26 Ιανουαρίου 2019

Μια Φώφη, τύφλα να ‘χει ο Ζίγδης



 Μια αληθινή ιστορία από τις τελευταίες μέρες της  μεταλλαγμένης σε ΕΔΗΚ Ένωσης Κέντρου, με φόντο τα διαλυτικά φαινόμενα στο μεταλλαγμένο σε ΚΙΝΑΛ ΠΑΣΟΚ  

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής  
Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 27/1/2029  

Τα κόμματα είναι και αυτά ζώντες οργανισμοί. Γεννιούνται, ζουν όσο και όπως τους μέλλει να ζήσουν και, όταν έρθει η ώρα τους, πεθαίνουν. ..

Το 1978, η Ένωση Κέντρου, το ένδοξο κόμμα του Γεωργίου Παπανδρέου του επονομαζόμενου και «Γέρου της Δημοκρατίας», πατέρα του Ανδρέα Παπανδρέου και παππού του Γιωργάκη –όπως τον λέμε, κι ας μας έβαλε στα μνημόνια ο… άχρηστος–  είχε απορροφηθεί… ως επί το πλείστον από το ΠΑΣΟΚ, με τον τρόπο που απορροφήθηκε, ως επί το πλείστον  επίσης, το ΠΑΣΟΚ απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ το 2015∙ ενώ το απομεινάρι του, μεταλλαγμένο σε ΕΔΗΚ, ψυχορραγούσε στα χέρια του ακροτελεύτιου κεντρώου πολιτικού  Γιάννη Ζίγδη: όπως σήμερα ψυχορραγεί το απομεινάρι του ΠΑΣΟΚ (μεταλλαγμένο σε ΚΙΝΑΛ) στα χέρια της κ. Γεννηματά.  

Λοιπόν, που λέτε, πολιτικός γενναίος και πείσμων ο Γιάννης Ζίγδης προσπαθούσε, εναγωνίως τότε, να κρατήσει εν ζωή το θνήσκον Κέντρο, με ρητορικές μαλάξεις και τεχνητές αναπνοές∙ στο πλαίσιο των οποίων η έκδοση εφημερίδας ονόματι (οποία… έκπληξη;) «Ανένδοτος»: «Τα Νέα» του Χρήστου Λαμπράκη είχαν προ πολλού εγκαταλείψει τον ηττημένο (Ένωση Κέντρου – Νέες Δυνάμεις) Γεώργιο Μαύρο στην τύχη του και είχαν σφιχταγκαλιάσει το νέο μεγάλο αστέρι της Δημοκρατικής Παράταξης, τον εξ αριστερών προς το Κέντρο ελαύνοντα Ανδρέα Παπανδρέου. Αντιμετωπίζοντας τον τελευταίο των Κεντρώων… Μοϊκανών Γιάννη Ζίγδη, ως μονόστηλη γραφικότητα.

*******

Ο Ζίγδης ανέθεσε την έκδοση του κυριακάτικου «Ανένδοτου» στον «πρύτανη» του κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ της εποχής, Αντώνη Κορόβηλα, έναν σπουδαίο δημοσιογράφο και φίλο που δούλευε στην Ελευθεροτυπία. Εκείνος έφτιαξε μια   δημοσιογραφική ομάδα (μέλος της οποίας υπήρξα και του λόγου μου) και αρχίσαμε, τσάτρα – πάτρα, να βγάζουμε τον «Ανένδοτο του Ζίγδη», όπως τον λέγαμε. Ως πάρεργο (δεύτερη δουλειά), αφού όλοι – όσοι συμμετείχαμε στο… εγχείρημα δουλεύαμε ήδη στον καθημερινό Τύπο της εποχής.

Όλα αυτά τα ελαφρολαϊκά, και μάλλον αδιάφορα για σας, τα γράφω για να καταλήξω σ’ αυτό που έμεινε στο μυαλό μου ως «η τρελή σύσκεψη με τον Ζίγδη για τον Ανένδοτο». Στην οποία, ο συμπαθής πολιτικός, ξεχνώντας ότι μιλάει σε δημοσιογράφους για την έκδοση μιας εφημερίδας, άρχισε μια γελοία, προφανώς μανιοκαταθλιπτική  ρητορική κατά των πάντων, αντιπάλων δήθεν, ένα παραλήρημα επί της ουσίας, κατά του Ανδρέα Παπανδρέου που «του διάλυσε το κόμμα»....

Πράγμα που μου θύμισε την εξελισσόμενη, γελοία και σαφώς μανιοκαταθλιπτική, ρητορική της Φώφης κατά των πάντων, αντιπάλων δήθεν (Δεν θα μας διαλύσουν. Δεν θα τα καταφέρουν. Ούτε ο Τσίπρας ούτε ο Μητσοτάκης…), ένα παραλήρημα επί της ουσίας, κατά του Αλέξη Τσίπρα που «της διάλυσε το κόμμα»…

*******

Κανείς δεν διάλυσε το κόμμα κανενός: είναι ηλίου φαεινότερο ότι, από τη στιγμή που επετεύχθη η έξοδος από τα μνημόνια, τρία κόμματα δεν έχουν κανένα πολιτικό λόγο ύπαρξης: ΑΝΕΛ,  Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ.
● Το πρώτο συγκροτήθηκε ως αναγκαίος πόλος έκφρασης της αντιμνημονιακής κεντροδεξιάς: Τέλος τα μνημόνια, τέλος και οι ΑΝΕΛ
● Το δεύτερο εμφανίστηκε ως κόμμα – μπουτίκ πολιτικού εκσυγχρονισμού και λειτούργησε ως εφεδρικό συστημικό ανάχωμα στον επερχόμενο «λαϊκιστικό ΣΥΡΙΖΑ». Από τη στιγμή που ο «λαϊκιστϊκός ΣΥΡΙΖΑ» απεδείχθη μια συστημική αυταπάτη, τέλος το Ποτάμι
● Το τρίτο, ως κόμμα ουσιαστικά και τυπικά υπεύθυνο για την μνημονιακή κατοχή της χώρας, συνετρίβη από τους ίδιους τους οπαδούς και τους ψηφοφόρους του. Οι οποίοι στις εκλογές του 2015 (ΠΑΣΟΚ 4,68% - ΣΥΡΙΖΑ 36,34%) μετοίκησαν και εγκαταστάθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, και τέλος το ΠΑΣΟΚ

Είναι τυχαίο  ότι και τα τρία υπό διάλυση κόμματα αυτοπροσδιορίζονται είτε ως κεντροδεξιά είτε ως  κεντροαριστερά; Δεν νομίζω: κεντροδεξιά και κεντροαριστερά δεν είναι παρά δύο εικονικές εκλογοθηρικές  φαντασμαγορίες. Και δεν υπάρχει κέντρο: «κέντρο είναι ο βαθμός μηδέν της πολιτικής. Στη θεωρία, το κέντρο είναι ο παράδεισος όπου συμφιλιώνονται οι συντηρητικοί με τους φιλελεύθερους, οι αριστοκράτες με τους αστούς, οι εργοδότες με τούς εργάτες, οι κεφαλαιούχοι με τους σοσιαλιστές, οι καταπιεζόμενοι με τους καταπιεστές, η δεξιά με την αριστερά»*.
Στην πράξη,  είναι απλά και καθαρά ένα καμουφλάρισμα της δεξιάς. Ή το γεωμετρικό σημείο προς το οποίο τείνουν οι μετριοπαθείς της δεξιάς και οι μετριοπαθείς της αριστεράς όταν θέλουν να συγκυβερνήσουν…

Είπαμε, τα κόμματα είναι και αυτά ζώντες οργανισμοί. Γεννιούνται, ζουν όσο και όπως τους μέλλει να ζήσουν και, όταν
έρθει η ώρα τους, πεθαίνουν. Ή τα… διαλύουν ο Αντρέας (Ζίγδης) και ο Τσίπρας (Φώφη).

*Μωρίς Ντυβερζέ. (Μικρή Πολιτική Εγκυκλοπαίδεια)

19 Ιανουαρίου 2019

Η «κεντροαριστερά» είναι ήδη… ΣΥΡΙΖΑ





 Σήμερα,όταν λες «ο Τσίπρας θέλει να προσεγγίσει την κεντροαριστερά», είναι σαν να λες «ο Τσίπρας θέλει να προσεγγίσει τον… ΣΥΡΙΖΑ»  

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής, 20/1/2019

Το γεγονός ότι σύσσωμη η αντιπολίτευση καταψήφισε την κυβέρνηση, που ήταν πια κυβέρνηση Τσίπρα – και όχι «κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ», σημαίνει ότι το πρόβλημα σύσσωμης, επαναλαμβάνω, της αντιπολίτευσης –μη εξαιρουμένων των αυτοπροσδιοριζόμενων ως «κεντροαριστερών» ΚΙΝ.ΑΛ και Ποταμιού– δεν ήταν ο δήθεν «ακροδεξιός» ή «ψεκασμένος» ή «φαιδρός εταίρος του Τσίπρα» Πάνος Καμμένος,  αλλά ο Αλέξης Τσίπρας αυτοπροσώπως. Και σημαίνει ότι σύσσωμη η αντιπολίτευση πορεύεται στη στρατηγική: «προϋπόθεση των πάντων, η πολιτική συντριβή Τσίπρα», που εισήγαγε ο Ευάγγελος Βενιζέλος και υιοθέτησαν κατά σειρά… προτεραιότητας οι Αντώνης Σαμαράς, Κυριάκος Μητσοτάκης, Φώφη Γεννηματά κ.ο.κ…

Μια στρατηγική που απέτυχε παταγωδώς και στην περίπτωση της μετωπικής αντιπολιτευτικής απόπειρας για την άρση της εμπιστοσύνης, που (με την λαϊκή ψήφο της 20ης Σεπτέμβρη 2015) απολαμβάνει ο Αλέξης Τσίπρας και η κυβέρνησή του.
Για να αποδειχθεί, ακόμα μια φορά, ότι ο πρωθυπουργός και πρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος είναι… «πολύ σκληρός για να πεθάνει»: «Ας γράφουν ό,τι θέλουν –στο κυριλλικό αλφάβητο του κιτρινισμού– οι πικραμένοι. Εγώ γελώ γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, ο ξεγραβάτωτος τους πήρε τα σώβρακα», έγραφε προ ημερών (efsyn.gr), προφητικά, ο Βέλτσος.
  
«O Τσίπρας επωφελήθηκε και από την αποχώρηση Καμμένου», υπερθεματίζει η γαλλική Le Monte. Και ακολούθως  προτρέχει: «απαλλάσσεται από έναν εταίρο ιδεολογικά στον αντίποδα του κόμματός του και θέλει να προσεγγίσει την κεντροαριστερά εν όψει των μελλοντικών ευρωεκλογών και βουλευτικών εκλογών…»

*******

«Θέλει να προσεγγίσει την κεντροαριστερά»!..  Ποιος; Ο Τσίπρας; Πού; Στην Ελλάδα; Γιατί εμείς γνωρίζουμε ότι η ευρωπαϊκή κεντροαριστερά (σοσιαλδημοκρατία) είναι που θέλει να προσεγγίσει τον Τσίπρα…  Αλλά, υπάρχει «κεντροαριστερά» στην Ελλάδα και, αν ναι, ποια είναι αυτή – ποιό ελληνικό κόμμα εκφράζει σήμερα τον (πλαστό, σύμφωνα με τις πολιτικές επιστήμες) κοινωνικοπολιτικό  τόπο που ονομάζουμε «κεντροαριστερά»;  

«Με μια κομματικά αποστασιοποιημένη οπτική δεν μπορείς παρά να βλέπεις το κυβερνών κόμμα της ελληνικής αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ)  σαν ένα κεντροαριστερό κόμμα που, ενώ έχει επιτύχει –και μάλιστα χωρίς να τον επιδιώξει– τον «κεντρισμό», προσπαθεί με νύχια και με δόντια να διατηρήσει την αριστερή – σοσιαλιστική φυσιογνωμία του…», έγραφα, προ διετίας ήδη, σε άρθρο μου στην «Εποχή». Και κατέληγα ότι «προς το παρόν έχουμε μιαν  Αριστερά που μπορείς να την πεις και «κεντροαριστερά», απ’ την άλλη μια Δεξιά που μπορείς να την πεις και ακροδεξιά, και στη μέση τα «περιτρίμματα του ΠΑΣΟΚ, να ψάχνονται υπαρξιακά ένθεν κακείθεν»…

Σήμερα όλοι γνωρίζουμε ότι η «κεντροαριστερά», μαζί με την εκλογική της ύλη (την πλειονότητα των Ελλήνων σοσιαλιστών, «σοσιαλδημοκρατών», «κεντροαριστερών» αν θέλετε), μετακόμισε στον ΣΥΡΙΖΑ την 25η Ιανουαρίου 2015 (Βενιζέλος 4,68% - Τσίπρας 36,34%). Και έκτοτε παραμένει εκεί… στηρίζοντας την κυβέρνηση – ελέγχοντας την εξουσία. Έτσι, όταν κάποιος λέει «ο Τσίπρας θέλει να προσεγγίσει την κεντροαριστερά» είναι σαν να λέει ο Τσίπρας θέλει να προσεγγίσει τον… ΣΥΡΙΖΑ.Ή κάπως έτσι…

*******

Πριν δυόμισι, περίπου, χρόνια, στα ευρήματα μιας έρευνας της Prorata για την «Εφ.Συν.», ο ΣΥΡΙΖΑ προέκυπτε ήδη ως  ο κεντρικός πόλος του παρόντος και του μέλλοντος της Κεντροαριστεράς: ακόμα και οι ερωτηθέντες, που αυτοπροσδιορίζονταν  ως «κεντροαριστεροί», απαντούσαν ότι ο χώρος της Κεντροαριστεράς εκπροσωπείται καλύτερα από τον ΣΥΡΙΖΑ σε ποσοστό 31% (έναντι 15% από το ΠΑΣΟΚ και 4% από το Ποτάμι).

Σήμερα, το Ποτάμι είναι υπό διάλυση και το ΠΑΣΟΚ ψυχορραγεί στην αγκαλιά της Φώφης, που έμεινε μόνη στα ερείπια του  ΚΙΝΑΛ: ακόμα και ο άνθρωπος που οδήγησε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου στην ολοκληρωτική συντριβή (εκείνο το ταπεινωτικό Βενιζέλος 4,68%  - Τσίπρας 36,34%) στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, απογοητευμένος ότι το «κεντροαριστερό»   τσιφλίκι του πήγε… ΣΥΡΙΖΑ, στρίβει δια του… κεντροδεξιού αρραβώνος…  

«Με την Συμφωνία των Πρεσπών, ο ΣΥΡΙΖA “σπάει” την καχυποψία της ελληνικής κεντροαριστεράς, αποδεικνύει ότι έχει την τόλμη να ανοίξει πραγματικά μεγάλα ζητήματα και αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο πολλοί βουλευτές βλέπουν τα πράγματα», εξηγούσε προ ημερών ο καθηγητής Αριστείδης Μπαλτάς μιλώντας «Στο Κόκκινο».

Πράγματι, η τόλμη του Αλέξη Τσίπρα και της κυβέρνησής του να ανοίξει πραγματικά μεγάλα ζητήματα, όπως η Συμφωνία των Πρεσπών, λειτούργησε συσπειρωτικά (άλλο που δεν ήθελαν!) για κάποιους «κεντροαριστερούς» ή και «κεντροδεξιούς» πολιτικούς εντός και εκτός Βουλής, ίσως και κάτι παραπάνω: με τη γνώση, ελπίζω, ότι η Αριστερά (είτε αυτοπροσδιορίζεται ως «ριζοσπαστική», είτε ως «κεντροαριστερά») όταν δεν στηρίζει τις αξίες της Αριστεράς, ηττάται… 






11 Ιανουαρίου 2019

Ο Τσίπρας και οι οκτώ (πολιτικοί) νάνοι




Ζούμε τη φάση που όλοι (πλην Σαμαρά – Καμμένου - Μιχαλολιάκου) επιθυμούν να περάσει η συμφωνία, αλλά δεν την ψηφίζουν μήπως... πέσει ο Τσίπρας!..

Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής 13/1/2019

«Κυβέρνηση είναι μια παρέα ανθρώπων που παρενοχλούν τους υπόλοιπους», έλεγε ο μέγας Ρώσος αναρχομηδενιστής Λέων Τολστόϊ – και αυτή είναι η πιο λαϊκή και, ταυτόχρονα, η πιο δημοκρατική θεώρηση της έννοιας «κυβέρνηση» που, προσωπικά, έχω ακούσει. Φυσικά, δεν θα εξαιρέσω την κυβέρνηση  ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ από τη συγκεκριμένη θεώρηση, κι ας είμαι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες… υπόλοιπους που, αν και παρενοχλούμενοι απ’ αυτήν, εξακολουθούν να την στηρίζουν. 

Ωστόσο, δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι, στην περίπτωση της κυβέρνησης Τσίπρα, η θεώρηση του Τολστόι στέκει και αντεστραμμένη: Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ είναι μια παρέα ανθρώπων που  παρενοχλείται απ’ τους υπόλοιπους. Ειδικά από τους εκπροσώπους των υπολοίπων στη Βουλή, ειδικότερα απ’ αυτούς της ΝΔ και του ΚΙΝ.ΑΛ και ειδικότατα απ’ τους αρχηγούς τους. Τον κ. Κυριάκο Μητσοτάκη και την κ. Φώφη Γεννηματά αντίστοιχα. Που ζουν για να παρενοχλούν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Μέχρις τελικής… πτώσεως!..

Να την πολιορκούν, ακριβέστερα, με βασικό πολιορκητικό κριό το δεύτερο συνθετικό της, τους ΑΝΕΛ. Και ιδιαίτερα τον αρχηγό τους: την… «κότα την λειράτη», τον «ακροδεξιό», τον «εθνικιστή», τον «ψεκασμένο» Πάνο Καμμένο . Με τον οποίο ξαφνικά συμφώνησαν ότι… η Μακεδονία είναι Ελληνική… Και περιμένουν πώς και πώς το… διαζύγιό του με τον Τσίπρα. Μήπως και…

*******

Ωστόσο, μαθαίνω ότι ο πρόεδρος της ΝΔ επιθυμεί να περάσει η συμφωνία των Πρεσπών, «για να μην τη βρει μπροστά του», όπως λέει, ως ο επόμενος… πρωθυπουργός: «δημοσίως εμφανίζεται αρνητικός», μου λένε, διότι απ’ τη μια δεν θέλει να ρισκάρει την επιτυχημένη, όπως ισχυρίζεται, επένδυσή του στην εθνικιστική Δεξιά, και από την άλλη προσδοκά την απώλεια της δεδηλωμένης «που θα επιφέρει το διαζύγιο με τον Καμμένο». Και εξ αυτής τον κλονισμό (ακόμα και την… πτώση!) της κυβέρνησης, υποθέτω.
Αντίστοιχες, εξάλλου, αν όχι στοιχημένες με τις επιθυμίες και τις προσδοκίες του αρχηγού της ΝΔ, είναι και αυτές της κ. Γεννηματά του ΚΙΝΑΛ, καθώς και αυτές των κ.κ. Κουτσούμπα του ΚΚΕ, Θεοδωράκη του Ποταμιού και Λεβέντη της Ένωσης Κεντρώων. Με κάποιες  μικροσυμφεροντολογικές διαφοροποιήσεις επικοινωνιακού, κυρίως, χαρακτήρα για τον καθένα…

Κάπως έτσι (με διακύβευμα την πολύτιμη για τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μας συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ, παρακαλώ) ολοκληρώνεται η φάση πολιτικής παραλυσίας της μνημονιακής περιόδου∙ με τον αριβισμό, την εθνική ανευθυνότητα και την πολιτική αναξιοπιστία να χτυπούν κόκκινο: Ζούμε τη φάση που όλοι (πλην Σαμαρά – Καμμένου - Μιχαλολιάκου) επιθυμούν να περάσει η συμφωνία, αλλά δεν την ψηφίζουν μήπως... πέσει ο Τσίπρας!..

Αλλά η υποθήκευση της θετικής ή της αρνητικής ψήφου των βουλευτών για την κύρωση η μη της συμφωνίας των Πρεσπών στην πτώση (ή και στην επιβίωση) της κυβέρνησης, υπονομεύει σε βαθμό κατάλυσης τον θεσμό της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.   

*******

Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε. Όμως, τι θα μου έλεγαν τρείς πρώην πρωθυπουργοί (Κώστας Καραμανλής, Κώστας Σημίτης, Γιώργος Παπανδρέου) που διαχειρίστηκαν ανεπιτυχώς το μακεδονικό ζήτημα, αν τους ρωτούσα γιατί επιμένουν είτε να σιωπούν (Κώστας Σημίτης) είτε να κοροϊδεύουν την κοινωνία με μικροπολιτικές παρεμβάσεις (Κώστας Καραμανλής Γιώργος Παπανδρέου) επί της ουσίας του θέματος της συμφωνίας των Πρεσπών και του πολιτειακού διακυβεύματος που εγείρει η υποθήκευση της θετικής ή της αρνητικής ψήφου των βουλευτών για την κύρωσή της ή μη σε συμφεροντολογικές σκοπιμότητες;

Προφανώς, θα επέμεναν είτε να σιωπούν (Κώστας Σημίτης) είτε να κοροϊδεύουν την κοινωνία με μικροπολιτικές αιτιάσεις   (Κώστας Καραμανλής Γιώργος Παπανδρέου), προσθέτοντας τα τελευταία ίχνη πολιτικής αξιοπιστίας που τους απέμεναν στην  αναξιόπιστη πολιτική κουρελού της εποχής των μνημονίων. Κατά τη διάρκεια της οποίας οι ηγέτες των κυβερνώντων κομμάτων μεταβλήθηκαν σε απλούς διαχειριστές των επιβεβλημένων μνημονικών υποχρεώσεων, χάνοντας ακόμα και το «δικαίωμα στην υπόσχεση», το δικαίωμα στο «Θα»…  

Όλοι πλην Τσίπρα. Ο οποίος, παρά τον αναγκαστικό συμβιβασμό του, ή και χάρις σ’ αυτόν, παραμένει ο πλέον αξιόπιστος πολιτικός ηγέτης της χώρας, καθώς την όποια αξιοπιστία του την στερέωσε όχι με υποσχέσεις αλλά με πράξεις, όχι με «Θα» αλλά με «Δεν»: Δεν πρόκειται να δειλιάσω μπροστά στο κόστος ή στο ρίσκο – θα υπερασπιστώ αυτό που θεωρούμε και είναι εθνικά ωφέλιμο για τη χώρα, δήλωνε μόλις προχθές υπερασπιζόμενος τη συνθήκη των Πρεσπών.

Κυκλωμένος από πολιτικούς νάνους. Από πέντε ανεύθυνους Νυν και από τρείς αναξιόπιστους Πρώην…  


4 Ιανουαρίου 2019

Το άρθρο για Σημίτη που… το ‘φαγε η μαρμάγκα




Ένα κείμενο για το ύφος και το… ήθος της διαφθοράς στην εποχή του Τάπερμαν


Γράφει ο Νίκος Τσαγκρής
Από την ΑΥΓΗ της Κυριακής

Η διαφθορά είναι αγαπημένο θέμα. Ειδικά όταν εκδηλώνεται σε αντικρινές όχθες, όταν προσωποποιείται σε διακεκριμένους πολιτικούς αντιπάλους, όταν πλήττει διασημότητες της πεντάρας. Τότε η  αδρεναλίνη ανεβαίνει, η έξαψη κορυφώνεται.

Μα και όταν δεν εκδηλώνεται, όταν δεν προσωποποιείται, η διαφθορά παραμένει αγαπημένο θέμα: τρέφεται με φήμες στα καφέ του Κολωνακίου, με «εμπιστευτικές πληροφορίες» στα δημοσιογραφικά γραφεία, με σκωπτικά σχόλια και αναθέματα στα social media και τις λαϊκές συναθροίσεις:

-Διάβασες το άρθρο του Σημίτη; Δεν ξέρει τίποτα για το φόνο, λέει. Δεν παραδέχεται ούτε την πολιτική ευθύνη για τους Τσοχατζόπουλους, τους Γιάννους και τους Τσουκάτους

-Εσύ διάβασες  τι λέει ο Κατσανέβας για τον Σημίτη; Ο πιο διεφθαρμένος πρωθυπουργός όλων των εποχών, λέει. Και το τεκμηριώνει με αποδείξεις και ονόματα…

-Ντάξ τώρα! Κατσανέβας ο αδιάφθορος!.. Ρε φίλε, είσαι σοβαρός; Πόσο αξιόπιστος μπορεί να είναι ο τρελαμένος  σώγαμπρος του Ανδρέα όταν κατηγορεί τον Σημίτη 

Πόσο αξιόπιστος μπορεί να είναι ένας δημοσιογράφος όταν λειτουργεί ως ωτακουστής μιας καφενειακής κουβέντας ανάμεσα σε γνωστά απολειφάδια του ΠΑΣΟΚ που, στο έμπα του σωτηρίου έτους 2019, εξακολουθούν να συχνάζουν στην Πλατεία ξομπλιάζοντας την κατάντια των συντρόφων τους – την ίδια την κατάντια τους∙ πολύ περισσότερο αν ο… ρεπόρτερ – ωτακουστής μεταφέρει τα συγκεκριμένα ωτακουστικά ρινίσματα, πακεταρισμένα στο άρθρο του προς ενημέρωση των αναγνωστών του;

*******

 Όπως και να ‘χει, χρησιμοποιώ ήδη τη συγκεκριμένη καφενειακή κουβέντα προκειμένου να ξαναπώ τα δικά μου για το ύφος και το ήθος της διαφθοράς στην εποχή του Τάπερμαν: «Θα ήταν ηλίθιος αν δεν τα ‘παιρνε!..», ήταν μια φράση που ακουγόταν όλο και πιο συχνά στη μικρή μας χώρα στη φάση της πλαστής ευμάρειας της Σημιτικής περιόδου. Ακόμα και από κορυφαίους πολιτικούς παράγοντες, ακόμα και για μιζαδόρους της πολιτικής τύπου Siemens. Είναι η φράση που τοποθετούσε την κοινωνική ηθική στον πάτο των εθνικών μας, ας πούμε, αρετών και την πολιτική ηθική κάτω απ’ τον πάτο των αντίστοιχων πολιτικών. Μια φράση που, στην οκταετία του Σημιτικού «εκσυγχρονισμού» οριοθέτησε την χώρα μας ως διεφθαρμένη χώρα…

Λοιπόν, που λέτε, η καφενειακή κουβέντα, της οποίας υπήρξα ωτακουστής, με ώθησε να βρω και να διαβάσω, το
άρθρο του… σώγαμπρου (του κ. Θόδωρου Κατσανέβα) για τον Κώστα Σημίτη∙ το οποίο δημοσιεύτηκε τις μέρες που προέκυψε το θέμα ανοίγματος των λογαριασμών του δεύτερου. Και το ‘φαγε η μαρμάγκα των διαπλεκομένων ΜΜΕ*.  Η ίδια που «έτρωγε» κάθε αρνητικό  δημοσίευμα εναντίον του επί οκταετίας «Τάπερμαν»

Ο Σημίτης «καρατομούσε μη αρεστούς δημοσιογράφους και εκπομπές σαν τον Τσαουσέσκου!», θυμίζει μεταξύ άλλων στο συγκεκριμένο δημοσίευμα ο Κατσανέβας. Ψέματα είναι; Γνωρίζω αρκετούς …φαγωμένους απ’ τον ολίγιστο, απόμακρο και φιδίσιο πρώην πρωθυπουργό. Αναφέρω δύο εντιμότατους φίλους μου τους οποίους έφαγε στην κυριολεξία: Μαλβίνα Κάραλη και Βασίλης Ραφαηλίδης 

*******

Αν εξαιρέσει κανείς την αμετροεπή αυτοαναφορικότητα που, συνήθως, συνοδεύει τον λόγο του, «το άρθρο που τό ‘φαγε η μαρμάγκα» του Θόδωρου Κατσανέβα δεν είναι παρά το αυτονόητο «κατηγορώ» ενός πολίτη της εποχής του Τάπερμαν,  πράγμα που γνωρίζει κάθε κυβερνητικός  συντάκτης της πρωθυπουργικής περιόδου Τάπερμαν αφού κάλυπτε τις πομπές του… Τάπερμαν:

● Το μέγα σκάνδαλο της φούσκας του χρηματιστηρίου,
● Την προνομιακή σχέση του ανδρός με τους Γερμανούς και την Goldman Sachs σε συνάρτηση με την ετσιθελική (άνευ δημοψηφίσματος) ένταξή μας στο ευρώ,
Τα περίφημα greek statistics, κλπ,κλπ,
● Το μεγάλο φαγοπότι των Ολυμπιακών Αγώνων με τις απ’ ευθείας αναθέσεις και τις τεράστιες υπερκοστολογήσεις.
● Το όργιο των εξοπλιστικών με τους μεσάζοντες, τις υπερτιμολογήσεις και τις μίζες,
● Την σκανδαλώδη  σχέση με τη Siemens – Χριστοφοράκο και την Intracom – Κόκκαλη.

Τέλος, από το άρθρο του… αναξιόπιστου σώγαμπρου, κρατώ (περιβάλλοντάς την με την… αξιοπιστία μου) μια περιγραφή του εκσυγχρονιστικού τοπίου διαπλοκής όπως το καλλιέργησε και το λειτουργούσε ο αρχιερέας του, Κώστας Σημίτης: τα υπουργεία Πολιτισμού και Παιδείας ήταν προνομιακά πεδία του συγκροτήματος Λαμπράκη, το Υπουργείο Δημοσίων Έργων του συγκροτήματος Μπόμπολα και οι προμήθειες του ΟΤΕ και άλλων έργων σύγχρονης τεχνολογίας προνόμιο του συγκροτήματος Κόκκαλη. Επέλεξε τους αρεστούς και όχι τους αρίστους, έγινε φίλος με ομάδες συμφερόντων, κομπραδόρους επιχειρηματίες, μεσάζοντες, επίορκους συνδικαλιστές, πλιατσικολόγους εκδότες, αργυρώνητους δημοσιογράφους και κάθε είδους παράσιτα.

Από το άρθρο Σημίτη δεν κρατώ τίποτε, δεδομένου ότι είναι ο πλέον αναξιόπιστος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης – πιο αναξιόπιστος κι απ’ το …δαχτυλίδι του: τον Γιωργάκη Παπανδρέου

*Το άρθρο Κατσανέβα με βασικό τίτλο «Ο Γιάννος, ο Σημίτης και το μεγάλο φαγοπότι» (slpress.gr) αναδημοσιεύτηκε μόνο από περιθωριακά σάιτ