοφιλελεύθερης ελίτ. Που, όπως και στην ελληνική περίπτωση, συντρίβει και στη Βρετανία τη Δημοκρατία και την κοινωνική δικαιοσύνη: "ναι, ήταν και μια ψήφος κατά του κατεστημένου, όπως ακριβώς και στην περίπτωση της Ελλάδας πέρυσι το καλοκαίρι", συγκρίνει ο Πόλ Μέϊσον: η μπουρζουαζία και τα κεντρώα κόμματα, ενωμένα, είπαν ψέματα, τρομοκράτησαν. Αλλά αυτό δεν λειτούργησε..." 

Το αιτιατό (το Brexit) δεν είναι παρά η τήξη της κορυφής του ευρωπαϊκού παγόβουνου. Και το αίτιο (του Brexit) δεν αρκεί για να "λιώσει" το "παγόβουνο", να το διαλύσει οριστικά: η διάλυση της Ε.Ε. επαφίεται στα αίτια της συγκρότησης της. Και ο νοών νοείτω... * Από συνέντευξή του Πόλ Μέϊσον στην ΑΥΓΗ (25 / 6/2016)

Νίκος Τσαγκρής

22 Ιουνίου 2016

Γιούνκερ: Μια προσβολή και μια απάτη

Με αφορμή μια "προσβολή" και μια "απάτη" στη ρητορική του Προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλώντ Γιούνκερ  



«Έρχομαι για να κομίσω ένα μήνυμα ελπίδας», είπε ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλώντ Γιούνκερ με το που πάτησε το πόδι του στην Αθήνα και ήταν σαν να έλεγε "έρχομαι για να κομίσω γλαύκας εις Αθήνας". Διότι από μηνύματα ελπίδας έχουμε εισπράξει τόσα πολλά οι Έλληνες, να φάνε και οι κότες• λίγο πριν βρεθούν επί σφαγήν στα υπερσύγχρονα σφαγεία των καιρών μας... 

 «Χαιρετίζω την αποφασιστικότητα, το θάρρος και το κουράγιο του ελληνικού λαού, χαιρετίζω τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι Έλληνες, διότι αυτό καταδεικνύει την πρόσδεσή τους στο ευρωπαϊκό όραμα», είπε κολλητά ο κ. Γιούνκερ και εγώ άκουσα "χαιρετίζω την αποφασιστικότητα το θάρρος και το κουράγιο με το οποίο ο Ελληνικός λαός αντιμετώπισε τον οικονομικό (και όχι μόνον) σφαγιασμό του από την Κομισιόν και τους άλλους ευρωπαϊκούς θεσμούς"... 

Ναι, είμαι προκατειλημμένος με την Κομισιόν γιατί είναι αδύνατον να μην είναι προκατειλημμένος μαζί της όποιος γνωρίζει λεπτομέρειες για την ξεδιάντροπα άμεση και ξετσίπωτα διαφανή διαπλοκή των γραφειοκρατών των Βρυξελών με συγκεκριμένα βιομηχανικά και τραπεζικά λόμπυ. Και είμαι προκατειλημμένος με την Κομισιόν και τους γραφειοκράτες της, όχι μόνο επειδή δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει η σχέση με τους πολίτες και επειδή βλέπουν την Ευρώπη σαν ένα σύνολο αριθμών, περιορισμών και παραμέτρων, αλλά επειδή, με αποδείξεις και ονόματα, εάν θέλετε, είναι το πιο διεφθαρμένο τμήμα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. 

Το αναγκαίο κακό 

Το χειρότερο ήταν εκείνο το "χαιρετίζω τις προσπάθειες που καταβάλλουν οι Έλληνες, διότι αυτό καταδεικνύει την πρόσδεσή τους στο ευρωπαϊκό όραμα» που εκστόμισε ο κ. Γιούνκερ, γιατί είναι μια προσβολή και μια απάτη μαζί: οι προσπάθειες που καταβάλλουν οι Έλληνες στοχεύουν στην απαγκίστρωση της χώρας τους από τον μνημονιακό κλοιό, στην οικονομική και εθνική ανεξαρτησία τους εν τέλει. Και σε καμιά περίπτωση δεν καταδεικνύει πρόσδεση των Ελλήνων στο "ευρωπαϊκό όραμα", κάτι που, άλλωστε, δεν υπάρχει στον θεσμικό ευρωπαϊκό ορίζοντα ούτε σαν οφθαλμαπάτη. 

Φυσικά, οι Έλληνες γνωρίζουμε ότι το υπαρξιακό παρόν μας είναι εξαρτημένο από τη σχέση της χώρας μας με την ΕΕ, και ότι στις σημερινές συνθήκες, η σχέση αυτή είναι μια σχέση εκ' των ων ουκ άνευ. Και γνωρίζουμε ότι η συγκεκριμένη σχέση είναι μια καταναγκαστική, στην εξέλιξή της, σχέση - μια σχέση που οικοδομήθηκε στην σταδιακή παραγωγική αποδόμηση της χώρας μας• στη μετατροπή της σε χώρα - πελάτη: μια χώρα μεταμορφωμένη σε φιλόπονο χάμστερ, περιορισμένο στο ρόλο του μεταπράτη - καταναλωτή. 

Κατά τον ίδιο, περίπου, τρόπο, η σημερινή Ευρώπη είναι ένα αναγκαίο υπαρξιακό κακό για το σύνολο των ευρωπαίων πολιτών και αυτό φαίνεται παντού: στη Γαλλία, ας πούμε, όπου επί τρείς μήνες εκατομμύρια εργάτες και νεολαίοι, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους το καθεστώς απαγορεύσεων των διαδηλώσεων, τη γενικευμένη αστυνομοκρατία και καταστολή. Και συνεχίζουν τον αγώνα τους ενάντια στη βίαιη... μεταρρύθμιση των κεκτημένων εργασιακών τους δικαιωμάτων που φέρει την κομψή ευρωπαϊκή ονομασία "ελαστικοποίηση". 

Η... Εμβάθυνση 

Και στην Ιταλία βέβαια, όπου η νίκη των υποψηφίων των "Πέντε Αστέρων" του Μπέπε Γκρίλο στους δήμους όπου αναμετρήθηκαν με τους σοσιαλδημοκράτες του Ματέο Ρέντσι απέδειξε ότι ακόμα και το μακιγιαρισμένο με συριζαϊκές πινελιές ευρωπαϊκό... όραμα του Ιταλού πρωθυπουργού φαντάζει ως σαπουνόφουσκα στα μάτια των αγανακτισμένων Ιταλών πολιτών - θυμάτων της ευρωπαϊκής "μεταρρυθμιστικής" λαίλαπας. Για να αποδειχτεί ότι οι απόπειρες προσέγγισης του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα από την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν πείθουν καθώς γίνεται εμφανές ότι υπηρετούν ψηφοθηρικές σκοπιμότητες. 

Στον αντίποδα οι γραφειοκράτες της Κομισιόν βαυκαλίζονται ότι... αρέσουν, μηρυκάζοντας φλου δημοσκοπήσεις για το Brexit. Εκτιμούν ως θετικό σημάδι το γεγονός ότι το 55% των Ευρωπαίων πολιτών είναι υπέρ της "εμβάθυνσης" όπως αποκαλούν το εύρημα που φέρει το αίτημα της "περισσότερης Ευρώπης" να πλειοψηφεί σε μέσους ευρωπαϊκούς όρους. Ωστόσο σε πάρα πολλές χώρες, οι σκεπτικιστές υπερέχουν και φτάνουν σε ποσοστά Βρετανίας όπου, το 15% είναι ικανοποιημένο με την κατάσταση ως έχει, ενώ το 30% θέλει λιγότερη Ευρώπη. Ειδικά στη Βρετανία το 43% θέλει λιγότερη Ευρώπη, το 31% περισσότερη και το 26% δηλώνει ικανοποιημένο με την κατάσταση ως έχει. 

Αλλά τί σημαίνει "περισσότερη Ευρώπη" ή "λιγότερη Ευρώπη"; Όχι για τους γραφειοκράτες της Κομισιόν βέβαια, γιατί το γνωρίζουμε, γι αυτούς, όπως και για τους πολιτικούς εκφραστές τους (στην Ελλάδα βλέπε Σημίτης - Μητσοτάκης) σημαίνει περισσότερη... "εμβάθυνση", με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Για την πλειονότητα των ευρωπαίων πολιτών, όμως, "περισσότερη Ευρώπη" σημαίνει περισσότερο αναγκαίο κακό: το κατά Γιούνκερ... "ευρωπαϊκό όραμα"...

Νίκος Τσαγκρής

15 Ιουνίου 2016

Brexit or not Brexit: τζόγος και... δίλημμα


Περιδιαβάζοντας τη δημοσιογραφική και μικροπολιτική φιλολογία γύρω από την πιθανότητα μιας βρετανικής εξόδου από την Ε.Ε.  

Καθώς το δημοψήφισμα για την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση συμπίπτει με την διεξαγωγή του "Euro 2016", το θέμα του Brexit παίρνει αμιγή ποδοσφαιρικό χαρακτήρα. Εξαντλείται στις προβλέψεις, θέλω να πω, ανεξάρτητα εάν των προβλέψεων προηγούνται βαρύγδουπες ή μη αναλύσεις, πολύ δε περισσότερο αν ακολουθούν. Πράγμα που ακυρώνει και τις προβλέψεις και τις αναλύσεις, βαρύγδουπες ή μη, αφού οι δημοσκοπικές ενδείξεις οδηγούν στην εκτίμηση ότι το... ματσάκι είναι 50/50 και θα κριθεί στις λεπτομέρειες• περίπου όπως θα κριθούν και τα ματς του "Euro 2016" που, στην περίοδο του βρετανικού δημοψηφίσματος, θα βρίσκεται στη φάση των "16" και θα καθιστά εξαιρετικά αμφίβολα τα στοιχήματα. Και για το Brexit και για το "Euro 2016". 

Για να γίνουμε ακριβείς, το δημοψήφισμα (23 Ιουνίου) διεξάγεται στο διήμερο... break που μεσολαβεί από την φάση των ομίλων στη φάση των "16" - και οι κακοί λένε ότι το break αυτό δεν δόθηκε για την ομαλή διεξαγωγή του βρετανικού δημοψηφίσματος, αλλά για τα γραφεία στοιχημάτων του Ηνωμένου Βασιλείου. Που, στο συγκεκριμένο μεσοδιάστημα, επιθυμούν να αποσπάσουν το μάξιμουμ του στοιχηματικού πάθους των Βρετανών για το "Brexit or not Brexit", χωρίς να χάσουν τα επίχειρα του τζόγου γύρω από τις πιθανότητες ενός ποδοσφαιρικού Brexit: την έξοδο ή μη της Εθνικής Αγγλίας από το "Euro 2016" στη φάση των "16" . Κάτι που μοιάζει πιθανότερο από ένα γεωπολιτικό Brexit στις 23 Ιουνίου. 

Ναι μεν, αλλά 

Βάζω στοίχημα ότι είναι χιλιάδες οι αριστεροί πολίτες που απολαμβάνουν τα σκαμπανεβάσματα των δημοσκοπικών τιμών του χρηματιστηρίου του Brexit. Τον ρυθμιστικό τους ρόλο στην αγορά του χρηματοπιστωτικού και του γεωπολιτικού θεάματος - ακροάματος που έχει στηθεί γύρω από το δραματοποιημένο δίλημμα... να βγει κανείς ή να μη βγει: "εδω δεν ξέρει ούτε ο Κουτσούμπας αν θέλει Brexit, που συνήθως τα ξέρει όλα... Άντε να ξέρουμε τώρα εμείς, οι απλοί συριζαίοι... ρεβιζιονιστές", σπάει πλάκα μια αρχαία συντρόφισσα, που την υπέβαλα στο σαιξπηρικά διασκευασμένο δίλημμα "to Brexit or not to Brexit". Ύστερα το σκέφτεται λιγάκι και μου απαντά: εγώ μάλλον λέω ότι καλύτερα... "to Brexit", μήπως κουνηθεί το όλο σύστημα... Μπας και αυτοκαταστραφούν τα... μονοπώλια, μιας και η πάλη των λαών πολύ καθυστερεί... 

Αυτά είναι. Και πέρα απ' αυτά, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι η Ελληνική Αριστερά γενικότερα, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, ελάχιστα ενδιαφέρεται, ενημερώνεται και προβληματίζεται, και ως κομματικός μηχανισμός ενημερώνει για τις πιθανές και τις απίθανες γεωπολιτικές και οικονομικές παρενέργειες ενός Brexit. Εξάλλου, είναι αμφίβολο εάν υπάρχει σχηματισμένη εθνική στάση επί του θέματος, η δε θέση του ΣΥΡΙΖΑ, ασχημάτιστη επίσης, εξαντλείται στην αμήχανη και ανούσια ευρωδιπλωματία του "ναι μεν, αλλά" : "να βοηθηθεί μεν η Μεγάλη Βρετανία στα θέματα της ανταγωνιστικότητας και των σχέσεών της με την Ευρώπη, αλλά να μην καταστρατηγείται το ευρωπαϊκό κεκτημένο"... 

Παρενέργειες 

Από μια άποψη, πάλι καλά. Οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις της χώρας, ιδιαίτερα οι "Μένουμε Ευρώπη" ή " Παραιτηθείτε", όπως μετονομάστηκαν πρόσφατα, ασχολούνται περισσότερο με το Grexit παρά με το Brexit. Υπό την έννοια ότι βυσσοδομούν για την αποδόμηση του ευρωπαϊκού προφίλ της κυβέρνησης Τσίπρα και την επαναφορά της απειλής... Grexit. Ενώ για το Brexit και την απειλή αποδόμησης της Ε. Ε που επισύρει, ούτε κουβέντα... 

Αυτήν ακριβώς την αποδόμηση, ως παρενέργεια της εξόδου της Μ. Βρετανίας, εύχονται αρκετές από τις εκτός Ε.Ε. χώρες της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά και αρκετές εντός αυτής, ανάμεσά τους η Δανία και η Σουηδία. Μιλάμε για χώρες που, καιρό τώρα, αναπτύσσουν έντονο σκεπτικισμό για τη σχέση τους με την Ε.Ε., καθώς επιθυμούν διακαώς να ξεφύγουν από το σφιχτό έλεγχο των ευρωπαϊκών θεσμών και να αναλάβουν οι ίδιες τον έλεγχο των οικονομιών τους. 

Οι φόβοι επεκτείνονται ακόμα και σε πιθανές παρενέργειες τύπου ντόμινο, ως αποτέλεσμα της ενθάρρυνσης των εθνικών κυβερνήσεων να αναζητήσουν οικονομική και αναπτυξιακή ανεξαρτησία - να απαλλαγούν από τους ασφυκτικούς πολιτικούς ελέγχους της Κομισιόν, κατά τα πρότυπα τω χωρών - μελών της "Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών" (EFTA). Την Ισλανδία, την Ελβετία, τη Νορβηγία και το Λιχτενστάιν, χώρες που έχουν μεν πρόσβαση στην αγορά της ΕΕ, αλλά δεν υπόκεινται στους ίδιους πολιτικούς ελέγχους που επιβάλλουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών στα υπόλοιπα-κράτη.. 

Καταλαβαίνετε, όμως, πως παρόμοιες προσεγγίσεις είναι άκρως απαγορευτικές για χώρες που συνδέονται με δεσμούς... μνημονιακού αίματος με την Ευρώπη: εδώ δεν ξέρει ολόκληρος... Κουτσούμπας αν πρέπει να Brexit or not Brexit. Τι να ξέρουμε εμείς οι απλοί Συριζαίοι;

Νίκος Τσαγκρής

8 Ιουνίου 2016

Σταύρος Σημίτης-Σαμαράς, του Κυριάκου


Η Ν.Δ. του Κυριάκου, συνεπικουρούμενη από τα υπολείμματα της διαπλεκόμενης ήττας (Σημίτης - Ψυχάρης- Σαμαράς) αρνείται να συμβιβαστεί με την πανευρωπαϊκή αποδοχή του "μεταρρυθμιστικού ΣΥΡΙΖΑ"  

Μιλώντας εκ του αποτελέσματος μπορούμε να πιστοποιήσουμε ότι, εν τέλει, ο Αλέξης Τσίπρας τα κατάφερε καλύτερα απ' τους νεοφιλελεύθερους και ταυτόχρονα καλύτερα απ' τους σοσιαλιστές: πέτυχε την αξιολόγηση εφαρμόζοντας τις προαπαιτούμενες από το πρόγραμμα μεταρρυθμίσεις, και την πέτυχε προστατεύοντας μισθούς και συντάξεις, ανακατανέμοντας τα φορολογικά βάρη υπέρ των ασθενέστερων οικονομικών τάξεων και κερδίζοντας το στοίχημα για την ελάφρυνση του χρέους". 

 Αυτή είναι η εκτίμηση ενός κορυφαίου αξιωματούχου της Κομισιόν, μια εκτίμηση που συμμερίζονται και εκφράζουν δημοσίως ακόμα και ορισμένοι απ' τους πλέον σκληρούς συστημικούς παράγοντες. Ο πολύς Γερούν Ντάϊσελμπλουμ, ας πούμε, που για πρώτη φορά στη συστημική του θητεία βρήκε το θάρρος να δηλώσει ότι είναι ένας... σοσιαλδημοκράτης που θαυμάζει τον Έλληνα πρωθυπουργό, ο οποίος "κέρδισε τις εκλογές τον προηγούμενο Σεπτέμβριο διότι διόρθωσε τα λάθη του, ο ίδιος άλλαξε, το κόμμα του έχει γίνει πιο ειλικρινές (!) κλπ. κλπ... 

Στην ίδια εκτίμηση για τον Αλέξη Τσίπρα και την "καλή δουλειά που έκανε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ" συγκλίνουν αρκετοί πρωτοκλασάτοι κεντροαριστεροί Ευρωπαίοι ηγέτες, όπως ο Ματέο Ρέντσι και ο Φρανσουά Ολάντ, χωρίς, φυσικά, να ενδιαφέρονται για την εκτίμηση του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ (την αυτοεκτίμηση του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ, εννοώ) αλλά και της κυβέρνησης, ή μέρους αυτής, επί του ζητήματος. Ενώ η αδιαφορία αυξάνεται και... πληθύνεται, όταν οι εκτιμήσεις για τη "δουλειά" της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ (αυτόν το μικρό, μα σπουδαίο κύκλο διακυβέρνησης που κλείνει με την αξιολόγηση) προέρχονται από το ευρύτερο εκλογικό κοινό του ΣΥΡΙΖΑ. Κανένας δεν ασχολείται... 

 Σύγκλιση... μεταρρυθμιστών 

 Το θέμα είναι ότι ακριβώς τη στιγμή που ακόμα και κορυφαίοι πολιτικοί παράγοντες του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού (πολλοί εκ των οποίων αποτελούν εκλεκτά μέλη του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος) υποδεικνύουν τον Έλληνα πρωθυπουργό και τους υπουργούς του ως υποδειγματικούς μεταρρυθμιστές "που τα κατάφεραν καλύτερα και απ' τους νεοφιλελεύθερους και απ' τους σοσιαλδημοκράτες", οι εντόπιοι πολιτικοί παράγοντες αντιδρούν. Και οι νεοφιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες 

Νεοφιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες τρόπος του λέγειν, βέβαια, αφού στη χώρα όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλαία, σπάνια οι νεοφιλελεύθεροι ήσαν νεοφιλελεύθεροι και οι σοσιαλδημοκράτες σοσιαλδημοκράτες, ενώ πιο νεοφιλελεύθεροι απ' τους νεοφιλελεύθερους ήσαν οι σοσιαλδημοκράτες και πιο σοσιαλδημοκράτες απ' τους σοσιαλδημοκράτες οι νεοφιλελεύθεροι: το μόνο κοινό σημείο των εντοπίων νεοφιλελευθέρων τε και σοσιαλδημοκρατών είναι ο... Σταύρος Ψυχάρης. Για να είμαστε ακριβείς, η σύγκλιση των εντόπιων νεοφιλελευθέρων και σοσιαλδημοκρατών - ανεξάρτητα αν είναι νεοφιλελεύθεροι που έγιναν σοσιαλδημοκράτες ή σοσιαλδημοκράτες που έγιναν νεοφιλελεύθεροι - με την ΔΟΛια άποψη ότι ο Τσίπρας και η κυβέρνησή του απέτυχαν ως μεταρρυθμιστές. Ότι τα έκαναν μούσκεμα με την αξιολόγηση, την έκλεισαν στραβά, και ότι αυτό που πρέπει να γίνει τώρα είναι να δημιουργηθεί ένα ρεύμα μεταρρύθμισης απ' όλες τις δυνάμεις της δεξιοκεντροαριστεράς, όπως επανειλημμένα έχει τονίσει ο Κώστας Σημίτης, το οποίο "θα μπορούσε να είναι η ομπρέλα (!) που θα καλύψει τους πάντες", κάθε σωστό... μεταρρυθμιστή. 

 Μιά φενάκη 

Μιά άλλη φαεινή ιδέα, της οποίας εμπνευστής είναι ο παλαίμαχος πολιτικός Αντώνης Σαμαράς. που θα μπορούσε, υποτίθεται, να ενώσει τους νεοφιλελεύθερους με τους σοσιαλδημοκράτες, ανεξάρτητα αν πρόκειται για σοσιαλδημοκράτες που έγιναν νεοφιλελεύθεροι ή νεοφιλελεύθερους που έγιναν σοσιαλδημοκράτες, είναι να μπουν οι πραγματικοί μεταρρυθμιστές στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας. Και αυτοί, σύμφωνα με τον εμπνευστή της... φαεινής, είναι τα πρώην και τα νυν στελέχη του ΠΑΣΟΚ: «Πρόσεξε! Υπάρχει μια πολιτική κλωστή που ενώνει τους πραγματικούς μεταρρυθμιστές. Από τη Δεξιά ως την Κεντροαριστερά, πέρα και πάνω από κόμματα», προειδοποίησε ως έμπειρος... ηττημένος ο κ. Σαμαράς τον άπειρο διάδοχό του Κυριάκο. Δίνοντάς του στο χέρι τον μίτο της κλωστής που ενώνει τους πραγματικούς μεταρρυθμιστές της ΝΔ με τους πραγματικούς μεταρρυθμιστές Βαγγέλη Βενιζέλο, Άννα Διαμαντοπούλου, Ανδρέα Λοβέρδο και Γιάννη Μανιάτη, ας πούμε, ανεξάρτητα αν είναι σοσιαλιστές που έγιναν νεοφιλελεύθεροι, ή νεοφιλελεύθεροι που έγιναν μεταρρυθμιστές. 

Σταματάω εδώ, καθώς έγινε προφανές, ελπίζω, αυτό που θέλω να περιγράψω: ότι, ενώ η πλειονότητα των Ευρωπαίων πολιτικών και θεσμικών παραγόντων εκδηλώνουν επωνύμως και δημοσίως το θαυμασμό τους για τον επιτυχημένο μεταρρυθμιστή Τσίπρα και την κυβέρνησή του ("τα κατάφερε καλύτερα απ' τους νεοφιλελεύθερους και ταυτόχρονα καλύτερα απ' τους σοσιαλιστές"), η ελληνική αντιπολίτευση, με προεξάρχουσα τη Ν.Δ. του Κυριάκου, συνεπικουρούμενη από τα υπολείμματα της διαπλεκόμενης ήττας που φέρει το ονοματεπώνυμο Σταύρος Σημίτης - Σαμαράς, αρνείται να συμβιβαστεί με αυτήν την πανευρωπαϊκή αποδοχή του "μεταρρυθμιστικού ΣΥΡΙΖΑ". Και φυτοζωεί σε μιαν ανταγωνιστική με την κυβέρνηση μεταρρυθμιστική φενάκη.

Νίκος Τσαγκρής

1 Ιουνίου 2016

Η παγίδα του ηθικού πλεονεκτήματος




Μια γκεμπελική παγίδα, με "τυράκι" τον όρο "ηθικό πλεονέκτημα", που στήνεται κατά το επικοινωνιακό δοκούν των κομμάτων της αντιπολίτευσης  

Η κυβερνητική γκάφα με τις "off shore εταιρείες για βουλευτές", που δεν ήταν κυβερνητική γκάφα αλλά διακομματική κοινοβουλευτική γκάφα (εάν ήταν γκάφα και όχι συνειδητή επιλογή του νομοθετικού σώματος), που πέρασε απ' τη Βουλή και ακολούθως χαλκεύτηκε από την γνωστή φυλλάδα της στημένης αντικυβερνητικής δημοσιογραφίας ως κυβερνητική γκάφα, επανέφερε στο προσκήνιο το θέμα της... απώλειας ή μη του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς. 

Και, ξαφνικά, οι εντολοδόχοι της τρόϊκας, οι αρμοστές του Σόϊμπλε, οι σφαγείς των μισθωτών και των συνταξιούχων άρχισαν να μιλούν ξανά για πολιτικό... ήθος: "Το ηθικό πλεονέκτημα της Aριστεράς έχει πάει περίπατο", δήλωσε ο νέος εκπρόσωπός τους Κυριάκος Μητσοτάκης και, "ο κ. Τσίπρας έχει αντιγράψει όλες τις κακές παλιές πρακτικές του πελατειακού κράτους», ξιφούλκησε κατά του αντιπάλου πρωθυπουργικού δέοντος• αλλά το ξίφος έμοιασε να καρφώνεται στο στήθος του, καθώς ήταν σαν να λέει "ο κ. Τσίπρας με αντιγράφει, έχει αντιγράψει όλες τις πελατειακές πρακτικές της Νέας Δημοκρατίας...". 

"Μακάρι να το είχε κάνει", σκέφτηκα, και ασυνείδητα μου πέρασε απ' το μυαλό κάτι που είχε πει προ ημερών ο Πωλ Μέησον: «ο ΣΥΡΙΖΑ κατοικεί τους ανώτερους ορόφους των υπουργείων, αλλά δεν "χτύπησε" επαρκώς την ολιγαρχική εξουσία μέσα στα υπουργεία (...) Εάν μείνει στην εξουσία, πρέπει να "καταλάβει" ολόκληρα τα υπουργεία και να αναγκάσει τους πάντες να υπόκεινται σε λογοδοσία». Έτσι: "μακάρι να το είχε κάνει", σκέφτηκα, "κι ας έχανε το... ηθικό πλεονέκτημα"... 

Μια δεξιά παγίδα 

Το "ηθικό πλεονέκτημα της Aριστεράς", όπως το διεκδικεί καταναλώνοντάς το η σαμαροδεξιά του Κυριάκου και η εν γένει αντιπολίτευση, δεν έχει καμιά σχέση με το υπαρκτό ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Είναι μια εξυπνακίστικη επικοινωνιακή παγίδα της σαμαροδεξιάς του τύπου, "όταν η Αριστερά κυβερνά με τον αστικό τρόπο (ο οποίος, εσείς κύριοι αριστεροί το λέτε, είναι διεφθαρμένος τρόπος) χάνει το ηθικό πλεονέκτημά της". Που πάει να πει ότι όταν η Αριστερά διαπραγματεύεται με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, όταν αποκαθαίρει και ελέγχει τον κρατικό μηχανισμό, όταν διορίζει έμπιστους αριστερούς σε δημόσιες θέσεις-κλειδιά, όταν νομοθετεί ευρωκεντρικές μεταρρυθμίσεις, ακόμα κι αν το κάνει με τον δικό της κοινωνικό τρόπο, εξανεμίζει και, εν τέλει, χάνει το.. ηθικό πλεονέκτημα. 

Εν ολίγοις, δεν είναι παρά μια ανήθικη παγίδα με περιτύλιγμα τον όρο "ηθικό πλεονέκτημα", που στήνεται κατά το επικοινωνιακό δοκούν για να παγιδεύσει αριστερά κορόιδα. Που δεν είναι, βέβαια, κορόιδα, αλλά μπορεί να είναι ευγενείς αριστεροί, αγνοί ιδεολόγοι, απλοί αγωνιστές που ζουν ακόμα με την αυταπάτη της επανάστασης, κλπ, κλπ. 

Απ' αυτή την άποψη έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι, με αφορμή την "κυβερνητική γκάφα με τις off shore" (που δεν ήταν κυβερνητική γκάφα αλλά διακομματική κοινοβουλευτική γκάφα κλπ. κλπ.), το εν λόγω θέμα (ο φόβος της απώλειας του πλεονεκτήματος) αποτυπώθηκε και ως βασανιστικό άγος ακόμα και σε πρωτοσέλιδο της ΑΥΓΗΣ. Η οποία με τίτλο "Οφ σάϊντ με τις Offshore" έβγαλε κίτρινη κάρτα στην κυβέρνηση και στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ με το αιτιολογικό ότι, υπερψηφίζοντας την ευρωπαϊκή ρύθμιση για τις off shore, "παραβίασαν το ασυμβίβαστο μεταξύ πολιτικής ενασχόλησης και εξωχώριας οικονομικής δραστηριότητας σε φορολογικούς παραδείσους, έστω και φορολογικά συνεργάσιμους, που αποτελούσε κόκκινη γραμμή για την κοινωνία"... 

Οι... οφσορίστας της Ν.Δ. 

Φυσικά, η Αυγή έπραξε σωστά, ακόμα κι αν η αντίδρασή της, μέρος της, εάν θέλετε, μπορεί να υποδηλώνει παγίδευση στο στημένο επικοινωνιακό κόλπο με το "ηθικό πλεονέκτημα της Aριστεράς", όπως το διεκδικεί καταναλώνοντάς το η σαμαροδεξιά του Κυριάκου. Από την άλλη, όμως, το ίδιο πρωτοσέλιδο αποδεικνύει ότι το πραγματικό ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς είναι ζωντανό και παραμένει ακμαίο, αφού δεν διστάζει να δηλώσει παρών ακόμα και από την πρώτη σελίδα ενός κομματικού εντύπου (αν θεωρήσουμε ως κομματικό έντυπο την Αυγή) υπό την μορφή σκληρής κριτικής στην κυβέρνηση. 

Το πραγματικό πλεονέκτημα της Αριστεράς είναι η ασύγκριτη αγωνιστική ιστορία της, η δημοκρατική - πατριωτική κουλτούρα της, η παραδειγματική αφοσίωση των μελών της, των απλών ανθρώπων που την υπερασπίζονται και την υπηρετούν στις παραδοσιακές της αξίες, την ισοτιμία, την κοινωνική δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, τον ανθρωπισμό. Αλλά είναι και η γενναία (εσωκομματική ή μη) κριτική και αυτοκριτική, όπως εκδηλώθηκε μέσω της Αυγής στην περίπτωση της ανύπαρκτης, έστω, "γκάφας με τις off shore". Κι ακόμα όπως εκδηλώθηκε έμπρακτα με την κυβερνητική αντεπίθεση πολιτικού ήθους και διαφάνειας στην ολομέλεια της περασμένης Τετάρτης. Την οποία ούτε ένα τέταρτο δεν άντεξαν οι... οφσορίστας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το έβαλαν στα πόδια, έντρομοι μπρος στο πλεονέκτημα της Αριστεράς...

Νίκος Τσαγκρής

25 Μαΐου 2016

Συμφωνία - πακέτο με πίκρα και φαρμάκι


Να έχει επιτευχθεί "μια συμφωνία - σταθμός για την Ελλάδα", τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ να πανηγυρίζουν γι' αυτήν, και τα ελληνικά να στάζουν δηλητήριο! Είναι δυνατόν;  

Το πρωινό της περασμένης Τετάρτης ήταν πανομοιότυπο με το πρωινό της προηγούμενης Τρίτης. Η ηλιοφάνεια πλήρης, η θερμοκρασία στους 25 βαθμούς Κελσίου, το αεράκι ελαφρύ, αλλά αποφασιστικό• να καθαρίζει την ατμόσφαιρα από τους αστικούς ρύπους. Οι απλοί άνθρωποι του λαού, που λέει και ο Κουτσούμπας, μάζεψαν τις τελευταίες δυνάμεις του μηνός μαζί με κάτι πενταροδεκάρες που τους απέμειναν (ο μνημονιακός μισθός και η σύνταξη εξανεμίζονται πριν κλείσει ο μήνας) και βγήκαν για να πάρουν μια φρατζόλα ψωμί, λίγο καφέ. λίγη ζάχαρη. Όσο για τη δόση και τα κοινόχρηστα, "περάστε την πρώτη του μηνός"... 

Την πρώτη του μηνός, ή κάπου εκεί, θα πάρει τη δόση της και η ελληνική κυβέρνηση (το ελληνικό κράτος, για την ακρίβεια), ένα ποσό της τάξεως των 10,3 δισ. ευρώ, συμφωνεί σύσσωμος ο Τύπος στον κυβερνοχώρο: Συμφωνία - σταθμός για την Ελλάδα, πανηγυρίζουν τα διεθνή ηλεκτρονικά ΜΜΕ. «Η ευρωζώνη έχει, επιτέλους, μια "συνολική" συμφωνία για το ελληνικό χρέος», θριαμβολογεί η γαλλική Le Monde, ενώ οι Financial Times, ο Guardian και η Die Zeit, πλειοδοτούν σε θετικά σχόλια για την επιτυχή κατάληξη της διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τους δανειστές. 

Στον ελληνικό Τύπο, αντίθετα, μιζέριασμα, καρμιριά και σκασίλα. Μόνο τα κομματικά μέσα του ΣΥΡΙΖΑ πληροφορούν ότι το αποτέλεσμα του χθεσινοβραδινού Eurogroup ήταν ικανοποιητικό για τη χώρα: υπήρξαν σημαντικές αποφάσεις. Ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης, έγκριση της εκταμίευσης δόσης ύψους 10,3 δισ. ευρώ και οδικός χάρτης ρύθμισης του χρέους... Έτσι, ήρεμα κι απλά, χωρίς θριαμβολογίες και επικοινωνιακά ταρατατζούμ... 

Είναι δυνατόν; 

Σκέφτομαι πως, αν είχε πετύχει τέτοια συμφωνία η ΝΔ, ο Παπαμιμίκος και ο Άδωνης θα χοροπηδούσαν αγκαλίτσα στο Σύνταγμα, ο Ψυχάρης θα έπαιρνε μπόνους ένα ακόμα... προσωπικό δάνειο 50 εκατομμυρίων και ο Κυριάκος, χεσμένος απ' τη χαρά του, θα έδινε εντολή να χτιστούν άλλοι 15 καμπινέδες στο πατρικό του σπίτι. Τώρα πίκρα. Και δηλητήριο: η κυβέρνηση τα έδωσε όλα και δεν πήρε τίποτα!.. 

Είναι δυνατόν; Και θα μπορούσε, αν δεν είχε τις πλάτες των διαπλεκομένων ΜΜΕ (που, ακόμα και συντετριμμένα από το βάρος της ανομίας τους, εξακολουθούν να στήνουν σκηνικά καταστροφής), να διασπείρει τέτοιες μηδενιστικές ανοησίες στη θέση πολιτικών εκτιμήσεων και πολιτικής κριτικής; Την 25η Μαϊου, ημέρα Τετάρτη; Ακριβώς τη μέρα που ο δικός τους Γερούν Ντάισελμπλουμ (ναι, ο "Γερούν, γερά...") βγαίνει και ανακοινώνει την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης; Που είχε αποτύχει να ολοκληρώσει το κόμμα του Κυριάκου, πετώντας στα σκυλιά των συμφερόντων της ελληνικής και ευρωπαϊκής ελίτ τις πενταετείς θυσίες των Ελλήνων μισθωτών και συνταξιούχων; Και την ολοκλήρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ (ακριβώς όπως, προεκλογικά, υποσχέθηκε), χωρίς περικοπές μισθών και συντάξεων, αποσπώντας ταυτόχρονα την εκταμίευση της δόσης των 10,3 δισ. σε πακέτο με την ελάφρυνση του χρέους; Είναι δυνατόν; 

 Είναι δυνατόν να έχει επιτευχθεί "μια συμφωνία - σταθμός για την Ελλάδα", τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ να πανηγυρίζουν γι' αυτήν, υπαινισσόμενα την αρχή του τέλους του ελληνικού δράματος, και τα ελληνικά ΜΜΕ (πλην δυό εξαιρέσεων), σε μια φάλτσα συμφωνία με τα κόμματα της αξιωματικής και της ελάσσονος αντιπολίτευσης, να κραυγάζουν μεμψιμοιρίες και δηλητήρια; 

Περιμένοντας το "μετά" 

Και όμως συμβαίνει: η πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη χρήζει μελέτης, είπε προ ημερών ο Αλέξης Τσίπρας, καθώς "αναδεικνύει το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν πέσει οι δυνάμεις που πέρυσι συγκρότησαν το κίνημα «μένουμε Ευρώπη», το σχήμα που υποστήριζε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε να οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρώ"... 

Πράγματι, η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι εγκλωβισμένη αντικειμενικά στο στρατηγικό αδιέξοδο που ορίστηκε από τον θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ στο δημοψήφισμα και την απουσία εναλλακτικής αντιπολιτευτικής πρότασης, από τη στιγμή της απόφασης του Αλέξη Τσίπρα να παλέψει για την έξοδο της χώρας από τον "φαύλο κύκλο της λιτότητας" μέσω της διαπραγμάτευσης και όχι της ρήξης. 

Αλλά αυτή είναι η πολιτική πλευρά του δεξιού προβλήματος. Γιατί, πέρα από την παγιοποίηση του στρατηγικού αδιέξοδου της ΝΔ, η θετική συμφωνία - πακέτο που απέσπασε η κυβέρνηση απ' τους δανειστές συντρίβει οριστικά τα διαπλεκόμενα όνειρα της "αριστερής παρένθεσης" ανοίγοντας χώρο στα συριζαίϊκα όνειρα για το "μετά". 

Όλα αυτά στο μακροϊκονομικό και... μακροπολιτικό επίπεδο. Στο επίπεδο της καθημερινότητας, ούτε μνημόσυνα , ούτε πανηγύρια. Οι απλοί άνθρωποι του λαού μάζεψαν τις τελευταίες δυνάμεις του μηνός μαζί με κάτι πενταροδεκάρες που τους απέμειναν και βγήκαν για να πάρουν μια φρατζόλα ψωμί, λίγο καφέ. λίγη ζάχαρη. Όσο για τη δόση και τα κοινόχρηστα, "περάστε την πρώτη του μηνός". Μέχρι κυβερνητικής νεωτέρας...

Νίκος Τσαγκρής

18 Μαΐου 2016

Η "παρένθεση" που γίνεται... καθεστώς!



Καθώς η μνημονιακή περιπέτεια της "πρώτη φορά Αριστεράς" ολοκληρώνεται, ανοίγει ο δρόμος για έναν - κάποιο "κοινωνικό μετασχηματισμό"  


Γράφει ο Νϊκος Τσαγκρής
Οι ηγέτες και οι ηγετίσκοι της σοσιαλφιλελεύθερης αντιπολίτευσης χύνουν δηλητήρια δάκρυα: η Ελλάδα, παρά τις δυσκολίες, καταφέρνει να δημιουργήσει συνθήκες εξόδου από την κρίση και η περίφημη "αριστερή παρένθεση" παρατείνεται. Τόσο, που κινδυνεύει να γίνει... καθεστώς: "αν είναι τόσο μεγάλη η παρένθεση, φαντάσου πόσο μπορεί να τραβήξει το αφήγημα", σκέφτεσαι, αλλά δεν ξέρεις ούτε ο ίδιος αν το σκέφτεσαι για καλό ή για κακό. Διότι, ναι μεν είσαι αριστερός και στηρίζεις την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ προκειμένου να μην ευοδωθούν οι διαπλεκόμενες προσδοκίες της αντιπολίτευσης περί "αριστερής παρένθεσης", αλλά, κακά τα ψέματα, έχεις κουραστεί να υπομένεις τη ζωή εντός 
"παρενθέσεως". Και περιμένεις πώς και πώς το πέρασμα από την "παρένθεση" στο "αφήγημα". 

Αυτό ακριβώς: να περάσουμε εδώ και τώρα από την "παρένθεση" στο "αφήγημα", είναι το "θέλω" κάθε συνεπούς αριστερού, η επιθυμία κάθε συνειδητού πολίτη που, στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου 2015, ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ. Αφού, παρένθεση γι΄αυτούς, για όλους εμάς (όπως και για την κυβέρνηση και για τον ΣΥΡΙΖΑ, ελπίζουμε), ήταν ο αναγκαστικός συμβιβασμός• "προκειμένου να βγει η χώρα από τον φαύλο κύκλο της λιτότητας μέσα απ' τη συμφωνία του Ιουλίου (σ. σ: το τρίτο μνημόνιο) και την εφαρμογή της. Την αξιολόγηση, την ελάφρυνση του χρέους. Και όχι βέβαια η... "αριστερή παρένθεση" που ονειρεύονταν και ενορχήστρωναν οι διαπλεκόμενοι ηγέτες και ηγετίσκοι της σοσιαλφιλελεύθερης αντιπολίτευσης από την πρώτη ημέρα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.  


Η... δικιά μας "παρένθεση" 

Ας το ομολογήσουμε, η δικιά μας "παρένθεση" (η οκτάμηνη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης προκειμένου να δημιουργήσει συνθήκες εξόδου από την κρίση χωρίς να λεηλατήσει περαιτέρω τα έσχατα εισοδήματα μισθωτών και συνταξιούχων) δεν είναι παρά η συνέχεια και, ελπίζουμε, το τέλος της επάρατης μνημονιακής επταετίας. Επί της ουσίας, μόνο ποιοτικά διαφέρει από εκείνη τη σαδιστικού χαρακτήρα κυβερνητική βία, αυτή τη μνημονιακή, ας την πούμε, διαστροφή που, μετά τις μαζικές αλλά άκαρπες αντιδράσεις του ελληνικού λαού – κίνημα «αγανακτισμένων» κλπ. –, εγκαταστάθηκε στη χώρα. Και, στο κοινωνικό πεδίο, μεταλλάχθηκε σε μια μαζική ψύχωση που προσομοιάζει στον φροϋδικό «ηθικό μαζοχισμό*» 

Ο εν λόγω «ηθικός μαζοχισμός» (που, κατά τη γνώμη μου, απ' την αρχή της μνημονιακής λαίλαπας κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής κοινωνίας) συνδέεται με την κατάθλιψη και χαρακτηρίζεται από την αυτοκαταστροφική συμπεριφορά των διαταραγμένων: βασικός τους στόχος η «τιμωρία του ανήθικου» με την αποφυγή, όμως, επιθετικών αντιδράσεων απέναντι στους «άλλους», την κατεύθυνση της τιμωρίας προς τον εαυτό τους. 

Εδώ, χωρίς καμιά διαγνωστική ή συγκριτική πρόθεση, σημειώνω μια μερική θεραπεία της συγκεκριμένης κοινωνικής διαταραχής με την άνοδο της Αριστεράς στην κυβερνητική εξουσία, καθώς και ένα εν μέρει, επίσης, ξανακύλισμα στη διαταραχή μετά το συμβιβασμό και τη δικιά μας, όπως είπαμε "παρένθεση": τη μνημονιακή παρένθεση της "πρώτη φορά Αριστεράς" 

Το πέρασμα στο "αφήγημα" 

Λοιπόν, που λέτε, καθώς η "αριστερή παρένθεση" τείνει να γίνει... καθεστώς, το βασικό κυβερνητικό μέλημά οφείλει να στραφεί στη μετάβαση από την "παρένθεση" (τη μνημονιακή παρένθεση της "πρώτη φορά Αριστεράς") στο "αφήγημα", (το καθ' εαυτού αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ). Το πέρασμα, δηλαδή (με τα λόγια του Κώστα Δουζίνα), στον δεύτερο κυβερνητικό "χρονισμό", έναν μεσοπρόθεσμο κύκλο κατά τη διάρκεια του οποίου η κυβέρνηση επιχειρεί την αριστερή διακυβέρνηση με βασικό εργαλείο της το προγραμματικό "παράλληλο πρόγραμμα". Μέσω των εφαρμογών του οποίου "αρχικά θα περιορίσει και μετά θα αντικαταστήσει τις υφεσιακές και άδικες μνημονιακές πολιτικές", στοχεύοντας στον κοινωνικό μετασχηματισμό... 

Κλείνω με ένα υπαρξιακό, ας πούμε, κυβερνητικό προαπαιτούμενο, προκειμένου να ευδοκιμήσει (αν τελικά επιτευχθεί η συμφωνία) η μετάβαση από την "παρένθεση" στο "αφήγημα", όπως τίθεται από τον Βρετανό δημοσιογράφο Πολ Μέϊσον σε πρόσφατη συνέντευξή του: ο ΣΥΡΙΖΑ «κατοικεί» τους ανώτερους ορόφους των υπουργείων, αλλά δεν «χτύπησε» επαρκώς την ολιγαρχική εξουσία μέσα στα υπουργεία. Και αυτό είναι κάτι που έπρεπε να έχει κάνει. Εάν μείνει στην εξουσία, πρέπει να «καταλάβει» ολόκληρα τα υπουργεία και να αναγκάσει τους πάντες να υπόκεινται σε λογοδοσία. Να παύσουν να υπερασπίζονται την ολιγαρχική εξουσία στα ΜΜΕ. Να τη διαλύσουν... 

*Με τον όρο «ηθικός μαζοχισμός, ο Φρόιντ προσπαθεί να εξηγήσει την συμπεριφορά εκείνη κατά την οποία το κοινωνικό υποκείμενο αναζητεί για τον εαυτό του τη θέση του θύματος με σκοπό να δομήσει την ταυτότητά του. Στη διαδικασία αυτή, ο πόνος ανάγεται σε νομιμοποιητικό στοιχείο της ταυτότητας. Ο πόνος ερμηνεύεται, δηλαδή, για τους μαζοχιστές σαν απόδειξη της ύπαρξής τους.

Νίκος Τσαγκρής

11 Μαΐου 2016

"Να φύγει ο Τσίπρας να σωθούμε"!..


Τίποτε το θετικό για τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ: Ούτε η αξιολόγηση, ούτε η ελάφρυνση του χρέους, ούτε ο "κόφτης" αλά ελληνικά. Μόνο "να φύγει ο Τσίπρας να σωθούμε"!... 

Τα αγγλικά μου είναι επιπέδου... πλατείας Συντάγματος. Τα αγγλικά που μιλούσαν τα «καμάκια» της Αθήνας στη δεκαετία του '70, εννοώ: Do you like, μαντμαζέλ, the Greece και τα λοιπά. Παρ' όλα αυτά, για να γλιτώσω το πρετεντέρειο ψυχιατρείο, άρχισα να βλέπω ειδήσεις στο EURONEWS και στο B.B.C. Κι ό,τι πιάνει το μάτι μου και τ' αυτί μου. 

Ωστόσο, μία από τις προηγούμενες μέρες, λόγω των "πρώτη φορά καλών ειδήσεων" από το μέτωπο της διαπραγμάτευσης (ολοκλήρωση της αξιολόγησης μετά ελαφρύνσεως του χρέους κλπ. κλπ.), επέστρεψα σε δελτίο ελληνικού καναλιού. Να δώ μήπως άλλαξε το... κλίμα της ενημέρωσης. 

Το δελτίο, από τα πρώτα λεπτά, έδειξε τις προθέσεις του για την αντιμετώπιση των "πρώτη φορά καλών ειδήσεων" από το μέτωπο της διαπραγμάτευσης. "Δράμα"!.. "Τραγωδία"!.. Τίποτε το θετικό: ούτε η αξιολόγηση, ούτε η ελάφρυνση χρέους, ούτε ο "κόφτης" αλά ελληνικά (χωρίς προαπαιτούμενα μέτρα), και "τέταρτο μνημόνιο", "νέα εθνική προδοσία", "φύγετε τώρα, να έρθει ο Κυριάκος να μας σώσει"!.. 

Παρακολούθησα τη... δίκη του Τσίπρα, του Τσακαλώτου και των άλλων κομμουνιστοσυμμοριτών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ - που "δεν παραδόθηκαν στον Σόϊμπλε και στο ΔΝΤ αλλά έκαναν του κεφαλιού τους"(!) - για δέκα ολόκληρα λεπτά, μέχρι που η ακροαματική διαδικασία άρχισε να μου προκαλεί ναυτία. 

Ώσπου βγήκε στο... πόντιουμ ο αρχιεισαγγελέας της δημοσιογραφικής διαστροφής. Που, ως συνήθως, με το αρρωστημένο πάθος ήρωα του Μαρκησίου ντε Σαντ, άρχισε να αγορεύει το σαδομαζοχιστικό του αντισύριζα μένος: πολιτικό αίμα και σπέρμα... 

Η συνθήκη TTIP 

Δραπέτευσα στο δελτίο του EURONEWS. Πρώτο θέμα, μια επερχόμενη καταστροφή του πλανήτη, ή κάτι τέτοιο. Και η ακριβής (μετρημένη, δηλαδή) συμβολή όλων των πολιτισμένων χωρών σ' αυτήν. Με τις ΗΠΑ πρώτες και καλύτερες ανάμεσά τους. Και την Ευρωπαϊκή Ένωση να τους κρατάει τα μπόσικα, που έλεγε και ο μακαρίτης ο πατέρας μου. 

Για να γίνω πιο σαφής, το θέμα ήταν η διαρροή 248 απορρήτων (διαβαθμισμένων) εγγράφων της περίφημης TTIP και οι θανάσιμοι κίνδυνοι που, μέσω αυτών, αποκαλύπτεται πως απειλούν τον πλανήτη και το περιβάλλον του: το κλίμα, την ασφάλεια της διατροφής μας, καθώς και μία σειρά από θεμελιώδη κεκτημένα δεκαετιών, αποτελούν αντικείμενα εμπορικών διαπραγματεύσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης. 

Γράφω "της περίφημης TΤIP" και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω ιδέα πόσο "περίφημη" είναι στη χώρα μας η TΤIP, αν ο μέσος Έλληνας γνωρίζει ότι TTIP σημαίνει "Διατλαντική Σχέση Εμπορίου και Επενδύσεων" για παράδειγμα. Κι αν αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται για την πλήρη απελευθέρωση των εμπορικών σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ευρωπαϊκής Ένωσης, τις οδυνηρές συνέπειές που αυτή η "απελευθέρωση" θα επιφέρει στη ζωή των Ευρωπαίων. Οι οποίοι ξεσηκώνονται ήδη ενάντια στην TTIP και διαδηλώνουν. Στη Γαλλία, στην Γερμανία, στην Αυστρία. Και μάχονται, και συγκρούονται με τις αστυνομικές δυνάμεις, και καταλαμβάνουν τη θέση που τους αρμόζει - που αρμόζει στην είδηση - στα ευρωπαϊκά τηλεοπτικά κανάλια. Ενώ για τα ελληνικά κανάλια το θέμα είναι τζούφιο, δίχως αντιπολιτευτικό ενδιαφέρον, δίχως συριζαίϊκο αίμα, ανάξιο προβολής. 

 Ας το... φιλοσοφήσουμε... 

Μα, πράγματι, από μια άποψη ο επερχόμενος οικολογικός θάνατος δεν είναι είδηση για εμάς τους Έλληνες, για την πλειονότητά μας. Αφού, ενώ καταστρέφουμε συστηματικά το περιβάλλον, δηλώνουμε, στωικά, απαισιόδοξοι για το μέλλον και ταυτόχρονα αισιόδοξοι για το προσωπικό μας μέλλον, θεμελιώνοντας μια ακραία αντίφαση: πώς είναι δυνατόν να είσαι απαισιόδοξος για το μέλλον του κόσμου και, ταυτόχρονα, αισιόδοξος για το προσωπικό σου μέλλον σ' αυτόν τον κόσμο; 

Προσωπικά, δηλώνω οριστικά απαισιόδοξος. Όχι μόνο για το περιβαλλοντικό μέλλον και την... TTIP, αλλά και για το όλον... προτσές της Ιστορίας... Εξαρτάται από το πώς βιώνεις τον χρόνο, πώς τοποθετείσαι στη σχέση άνθρωπος-κόσμος: «Αυτό που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους της εποχής μας (παρατηρεί ο Kώστας Aξελός), αν υποθέσουμε ότι αποτελεί ακόμη εποχή, είναι ότι σέρνονται μισοευχαριστημένοι - μισοδυσαρεστημένοι, ούτε ευχαριστημένοι ούτε δυσαρεστημένοι, πάνω σε μια Γη που βαδίζει προς την ερήμωση». 

Πίστευα πως αυτό που ξεχώριζε τους Έλληνες ήταν η ενστικτώδης οικουμενική, ας τη χαρακτηρίσουμε, οπτική: ότι βίωναν την ύπαρξή τους περισσότερο στη σχέση «άνθρωπος-κόσμος» παρά στη σχέση «άνθρωπος-εγώ». Και ότι, δηλώνοντας την απαισιοδοξία τους για το μέλλον της χώρας, σημειώνουν την απαισιοδοξία τους για τη γενικότερη πορεία της ανθρωπότητας που περιλαμβάνει και τους ίδιους, ως μέρος της. 

Μια ακόμα αυταπάτη; Ίσως. Το σίγουρο είναι ότι μένω εκτός. Εκτός ελληνικών τηλεοπτικών δελτίων εννοώ: από την ελληνόφωνη καταστροφολογία του αντισύριζα μένους προτιμώ την αγγλόφωνη. Που είναι και... αντί TTIP.

Νίκος Τσαγκρής

4 Μαΐου 2016

Ο Ολάντ, ο Τσίπρας και οι άλλοι


Το ισχνό αφήγημα της προσέγγισης των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών με την ευρωπαϊκή Αριστερά 

 Γράφει ο
Νίκος Τσαγκρής
Τελευταία, οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες μάς πάνε, με πρώτο και καλύτερο τον Ιταλό Τζιάνι Πιτέλα. Ο τύπος, ούτως ή άλλως, δεν παίζεται, αλλά στην τελευταία του συνέντευξη (στο EuroActiv.com) υπερέβαλλε εαυτόν. Γενναιότερος όλων, προέταξε τα... σοσιαλδημοκρατικά του στήθη προκειμένου να υπερασπιστεί την χώρα μας• τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνησή του: "οι καρχαρίες θέλουν να καταδικάσουν σε θάνατο την Ελλάδα", είπε. Αλλά δεν έμεινε εκεί, ονομάτισε τους "καρχαρίες" με ένα ασυνήθιστο, για Ευρωπαίο σοσιαλδημοκράτη, θάρρος. "Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και οι Γερμανοί είναι οι "καρχαρίες", εξήγησε. Και, κολλητά, αποκάλυψε κάτι που, πέρα από παραπολιτικές ειρωνείες, φαντάζει εξαιρετικά τολμηρό, ακόμα και για την... κόρη μας τη σοσιαλίστρια: "οι καρχαρίες θέλουν να δουν την Ελλάδα να βυθίζεται, όμως οι Σοσιαλιστές σκοπεύουν να τους εμποδίσουν", είπε χωρίς φόβο και πάθος ο φοβερός Ιταλός! Που πάει να πει ότι οι Γερμανοί και το ΔΝΤ επιχειρούσαν και πάλι τις προηγούμενες μέρες ένα πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης Τσίπρα (this is a coup), όπως εκείνο του περασμένου Ιούλη. Τι λέτε, θα τολμούσε να πει κάτι τόσο αντισυστημικό η κληρονόμος των περιτριμμάτων του ΠΑΣΟΚ, η Ελληνίδα σοσιαλίστρια κ. Γεννηματά; 

Και όμως, ο Τζιάνι Πιτέλα το τόλμησε, το είπε καθαρά: "από τη μία το ΔΝΤ, από την άλλη οι Γερμανοί καρχαρίες του είδους του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε", είπε, "προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν διαστρεβλωμένα μέσα για να ανατρέψουν μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση..." 

 Σύγκλιση ή "ξέπλυμα"; 

Χωρίς αστεία, ο Τζιάνι Πιτέλα δεν είναι κανένα τυχαίο πρόσωπο, είναι ο επικεφαλής της ευρωομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατικών και, προφανώς, αυτά που λέει εκφράζουν κάτι παραπάνω απ' την προσωπική του άποψη: η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία επιθυμεί να διαμορφώσει ένα πλαίσιο σύγκλισης μεταξύ σοσιαλιστικών και αριστερών κομμάτων των χωρών μελών της ΕΕ, και αυτό είναι κάτι που δεν κρύβεται. Αντίθετα, η συγκεκριμένη... επιθυμία, αυτό το φλερτ των Ευρωπαίων σοσιαλιστών με την ευρωπαϊκή Αριστερά είναι πλέον δημόσιο. Και, καθώς προσωποποιείται επικοινωνιακά στην καλή επαφή του Γάλλου πρωθυπουργού Φρανσουά Ολάντ με τον Έλληνα ομόλογό του Αλέξη Τσίπρα, παίρνει διαστάσεις ενός πανευρωπαϊκού παραπολιτικού event διανθισμένου με κάθε λογής σχόλια και κουτσομπολιά. Βασικότερο και πιο ενδιαφέρον εξ αυτών, εκείνο που θέλει την αφομοιωμένη από τον συστημικό νεοφιλελευθερισμό ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία να επιχειρεί το ιδεολογικό της "ξέπλυμα" ακολουθώντας το "ελληνικό παράδειγμα" : την κομματική και κυβερνητική θεώρηση του ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή, "που αμφισβητεί στην πράξη την πολιτική της λιτότητας και το σύστημα που την επιβάλλει". 

Από την άλλη, υπάρχει ο πάγιος στρατηγικός στόχος του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα για τη δημιουργία ενός αριστερού - προοδευτικού μετώπου απέναντι στις ακραίες, ακροδεξιές και νεοφιλελεύθερες φωνές, τόσο στο θέμα του συστημικού οικονομικού μοντέλου, όσο και στο θέμα του προσφυγικού ζητήματος. 

Επιτακτική ανάγκη 

Ουσιαστικά, το ισχνό αφήγημα της προσέγγισης των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών με την ευρωπαϊκή Αριστερά ξεκινά δυόμισι χρόνια πριν, από μια πρώτη καλή επαφή του Αλέξη Τσίπρα με τον Ματτέο Ρέντσι. Στην ίδια φάση, ο Μάσιμο Ντ' Αλέμα δούλευε ήδη την ιδέα μιας επιχείρησης - απαγκίστρωσης των Ευρωπαίων σοσιαλιστών από τον κυβερνητικό νεοφιλελευθερισμό στον οποίο είχαν ενσωματωθεί: "για μια σοσιαλιστική επανεκκίνηση με αιχμή τη στροφή κατά της λιτότητας" ήταν η... φοβερή ιδέα. 

Κατά τον Ντ' Αλέμα, η προσέγγιση με τον Αλέξη Τσίπρα ήταν απαραίτητη "προκειμένου να ανασυγκροτήσουμε την σοσιαλιστική οικογένεια με αριστερή πορεία πλεύσης». Το 2014 ο Ιταλός πολιτικός επισκέπτεται την Αθήνα και συναντά τον Τσίπρα: ο Ντ΄Αλέμα προσκάλεσε τον ΣΥΡΙΖΑ να μπει στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, ο Τσίπρας όμως επέστρεψε την πρόσκληση στον αποστολέα της, έγραφε τότε η διαδικτυακή Huffington. Ωστόσο, από τότε άρχισε να λειτουργεί μια σταθερή γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στους Ευρωπαίους σοσιαλιστές και τον ΣΥΡΙΖΑ, που στερεώθηκε και διευρύνθηκε κατά την περίοδο της πρωθυπουργίας του Αλέξη Τσίπρα με Ολάντ και Σουλτς και Ρέντσι και Πιτέλα... Και να οι προσκλήσεις και να τα κουτσομπολιά. Και να... οι γάμοι και τ' αρραβωνιάσματα... 

Όπως και να 'χει, (ακόμα κι αν πρόκειται περί "ξεπλύματος" που λέγαμε), η προσέγγιση σοσιαλιστών - ριζοσπαστικής Αριστεράς στη σημερινή ευρωπαϊκή συγκυρία είναι απόλυτα αναγκαία, προκειμένου να διασωθεί "ό,τι δεν έχει καταφέρει ακόμα να καταστρέψει η νεοφιλελεύθερη Δεξιά", που λέει κι ο Μποαβεντούρα ντε Σόουζα Σάντος. Σ' αυτήν, ακριβώς, την προσέγγιση ποντάρει και ο Αλέξης Τσίπρας όταν εμφανίζεται αισιόδοξος για την κατάληξη της διαπραγμάτευσης δηλώνοντας ότι "η θέση της χώρας μας και οι συμμαχίες της στην Ευρώπη είναι πολύ πιο ισχυρές από κάθε άλλη φορά από τότε που ξεκίνησε η κρίση".

Νίκος Τσαγκρής