6 Δεκεμβρίου 2019

Εμπρός της Γης οι… φοβισμένοι



Τα νεανικά κινήματα της εποχής μας δεν φοβούνται τον πολιτικό φόβο, αντίθετα γεννιούνται απ’ αυτόν και ζουν για να τον μάχονται



Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής


Αν προχωράς προς την κατεύθυνση
Όπου ο φόβος σου μεγαλώνει,
βρίσκεσαι στο σωστό δρόμο

Milorad Pavic*

Διαβάζω εφημερίδες. Ηλεκτρονικές εφημερίδες… Κάνω κλικ σε ένα βίντεο, κι αμέσως ένα έκπληκτο στοπ καρέ σε μια ωραία εικόνα. Πολιτικά ωραία, από την άποψη ότι δεν θυμίζει σε τίποτα τις στερεότυπες φωτογραφίες εκδηλώσεων διαμαρτυρίας παρελθόντων ετών. Αντίθετα, αποτυπώνει μια ευδιάκριτη κοινωνική  πολυχρωμία. Πρόσωπα νεανικά, χαρούμενα, παιδιά που μάχονται και τραγουδούν – που τραγουδούν και μάχονται: «Με το ηχηρό σύνθημα “Να μη γίνει ο φόβος συνήθεια μας”, η συναυλία που διοργανώθηκε από τη “Πρωτοβουλία ενάντια στην καταστολή” δίνει τη δική της απάντηση στο δόγμα «Nόμος και Tάξη», διαβάζω στο ρεπορτάζ που συνοδεύει το βίντεο.

«Να μη γίνει ο φόβος συνήθεια μας»!.. Ωστόσο, το βλέπεις στο βλέμμα τους, το διαβάζεις στη γλώσσα των σωμάτων τους, ακόμα και όταν τραγουδούν “σιγά μην κλάψω / σιγά μην φοβηθώ”, τα παιδιά της νεότερης γενιάς γητεύουν τον φόβο τους κόντρα στο τείχος της κρατικής βίας που υψώνεται απέναντί τους σαν τα παιδιά που σφυρίζουν τις νύχτες για να ξορκίσουν τον φόβο τους για το σκοτάδι…

«Ο φόβος της τρομοκρατίας οχυρώνει την Ευρώπη» είναι ο τίτλος σ’ ένα άλλο δημοσίευμα μιας άλλης ηλεκτρονικής εφημερίδας που αναφέρεται στο μαχαίρωμα δύο Βρετανών από «τρομοκράτη» στο London Bridge: ανεπαρκής περιγραφή του γεγονότος σε ένα ανεπαρκές ρεπορτάζ με ανεπαρκή στοιχεία για την επίθεση, τα θύματα, τον θύτη∙ ο οποίος, παρεμπιπτόντως, συνελήφθη επί τόπου.
Ακολουθεί ένα κατεβατό υποδειγματικής ρητορικής πολιτικού φόβου που καταλήγει στην αναγκαιότητα περαιτέρω φοβικής «οχύρωσης της Ευρώπης», εξ ου και ο τίτλος.

*******   
Ο πολιτικός φόβος αποτελεί βασικό στρατηγικό όπλο του συστημικού νεοφιλελευθερισμού. Θέλει την κοινωνία να βρίσκεται (να αισθάνεται ότι βρίσκεται) σε διαρκή κίνδυνο, απειλούμενη από συμμορίες τρομοκρατών, ορδές προσφύγων – λαθρομεταναστών, φανταστικές απειλές, εν γένει, που ανακατεύονται με τις πραγματικές προκειμένου να διεγείρουν μαζικό φόβο, κοινωνικό φόβο, να αποσπάσουν πολιτικό φόβο:  να τον αξιοποιήσουν στρατηγικά, επιβάλλοντας μέτρα στήριξης του συστημικού μοντέλου οικονομικής, πολιτικής και εργασιακής επιτήρησης, και αυταρχισμού, και αστυνομικής βίας, και καταστολής. Με το πρόσχημα της ασφάλειας και της προστασίας του πολίτη, βεβαίως-βεβαίως…

 

ΟΧΙ!.. «Να μη γίνει ο φόβος συνήθεια μας», υψώνονται και σμίγουν σε μια νέα κινηματική συμφωνία εκατομμύρια αυθόρμητες νεανικές φωνές του ευρωπαϊκού και του αμερικανικού Νότου (απ’ τα Προπύλαια των Αθηνών και την Πιάτσα Ματζόρε της Μπολόνια ως την πλατεία Ιταλίας της Χιλής και τη Λα Πας της Βολιβίας) ενάντια στην οικονομική και εργασιακή βαρβαρότητα, την ξενοφοβία, την κρατική βία και την καταστολή, την μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό, τον φασισμό.

 

Βλέπετε, ο  πολιτικός φόβος προκαλεί κοινωνικό φόβο και αυτός νέα κινήματα ενάντια στον πολιτικό φόβο: κινήματα αυθόρμητα, διαδικτυακής, κυρίως, όσμωσης και οργάνωσης, όπως τα γνωστά μας «Κίτρινα Γιλέκα» που έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους του Παρισιού στα τέλη του 2018 και συνεχίζουν ακάθεκτα∙ ή οι «Παρασκευές για τον Πλανήτη», με την εμβληματική παρουσία της Γκρέτας Τούνμπεργκ, που δικτυώθηκαν πρόσφατα και με το μαθητικό κίνημα στη χώρα μας∙ ή το ολόφρεσκο «κίνημα της Σαρδέλας», που εμφανίστηκε πρόσφατα στην Ιταλία, για το οποίο οφείλουμε να πούμε δυο λόγια παραπάνω…

*******
Οι «Σαρδέλες» γεννήθηκαν από την πρωτοβουλία τεσσάρων 30άρηδων Ιταλών από την βορειανατολική περιφέρεια Εμίλια-Ρομάνα, μια εύπορη περιοχή της Ιταλίας, που υπήρξε προπύργιο της Αριστεράς από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τις μέρες μας και αποτελούσε τον ‘ομφαλό’ του άλλοτε κραταιού Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας.

Οι «6000 Σαρδέλες», που έχουν αποκλείσει από τις τάξεις τους… αρχηγούς, συνθήματα και πανό (εκτός από το σήμα της «σαρδέλας» που κουβαλούν πάντα οι οπαδοί στις διαδηλώσεις τους), βγήκαν από το… κονσερβοκούτι του πολιτικού τους φόβου αντιδρώντας στην ακροδεξιά πολιτική του Σαλβίνι, διέδωσαν τις θέσεις τους μέσω των social media, και από την πρώτη κιόλας συγκέντρωσή τους φέτος τον Νοέμβριο, στην Πιάτσα Ματζόρε της Μπολόνια, διπλασίασαν τον αριθμό τους.

 Οι «Σαρδέλες» όπως όλα τα «αυθόρμητα», κινήματα της εποχής, δεν φοβούνται τον φόβο, αντίθετα γεννιούνται απ’ αυτόν και ζουν για να τον μάχονται. «Ο φόβος είναι φως, είναι η θέληση για ζωή, είναι αυτοπεποίθηση», έλεγε η Ναντέζτνα Μαντελστάμ*: τρέφεται από τον αυτοσεβασμό, την αίσθηση της προσωπικής αξιοπρέπειας, των προσωπικών δικαιωμάτων, των αναγκών, των απαιτήσεων και των επιθυμιών: ο φόβος και η ελπίδα είναι στοιχεία αλληλένδετα. Χάνοντας την ελπίδα, χάνουμε και τον φόβο - δεν έχουμε πια λόγο να φοβόμαστε...»

* Από το βιβλίο του «Τελευταία αγάπη στην Κωνσταντινούπολη», Εκδόσεις «Βιβλιοπωλείο της Εστίας»
** Από το βιβλίο της «Ελπίδα στα χρόνια της Απελπισίας», εκδόσεις Μεταίχμιο



28 Νοεμβρίου 2019

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι νοσταλγοί της παλινόρθωσης



Καθώς το μετά ΣΥΡΙΖΑ κυβερνητικό σκηνικό   μορφοποιείται, θυμίζει το σκηνικό ανάδυσης του προδικτατορικού καραμανλικού παρακράτους  

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
(Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 1/11/2018)

Μετά και την ανατροπή της απόπειρας εκδημοκρατισμού του πολιτεύματος (που η κυβέρνηση της Αριστεράς επεχείρησε μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης), η ιδέα της παλινόρθωσης του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος (που από κοινού οικοδόμησαν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στην περίοδο της μεταπολίτευσης) φαντάζει ευκολότερη στην περιοχή της κυβερνητικής συμπολίτευσης∙ τους κοινοβουλευτικούς και εξωκοινοβουλευτικούς νοσταλγούς της, τους μιντιάρχες και τους λοιπούς χορηγούς της: «τις 10 μεγάλες οικογένειες που κυβερνούν την Ελλάδα και χρηματοδοτούν πολιτικούς και ΜΜΕ», κατά τον διάσημο συγγραφέα…  mail, τον κ. Γκίκα Χαρδούβελη.      

Βλέπετε, προσπαθούμε να το διασκεδάσουμε, αλλά διόλου αστείο δεν είναι: καθώς το πολιτικό σκηνικό της μετά ΣΥΡΙΖΑ  περιόδου σταθεροποιείται μέσα στα υλικά κατεδαφίσεων δεκάδων προοδευτικών μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Τσίπρα, θυμίζει όλο και πιο πολύ το σκηνικό  του προδικτατορικού κράτους της Δεξιάς. Ακόμα χειρότερα, το σκηνικό ανάδυσης του καραμανλικού παρακράτους δίπλα της…

Τότε που, υπό την απειλητική σκιά της επερχόμενης μεγάλης Αριστεράς (της ΕΔΑ του 25%), ο ιδρυτής του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Καραμανλής,  κατηχούσε τους συνεργάτες του στο δόγμα «υπεράσπιση της ιδεολογικής ηγεμονίας μας  διά της κρατικής βίας και του φόβου»: «Η πολιτική δεν είναι παρά πόλεμος ψυχολογικός, που δεν τον κερδίζει παρά εκείνος ο οποίος εμπνέει πεποίθησιν, και αν θέλης, και φόβον».*

*******
Μιλάμε για το «δόγμα» που παρήγαγε το καραμανλικό παρακράτος, όπως το αποκαλύπτει στα απομνημονεύματά του (1969)  ο υφυπουργός Δημόσιας Ασφάλειας της προδικτατορικής κυβέρνησης Καραμανλή, Ευάγγελος Καλαντζής: ο Καλαντζής δεν είχε  κανένα πρόβλημα να αναφέρει την εντολή που πήρε από τον εθνάρχη για κλιμάκωση των διώξεων της Αριστεράς, ως απάντηση στην εκλογική επιτυχία της ΕΔΑ το 1958, διαβάζουμε σε ένα αποκαλυπτικό  δημοσίευμα της efsyn (Τάσος Κωστόπουλος,1.11.2015). 

 «Η ΕΔΑ έβγαλε 79 βουλευτάς. Σε θεωρώ ικανό και κατάλληλον να την αντιμετωπίσης τόσον εις την Βουλήν, όσο και εκτός της Βουλής», περιγράφει την εντολή του εθνάρχη ο υπουργός… Προστασίας του Πολίτη της εποχής. Σαν να λέμε, «Ο ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε 86 βουλευτές. Σε θεωρώ ικανό και κατάλληλο να τον αντιμετωπίσεις τόσο στη Βουλή, όσο και εκτός της Βουλής»... Ή κάτι τέτοιο.

Εντάξει, θα ήταν γελοία μια αναβάθμιση του σημερινού πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στο επίπεδο του αρχηγού της ΕΡΕ και ιδρυτή του κόμματος που του έλαχε να διευθύνει∙ όμως είπαμε, καθώς το πολιτικό σκηνικό της μετά ΣΥΡΙΖΑ κυβερνητικής περιόδου σταθεροποιείται, θυμίζει όλο και πιο πολύ το σκηνικό ανάδυσης του καραμανλικού παρακράτους.   

Τότε που, υπό την απειλητική σκιά της επερχόμενης μεγάλης Αριστεράς (ΕΔΑ), που το 1958  έλαβε το περίφημο 25% καταλαμβάνοντας τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο ιδρυτής του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Καραμανλής, υπερασπιζόταν την ιδεολογική ηγεμονία της Δεξιάς διά της κρατικής βίας και του φόβου.

*******
Ιδεολογική ηγεμονία διά της κρατικής βίας και του φόβου: Αυτό που, ακριβώς ή περίπου, επιχειρεί  και ο σημερινός πρωθυπουργός, το «επιτελικό» του κράτος, οι φανεροί ή και «κρυφοί» συνεργάτες του…

Αλήθεια, τι λιγότερο ή περισσότερο από τον υφυπουργό Δημοσίας Ασφαλείας του Κωνσταντίνου Καραμανλή (τον Ευάγγελο Καλαντζή) επιχειρεί ο σημερινός ομόλογός του στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης;
Και τι ακριβώς πρεσβεύει ο υπουργός Βορίδης όταν δηλώνει «η επιβολή του νόμου εμπεριέχει στοιχεία αναγκαστικότητας – το λέω γλυκά. Το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας… Η άσκηση νόμιμης βίας είναι αυτό που κάνει η Αστυνομία. Φυσικά θα συνεχίσουμε»;

Το καραμανλικό δόγμα που γέννησε το παρακράτος της δεξιάς, λέω εγώ. Που υποστηρίζει ότι  «Η πολιτική δεν είναι παρά πόλεμος ψυχολογικός, που δεν τον κερδίζει παρά εκείνος ο οποίος εμπνέει πεποίθησιν, και αν θέλης, και φόβον»…

Το 1968, σε άρθρο του στον Ελεύθερο Κόσμο, ο χουντικός δημοσιογράφος Σάββας Κωνσταντόπουλος αποκαλύπτει την   ύπαρξη της «αφανούς επιτροπής» που στήθηκε από τον Καραμανλή το 1958 για την καθοδήγηση του παρακράτους, μέλη της οποίας υπήρξαν τόσο ο ίδιος όσο κι ο μετέπειτα δικτάτορας Παπαδόπουλος: βασική αποστολή της, «το πέρασμα από την “κρισάρα” του υλικού (sic) που εψήφισε ΕΔΑ, ώστε οι μη κομμουνισταί ως “προοδευτικοί” δημοκράται να επανέλθουν εις το Κέντρον εις το οποίον και ανήκουν»!..

Δεν λέω τίποτα, δεν υπονοώ τίποτα. Απλά επισημαίνω ότι ή προεκλογική στρατηγική ΝΔ – ΚΙΝΑΛ που έθετε ως προϋπόθεση για την παλινόρθωση του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος   την συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ μέχρις εξαφανίσεως συνεχίζεται και μετεκλογικά. Στη βάση του καραμανλικού δόγματος: διά της κρατικής βίας και του φόβου.
  
* Από επιστολή του Κωνσταντίνου Καραμανλή προς τον Παναγιώτη Πιπινέλη. (22.8.1965)

22 Νοεμβρίου 2019

H ΜΑΤαιη βία της κυβέρνησης Μητσοτάκη


Η ΝΔ στη δίνη μιας ανόητης στρατηγικής που πυροδοτεί έκρηξη του φοιτητικού κινήματος και ταχύρρυθμη μαζικοποίηση  των κοινωνικών αντιδράσεων


Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής  

Η ματαιότητα της κατάχρησης κρατικής και αστυνομικής βίας (όπως αυτή που, διαρκώς κλιμακούμενη, λαμβάνει χώρα – για να μην πούμε… καταλαμβάνει τη χώρα – από την επομένη των εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019) είναι ιστορικά τεκμηριωμένη: η  βία παράγει βία, η κρατική βία παράγει κοινωνική βία, η κατάχρηση αστυνομικής βίας προκαλεί κοινωνική αντίδραση.  

Παράδειγμα, η φοιτητική αντίδραση στο σφράγισμα της ΑΣΟΕΕ, η οποία προκάλεσε περαιτέρω κλιμάκωση της αστυνομικής βίας κατά των φοιτητών, η οποία προκάλεσε την μεγαλύτερη πορεία των τελευταίων ετών για το Πολυτεχνείο, η οποία δεν ήταν παρά μια μαζική κοινωνική αντίδραση στην διαρκώς κλιμακούμενη ακραία επίδειξη αστυνομικής βίας που λαμβάνει χώρα – για να μην πούμε… καταλαμβάνει τη χώρα – από την επομένη των εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019…        

«Είναι βέβαιο, σχεδόν, πως εφόσον η βία οδηγήσει σε πόνο και βάσανα, είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγεις από τον φαύλο κύκλο της “συμμετρικής βίας”, όπως την ονομάζουμε: η δράση κινητοποιεί την αντίδραση, η δυσαρέσκεια την αγανάκτηση», διδάσκει τα αυτονόητα ο θεωρητικός της Ψυχανάλυσης και της Κοινωνικής Θεωρίας, Στίβεν Φρος*.
Ακολούθως, λες και απευθύνεται στην κυβέρνηση της ΝΔ και προσωπικά στον αυτουργό κατάχρησης αστυνομικής βίας των ημερών, τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, ο Στίβεν Φρος εξηγεί ότι αυτό που προτείνει η ψυχανάλυση στο επίπεδο της κρατικής βίας και των συνεπειών της είναι πως «κανένας τέτοιος κύκλος (σ σ: φαύλος κύκλος «συμμετρικής» βίας) δεν θα κλείσει αν οι ιθύνοντες δεν αναγνωρίσουν το λάθος τους και δεν πάρουν την ευθύνη των πράξεών τους».

*******
Λοιπόν, τι λέτε; Να ζητήσουμε… ευγενικά (οι φοιτητές της ΑΣΟΕΕ, όλοι οι φοιτητές, η νεολαία γενικώς, το εν γένει θιγόμενο από την κρατική βία και την αστυνομική αυθαιρεσία των ημερών κοινωνικό σύμπαν) από τον κ. Χρυσοχοϊδη, την κ. Κεραμέως και τους λοιπούς εκφραστές κρατικής βίας και αστυνομικής αυθαιρεσίας να αναγνωρίσουν το λάθος τους; Να  πάρουν την ευθύνη των πράξεών τους, προκειμένου να κλείσει εδώ (πριν καν ανοίξει για τα καλά – γιατί ακόμα δεν άνοιξε για τα καλά) «ο φαύλος κύκλος συμμετρικής βίας»;

Εντάξει, «αυτό δεν είναι κάτι που γίνεται εύκολα ή που συμβαίνει συχνά», μας αποτρέπει ο μετρ της κοινωνικής ψυχανάλυσης, ο κ. Φρος: «Ποιος πολιτικός παραδέχεται ότι ασκεί βία; Γι’ αυτό και είναι τόσο δύσκολο έως αδύνατον να αποφύγουμε παρόμοιες αντιδράσεις» καταλήγει, δείχνοντας, στην περίπτωσή μας, την σπίθα αναγέννησης του φοιτητικού κινήματος που πυροδότησε η κρατική βία και η αστυνομική αυθαιρεσία (κατάργηση πανεπιστημιακού ασύλου, εισβολή στην ΑΣΟΕΕ, κλπ.) της κυβέρνησης Μητσοτάκη∙ και βέβαια, την μαζικοποίηση των κοινωνικών αντιδράσεων σ’ αυτήν, όπως φάνηκε στην πορεία για το Πολυτεχνείο, την «μεγαλύτερη πορεία των τελευταίων ετών» κατά γενική ομολογία…

Εξάλλου, ο επιστημονικός «φαύλος κύκλος συμμετρικής βίας»   εμπεριέχει και το… απεχθές για κάθε μορφή κρατικής εξουσίας (και για το επιτελικό κράτος Μητσοτάκη, υποθέτω) «βία στη βία της εξουσίας», που ουδεμία σχέση έχει με τις  παρούσες κοινωνικές αντιδράσεις στη κρατική βία και την αστυνομική αυθαιρεσία της κυβέρνησης Μητσοτάκη…

*******         
Στην περίπτωσή μας, οι αντιδράσεις μόλις τώρα σχηματίζονται, και, σε αντίθεση με την ακραία βία και αστυνομική αυθαιρεσία της  κυβέρνησης Μητσοτάκη, είναι ψύχραιμες, ήπιες, ειρηνικές, πολιτικά ελεγχόμενες. Δεν αποτελούν παρά μια, ακόμα, «ειρηνική εναντίωση», θα έλεγε ο Μαρκούζε αν μας παρακολουθούσε: η ειρηνική εναντίωση δεν αποτελεί εναντίωση, ούτε καν αντίσταση, αλλά «αθώα τελετή που μας χαρίζει καλή συνείδηση και που ζητά από απόσταση την επιβίωση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών μέσα στην υπάρχουσα κοινωνία»**. Στον κοινωνικό αναχρονισμό που βίαια επιχειρεί, το κράτος της δεξιάς, να προσθέσω.  

Πράγματι, οι μέχρις στιγμής φοιτητικές και κοινωνικές αντιδράσεις (στην διαρκώς κλιμακούμενη, από την επομένη των εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019, επίδειξη κρατικής και αστυνομικής βίας) δεν συνιστούν παρά μικρές ειρηνικές εναντιώσεις – εκδηλώσεις αντίδρασης που δεν ξεπερνούν τα όρια της νομιμότητας: απλώς ζητάμε «από απόσταση» την επιβίωση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών μας, αρνούμενοι την κυβερνητική απόπειρα παλινόρθωσης του άδικου κράτους της Δεξιάς. 
  
Έτσι ο «φαύλος κύκλος  βίας» παραμένει …ασύμμετρος καθώς, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν εμπεριέχει παρά ελάχιστα ίχνη… του απεχθούς, για κάθε μορφή κρατικής εξουσίας, «βία στη βία της εξουσίας». Πράγμα που καθιστά εκτός από αναποτελεσματική, και μάταιη την ακραία βία και αστυνομική αυθαιρεσία της κυβέρνησης Μητσοτάκη

* Από μια συνέντευξη του Στίβεν Φρος στην Νόρα Ράλλη  (efsyn.gr, 24/4/2017)
** πηγή, ethics.gr





15 Νοεμβρίου 2019

Πράγματι, η Χούντα δεν τελείωσε το΄73


Σαράντα έξι χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου,το κράτος της δεξιάς,του αυταρχισμού,του φόβου,είναι ακόμα εδώ


Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής (16/11/2019)

«Ψωμί – Παιδεία - Ελευθερία / H Χούντα δεν τελείωσε το ΄73», φώναζαν οι φοιτητές της ΑΣΟΕΕ την ώρα που τα πάνοπλα    όργανα των δυνάμεων καταστολής της κυβέρνησης Μητσοτάκη εισέβαλαν στον πανεπιστημιακό χώρο, εν μέσω μιας εκκωφαντικής ομοβροντίας χειροβομβίδων κρότου / λάμψης, και μιας δηλητηριώδους συστοιχίας δακρυγόνων ψεκασμών…

Είδα μια φοιτήτρια να πέφτει στα χέρια ενός αρπακτικού των ΜΑΤ. Βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του μπλοκ των φοιτητών καθώς δέχτηκε έκπληκτη, με ένα επιφώνημα ντροπής, την ασπιδοφόρο «γροθιά» του κατά πρόσωπο. Ακολούθως,  αντιμετώπισε με ολύμπια ψυχραιμία το επαναλαμβανόμενο βάναυσο σπρώξιμο μετά κλοτσοπατινάδας του «οργάνου» της τάξεως∙ που συνέχισε να κλωτσάει ακόμα και όταν η φοιτήτρια κατέρρευσε, κορμί κείμενο  επί της ασφάλτου της οδού Πατησίων…  

Είδα από τη μια τη βαρβαρότητα, τον πρωτογονισμό. Κι από την άλλη τον πολιτισμό, την κουλτούρα. Από τη μια τη Δημοκρατία κι απ’ την άλλη το φασισμό: «Η επιβολή του νόμου εμπεριέχει στοιχεία αναγκαστικότητας – το λέω γλυκά. Το ξύλο είναι στοιχείο αναγκαστικότητας… Η άσκηση νόμιμης βίας είναι αυτό που κάνει η Αστυνομία. Φυσικά θα συνεχίσουμε»…
Τάδε έφη κυβερνητικός αξιωματούχος τις, αιτιολογών την εντυπωσιακή επίδειξη αστυνομικής βίας των ημερών.

Καλά καταλάβατε: ούτε ο Γεωργαλάς της χούντας, ούτε ο Μιχαλολιάκος της «Χρυσής Αυγής»… Ο Μάκης Βορίδης, υπουργός Aγροτικής Ανάπτυξης της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας ήταν… Μιας δημοκρατικής, υποτίθεται, κυβέρνησης.
 
*******
«Ψωμί – Παιδεία - Ελευθερία / H Χούντα δεν τελείωσε το ΄73», φώναζαν οι φοιτητές της ΑΣΟΕΕ αντιδρώντας στην επίδειξη αστυνομικής βίας του ανασυντασσόμενου, μετά την τετραετή  δημοκρατική παρένθεση ΣΥΡΙΖΑ, αστυνομικού κράτους της δεξιάς. Και δεν είχαν άδικο: ουκ ολίγα περιστατικά αστυνομικής βαρβαρότητας που εξελίχθηκαν στον ίδιο χρόνο με την εισβολή των ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ, θύμισαν – ή και υπερέβησαν – τις ασφαλίτικες μεθόδους της χούντας των συνταγματαρχών:
● Η  νυχτερινή έφοδος ένοπλων μπάτσων σε νεανικό χώρο διασκέδασης στο Γκάζι (300 θαμώνες γονατιστοί επ’  αόριστον, με τα χέρια στο κεφάλι, να υποθέτουν ότι υφίστανται τρομοκρατική επίθεση τύπου Μπατακλάν ή ληστεία τύπου Casa de Papel) υπερβαίνει σαφώς τις χουντικές μεθόδους αστυνόμευσης 
● Η σύλληψη και ο βασανισμός του Λάμπρου Γούλα, στο περιθώριο μιας ασφαλίτικης μπούκας (χωρίς ένταλμα, χωρίς εισαγγελέα) σε «καφέ» των Εξαρχείων: «Σ’ όλη τη διαδρομή με χτυπούσαν, έχασα το μέτρημα, μου κοπάναγαν το κεφάλι στον τοίχο… Ένας από αυτούς έδωσε εντολή να με γδύσουν…  Με πέταγαν γυμνό στον τοίχο  ουρλιάζοντας…».
● Η μεταμεσονύκτια ενέδρα στον φοιτητή Γ.Π. έξω από το σπίτι του στο Χαλάνδρι, ο προπηλακισμός, η σύλληψη και η παραπομπή του σε δίκη, «επειδή τον… είδαν στην ΑΣΟΕΕ». Που, προσωπικά, μου θύμισε τη μεταμεσονύκτια έφοδο ενόπλων ανδρών της χούντας του Ιωαννίδη στο σπίτι μου (την επομένη της 17ης Νοέμβρη 1973), τη βίαιη σύλληψή και κράτησή μου (με όλες τις… αυτονόητες συνέπειες) επ’ αόριστον στην Ασφάλεια, «επειδή με… είδαν  στο Πολυτεχνείο».

*******
Επέτειος του Πολυτεχνείου σήμερα, 47 χρόνια μετά την (απελευθερωτική μεν, αιματοβαμμένη δε) εξέγερση κατά της χούντας των συνταγματαρχών, και το κράτος της δεξιάς, του αυταρχισμού και του φόβου επανήλθε, είναι ακόμα εδώ. Mε τρόπο που μας επιτρέπει (μας υποχρεώνει, αν θέλετε) να φωνάξουμε μαζί με τους φοιτητές: «Ψωμί – Παιδεία - Ελευθερία / Η Χούντα δεν τελείωσε το ΄73».

Το επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά: υποτίθεται ότι η Αστυνομία είναι ένας μηχανισμός κατά του κακού, αλλά δεν είναι παρά ένας μηχανισμός στην υπηρεσία του κράτους. Το πρόβλημα είναι ότι η φύση του κακού επαφίεται στην πολιτική φιλοσοφία της εκάστοτε κρατικής - κυβερνητικής εξουσίας, στη διάθεση της οποίας επαφίεται και η χρήση του «μηχανισμού κατά του κακού», της αστυνομίας!

Στην περίπτωσή μας, μετά την τετραετή ήπια χρήση του από την κυβέρνηση Τσίπρα, ο «μηχανισμός κατά του κακού» αφέθηκε στη διάθεση και τη χρήση (διάβαζε κατάχρηση) της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας. Ακόμα χειρότερα, στη φύση του κακού όπως το αντιλαμβάνεται το… επιτελικό  κράτος Μητσοτάκη, όπως το ορίζει η ακροδεξιά πτέρυγα (Βορίδης, Άδωνης & Σία) του κόμματός του, όπου το εντοπίζει ο υπουργός… Σωφρονισμού του Πολίτη Χρυσοχοϊδης και οι στρατηγοί του: στο πανεπιστημιακό άσυλο και την ΑΣΟΕΕ, στα Εξάρχεια και τους Εξαρχιώτες, στις «καταλήψεις» στέγασης προσφύγων, στις προβολές… ακατάλληλων ταινιών τύπου Joker, στα στέκια των νέων που παρτάρουν, στις πορείες με σύνθημα «Ψωμί – Παιδεία - Ελευθερία / Η Χούντα δεν τελείωσε το ΄73»… Όπως η σημερινή...    

  

9 Νοεμβρίου 2019

Κουκουλοφόροι και κατεβασμένα μολύβια



Από τον Τομάσο Μπουσκέτα ως τον Τζούλιαν Ασάνζ και από τον Αλεξάντερ Βίντμαν ως τους «κουκουλοφόρους» της Novartis, οι προστατευόμενοι μάρτυρες προπηλακίζονται ως… σκευωροί 



Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής 
Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής (10/11/2019)

«Έχετε ακόμη whistleblowers (σ. σ: μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος) εσείς;», ρωτάει ο Βλαντίμιρ Κούτιν τον Ρόναλντ Κράμπ στην τελευταία συνάντησή τους, στο περιθώριο της συνόδου των G20 στην Οτζάκα. «Τέρμα το δούλεμα, Βλάντ!..», τον κόβει ο Aμερικανός με μια χειρονομία που ξεκινά ως πρόθεση ντιρέκτ (με στόχο το σαγόνι του Ρώσου ομολόγου του) και καταλήγει να στρώνει το δικό του ατίθασο καροτί μαλλί: «Fuck off, Βλάντ… Η σκευωρία θα καταρρεύσει… Καθαρίζω οσονούπω με το ουκρανικό βαθύ λαρύγγι 
(σ. σ: έναν προστατευόμενο μάρτυρα που τον κατηγορεί για εκβιασμό) και περιμένω τον Εγγλέζο να μου στείλει πακέτο τον mother fucker Τσούλιαν Εσάνς… Και τέλος οι whistleblowers! 

Μόλις διαβάσατε, κατ’ αποκλειστικότητα, μια σκηνή από το σενάριο της νέας σειράς του… Netplix, Μάρτυρες Δημοσίου Συμφέροντος… Ενός πολιτικού θρίλερ βγαλμένου μέσα απ’ τη ζωή, που θα ‘λεγε κι ο δικός μας Φιλοποίμην Φίνος. Όπως και οι βασικοί του ήρωες: Ο «Τσούλιαν Εσάνς», ας πούμε, δεν είναι παρά ο Τζούλιαν Ασάνζ, ο ιδρυτής των Wikileaks. Και πράγματι, αν ο Βρετανός πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον (ο «Εγγλέζος» του σεναρίου) βάλει πλάτη για την έκδοσή του Ασάνζ στις ΗΠΑ (όπου τον περιμένει με αγωνία ο Ντόναλντ Τράμπ – ο «Ρόναλντ Κράμπ» του σεναρίου – για να του κλείσει οριστικά το στόμα), τότε θα έχουμε, αν όχι το «τέλος των whistleblowers!» (που λέει και το σενάριο), το τέλος της ερευνητικής δημοσιογραφίας…


 ******* 

Θέλω να πω ότι, αν οι whistleblowers είναι οι προστατευόμενοι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος, οι ερευνητές δημοσιογράφοι τύπου Τζούλιαν Aσάνζ είναι οι απροστάτευτοι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος, και ότι η ερευνητική – καταγγελτική δημοσιογραφία, βασική εγγυήτρια δύναμη του δημοσίου συμφέροντος στη διάρκεια του 20ου αιώνα, είναι σήμερα είδος υπό εξαφάνιση. Ιδιαίτερα στη χώρα μας σπανίζει στην κυριολεξία και, όπου και όποτε εμφανίζεται, κατηγορείται από τους εκάστοτε καταγγελλόμενους (κυβερνητικούς αξιωματούχους του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ συνήθως), ως προϊόν πολιτικής σκευωρίας… αλλοτρίων δυνάμεων… 

Ακριβώς όπως και οι προστατευόμενοι μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος στην περίπτωση του σκανδάλου Novartis: «οι κουκουλοφόροι», κατά τους εμπλεκόμενους υπόδικους πολιτικούς αξιωματούχους της κυβέρνησης των σαμαροβενιζέλων – «οι αμειβόμενοι και γι’ αυτό αναξιόπιστοι προστατευόμενοι μάρτυρες», κατά την λοβοτομημένη (την απαλλαγμένη από το βασικό ένστικτο του ρεπόρτερ – ερευνητή) δημοσιογραφία των κατεβασμένων μολυβιών… 

Πάμε πάλι απ’ την αρχή: Η προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος (ή whistleblowers, όπως αποκαλούνται αυτοί που 'σφυρίζουν' πολύτιμες πληροφορίες κινητοποιώντας τις αρχές!) θεσπίστηκε για πρώτη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1871. Αιτία, η ανάγκη εξάρθρωσης της εγκληματικής οργάνωσης Κου-Κουξ-Κλαν από τα ίδια τα θύματά της! 

 Το 1970 η προστασία των whistleblowers στις ΗΠΑ γίνεται ομοσπονδιακή υπόθεση: μόνο το πρόγραμμα WITSEC, (περιλαμβάνει μετεγκατάσταση των μαρτύρων και έναν 'μισθό' που τους επιτρέπει να ξεκινήσουν τη ζωή τους από την αρχή με καινούργια ταυτότητα) παρείχε προστασία σε περισσότερους από 18000 μάρτυρες και τις οικογένειές τους και εξασφάλισε καταδίκη των ενόχων σε ποσοστό 89% των περιπτώσεων που έφτασαν στα δικαστήρια...


 ******* 

Αν εξαιρέσουμε τις 'επικών διαστάσεων' υποθέσεις των Τομάσο Μπουσκέτα και Σαλβατόρε Κοντόρνο κατά τη δεκαετία του '80, που έθεσαν στο περιθώριο την ιταλική Κόζα Νόστρα, στους διαπρεπείς whistleblowers της εποχής μας συγκαταλέγονται: 

● Ο Τζούλιαν Ασάνζ με τα Wikileaks του, ο οποίος κατηγορήθηκε για... βιασμό και διέφυγε τη σύλληψη ζώντας κυρίως σε... ξένες πρεσβείες από το 2010 

● Η άτυχη Μαλτέζα δημοσιογράφος Δάφνη Καρουάνα Γκαλιζία, η οποία έχασε τη ζωή της το 2017 ερευνώντας τη διαφθορά στη Μάλτα μέσω των αποκαλυπτικών Panama papers 

● Ο πιο πρόσφατος "ζωντανός στόχος" του Ντόναλντ Τραμπ, ο βετεράνος του Ιράκ Αλεξάντερ Βίντμαν, ο οποίος απειλεί την προεδρία του Αμερικανού μεγιστάνα κατηγορώντας τον ότι κίνησε γη και ουρανό εκβιάζοντας τον Ουκρανό πρόεδρο Ζελένσκι να 'βγάλει βρώμα' εναντίον του Δημοκρατικού αντιπάλου του στις επερχόμενες εκλογές του 2020, Τζο Μπάιντεν

Να πούμε, τέλος, ότι κατόπιν εορτής, απ’ το 2021 κατά τας… γραφάς, μπαίνει στη μάχη των whistleblowers και η Ευρωπαϊκή Ένωση: θα διαθέτει, λέει, κοινά αποδεκτούς κανόνες για την προστασία των μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος, οι οποίοι, κατά το μάλλον ή ήττον και σε πείσμα των Λοβέρδων και των Αδώνιδων αυτού του τόπου – καθώς και της λοβοτομημένης δημοσιογραφίας των κατεβασμένων μολυβιών – θα προβλέπουν και οικονομική στήριξη των προστατευομένων μαρτύρων. Χωρίς αυτό να τους καθιστά… «αναξιόπιστου κουκουλοφόρους και σκευωρούς», υποθέτω.

1 Νοεμβρίου 2019

Η Αριστερά Αλιέντε, η Δεξιά Πινοσέτ!..



Από την Χιλή ως το Εκουαδόρ κι απ’ το Ιράκ ως τον Λίβανο, ένας είναι ο εχθρός: ο νεοφιλελευθερισμός…


Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής (3/11/2019)

Τι ακριβώς συμβαίνει με τη Χιλή;  Γιατί τα κανάλια δεν παίζουν τίποτε για τα γεγονότα που συγκλονίζουν την τυραννισμένη αυτή χώρα; Και καλά τα ιδιωτικά, ξέρουμε, εκτελούν τις γνωστές ανειλημμένες συμφωνίες τους σε… νεοφιλελέ μείζονα. Αλλά η ΕΡΤ; Μπορεί να σιωπά η Δημόσια Tηλεόραση όταν μια χώρα συγκλονίζεται από μια γενικευμένη λαϊκή εξέγερση που πνίγεται στο αίμα, στα βασανιστήρια, ακόμα και στη σεξουαλική βία;…

Δεν είναι δικά μου λόγια αυτά, ανθολογημένα μηνύματα διαδικτυακών φίλων – αριστερών, ως επί το πλείστον – είναι, που έφταναν μέσω messenger  στον «λογαριασμό μου» στο Facebook καθ’ όλη τη διάρκεια του περασμένου δεκαπενθήμερου∙ και ζητούσαν… εξηγήσεις από τον δημοσιογράφο φίλο τους: πληροφορίες και υλικό για αυτό το μικρό Canto General που γράφεται στον τόπο του ποιητή, απ’ τα εκατομμύρια των ξεσηκωμένων Χιλιάνων  ενάντια στις εξοντωτικές πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης του επιλεγόμενου και «Χιλιανού Μπερλουσκόνι »  Σεμπαστιάν Πινιέρα.                   
                                                                                
Ως γνωστόν, η ελληνική αριστερά έχει μεγάλη ευαισθησία με τη Χιλή. Είναι ο Σαλβατόρ Αλιέντε, βλέπετε, ο μαρξιστής γιατρός που λατρεύτηκε απ’ το λαό της χώρας του και, σε πείσμα του αμερικανικού δαίμονα  Χένρι Κίσινγκερ και της CIA, έγινε ο Πρόεδρός της: ο πρώτος ελεύθερα εκλεγμένος Σοσιαλιστής Πρόεδρος στον κόσμο. Το σύμβολο της αναίμακτης επανάστασης που ανέτρεψαν τα τανκ του  αμερικανόδουλου δικτάτορα Πινοσέτ… Το Σεπτέμβρη του 1973… Σε χρόνο ταυτισμένο με τη δικτατορία των συνταγματαρχών στη χώρα μας και την αιματοβαμμένη εξέγερση του Πολυτεχνείου…

*******
Η δεξιά από την άλλη, Πινοσέτ και ξερό ψωμί. Με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, υπέρμαχο του «σχεδίου Πινοσέτ» ακόμα και σήμερα!.. Να πολιτεύεται ως πλασιέ ιδιωτικών συμφερόντων και να… οραματίζεται την εκχώρηση της επικουρικής ασφάλισης, της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, της ΔΕΗ και της ΕΥΔΑΠ, σε ιδιωτικές εταιρίες. Και να διευθετεί  ασύστολα, καταχρώμενος την κυβερνητική εξουσία, ζητήματα απρόσκοπτου πλουτισμού της οικονομικής ελίτ που τον στηρίζει: των «δέκα μεγάλων οικογένειών που κυβερνούν την Ελλάδα και χρηματοδοτούν πολιτικούς και ΜΜΕ», όπως «αποκάλυψε»  ο… πολίτης Χαρδούβελης.

Αυτά… Με ρωτούσαν, που λέτε,  «τι ακριβώς συμβαίνει με τη Χιλή;  Γιατί τα κανάλια δεν παίζουν τίποτε για τα γεγονότα που συγκλονίζουν την τυραννισμένη αυτή χώρα; Και καλά τα ιδιωτικά, ξέρουμε, εκτελούν συμβόλαια… Αλλά η ΕΡΤ; Μπορεί να σιωπά η Δημόσια Tηλεόραση όταν μια χώρα συγκλονίζεται από μια οργισμένη λαϊκή εξέγερση που πνίγεται στο αίμα, στα βασανιστήρια, ακόμα και στη σεξουαλική βία;…

«Είναι ο νεοφιλελευθερισμός, φίλε μου», απαντούσα με κάποια δόση ειρωνείας . Όχι, βέβαια, εκείνης της ιδιοφυούς ειρωνείας που χαρακτήριζε τον εικοστό αιώνα, αλλά μιας ειρωνείας η οποία έχει να κάνει με την επιβολή, τη διαστροφή και την ηλιθιότητα που χαρακτηρίζουν την άξεστη εποχή μας, εποχή κατά την οποία ο άκρατος ατομικισμός και ο ασύδοτος οικονομισμός  σήμανε το τέλος του πολιτισμού*…

*******
Ναι!.. Από την Μάργκαρετ Θάτσερ και τον Αγκούστο Πινοτσέτ, ως τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Σεμπαστιάν Πινιέρα, είναι ο νεοφιλελευθερισμός φίλε μου:  

● Είναι η προαγωγή του ακραίου ατομικισμού και η διαστροφική σύνδεσή του με την ιδέα της «αριστείας».  
● Είναι η ελαχιστοποίηση (μέχρις και της πλήρους ιδιωτικοποίησης) του κράτους: ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες, ιδιωτική αστυνομία, ιδιωτικοί στρατοί…
● Είναι η ελευθερία (σε βαθμό ελευθεριότητας) της αγοράς. Η κατάργηση των οικονομικών συνόρων και κάθε κρατικού και πολιτικού ελέγχου, (το περίφημο «κράτος νυχτοφύλακας»), η ασυδοσία της… «αυτορρύθμισης».
● Είναι η διάλυση του («πατερναλιστικού», κατά τους ταγούς του νεοφιλελευθερισμού) κοινωνικού κράτους πρόνοιας με τη… λαμπρή ιδέα ότι ο καπιταλισμός είναι το σύστημα των ίσων ευκαιριών και ότι οι φτωχοί «ίσως επέλεξαν να είναι φτωχοί - ίσως δεν επέλεξαν να γίνουν πλούσιοι»…

Είναι ο νεοφιλελευθερισμός!.. Και δεν είναι μόνο η Χιλή και οι Xιλιάνοι που ξεσηκώθηκαν και μάχονται εναντίον του. Είναι και η Βολιβία και οι Βολιβιανοί, η Κολομβία και οι Κολομβιανοί, το Εκουαδόρ και οι πολίτες του Ισημερινού, το Ιράκ και οι Ιρακινοί, ο Λίβανος και οι Λιβανέζοι…

Ένα φρέσκο και εν πολλοίς νεανικό, πολύχρωμο, πολυδύναμο, πολυσυλλεκτικό, εκρηκτικό αλλά όχι βίαιο, πολυεθνικό κίνημα κοινωνικής διαμαρτυρίας, αναδύεται και σαρώνει τον πλανήτη: ενάντια στην ακραία λιτότητα και τον εναγκαλισμό του κράτους με τις οικονομικές και εταιρικές ελίτ, ουρλιάζοντας: «No son 30 pesos, son 30 años»!..**  Σαν να λέμε, ένας είναι ο εχθρός, ο νεοφιλελευθερισμός…       

* Παράφραση ενός αφορισμού του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ
** Σε ελεύθερη μετάφραση, Δεν είναι τα 30 πέσος, είναι τα 30 χρόνια τυραννίας, φτώχιας, λιτότητας


25 Οκτωβρίου 2019

Η κ. Κεραμέως και ο… συμμορίτης Joker





Η σημειολογία της σημαιολογίας, σελίδα 6, άρθρο βου, παράγραφος θου, κεφάλαιο ξου, που έλεγε και ο φίλος μας ο Ζαμπέτας

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής

Σήμα, σημείο, σημαία, σημαιοφόρος (ο  κατά Νίκην Κεραμέως
«αριστούχος μαθητής»), σημαιολογία: «Και αν οι αριστούχοι είναι περισσότεροι του ενός, ποιος παίρνει τη σημαία, κυρά δασκάλα;»…

- Σιγά τη σημαία ρε φίλε!.. Προτιμώ τη σημαία της ΑΕΚάρας μου: κίτρινο αυτοκρατορικό, να πούμε, και στη μέση ο δικέφαλος. Μιλάμε για Βυζάντιο τώρα...
- Άστο ρε… χανούμι, δεν το ’χεις: Θρύλος ολέ!.. Βαθύ κόκκινο  σαν το αίμα μιλάμε... Έχεις τίποτα καλύτερο;
- Γιατί αγορίνα το πράσινο λίγο σου πέφτει; Με το τριφύλλι, το σύμβολο της τύχης...
- Χαχαχαχα… Ποια τύχη ρε βάζελε, δεν άκουσες την υπουργάρα; «Προκρίνεται η προσπάθεια έναντι της τύχης»… Χαχαχαχα…
- Μάγκες ψήνεστε να τυπώσουμε σημαίες με τον Joker και να πάμε παρέλαση για σπάσιμο…

Καφενείον η Ελλάς, σελίδα 6, άρθρο βου, παράγραφος θου, κεφάλαιο ξου, που έλεγε και ο φίλος μας ο Ζαμπέτας: από την πολιτική στο ποδόσφαιρο και απ' τη σημειολογία στη σημαιολογία. Με κάτι μπουνταλάδες αλά Χρυσοχοϊδη να μπουκάρουν στους κινηματογράφους και να πετάνε έξω τους πιτσιρικάδες πριν…  προσηλυτιστούν απ’ τον κoμμουνιστοσυμμορίτη  Joker!.. Και γίνουν σημαιοφόροι της new gen αντιφιλελέ οργής:

 «Εντέλει για τι «μιλάει» το «Τζόκερ»; Για τον κόσμο που καταρρέει, για τον νεοφιλελευθερισμό που προελαύνει σαρώνοντας τις ζωές μας, (…) για τη διαφορετικότητα, για τη βία, αλλά και για τα αιτήματα που τίθενται σπαρακτικά, για τη στοργή που (μας) λείπει και την οργή που ξεσπά ανεξέλεγκτα αλλά όχι αναίτια…»*

*******
Η σημειολογία της σημαιολογίας. Μια κόλαση ελαφρότητας, ένας ανόητος πανικός, η γελοία εθνικιστική υστερία που επανέρχεται και ανθίζει στις εθνικές επετείους, πλάι στις παρελάσεις και τις σημαίες. Και, ξυπνά τον… σημαιοφόρο μέσα μας…   

- Να πάμε Αγιά Σοφιά , να υψώσουμε την ελληνική ση­μαία.
- Τι λες τώρα!... Θα μας μπαγλαρώσουν και θα χάσουμε το ματς. Εγώ λέω να πάμε τουρκική πρεσβεία να κατεβάσουμε τη σημαία.
- Σιγά το πράμα. Κάτι πιο μάγκικο. Να πάμε Ίμβρο - Τέ­νεδο να κάψουμε τα τζαμιά. Να υψώσουμε παντού τη γαλανό­λευκη.
- Όχι ρε φίλε… Σάββατο έχουμε κλείσει Οικονομόπουλο!.. Το ξέχασες;
- Καλά, άσε, θα κάψουμε μια τούρκικη σημαία στο μπαλκόνι...

Φυσικά, η σημειολογία της σημαίας ως συμβόλου είναι θέμα κεκορε­σμένο. Το έχουν εξαντλήσει στο προτσές της μεταπολιτευτικής τηλεοπτικής ιστορίας οι αρμόδιοι μαϊντανοί των καναλιών (από Πλεύρη πατέρα, Ζουράρι και Κούγια, μέχρι Πλεύρη υιό, Άδωνη και Μπογδάνο) αλλά θα επαναλάβω ό,τι κατάλαβα για να το εμπεδώσετε:

Σημαία είναι ένα κουρέλι που ταξιδεύει στο χρόνο. Και κα­θώς οι λαοί γράφουν Ιστορία, το κουρέλι σταδιακά φορτί­ζεται με νίκες και ήττες, με θριάμβους και ταπεινώσεις, και συντηρείται ως σύμβολο συλλογικής (εθνικής) ιστορικής πορείας και μνήμης. Στην καθημερινή ατομική ειρη­νική ζωή μπαίνει στη ναφθαλίνη των ντουλαπιών και της μνή­μης.

*******
Ευτυχώς, πέρα από εθνικές επετείους, παρελάσεις, σημαιοφόρους και σημαιολόγους, βρίσκει χώρο και ανθίζει το αειθαλές λαϊκό – δημοκρατικό – πατριωτικό φρόνημα των Ελλήνων: φρονώ, φρόνηση, φρόνημα (καμιά σχέση  με το «πιστοποιητικόν πολιτικών φρονημάτων» της μετεμφυλιακής δεξιάς, αν θυμάστε), φρόνιμος, φρόνιμη, φρόνιμον…

Οι αριστεροί σπάνια υπήρξαν (υπήρξαμε, αν θέλετε) φρόνιμοι. Και όταν υπήρξαν, εξαντλούσαν την φρονιμάδα τους στην υπεράσπιση των ανθρωπιστικών ιδεών και των αρχών τους… Ισότητα, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Ελευθερία:

«Το βράδυ της 30ής Μάη οι φοιτητές Μ. Γλέζος και Απ. Σάντας γελοιοποιούν διεθνώς τους ναζί κατεβάζοντας τη γερμανική σημαία απ’ την Ακρόπολη. Οι κυβερνήσεις των δωσίλογων δεσμεύουν τα αγαθά της Ελλάδας για τη συντήρηση του γερμανικού στρατού και μάλιστα τους ενισχύουν και οικονομικά. (…)  Οι ναζί προκειμένου να κάμψουν την αντίσταση εφαρμόζουν, υπέρ το δέον, τρεις μεθόδους ταυτόχρονα: πείνα, τρομοκρατία, κυβερνήσεις δωσίλογων! Δε θα αργήσουν όμως να καταλάβουν τι σημαίνει ελληνική αντίσταση…»**

Αλλά μια τέτοια φρονιμάδα διόλου φρονιμάδα δεν ήταν. Αφού ήταν μια «φρονιμάδα» που οδήγησε μυριάδες αριστερούς, (κομμουνιστές ή μη) στο εκτελεστικό απόσπασμα, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στις εξορίες και στις φυλακές..

Και φανταστείτε, «...λίγες μέρες πριν (σ. σ: πριν τη Γερμανική κατοχή), τα φασιστικά περιτρίμματα που διαβιούσαν όλο αυτό τον καιρό τρώγοντας και πίνοντας στα μετόπισθεν, συνωθούνται έξω απ’ το ξενοδοχείο ‘’Μεγάλη Βρετανία’’, ώστε να μπορέσουν να φύγουν για τη Μέση Ανατολή, προεξάρχοντος του βασιλικού οίκου της Ελλάδας, που έπαιρνε μαζί του και τον χρυσό της χώρας…»***


*Ντίνα Δασκαλοπούλου, Ποιος φοβάται τον κλόουν που κι όταν κλαίει γελά; (efsyn.gr)
** Οδυσσέας Τσινζιράκος,  Εθνική Αντίσταση: Μια επική έκφραση πατριωτισμού  (eleftheria.gr)
*** Γιώργος Σεφέρης, Πολιτικό Ημερολόγιο